admin

Een feestelijk plaatje ergens eind 20er jaren van de vorige eeuw. De bruiloft van het bruidspaar Schuizeman. Ik heb nooit eerder die naam gehoord. Ik dacht aanvankelijk dat het iemand in de familie was die trouwde, want opa en opoe Eggink staan 2e en 3e van links helemaal achteraan en voor hen, precies tussen hen in ome Hendrik Kettelarij. Dit waren vrienden van Hendrik en Dika. Tante Jo wist het te vertellen.
Wel een ècht mooi plaatje van vroeger met een aantal knipmutsen. Ja opoe ook nog! Natuurlijk zie ik ook een aantal oudere mannen ook in een soort streekdracht net als die twee aan de rechterkant. Let ook op die jongen met zijn mondharmonica links. De andere zit pontificaal middenvoor. De deur is ook versierd zoals gebruikelijk. Ik mis alleen de plaat Hulde aan het Bruidspaar zoals later de gewoonte was.

A festal picture was taken about 1930 in the 20th century. The wedding from the Schuizema couple. I’ve never heard that name before. At first I thought it would have been a wedding in the Egginks family, since opoe and opa Eggink are on it, 2th and 3th from the left on the last row and exactly between and before them uncle Hendrik Kettelarij is to be seen. This bride and groom were friends of Hendrik and Dika.Tante Jo told me about it
But a nice picture of very old times, isn’t it? All those mob caps… Yes opoe is wearing it too!
Also a couple of older men are wearing the regional costume of the Achterhoek like those two men on the right.
Look at that boy with his mouth organ on the left. The other one is sitting in front. The door is decorated as usual. I ‘m only missing the paper with Hulde aan het bruidspaar on it, as it became usual later on.

Nog een foto van de bevriende stellen. De Schuizemans waren al getrouwd en woonden in Diepenheim.

En toen kwam Hendrik Kettelarij in beeld. Deze foto maakte opa in 1928 naast de Boskamp van het verloofde stel met hun vriendinnen en hun partners. Hendrik en Dika – midden-, Dina en Schuizeman l. en Grada met vriend.
Bij alle foto’s waar hij op staat wordt hij alleen bij zijn achternaam genoemd: Schuizeman.

En dan is het 1929. Intussen is de Boskamp een fototoestel rijker en wordt er alles gefotografeerd, vooral mensen. En heel vaak staat Bram er bij.
Dika is nu ook overgegaan op vleeskleurige kousen.

In een andere outfit, nog wel met zwarte kousen. Nu wel een foto bij de fotograaf. Dika staat er wel wat vrolijker bij. Ik schat dat het ongeveer 1926 is. Heeft ze misschien die zondag belijdenis gedaan. Er is ook zo’n foto van Hendrik Jan.

Dika was de tweede dochter die nog geboren werd op het Boevinck, net als Herman en Hanna. Heintje werd in 1909 als eerste op de Boskamp geboren. Als kind vond Heintje het niet altijd leuk dat Hanna en Dika zulke dikke maatjes waren, zo vertelde ze ons aan het eind van haar leven. Ze voelde zich er wat buiten staan en kon het weer goed vinden met Hendrik Jan die bijna 2 jaar jonger was.
Ik vind nog steeds Dika qua uiterlijk het knapste van de meisjes. Alle 6 waren ze bijzonder. Hanna was erg creatief, vooral in het maken van kleding, Heintje ken ik alleen vrolijk en gezellig, Jo vond ik de warmste en Mies schijnt de sportiefste van het stel te zijn geweest en wist van doorpakken. Dina heb ik zelf nooit gekend, maar kon heel mooi dichten en was een spil op de jeugdvereniging.
Ik kwam deze foto van Dika in haar werktenue tegen. Ziet er prachtig uit. Ik weet van haar niet waar ze gewerkt heeft. Misschien weet Ineke het of Erna… of Joop?
Leuk… Ineke reageerde meteen. Leuk al die foto’s van vroeger!
Mijn moeder heeft vroeger gewerkt bij ds.Boschma in Ruurlo en daarna bij "Kamphuizen"aan de Wildenborchseweg in Vorden.

