admin

Het is stil geworden op ons erf. De Hattemers genoten gisteren nog van het prachtige voorjaarsweer, maar hebben de vouwcaravan ingeklapt. Na de afscheidskoffie op ons terras ging het weer op huis aan. We hebben het heel gezellig gehad en veel herinneringen opgehaald aan Ben en Niesje. Hoe ze die zondag in oktober 1967 toen Rick gedoopt werd ons in Aalten kwamen vertellen dat ze het eens waren geworden. En hoe oom Paul zijn goedkeuring had gegeven aan de verkering van zijn dochter van die twee met de woorden: ‘Voor een fles Bokma mag je d’r hebben’. Voor ons zo bekend maar blijkbaar niet voor hun eigen nageslacht.
Wim merkte op dat het wat betreft zijn gewicht tijd werd voor het gewone leven. Hij heeft de bijzondere gewoonte om zich elke morgen even te wegen. Toen ze kwamen woog hij netjes 86 kg en na het lange gezellige weekend zomaar 89. Hoe zou dat toch kunnen? Ik weet het wel. Er staat meer op tafel dan we normaal gewend zijn en een drankje ’s avonds ging er ook wel in. Hij kon niet geloven dat het aan dat laatste kon liggen.
Vanmorgen kwam hij opgelucht uit de badkamer. ‘Gelukkig, weer 86,6’, kwam er tevreden uit!

Foto: 1998, ook op mijn 55e verjaardag waren Ben en Niesje er bij. De bedoeling was toen om deze foto naar Fred en Gera te sturen.
Je kunt even meerekenen. Die kleine wordt eind van de maand 24.. Natuurlijk staat de tijd niet stil en hebben we intussen behalve Ben en Niesje ook moeder Siet en tante Catrien verloren en in 1917 onze eigen Mark.

We hebben een bijzonder gezellig weekend met het kamperend gezin van Gerard en Jetske. Samen keken we ’s avonds naar heel Holland bakt, een echt familieprogramma. Gisteren kwamen ook de beide oudsten per trein deze kant op. Dat was weer eens een mooie gelegenheid om de Finse Kota te gebruiken. Er werden pannenkoeken gebakken en die gingen er wel in. Rick was zaterdag al geweest maar gisteren kwam Gerhard aan en kon ook hij weer bijpraten met een deel van onze Hattemer familie. Hij heeft indertijd nog een paar jaar bij oma gelogeerd toen hij in Zwolle op de MSVS zat, hij is er als enige van onze jongens ook geboren. Hij heeft er een paar heel gezellige jaren gehad.
En die avond keken we met de hele spul weer naar Boer zoekt Vrouw en we genoten opnieuw… van de boeren… en van elkaar. Daarna was voor Isa en Linde de pret op en gingen ze per auto, trein en bus weer op huis aan.

Heb je ooit zoveel kleuren groen gezien? Deze tijd van het voorjaar zie je ze vanzelf tevoorschijn komen, van heel licht- tot donkergroen en alle nuances er tussen. Het wordt nog extra opgefleurd door de seringen die op uitbarsten staan, net als de rododendrons. Ik heb het mezelf gemakkelijk gemaakt door een paar bloemenhangers kant en klaar al te kopen bij de Welkoop. De andere staande potten naast de bank op het terras hebben dezelfde beplanting gekregen. De rest van tuin en erf verrassen me met veel uitgezaaide wilde bloemen. Wim en Rick houden het gras bij met de grasmaaiers. En staat er een berkenboom toch op omvallen komt buurman Alle met de kettingzaag. Berken zijn lang niet zo sterk als eiken. We bewonderen al die jaren dat we hier wonen de eik naast het hek en die op de grens met het land van boer Bloeming vanuit ons achterraam. Nu moeten we bij die laatste alleen zorgen dat de brede kroon niet tegen ons rieten dak komt.
Ik laat het en stel me voor dat de Hof van Eden er misschien wel net zo bij lag. Alleen de bomen met fruit ontbreken hier. De appelboom laat zijn appeltjes te vroeg vallen, maar dit jaar hoop ik wel weer op een flinke oogst van walnoten.

