admin

Dirk komt met opgestreken staart op ons af. Hij kijkt wat verongelijkt. Zijn we zo lang weggeweest? Het was maar een weekje, hoor. Anja en Karin hebben anders goed voor meneertje gezorgd. De rest van de dag lijkt het of we wat goed te maken hebben. Hij is binnen en blijft binnen, zo lijkt het. Dirk wil graag zijn vlees uit het kuipje, hij wil ook op schoot. Dan wil hij weer naar buiten. Het is maar even of hij staat weer voor het raam met opgeheven pootje. Wanneer het half 12 is en wij naar boven gaan, besluit hij op het allerlaatste moment toch voor buiten…. waar de muisjes zijn…
Vanmorgen werden we wakker toen Dirk die met een zwieper vanaf het dak door het Velux raam naar binnen sprong. Het is voor het eerst. Het ziet er naar uit dat hij het zekere voor het onzekere neemt. Dirk regelt zijn eigen leventje wel.
We zijn intussen net weer thuis uit de Schepershof, Dirk ligt languit op een schapenvachtje op de bank. En wij? We gaan aan het brood van bakker van Asselt, de zoon van Piet. Hij komt trouw elke dag door de week naar camping de Boomgaard met veel lekkers. Precies om kwart over 8 om daarna de volgende campings af te gaan. Het smaakt vertrouwd.
Waar is de tijd gebleven. Vroeger kwam Piets broer Geert met de bakkersfiets langs de boerderijen in Linde. ‘Geert van de bakker’ had een grote rieten mand voorop de fiets en bij sneeuw en gladheid ook nog een soort ijzers onder de schoenen.
De bakkerij is allang verhuisd naar het dorp Vorden en het huis, annex bakkerij, kruidenierswinkel en cafe is een tijdlang omgetoverd geweest tot Praothuus waar je lekker kon eten of uitrusten bij een kop koffie met wat lekkers. Ook dat is alweer verleden tijd.

We zijn er weer. Het was een veelbewogen en gezellig weekje Boomgaard. Fijn om iedereen weer terug te zien. Zelfs Monique met de kinderen zagen we bij Henk en Anneke. Mare en kleine Willem stalen de show. Opa Henk was Willems favoriet.
Ons plekje stond helemaal klaar, alles keurig aangesloten door de campingbaas. Wat wil je nog meer. Jan en Ria gingen mee en ook dat bracht extra gezelligheid. De luifel zat snel op de plek. Dat zou de storm niet helemaal ongeschonden overleven. Ook Jan en Ria hingen allebei aan de tentstokken om te voorkomen dat de luifel de lucht in ging. Kletsnat kwamen ze bij ons waar de luifel slapjes langs de caravan naar beneden hing. We wachtten geduldig af tot de bui en de storm over was. Joke was al meteen bezig om al wat over de camping verspreid lag bij elkaar te zoeken. Ze liep al met de badslippers van Wim onder de arm. Er was meer schade aan luifels, maar daar bleef het bij. We hebben vaker dit soort weer meegemaakt. We besloten dit avontuur met pannenkoeken bij de Heikamp, onze favoriet.
’s Avonds hadden we een gezellige avond in onze caravan. Toch gemakkelijk met een grote zithoek.
Vanmorgen was het tijd om op te stappen en dronken we tot afscheid koffie bij Johan en Joke. Maar wel met plannen voor een vervolg!

Ook mooi om Henk bezig te zien met zijn hobby. Behalve het fotograferen traint hij jachthonden. En dit keer waren we er bij. De honden waren heel verschillend qua uiterlijk en karakter maar allemaal hadden ze een goede neus. Er was een mooie opbouw in de opdrachten. Het laatste was dat er met een dode eend een sleepspoor werd gemaakt en moesten de honden op commando de eend zoeken. Spanning en sensatie. Het is toch een heel aparte tak van sport en al zijn zien de honden er verschillend uit, de outfit van de baasjes waren gelijk. Een mooie donker bruingroene jachtkleur. Mooie combinaties. Henk en heren bedankt voor de interessante demonstratie.

