admin

Soms hebben we wat moeite om de goede woorden te vinden. Je ziet het voor je maar hoe heten ze ook alweer. Pas waren dat de lisdodden die vlakbij ons in de sloot groeien. Als kind noemden we ze ook wel lampenpoetsers. Op de site van de Dialectkring kwam een verhaal dat ook begon met lampenpoetsers maar het eindigde er ook mee. Ik had het al eens overgeslagen maar toen ik een reactie tegenkwam die meldde dat het ook over een reisje van deze Henk Lettink door British Columbia ging waar hij zo’n mooie ontmoeting had met een Indiaanse vrouw bij een museum was mijn belangstelling gauw gewekt.
Zo zat ik net 10 minuten geboeid te luisteren naar deze oude man die een interessant verhaal te vertellen had.
Meteen kwam onze ontmoeting in Keystone in de Black Hills ook in mijn gedachten. Die Indiaan vertelde over zijn leven en danste een spectaculaire dans voor ons en vertelde na die tijd dat hij de zesde generatie was van Sitting Bull en vervolgens meer over zijn spirituele achtergrond. Eenvoud en de liefde voor onze aarde sprak er uit net als de Indiaanse vrouw waar deze Henk Lettink over vertelde.
Door even op de titel van dit stukje te klikken kun je het verhaal van Henk Lettink in het Achterhoeks uit de omgeving Breedevoort mee beleven.

Foto: De Indiaan die we in 2012 hebben ontmoet en zo’n indruk op me maakte.

Morgen gaat het gebeuren. Opnieuw een bezoek aan de tandarts. Dit keer om een hoektand weg te laten halen die me al jaren zit te pesten. Ik heb het ding meer niet in dan wel. Na 2 jaar van spoelen en nog eens spoelen geef ik het op. Ik heb een kleine gebitsprothese onder die tegen de binnenkant van deze hoektand drukt. Vandaag was het ‘happen’ en morgen gaat de pestkop er uit en krijg ik een nieuwe hoektand aan de prothese.
Al ben ik intussen 78, mijn tandartsentrauma is nog steeds latent aanwezig. De tandarts uit mijn vroegste jeugd bleek bijna net zo bang voor mij te zijn als ik voor haar. Ik had al eens een klomp uitgeschopt die midden in haar gezicht kwam.
Toen we in Emmen kwamen wonen heeft tandarts Prakken me na mijn 40e er voor een groot deel afgeholpen door zijn begrip en rustige uitleg. Niet voor niets heeft zijn praktijk zich uitgebreid met jonge tandartsen vanuit heel Europa. Tandarts Corral is mij toegewezen. Bij het afscheid na de happrocedure vanmorgen vroeg ik hem of hij goed was in het trekken. Ook hij straalde een soort rust uit. Ja hoor, hij kon het heel goed, ook met zo’n probleemtand als ik heb.
Daar reken ik dan maar op.

En dan deze… Hoe verzinnen ze het?

Ach… je bent nog jong en wat doe je dan zoal op een zondagmiddag? Dit dus. Het zal bij de Boskamp zijn want Jantje heeft haar schortje voor.
Ook dit is een foto uit de oude doos van tante Jantje. Begin 40-er jaren.

Een familiefoto uit de oude doos van tante Jantje.. Volgens mij is het nichtje Janet.

Ik kom zomaar een spontane foto tegen van de Bijenhof familie op de Haar. Willem in het midden in uniform. Willem was gek op paarden en was ingedeeld bij de Gele Rijders en zal een weekend vrijaf gehad hebben net als Rika die bij een rijke familie diende zoals dat in die tijd gebruikelijk was. Hermien diende al bij dokter Servaas en was daarom ’s nachts nog thuis. Ik meen te weten dat onze moeder Coba op het naburig Herstellingsoord de Decanije werkte. Zij ziet er niet erg vrolijk uit wat niet erg bij haar paste.
En dan de nog jonge opa en opoe Bijenhof. Deze foto zal van begin 30-er jaren zijn.

‘Hoe deed je dat dan met je scootmobiel?’ Het was een dag die ik de laatste jaren liever oversla, maar daar doen veel lieve mensen om me heen niet aan mee. Wim kwam aansjouwen met een grote plantenbak op de steekwagen die we altijd voor boodschappen gebruiken. Hij was gisteren er op uit geweest: rondje Emmen noemt hij dat. Hij sjeest met zijn scootmobiel langs de mooiste plekjes van Emmen en dit keer had hij een stop gemaakt bij Acacia, de bloemist in Angelslo.
‘O…, ik vroeg gewoon of ze de bak tussen mijn voeten wilde zetten. Die konden er nog toen nog net naast’. En zo ging het de hele dag door. De Vordense tak, Tonny vanuit Hattem, Susan, Robin, Gerhard en Judith. Deze hadden nog vakantie. Rick moest werken en komt gewoon zoals altijd op zaterdag. Het liep allemaal soepeltjes achter elkaar. Anja met Tim en Daan en verrassend kwamen Alle met Frank na het eten. Net als je denkt dat je het nu wel gehad hebt kwam het groene autootje met buurman Jans en zijn Geesje het hek binnen.. En tussendoor rammelde de telefoon. Toen ik aan het eind van de dag nog even op de I-pad keek waren er ook nog meer dan 100 felicitaties binnen. Tja… FB zorgt ervoor dat het gemeld wordt. Het was een dag met een gouden randje geworden. Dank jullie wel allemaal!