Een herinnering uit 1917, zelfde tijd, zelfde plaats

‘Oooo. een kip’. Linde moet er even aan wennen. Tja… bij wie loopt er nou ook gewoon een kip in de tuin.
Het is vakantie voor de schooljeugd en menig werknemer heeft er ook wat vakantiedagen bij opgenomen. Gisteren kwamen de jonge Hattemers naar het Schoolpad. Gerard en Paul Sietse met hun 7 meiden. Ook nu was er voor hen weer heel wat te beleven. Pippie haalden we naar binnen voor haar flesje en rondom het huis kon lekker gespeeld worden. Na de middag gingen ze samen een uurtje naar de jongens van Anja en werd er gevoetbald en verstoppertje gespeeld. Daar is ook ruimte genoeg. En wij hadden even rustig de tijd om met Gerard en Paul Sietse van gedachten te wisselen. Natuurlijk kwam Mark ter sprake en even later toen de meisjes weer terug waren werd het boek van Mark in zijn SVBO tijd doorgespit. Isa voetbalt zelf ook en de komende week komt er een Engels meidenelftal naar Hattem om een wedstrijd tegen het team van Hatto Heim te spelen. Paul Sietse en Annemarie wonen nu tijdelijk in een huis aan de Gelderse dijk met veel ruimte er om heen, maar deze zomer nog gaan ze naar het verbouwde huis aan de Dorpsweg, het oudershuis van de familie van der Kolk.
De ijsjes smaakten ze prima en even later kwamen Frank, Tim en Daan hier ook van meegenieten. Rick had deze dag ook vrij en kwam graag op de familie af.
Gerard en Paulus kregen een doos eieren mee van Anja. Hun kippen leggen goed en daar deelt ze graag van mee. Opnieuw een mooie dag voor ons allemaal.

En ook nu is de familie weer paraat. Gerard en Jetske met de jongste twee kamperen bij de wei. Dit keer met een vouwcaravan. Het was nog best koud vannacht. Ze hadden met elkaar afgesproken : als het minder dan 17 graden is gaan we niet. Maar al is het geen 17 graden…. ze zijn er wel. Toen was het een drukte van belang, ook de meisjes van Paul Sietse en Annemarie waren er bij. En we hadden nog fleslammetjes waar ze zichtbaar van genoten. Nu is het rustiger, maar morgen komen ook Isa en Linde deze kant nog op. Blijft leuk om de kinderen en kleinkinderen van Ben en Niesje hier te hebben.

Als je om een uur of twee wakker wordt van geschiet, dan is aanhang van FC Emmen terug uit Eindhoven en worden de spelers begroet. Gisteravond zaten we samen met Gerard, Floor en Rhode voor de buis, want FC Emmen speelde in Eindhoven en het werd compleet uitgezonden. Ze verloren wel maar werden toch kampioen want op een andere plek werd gezorgd voor de nodige puntenverdeling. Jetske kwam terug van haar verjaardagsfeestje met een paar vriendinnen en we namen er een op de kampioen van de Keukenkampioen. En zo heeft Emmen het dubbel verdiend om meteen na een jaar weer in de Eredivisie verder te kunnen. Trainer Lukkien is nooit erg uitgelaten maar zo’n blij gezicht als nu had ik nog nooit van hem gezien.
Het was geen twee uur toen ik wakker werd van het gejuich, maar half vijf, gevolgd door veel geknal. De kampeerders meldden vanmorgen dat er ook tegen 2 uur al feestgedruis en geknal te horen was. Goed dat we ze gewaarschuwd hadden.
Vanavond is er een rondrit van de voetballers van FC Emmen door het Centrum en de verschillende wijken van Emmen. De burgemeester gaf uiteindelijk de doorslag want de Gemeente Emmen zag het niet zitten. Nu wordt er voor extra beveiliging gezorgd en kan het feest doorgaan.

