admin

Hier is nog een oude foto, waarschijnlijk uit de verkeringstijd van Jan en Jantje. Ze draagt dezelfde jurk als op de foto’s met de meisjesvereniging in de speeltuin. Hier is ze een dagje uit met haar Jan naar de dierentuin. Burgers dierenpark in Arnhem misschien?
Ook draagt ze meestal een wat wijdere rok. Ze vertelde me eens: Jan höldt neet van dee nauwe rökskes. Geen strak rokje dus voor haar. Het moest een beetje uitlopend zijn, gerend. Of zoals hier aangerimpeld…

De aanschaf van de tv was bij ons misschien wat aan de late kant, maar pa was in zaken wat betreft de boerderij vooruitstrevend. Er was voor 1950 al elektriciteit en daarmee had je niet alleen verlichting maar ook werd er in het achterhuis de mangelmölle mee aangedreven en het water opgepompt en zelfs kon er een kuikenlamp aan boven de jonge kuikens. Ik zie op de FB pagina van oud boerenleven die mangelmölle voorbij komen met zwengel en handvat en veel boerenkinderen hebben hiermee de voederbieten of zoals wij ze noemden de mangels mee gesneden.
De heuiblaozer kwam en ik heb heel wat stof in moeten ademen in de hilde als het hooi weggepakt moest worden. Gelukkig nooit last van gehad. Ik weet niet meer wanneer de melkmachine kwam, zal ook in de jaren 50 geweest zijn. Ik meen dat Diny nog wel haar melkdiploma gehaald heeft.
De telefoon was ook nog wel een dingetje. Bij Lettink hadden ze in 1959 al wel telefoon, zo’n zwart geval aan de muur waar je met een draaischijf het nummer moest draaien. In dezelfde tijd miste ik eens de laatste bus vanuit Zutphen en moest bij een vriendinnetje blijven slapen. Maar hoe wisten ze dat thuis? Dus buurman Lettink gebeld, was al na 10 uur. Daar werd Dikkie uit bed gehaald om de boodschap 400 m verderop op de Boomgaard over te brengen. Er zwaaide wat toen ik de volgende dag thuis kwam. Ik moest ome Derk Lettink een dikke sigaar brengen om te bedanken. Dick wist het zich 60 jaar later met een brede lach nog te herinneren.
Toen kwam er ook op de Boomgaard telefoon. Pa vroeg ons nog even wat we zouden doen als we Annie Lettink wat wilden vertellen. We begrepen de stille wenk en wisten het zeker: wij zouden gewoon even op de fiets naar Annie gaan.

‘Toen was er nog geen tv’, ik hoor het gisteravond Erica Terpstra nog zeggen in een programma. Ze is herstellend van een operatie aan haar enkel en zit tijdelijk in een zorghotel waar ze zich al revaliderend prima vermaakt en haar omgeving ook. Ze had het over 1960 toen ze blijkbaar net terugkwam met haar ploeg na successen in haar zwemcarrière. Ze werd even gecorrigeerd want tv was er al wel, maar lang niet iedereen had al televisie. Meestal ging je als kind bij die ene buurman in de straat je favoriete kinderprogramma kijken op woensdagmiddag.
In 1955 zat ik in de 6e klas toen ik een meisje hoorde vertellen wat ze op de tv gezien had.
Op de Boomgaard kwam de tv pas in november 1963. Ik was het huis net uit, maar elk weekend kwam ik trouw naar huis. Dat eerste weekend van de tv keken we naar de begrafenis van prinses Wilhelmina. Alles was in het wit, zoals Wilhelmina dat gewild had. Tante Hermien kwam het bij ons bekijken en zei nog: ’Ach… kiek toch…Juliaantjen is net zo verdrietig as iederene dee heur moder geet begraven’.
Het wende snel dat de tv een plekje kreeg in het gezin. Mama had zo haar favoriete programma’s. Open het dorp was natuurlijk een topper met Mies Bouwman. Zo zat ze daarna al vastgenageld als ‘Zo is het toevallig ook nog eens een keer’ er op was. Af en toe schudde ze haar hoofd als het wat pikant werd. ‘Greun… o wat greun’, zei ze dan. Dan werd het te gek.
Ook de jongens liet de tv niet onberoerd. Johan kreeg de leeftijd dat hij mee ging helpen bij het melken, maar die stoof eens vanuit de stal richting voorkamer met de kreet: ’Noe mo’k eerst Ja zuster nee zuster zien’. Je snapt zeker dat hij later alles zo regelde dat hij op zijn eigen tijd kon zien wat hij wilde. Er is ook heel wat veranderd in de mogelijkheden op tv gebied…. En de rest.
In de zomer van 1967, we woonden net in Aalten, lag mama in het ziekenhuis en gingen we bij haar op bezoek terwijl opa Bijenhof zolang op Gerhard paste. Die hadden we zolang in een bedje in de kamer gezet. Toen hij zich wat begon te vervelen had opa de tv maar aangezet. Er was in die tijd overdag enkel nog het testbeeld maar daar vermaakte hij Gerhard al mee. Die zomer kregen ook wij in Aalten onze eerste tv, een 2e handsje.

Foto: Ook 1967. Gerhard op de nieuwe brommer van Henk. Die was net 16 geworden en wat wenste een jongen van 16 in die tijd?