Gerhard heeft een paar weken vakantie en daar geniet hij in alle rust van. De tijd dat Hij en Judith graag afstanden aflegden is voorbij. Ook de vakanties met de vouwcaravan is verleden tijd. Robin is intussen volwassen en daar hoeven ze ook geen surf- en zeilvakantie meer voor te regelen aan het Leekster meer.
Nadat hij vorige week hun eigen woonkamer van kleur heeft voorzien kwam hij gisteren hier wat achterstallig schilderwerk verrichten. Er waren nog een paar kozijnen die in de grondverf stonden en ook de buitendeur die was hersteld na een aanvaring met het slot stond op mijn wensenlijstje. De verf had daar natuurlijk onder geleden.
‘Hebben jullie al verf’, vroeg Gerhard. Die hadden we nog van meer dan 10 jaar geleden toen ons huis van binnen en buiten geschilderd was. De restanten waren er nog. Gerhard had er een zwaar hoofd in dat dit nog bruikbaar zou zijn en wilde al naar de Gamma voor nieuwe verf. Ik geef het niet zo gauw op en begon eerst maar eens met flink te roeren in de nog bijna volle bus verf op waterbasis. Daarna mocht Gerhard helemaal los gaan. Het bleef niet bij het beschadigde stuk, de hele deur kreeg een uitgebreide beurt. Mooi geworden.

Gerhard was hier. Zaterdagmiddag was hun kamer nog niet klaar. Die wordt helemaal opgepimpt met kleur. Maar nu is het voor elkaar, uptodate. Binnenkort gaan we kijken. Maar zondag kwam hij aan.
We hebben intussen een dvd tje gekregen van het Isala met de laatste foto van Wims heup, maar denk je dat we die op beeld konden krijgen? We hebben al jaren geen dvd’s meer afgespeeld. Dat was meer in de tijd van de kleinkinderen en daarna onze buurjongens. Intussen zijn ze allemaal zo groot dat ze geen dvd-tjes of videobanden meer komen kijken.
Gerhard wierp zich er op, trok beide laden onder de tv open op zoek naar een ander dvd-tje en schoot in de lach. ‘Die kunnen intussen wel bij het grof vuil’, zei hij toen hij de hoeveelheid stoffige oude videobanden zag.
‘Vorige week ging papa bijna over de rooie toen hij dacht aan verhuizen en aan alles wat er opgeruimd zou moeten worden en wat hij zelf niet kan’, merkte ik op.
‘Daar was ik ook bij’, zei Gerhard.
Zo hebben we deze week een begin gemaakt met het ‘kantoortje’ waar veel te veel ligt, o.a. nog van Mark, en wat Wim nooit meer gaat gebruiken. De enige waarvan we weten die er gemak van heeft is buurman Alle. En zo is dat onderdeel van de stress aan de kant.
Nu dan de volgende klus: de laden met overbodige videobanden. Het was even uitzoeken en schoonmaken, maar wat geeft dat een goed gevoel. Ik kwam wat aardige dvd’s tegen die het bekijken zeker nog waard zijn en meteen kwam Wims collega Foppe me voor de geest.

Die middag was ex-collega Foppe bij ons. Het was zulk mooi weer dat hij vanuit Nijemirdum belde of we thuis waren. De eerste keer zonder Dina. Hij bracht een paar dvd tjes mee die hij van onze filmbandjes gekopieerd had. Driekwart jaar terug had hij een mengpaneel en nog wat spullen bij ons opgehaald en hebben we nog een gezellige dag met hen gehad. Wij gebruikten die toch niet meer en daar zaten blijkbaar die oude filmbandjes nog bij.
Eén van die filmpjes was lang geleden tijdens onze vakantie in Normandië en Bretagne opgenomen en de andere was van het eerste nestje van Kim en Scott. Zó leuk om na zoveel jaar een stuk van ons leven te zien toen we hier net aan het Schoolpad woonden—1995—
Katja en Bartje die twee eigenwijze pony’s, de schapen en Frans die ze kwam voeren. Maar dat spelen van al die puppies en Wim die daar met z’n been in het gips op z’n leugenbankje zit …is helemaal geweldig!
Dat zijn nog eens memories…