Foto: deel van het team bij de promotie

Er heerst nog even rust aan het Schoolpad. De schapen en lammeren lijken tevreden. Het jonge spul dartelt elke avond als gekken over elkaar heen. De jonge planten die nu de grond uitschieten worden door sommigen als onkruid bestempeld. Ze waren er al toen we hier kwamen wonen in 1994: Judaspenning, het Robertskruid, de Look zonder look, de kleine viooltjes en er zijn er vele bijgekomen. De lelietjes der dalen woekeren zich in het rond net als het Lievevrouwebedstro. De laatste jaren mag de klimop haar gang gaan want wieden gaat het bij ons niet meer worden. Wat echt weg moet gaat met de schoffel. Maar mijn eeuwige strijd met het zevenblad, ik vind haneklauw beter passen, heb ik allang verloren en heb er mee leren leven. Het troostte me dat Romke van der Ka in Tuinieren buiten de perken schreef dat in Engeland dit zevenblad als bodembedekker wordt gebruikt. Daar hebben ze natuurlijk ook grote bostuinen.
Het zo gaat het hier er ook op lijken. Doordat we hier veel bomen hebben is er ook schaduw en daar groeit graag mos. En daarover schreef hij: Wat wil je nou… een groen gazon of moet het perse gras heten.

Foto: Judaspenning met ervoor Robertskruid dat nog niet bloeit

En ook eindelijk weer een gewone Koningsdag. Bargeroosterveld doet haar best. Zuidbarge heeft vanmiddag feest. Bijtijds werd hier de vlag gehesen want wij zijn zeer Koningsgezind. Vooruit, ze hebben een slippertje gemaakt, maar het zijn ook maar mensen met net zoveel gebreken dan ieder ander. Alleen de uitdrukking zegt het al: Hoge bomen vangen veel wind. Wij zaten vanmorgen voor de tv om koningsdag in Maastricht te volgen. Tot Gerhard belde. Moest hij niet nog een paar gaten boren in de nieuwe latten van die oude bank? Wim ging meteen de rest van de koningsdag in Maastricht opnemen want ook Andre Rieu zou nog te zien zijn.
En zo zaten we na het klussen gezellig met onze oudste aan de koffie en haalden herinneringen op aan onze eerste tijd aan de Kuifmees. Hij had de foto op mijn website gezien van Ben en Henk die met Wim naar de TT zouden gaan. De bomen die toen net geplant waren op het plantsoen voor ons , en nu hun, huis zijn na meer dan 35 jaar ziek en worden vervangen.
Gerhard is weer op huis aan en verheugt zich op het feest in Zuidbarge. Wim trekt zich terug… ‘Ik ga naar Willem’. en ik’? Ik houd jullie op de hoogte’.

Eindelijk zijn we als Hedera groep weer bij elkaar. Wat een verademing na zo lange tijd. Twee jaar geen Kerst samen en de rest? Slechts een keer samen naar het Rensenpark, een keer samen koffie drinken en dat was het. Mr Corona kwam er telkens tussen.
Maar nu begonnen we weer, een opluchting!
En nu zonder Sjoukje die gestopt is als voorzitter. Ze heeft het geweldig gedaan, de afgelopen jaren. En nu…? We zijn nog zoekend. Deze avond deden we als bestuur het maar samen en dat ging goed, maar straks..?
Ik heb hoop op een goede voortzetting van onze vrouwengroep want we hebben elkaar gemist. En wat is er intussen veel gebeurd. Opnieuw verdriet wanneer je alleen verder moet en waarschijnlijk ook blijdschap als de familie zich ook weer uitbreidt. Leven en dood staan zo dicht bij elkaar.
En toch worden elk jaar de bomen weer groen.
Aan het begin van de avond las ik een gebed, naar uitspraken door Theresia van Avila.
Voor wie het nog eens wil lezen:

In mijn hart

Mijn God,
Ik hoef niet naar de hemel te klimmen
om met U te spreken
en bij U mijn vreugde te vinden.
ik moet mijn stem niet verheffen om met U te praten
al fluisterde ik heel zacht,
Gij hoort mij reeds:
want Gij zijt in mij,
ik draag U in mijn hart.