Je bent nooit te oud om te blijven spelen. Even met de poes en de hond een spelletje spelen. Al die kinderen om hem heen houden ome Jan jong. Hij werd onze toeziend voogd na het overlijden van onze vader Hendrik Jan.
Ik logeerde een keer bij Eefje op de Bosheuvel en natuurlijk waren wij vaak op de Boskamp te vinden. Ome Jan had ’s zomers een stukje van de stal afgescheiden met een soort plastic douchegordijn, zo zullen we het maar noemen, want een echte badkamer hadden ze toen nog niet en het werk in de zomer op een boerderij laat het zweet er wel uitkomen. Het was nog niet zo gek bekeken. Ik weet niet meer wie van de neefjes er ook bij was maar we betrokken ome Jan onder die geïmproviseerde douche door het gordijn iets weg te trekken. Och ome Jan poetste gewoon verder.

Ome Jan en tante Jantje hadden zelf geen kinderen maar toch was er geen gebrek aan kinderen op de Boskamp. De buurkinderen kwamen er graag net als de neefjes en nichtjes en de logeetjes die er altijd wel waren. Allebei hielden ze van kinderen èn van de dieren in en om het huis. Er moet nog een foto zijn van de hele bult katten aan het smikkelen achter het huis. Erna had erbij gezet: de kattenkraom van tante Jantje.
Deze koe zal wel lastig geweest zijn met de staart en er is er altijd wel een die dat even wil helpen tegen houden. Ik weet niet of dit nichtje Janet is of een van de andere logeetjes. Ik denk ook dat ze de melk telkens even mag wegbrengen als er een koe uit is. Tja… zo noemden we dat.
Maar je ziet het… ze waren graag in de buurt van deze geliefde oom en tante.

Practisch elke zaterdagmiddag komen Gerhard en Rick bij ons. Dat vieren we vaak met koffie en een zout visje, niet tegelijk. We praten de week door en soms ook dingen die met de toekomst te maken hebben.
Rick werpt zich daarna op wat werkzaamheden want er liggen altijd wel klusjes op hem te wachten.
Gisteren was het tijd om mijn verjaardagscadeau dat ik van Alle en Anja kreeg uit te proberen. Dit was de gelegenheid.
Zelf hadden ze al langer een soort trommel om kampvuurtjes in te stoken en zo hadden ze iemand gevonden die oude wasmachinetrommels omtoverde tot kampvuurplek.
Het brandde als een tierelier. Was gezellig.

Ook deze foto zal dezelfde middag genomen zijn.

Tante Jantje kan hier het fijne niet meer van vertellen, maar in de oude doos vonden we na haar overlijden veel herinneringen waaronder ook dit uitstapje met waarschijnlijk de meisjesvereniging. Het werd deze middag de speeltuin met draaimolen. Ik herken tante Jantje duidelijk net als onze buurvrouw Aaltje Oortgiesen. Ook deze zomerse bloemetjesjurken waren favoriet onder de jongedames, meest zelf genaaid want alle meisjes kregen naailes.

Jantje 2e rij, 3e van rechts. Aaltje: 2e rij meteen rechts.
Ik denk eind jaren 30 of begin 40.

Een actiefoto van onze ome Jan, waarschijnlijk is deze pose alleen voor de foto. Het zal het jachtgeweer zijn dat Opa’s broer Hendrik Eggink van de Jaeger aan broer Johan had gegeven. Opa heeft er menig konijntje mee geschoten want een groot gezin en veel gasten vereist wel enige creativiteit. Joop kan er smakelijk over vertellen. Het geweer kwam later bij Bram in Durgerdam terecht en weer later bij Joop Groot Nuelend.
Nu is het weer op de plek waar het jachtgeweer vandaan kwam en thuis hoort: op boerderij de Jaeger.

Storm reageert en stormt op het hek af en komt net zo snel weer terug en kijkt naar binnen. Ik zag in de spiegel dat er iemand bij het hek stond. Ik had de bel niet gehoord, zo verdiept was ik in Escape tot he Country waar in Noord Wales een huis werd gezocht voor een dame die graag op het platteland wilde wonen èn in de buurt van haar dochter. Ik was net geboeid in een stukje over de leisteenmijnen in Blaenau Fesstinog die wij ook al eens bezochten.
Nu haastte ik me naar het hek. Het bleek onze van oorsprong Turkse parketteur. Hij vertelde over hun winkel in Angelslo die ze als gezin hadden gestart en dat goed liep en waar ze allerlei lekkere dingen verkopen. Het parket opknappen was daardoor op het tweede plan gekomen. Nu ging hij het bedrijf verkopen en wilde rustig aan gaan doen en zocht een huisje zoals dat van ons. Hij kende dat nog van 10 jaar geleden en elke keer als hij langs ons huis kwam herinnerde hij zich hoe het was. En er ligt natuurlijk nog die massief beuken parketvloer in die hij indertijd zo mooi had opgeknapt.
Jullie weten misschien dat de plannen met ons huis nog niet vast liggen. Mocht de weg naast ons toch niet verdubbeld worden en kiezen ze voor een andere weg over het industrieterrein mogen we hem bellen. Hij ging nog even voor een opdracht naar Klazienaveen en kwam op de terugweg langs met zijn visitekaartje èn stukjes baklava en een hartige gevlochten brood dat we nog op moeten warmen.
We hadden indertijd al een zwak voor deze Turkse man die ons aangeraden was door een medezwemster. Hij was vers vanuit Turkije getrouwd met een Turks meisje dat al in Nederland was opgegroeid. Hij vertelde hoe lastig het voor hem was geweest in de beginjaren in Nederland en hoe hij uiteindelijk voor een parketspecialist was gaan werken, eerst gewoon zonder loon. Hij werd al gauw aangenomen en is daarna voor zichzelf begonnen. Zijn dochters studeerden al toen hij ons parket opknapte en zijn intussen uit huis.
En nu bedenkt hij hoe hij zijn leven verder wil gaan inrichten. Huisje buitenaf en gewoon een paar dagen van de week nog met parket verder want daar ligt zijn hart.
De baklava hebben we al op!