Dick is op bezoek. We hebben nog altijd regelmatig contact. Oude liefde roest niet. We hebben als gezinnen samen veel meegemaakt en ik daarvoor al want we groeiden samen op. Het is verdrietig dat Anda er niet meer bij is maar hij heeft veel mooie herinneringen die hij koestert.
Nu vertelt hij over een boek dat hij aan het lezen is: Phoenix, geschreven door Bert Wagendorp. Dick houdt van geschiedenis en dit boek vertelt over het leven van Nederlandse immigranten die op weg naar het land van de onbeperkte mogelijkheden, Amerika, op een meer daar verongelukten door brand op een schip. Een jongetje verloor hierbij zijn hele familie en veel bekenden. Veel van deze mensen kwamen uit de Achterhoek.
In dit boek Phoenix wordt het leven van deze 8 jarige jongen beschreven.
Ik werd meteen geraakt. In onze familie is het bekend dat opa en zijn broer ook plannen hadden gehad om naar Amerika te gaan eind 19e eeuw. Opoe van de Jaeger hield dat tegen, geen denken aan. In haar familie en vriendenkring waren er heel wat omgekomen bij die ramp. En zo bleven Johan en Hendrik in de buurt. Trouwden en kregen allebei 10 kinderen. Toch waagde onze eigen oom Herman het later om zijn leven in Iowa op te bouwen en neven Antoon en Bernard in Indiana. Nog twee van de Jaeger vertrokken naar het buitenland. Nieuw Zeeland werd een doel en ook Luxemburg.
Het raakte me zo dat ik vandaag naar de boekhandel stapte om het boek Phoenix, de memoires van Abel Sikkink te kopen. Ik hou jullie op de hoogte.

Een bruiloft was vroeger, zeker op het platteland, een bijzondere gelegenheid. Er werden door de buurt bogen gemaakt met veel dennegroen, bloemen en de papieren roosjes. Ik kan ze nog zo voor je maken van crepepapier. Er werd gezongen en accordeon gespeeld. En vaste prik was de polonaise en het lied van: en de bruidegom die durft zijn bruidje niet te kussen… falderalderiere enz waarop de bruidegom hoog gezeten op een stoel gedragen door de mannen uit de buurt richting bruidje, ook hoog op de stoel, en werd er gekust. Het was soms een hachelijk evenement want de eerste borreltjes waren al genuttigd. Mijn eerste boerenbruiloft was van Dine en Gert Kornegoor in 1951 en werd het feest �s avonds op de deel gehouden en zij werden bij het onderdeel Zij leven hoog samen in een kruiwagen opgetild. Het scheelde dat beiden aan de tengere kant waren. Ik heb er mooie herinneringen aan.
De bruiloften werden door de jaren heen uitgebreider en ook de muziek werd harder mede dankzij die versterkers. Er werd een tijdlang ook veel gedanst en niet alleen de boerenpolka. We hebben er verscheidene meegemaakt in de familie, altijd leuk. Harde muziek? Nee hoor, hardstikke leuk .
Zo hoorde ik pas over een feest zoals die nu weer gegeven kan worden in de na coronatijd. Er werd weer versierd, de hele buurt, familie, vrienden en mede sporters waren aanwezig. Ook een paar oudere buren die bij elkaar waren gaan zitten. Er werd uitbundig gefeest, lawaai tot in de verre omtrek. Er kwam zelfs na 12 uur nog een viskar langs.
Was een mooi feest geweest, hoorde ik later. Maar kon wel wat minder met de muziek. Tja er is weer een nieuwe generatie.
En de drie oudjes, vroeg ik? Nou die hadden er niet veel aan. Ze zijn ook nog alledrie doof en konden elkaar door de harde boem boem muziek niet verstaan.

Wat doe je wanneer je een trauma moet verwerken. Hoe kun je uiteindelijk verder. Ik lees er regelmatig over, en ik ben zeker niet de enige die heftige dingen in zijn leven meemaakt. Ik noem het hobbels en kan ze intussen niet meer op een hand tellen.
Er zijn therapeuten die je hierbij op weg kunnen helpen. Toen wij te dealen hadden met de gevolgen van het zuurstoftekort bij de geboorte van Rick kwam het niet eens bij ons op dat een therapeut ons hierbij zou kunnen begeleiden. Het was een harde leerschool maar we waren dankbaar met alle hulp die Rick kreeg tijdens zijn opgroeien. Zowel van familie als onderwijzers en een enkele arts. Deze laatste was vooral gericht op het lichamelijk welzijn van Rick.
Het overlijden van ouders hakt er ook in maar daarin vind je een weg in gesprekken met gelijkgestemden.
Soms gaat iemand na een ernstig verlies een tocht te voet of per fiets ondernemen naar Santiago de Compostella of een ander pelgrimsoord. Ik heb bewondering voor Janny die na het zo tragisch overlijden van haar man de tocht per fiets naar Rome afmaakte met haar broer, de tocht die ze tot Bazel had al afgelegd met haar man maar met hem nooit heeft kunnen afmaken.
Iedereen probeert zijn eigen manier vinden in het verwerken van verlies.
Sommigen gaan na het verlies van een dierbare letterlijk lichamelijk aan de slag, maken schoon schip in huis, schilderen de boel op en vervangen wat ze allang van plan waren maar waar ze niet aan toe kwamen. Het verzet in die eerste tijd de zinnen.
Nu volg ik Louise die een meerdaagse wandeltocht maakt en op veel plekken opgewacht en begeleid wordt door vrienden. Ook zij moet omgaan met een kind dat ernstig beschadigd is als heel jonge baby. Ze kan haar levenspad prachtig weergeven in woord en beeld en daarin vindt ze steun.
En ik? Ik schreef over de gevechten die Mark moest leveren en wij met hem. Ik schreef over Rick die ondanks of juist dankzij zijn handicap nu een man geworden is waar we trots op mogen zijn.
Ja, ik schreef over alle hobbels op mijn levenspad, maar meteen ook over de wijze lessen van lieve mensen om ons heen die me gemaakt hebben tot wie ik geworden ben. Het boek Hobbels, waarin ik dat probeer te verwoorden, ligt te wachten. Er moet nog veel aan geschaafd worden. En misschien blijft het daar liggen maar het heeft gezorgd voor inzicht zodat ik verder kan op het laatste stuk van mijn levensweg..