Om U te zoeken,
heb ik geen vleugels nodig,
ik heb me enkel stil te houden,
in mezelf te kijken,
me niet te verwijderen van een zo hoge Gast.

En daarna konden we helemaal losgaan tijdens onze creatieve avond. Ankie Hulst zorgde voor een echte schilderavond met veel voorbeelden. Het bleek een succes. Wat werd er geschilderd, genoten van koffie met appelgebak en vooral veel bijgepraat. En het resultaat mag er zijn, zeg nou zelf… Ankie had steeds foto’s gemaakt van de vorderingen en uiteindelijk ook van het resultaat. Ankie, het was geweldig!
En natuurlijk werd Sjoukje bedankt met een hele mooie bos bloemen.
We hebben een echte reiscommissie die dit keer iets geregeld heeft voor ons bij de Stadsboerderij aan de rand van Emmen. Op 11 mei ontmoeten we elkaar daar bij leven en welzijn.

Een al wat ouder echtpaar zit in de auto, op weg naar huis. Zij zit nog wat na te denken. Hij niet.
Hij kijkt naar het kleine wagentje voor hem voor het rode stoplicht: ‘Je zult het zo zien. Die gaat er straks met een rotgang vandoor. Dat is weer zo’n jonge knul met zo’n petje.’
Zij: ‘Och als je met Niesje op stap bent.. die weet zoveel over kleren. Ze geniet al van het vastpakken en het voelen van de kwaliteit. Ze ziet het meteen al of iets goed zal staan.’
Hij, terwijl hij rustig optrekt nu het stoplicht op groen springt:
‘Zie wel daar gaat hij, dat racewonder’, maar je zult het zien….straks staat hij weer voor ons bij het volgende stoplicht. ‘k Mag lijden dat ie zo geflitst wordt.’
Zij: ‘Toch leuk dat we gisteren allebei nog iets gevonden hebben voor deze zomer’.
Hij: ‘Je kon het aan het autootje al wel zien, zo’n kleine felle rakker met Petmans’.
Zij: ‘Jammer dat we het nog niet aan kunnen. Wat een kou’.

Wie zei dat van Mars en Venus ook al weer?

Jaren terug gingen we met Ben en Niesje naar Huub Stapel in de Spiegel in Zwolle. Het werd een avond in het teken van Mannen komen van Mars, en vrouwen van Venus. Het is onvoorstelbaar dat één man met een miniem decor van een half vrouwen- en een half mannenlichaam een avondvullend programma in elkaar kan draaien dat klinkt als een klok. Zo herkenbaar. Wie weet zijn er veel mannen en vrouwen wakker geschud. Ach, na zoveel jaar zijn wij er wel achter wat je beter wel en niet kunt zeggen in een relatie, maar dat hebben we ook moeten leren. We hebben wat afgelachen. De seks, een niet onbelangrijk onderdeel in een relatie, werd door Huub tot het laatste bewaard.
Wil je het weten? een man vergeleek hij met een dolfijn die je af en toe een visje moest voeren. O, en de opwarmtijd was wel wat sneller dan de oven waarmee hij de vrouw vergeleek. Er waren leuke tips bij om je relatie spannend te houden. Een beetje afwisseling…ha! Wil je zelf wat tips? Er is ook al eens een boek over geschreven. Want Huub doet intussen al heel andere dingen zoals die reis langs de Rijn en de Maas samen met iemand die de achtergronden kent.