admin

Sinds vorig jaar hebben we geen fleslammeren meer. Tja, je moet je beperkingen kennen. Rob heeft ze nu zelf aan een soort lammerenbar of verkoopt ze aan een bedrijf die dit soort lammeren verzorgt. En zorgt er wel voor dat wij wel wat leuke schapen met lammeren in de wei hebben.
Regelmatig hebben we appcontact met Hilda, onze vriendin in de Highlands van Schotland. Zij vangt daar de fleslammeren van de hele buurt op. Dit jaar heeft ze er al 9. Ze zorgt er geweldig voor en let er op dat ze de eerste tijd geen gras eten want fleslammeren zijn er gevoeliger voor dan de lammeren die bij de moeder lopen. Zo houden we elkaar op de hoogte over het welzijn van ons dierenkroost en van onszelf natuurlijk. Ooit werd ze geboren op een boerderij in de buurt van Geesbrug en verhuisde als tiener met hun hele gezin naar de Noordoostpolder. Ze trouwde en trok met haar man naar Libanon om kippenfarms op te zetten. Uiteindelijk liep het huwelijk stuk en trok ze zich terug in het heel rustige noorden van Schotland. Op een van onze reizen hebben we haar ontmoet. We hebben dezelfde interesses en dat geeft een band.
En telkens als we na die tijd naar Schotland gingen was Hilda in de Highlands ons eindpunt en maakten we een praatje, dronken thee of koffie en bewonderen haar dieren: ezels, geiten en altijd een paar schapen. Je had ooit ook een geit die ze Bully noemde, een ondeugd. Rick was er ook een paar keer bij. Ze heeft er een klein huisje en een schuur en dat is het. Ze spint en breit de wol van de schapen. Dat wordt weer verkocht in de shopjes waar veel toeristen komen. Eens in de maand rijdt ze met een buurman mee naar Ullapool voor de boodschappen. Geen internet, geen tv. Alleen radio en een mobiele telefoon. Zo leeft ze in alle rust met haar dieren en de community waar ze een warme band mee heeft.

Foto: In de Highlands

Rick kwam er puffend aan fietsen, last van de warmte. Gelukkig was het snel over bij een kop koffie met Moederdagtaart. Anja was er ook bij komen zitten en dan wordt Rick spraakzaam. Zij zorgt ervoor dat zijn huisje er netjes bij ligt en kan goed met hem overweg.
Rick vertelde over een collega ‘Turbo Henkie’.
‘Waarom dat?’, vroeg ik.
‘Nou gewoon omdat hij zo snel is’.
‘Hoe noemen ze jou dan? Heb jij ook een bijnaam?’
Rick grijnsde en toen kwam het: ‘Dieseltje’. Dat moest hij me even uitleggen.
‘Nou, omdat ik ’s morgens vaak laat ben en eerst op gang moet komen’.
Zo noemde hij er nog een paar. Zweetpatat, voor de collega die zijn werkschoenen achterlaat in de keet en zijn gewone schoenen aandoet naar huis. Het is een mooi stel bij elkaar. Soms moeten er een paar van zijn groep naar Emmen zelf om een stuk weg schoon te houden. Rick blijft in de Bargeres en werkt zelfstandig. Hij weet langzamerhand wat en hoe iets gebeuren moet.
Hier kijkt hij regelmatig de dakgoten na, ruimt blad op en zorgt met de kleine grasmaaier dat het gras om het huis er netjes bij ligt.
Na het eten en een kop koffie vindt hij het tijd om op te stappen. Rick heeft een haat liefdeverhouding met Storm. Die raakt altijd wat in de war van draaiende wielen. Fiets, kruiwagen of afvalbakken, hij wordt er opgewonden van. Rick stuurt hem dan weg, hij hoeft maar te kijken en Storm trekt zich terug richting schuur. Maar als Rick eenmaal op de fiets zit komt Storm toch nog even extra hard langs rennen, kijkt zelfs even slim opzij. Die doet het er om.