Het beeld van al die weckflessen en de Keulse pot met zuurkool in de kelder roept meteen het beeld op dat mama ter tafel bracht toen de mededeling kwam met betrekking tot de koude oorlog. Ik denk dat het toen 56’57 was. Je had toen een BB, Bescherming Bevolking en die had maatregelen bedacht voor wanneer er een onverhoopt een nucleaire aanval zou zijn. Die moesten we dan opvolgen. Eentje was dat je je in witte lakens moest hullen en in de afgesloten kelder gaan zitten met wat voedselvoorraad. En toen kwam het… dan mocht je er niemand meer inlaten want die was dan al besmet. Meteen kwam onze moeder strijdbaar voor de dag: ’Straks zitte wi-j in dee kelder en is onze Johan nog buten. Dan meuge wi-j em d’r gienens inlaoten? Gien denken an’.
En zo heb ik met elk plekje van de Haar en de Boomgaard mijn herinneringen.
Boven op onze slaapkamer zat ik aan een tafel voor het raam te studeren. Studeren? Nou ja, ik probeerde te leren maar zat vaak in gedachten of had een mooi boek. Ik keek uit het raam over de balkjes die op last van opoe door vader Hein voor het raam waren gespijkerd toen wij in 1950 op de Boomgaard kwamen wonen en had uitzicht op de tuin. Opoe was bang dat wij uit het raam zouden gaan hangen om aan de elektriciteitsdraden te zitten.
De tuin was eind jaren 30 nog aangelegd door opa Eggink, vroeger de tuinman van het Medler, die ik helaas nooit heb gekend. Die tuin op de Boomgaard was keurig symmetrisch ontworpen d.m.v. buxusheggetjes. Het leek mij een Franse tuin, maar dan met veel bloemen.
De naam De Boomgaard was helemaal terecht. Veel soorten kersen, peren, pruimen en perziken waren er geplant. De spekkersen waren favoriet vanwege de smaak maar ook omdat ze zo lekker waren in de bowl bij verjaardagen. Bovendien was er een lange rij met bessenstruiken, rode, witte en zwarte bessen. Daar achter was de boomgaard met veel goudrenetten en Groninger kroon appels maar op de scheiding stonden behalve een paar morellenbomen een boom met Haagjes en een met notarisappels. Beiden erg lekker. Vooral zo’n Haagje nam ik vaak mee naar school. Die notarisappels hadden een schil die vettig aanvoelde. Ik ben die soorten later nooit meer tegen gekomen.
In deze tuin waren zoveel bloemen dat er behalve in de winter altijd genoeg te plukken was om bij verjaardagen de stoel van de jarige te versieren. Ook de platte wagen die gebruikt werd voor het uitje van de School op het Hoge naar de speeltuin in Lochem werd voorzien van dennentakken uit de bossen van de Kieftskamp en veel bloemen uit onze tuin. De trouwe Jonita liep ervoor en vader Hein was de koetsier.
Tja… dit kwam allemaal terug toen ik die vorige tekening van de weckflessen in de kelder zag…..

Johan vroeg me eens hoe die tuin er vroeger had uitgezien, want begin jaren 60 kwam het gazon in de mode en die deed ook bij ons haar intrede net als de grasmaaier. Ik maakte er toen deze tekening van.

Soms heb je dat. Je komt iets tegen dat meteen herinneringen oproept. Ik had het bij het zien van deze tekening van Wim Romijn van een gevulde kelder. Wat zal het een gedoe zijn geweest om alles wat van het land afkwam meteen te moeten verwerken. Veel weckflessen. Vroeger werd er behalve veel groente en de spekkersen voor de bowl ook het vlees van de slacht geweckt. En dat werd bewaard in de kelder.
Je moest heel precies zijn bij het wecken. Als er toch een weckfles losgegaan was kon je het vlees of de groente weggooien.
Wat was moeder Coba blij toen er bij de Lindese molen een diepvries carrousel kwam met laden die je kon huren. Regelmatig werd een van ons op pad gestuurd om bij bakker van Asselt wat te halen en meteen ook iets uit de carrousellade mee te brengen voor het eten van de volgende dag.
Wim heeft wel heel bijzondere herinneringen aan de weck. Voor ik in beeld kwam had hij een tijdje verkering met een meisje dat uit Putten kwam. Haar ouders hadden een kleine boerderij en wanneer Wim eens meeging als hij tussen een paar reizen thuis was kreeg hij daar gekookte gehaktballen uit de weck. Hij ging ervan over zijn nek.
Nee, bij ons op de Boomgaard werd hij altijd verwend.
Als mama wat vlees over had werd dat vooral bij pa en Wim op hun bord gekieperd. ‘Zo… Wim, ie lust nog wel wat’. Ze hadden intussen allang een diepvrieskist en bovendien kon mama heerlijk koken.

Dan is er een eigen fototoestel en wordt het ineens minder officieel. In 1929 is Herman voor het eerst terug, in gezelschap van dhr van Heuvelen die zij schoonvader zou worden.
Dit keer, nu 4 jaar later, zonder knipmuts op de foto…
Ik vond het leuk om ze nog even achter elkaar te zetten.

De vorige uit 1919 was toch niet de laatste waar opoe met de mooie knipmuts op staat. Voor Herman naar Amerika vertrok werd deze nog gemaakt, toch ook een officieel tintje. Hier is het 1925, 6 jaar later en iedereen 6 jaar volwassener.