Sjoukje met haar veulen. Ze kent Sjoukje precies. Een zinnig vulleken, zou pa zeggen. Zinnig, ook zo’n woord dat je niet goed in het Nederlands kunt vertalen. Haar zoon Roelof heeft een maand vanuit haar huis gewerkt om te helpen tijdens de bevalling en de eerste tijd van dit veulen. Hij vond het mooi om haar zo te helpen en heeft iets met paarden, weet er mee om te gaan. Een soort paardenfluisteraar. Bovendien een eerbetoon aan vader Jan die vorig jaar overleed.

We zijn weer lekker aan de gang met onze eigen Hedera groep. Na de gezellige creatieve avond met Ankie volgde vandaag ons bezoek naar de Stadsboerderij ’t Nije Hoff.
Onze gids was een van de beide broers Nijhof en hij vertelde ons tijdens de rondleiding over de plannen, de moeite die het gekost heeft om alles voor elkaar te krijgen. Over de bouw en de toekomstplannen.
We gingen verder naar de stal met boerderijdieren, de geiten, de zonky’s met hun gestreepte poten (de mix zebra met ezel), de kippen en in een hoek de beide biggen die ze cadeau kregen bij hun bruiloft. Varkens zijn alleseters en zo worden er veel restjes door hen opgeruimd, net als vroeger. Toen kwam de echte stal met jonge Jerseys, een rustig en aanhalig soort koe. Ze kwamen naar binnen en je kon ze lekker aaien. Ze krijgen in september hun eerste kalfjes en dan wordt het drukker op deze boerderij. Er wordt daarna gemolken met robots. En ze gaan kaas maken. Moeten we ook gaan meemaken. Alle nieuwe snufjes zijn hier te zien tot in de toiletten toe.
Buiten is het een eldorado voor kinderen met skelters en tractortjes en kan er een boswandeling gemaakt worden door het Noordbarger bos.
Toen werd het tijd voor onze zeer uitgebreide lunch, met mosterdsoep vooraf. Dat was aan ons zeker besteed.
Al met al een bijzonder gezellig uitje en we gingen voldaan op huis aan met fiets en een enkele auto. Fijn was het om elkaar weer terug te zien en we houden moed om het volgend seizoen zonder beperkingen in te kunnen gaan.
Truus wees me een nieuwe weg richting Zuidbarge en daarna fietste ik met Sjoukje op huis aan. Maar eerst mocht ik haar nieuwe veulen bewonderen. Wat fijn dat dit zo goed gaat en dat ze hier nog van kan genieten.

We komen uit het zwembad en rijden over de Bargerweg naar huis. Wanneer we langs onze wei rijden tellen we de schapen met hun lammeren. Drie ooien zien we meteen en ja ook hun lammeren. Iets verder ontdekken we de Schoonebeker met haar beide lammeren, een zwarte en een witte. Ze groeien goed
Hoe lang zullen we hier nog wonen? MM Bereikbaar stuurde een nieuwe mail met de laatste plannen. Er is nu een Infocentrum opengesteld van MM Bereikbaar en kun je binnenlopen om de plannen te bekijken. Gaan we binnenkort doen. De N862 die langs ons huis loopt krijgt bij de op- en de afrit een rotonde, maar wat betreft de N862 zelf van Nieuw Dordrecht tot aan de Rondweg is er nog geen definitieve beslissing gevallen. Dat horen we na de zomervakantie. Ik heb de mail doorgestuurd naar onze hulp in bange dagen, de Rechtshulpadvocaat en zijn assistent taxateur Jalving die dichterbij woont en ons steun geeft.
We hopen in elk geval op duidelijkheid en dan kunnen we ook uitkijken naar een andere woonplek. Maar eerst genieten we van dit uitbundige voorjaar hier. Mei vind ik de mooiste maand met veel bloeiende rododendrons, lelietjes der dalen en de boshyacinten.. Daarnaast hou ik ook van oktober wanneer de herfstkleuren verschijnen. Ik besef dat we de helft van ons huwelijk op deze plek wonen. We genieten er nog steeds van al komt nu het eind in zicht.