Foto: Rick vorig jaar, op de Boomgaard

De achterste twee zijn van de Schoonebeker en die twee schatjes op de voorgrond hebben een Drentse heideram als vader

Zolang je naam nog genoemd wordt, leef je nog. Het is zo’n uitdrukking die vaak even in mijn gedachten rondzingt. De afgelopen jaren zijn er veel mensen om ons heen overleden en inderdaad hebben we het vaak over een of meer van hen. Ons leven was en is met velen verweven. We hebben het wel over de ‘zeergeleerde beagle’ van Willem Zeldenthuis. Hij bracht de hond wel eens mee naar zijn werk. Toen had hij net de encyclopedie aangevreten.
Co Manrho wordt nog vaak genoemd omdat we hem zo missen binnen veel groepen binnen onze kerk. Zo’n actieve behulpzame en positieve man. En dan heb ik het nog niet eens over onze eigen familie. Iedereen die we verloren wordt regelmatig genoemd omdat we hun persoonlijkheid, aandacht en warmte zo missen. Ik gebruik zelfs sommige uitdrukkingen van opoe of opa. Mark vroeg me een keer wat betekent dat toch: ‘Daor zö-j ’t veur hebben’. Dat werd gezegd als iemand je ergens voor wil bedanken. Je kunt zeggen: Geen dank of Graag gedaan of in het Engels: You’re welcome, maar in de Achterhoek was dit een aardige gewoonte.
Net als bij Rick staan er veel namen met kruisjes er achter op de verjaardagskalender. En natuurlijk wordt Mark vaak genoemd, vandaag nog toen Gerhard hier was. Toen hij net klaar was met zijn HEAO opleiding was het een lastige tijd om aan werk te komen in tegenstelling tot deze tijd.
Vandaag is het Moederdag en eentje zal er dus niet bij zijn in levende lijve maar zeker in onze gedachten. In Mark z’n oude agenda vond ik bij het uitzoeken kort na zijn overlijden een bijzonder gedichtje bij mijn verjaarsdatum. Een troostmomentje…

Ook een slimme manier om op elk moment wat melk in te slaan. Zo leuk dit stel…

Nu we 4 setjes schapen in de wei hebben zijn ze niet meer schrikkerig. Deze nieuwe komt zelfs heel dichtbij, waarschijnlijk verwacht ze brokjes. Jammer…

Ik mag graag op de schommelbank bij de wei zitten. Altijd wat te zien. Je ziet het als FC Emmen moet voetballen, dan haasten zich heel wat fans richting stadion, rood witte sjaal om de nek.
Maar ik zit er vooral naar de schapen te kijken, tel ze even: 4 ooien en elk 2 lammeren. Rob heeft ze omgeweid en lopen ze in de achterste wei. Gisteravond zag ik drie ooien langs de rand van de wei van buurman Bloeming van het gras buiten de afrastering snoepen. Het gras is altijd groener bij een ander… Dat doen het ook graag aan de andere kant maar dan eten ze de blaadjes van de braamstruiken.
Ik miste een ooi en ging even richting stal om te kijken. En ja hoor, moeder Schoonebeker kwam met kroost voor mij de stal uit, hadden gewoon even zin in de stal voor zichzelf.
Meteen zie ik een van de kleinen van een andere ooi die helemaal aan de andere kant buiten het gaas zat te vreten en warempel de andere van de twins kwam ook overeind. Ze wilden zich al bij de Schoonebeker moeder voegen maar die was er niet op gesteld. Nee, geen kind van een ander aan mijn spenen. De twee waren zoekende en probeerden een andere moeder. Ook mis…. jammer dan. Ineens hadden ze het door. Hun moeder riep ze vanuit de verte en ja hoor, samen trokken ze een sprintje die kant op.
En zo is er altijd wat te beleven…

Moedertje Schoonebeker met haar kroost.

‘Kom gauw, Dirk hef em te pakken!’ Wim is naar de schuur om zijn scootmobiel te pakken want het is vrijdag, dus marktdag. Hij staat in de deuropening van de schuur en wenkt me. Hij lijkt opgewonden. Wat kan dat zijn? Dirk hef em te pakken?
‘Natuurlijk den dikke rotte’, meldt Wim dan. Al meer dan een week zien we af en toe een rat bij de vijver, een bruine. En waar een rat is zijn er altijd meer dan een. Alle vissen zijn intussen ook al verdwenen en toen we googelden op bruine rat en vissen bleek dat die wel een visje lusten. We zijn nu al gestopt met het voederen van de vogels want dat lokt ook ongedierte aan.
Nu is Dirk een echte overlever van huis uit en vangt dagelijks wel een paar muizen, meestal bij de sloot langs het Schoolpad. Hij vreet ze op met huid en haar. Toch ligt er soms iets op het terras wat hij blijkbaar niet lekker vindt en dan is het een kleine rat. Dirk is wel een fijnproever. Die kleine ratjes kennen we intussen wel. Maar de dikkere rat die we regelmatig bij de vijver zien scharrelen liet zich niet verleiden om de brood met pindakaas in de grote gazen rattenval te proberen. Zou Dirk echt?
Ik ga mee de schuur in en warempel, ik zie daar de dikke rat liggen, dood….
Dirk ligt na zijn nachtelijke werkzaamheden op een kussen van de tuinbank te slapen. Verdiende rust!
En de rat? Die gooien we op het land van de boer voor de liefhebber. Na een dag zijn ze altijd verdwenen. Ik denk de buizerds.

We brachten een bezoekje aan een paar goede bekenden, beiden ook op leeftijd en meer last van gebreken dan wij. Wim herhaalde daar nog even de uitspraak van zijn moeder Siet op de vraag hoe het nu met hem ging: ‘Klagen, ikke? Als klagen hielp, begon ik meteen’.
Nee hij kan goed leven met zijn beperkingen. Als ze me wel eens vragen hoe Wim er onder is dat hij zoveel minder mobiel is, kan ik ze gerust stellen. Hij neemt het leven zoals het komt en ziet de dingen die hij nog wel kan.
Zo zaten we vanavond wat te brainstormen over mogelijkheden en onmogelijkheden voor ons. Ik kwam met voorstellen. Nog eens naar Schotland? Duitsland dan? Of naar Jose in Belgie? Ja, ik noemde maar wat op. Wim is daarin wat realistischer dan ik. We kwamen samen tot de conclusie dat we ons in eigen huis en op onze plek het meest op ons gemak voelen. Alles wat we nodig hebben bij de hand… Maar een dagje naar Wim en Gerke of naar Hattem? Hengelo trekt ons ook dankzij onze mooie tijd daar en de vrienden die er nog wonen. Ook een weekje Boomgaard, dat bevalt ons nog prima.
Soms is het goed om onze zegeningen maar weer eens te tellen, al voelt ons rugzakje af en toe even zwaar. En dat heeft niet te maken met de beperkingen van het ouder worden maar vooral met het missen van Mark.

Foto: Oma Siet

Het stond allemaal op een Achterhoekse en Liemerse Spreukenkalender, maar het Achterhoeks en Liemers is toch verschillend van klank.
Geert Roelofs heeft er een aantal leuke conversaties en verhaaltjes op staan in het Liemers. Het lijkt wel wat op de streektaal die de familie in de Steeg ook sprak.
Ik kon het niet laten om ze in het Achterhoeks, mijn Vordens dan, om te zetten.

Computerles

We beginnen heel eenvoudig met het aanzetten van de computer.

Op waffen knopken mo’k dan drukken? Jao, wat power is wet ik wel. Mien vrouwe zeg altied da’k nog vols te volle power hebbe.

Op het scherm verschijnen nu allerlei icoontjes. Wij gebruiken alleen Word. Klik maar op de W.

Da’s mooi ezeg, maor waor mot ik dan met klikken? Met de moes?

U ziet een leeg scherm. Links bovenaan ziet u het woord file en daaronder een blanco pagina.

Ik zee file staon. Stao’j op de computer ok al in de ri-je, net as in ’t verkeer?

Nee, file is Engels voor bestand; daar kom ik nog op terug. Klik maar op de lege bladzij.

Waorumme steet alles in ’t Engels. Kan dat neet gewoon in ’t Nederlands. Daor he’k al meuite zat met.

Computers worden over de hele wereld gebruikt, Engels is de voertaal. Typ maar iets.

Ik herkenne iets van miene trekker: shift, break en start, maor tab schrieve wie’j met een p.

U hebt getypt: ‘Ik heb een computerles gewonnen. Waar ben ik aan begonnen?’

Van mien dochter he’k die les ekregen. Dee woont in Amerika. Kon ‘k heur es mailen.

Dan moet u ook leren iets op te slaan. Dit zinnetje kunt u opslaan. Klik onder file maar op save as.

Waor steet dat? Onder file zeg ie? Waorumme neet op save? Da’s toch veilig?

Jawel maar u moet het straks ook terug kunnen vinden. Daarom moet het een naam hebben.

En hoe kan’k dan noe mailen? Daor zal toch ok wel een toets veur weane. Wat zeg ie? Is dit pas de eerste les? Ik zal mien dochter eers wel ’s bellen. Dan zeg ik: ‘Ik belle wel as d’r niejs is.’