admin

‘He’j ok sjans had?’ De dames van de Shanty’s die bij mij achter in de bus zaten hadden het geweldig naar hun zin op de creatieve marktdag in Markelo en raakten niet uitgepraat. De braderie/markt werd opgeluisterd door verschillende muziekgroepen en bands waaronder de Eemslander Shanty’s. En we hadden er mooi weer bij, die Hemelvaartsdag.
‘Sjans?’ ‘Ja’, sjans dan wet ie-j o-j nog een bettien goed in de markt ligt’. Belast en beladen kwamen sommigen de bus weer in. ‘Ach, leuk as kadochien.. Annie hef een Piccasso koch. He-j ‘m al zien?’
Er was veel te koop, heel veel.
Kort erop kreeg ik vanuit Henegouwen een reactie op mijn blogje over die dag van een Belgo- Neerlandaise, zoals ze zichzelf noemt. Ze is geboren en getogen in Amsterdam nu al 30 jaar woonachtig in Franstalig Belgie. Zo leer je wel Frans natuurlijk. Maar zij vroeg zich af of het woord sjans dat ik gebruikte hetzelfde was als het sjans in Vlaanderen.
Dat heb ik dus even opgezocht: Ned.: sjans hebben: op zodanige wijze aandacht van iemand krijgen dat duidelijk te kennen wordt gegeven dat intiemere kennismaking gewenst wordt.
Dit is ook wat ik dacht.

Ik vond verder nog heel wat mensen/dieren/dingen die ook sjans als handelsnaam gebruiken.

Bij lifestyle tips: Ben je op zoek naar een sexy look? Modejournaliste Stephanie Pedersen adviseert: Met rode pumps meer sjans.
Sjans Beach and Body heeft fantastische lingerie.

Er zijn verder heel wat eetgelegenheden en gastenverblijven die Sjans als naam kozen.

Vive la Sjans is een dameskoor in Hoogezand dat graag voor u willen optreden.

Sjans ‘em d’r in is een wedstrijd die te maken heeft met skateboarden en veel water.

Maar ik kwam ook terecht bij de titel Meer Sjans met Frans. Het zijn boeken met taalanekdotes uitglijders, geschikt voor de Nederlanders met een redelijke Franse basiskennis.
Haar blog is eveneens de moeite waard. Marion Everink ( moet haast Achterhoek of Twente zijn) is na haar studie voor en werk als juriste met man en nu haar drie kinderen in Frankrijk terecht gekomen, in Aix en Provence.

Samenvatting van Meer sjans met Frans!:
Nederfrans klinkt soms zo goed, dat het bijna echt Frans lijkt. Maar het blijft een raar mengelmoesje dat pijnlijke misverstanden en lachwekkende situaties kan oproepen. Want ons goedbedoelde gemompel brengt menige Fransman tot wanhoop – zonder dat we begrijpen waarom. Wat une rampe, dat Frans!

Marion Everink (1961) ging in Frankrijk wonen en leerde de taal met vallen en opstaan. Op de been gehouden door een groot gevoel voor humor, vertelt ze in dit boek over haar uitglijders. Een amusant en leerzaam verslag voor iedereen die net als zij het Frans de mooiste taal van de wereld vindt.

Eh… en wat het Vlaamse woordenboek ervan vindt?
sjans (bw.)
nochtansvgl. pertang
Hij is met zijne kop tegen de deurpost gelopen. Hij had sjans niet gedronken.

Als je even een herinnering laat komen, gek is dat, dan komt er vanzelf een hele stoot achteraan. Zo zie ik me weer lopen in het bos bij kasteel Molecaten- Meulecaoten veur de Attemers- met vriendin en collega van het eerste uur Roelie. Ik zeg wel het bos, maar de Hattemers gaan allemaal naar de bos. We kwamen in de buurt van de Mariaboom, een enorme beuk. En wie komen we daar onverwacht tegen..? Ene Wim van der Kolk, waar ik wel eens een praatje mee gemaakt had, maar dat was het dan. Ik weet nog wel wat hij aan had: een donkerblauwe stoere duffelse jopper met zo’n houtje touwtje sluiting. Stond hem goed.
Het bos bij Hattem is prachtig. Het lijkt ook wel wat op het bos bij de Kieftskamp en langs de Wildenborchse weg in de Achterhoek, maar het bos achter Molecaten en verder de Veluwe op is veel groter. Toen het eenmaal ‘aan’ was zijn er wel eens met de motor een eind in geweest tot we niet verder konden. Een witte balk versperde de weg, maar niet voor deze Wim, dan moet er meer gebeuren. Hij legde de motor bijna plat en kreeg hem er onder door. Alleen wilde hij toen niet meer starten. Ik geloof iets met de ketting. Dat was wat! We gingen weer terug, weer de motor bijna plat onder de witte balk door en… Wim probeerde gewoontegetrouw z’n motor. Wat denk je? Ronk ronk….. Hij deed het weer.
Het bos is bij de Hattemers erg geliefd, er wordt veel gewandeld. Wims opoe van moeders kant schijnt er nog geboren te zijn op ’t Olde Spieker, het huisje naast het kasteel. Daar achter heb je de Spaanse graven.
Ik heb iets meer dan vier jaar in Hattem gewoond, 1,5 jaar in de kost, zoals dat heet, bij mevr. Sobering. Ik werd bijna een deel van het gezin. Ik heb het er erg goed gehad. Ik ging met Sietze een avond in de week naar het Rode Kruis en gingen wel eens op oefening. We hebben wat afgelachen.
Daarna ging ik op een klein kamertje in het stadje boven de winkel met witgoed van Bennie en Johanna van de Berg wonen. Daar woonden we met drie jonge vrouwen op de bovenverdieping en maakten samen gebruik van de keuken. Prachtig plekje. En toen trouwden we en woonden nog 1,5 jaar aan de Eierdijk 56 in een deel van het huis van juffrouw van der Meulen. Het leek telkens een nieuwe uitdaging, best heftig allemaal. Ik ben hier volwassen geworden.
En de duffelse jopper? Nadat we verhuisden naar Aalten heeft hij hem nooit meer gedragen. Hij is nog meeverhuisd naar de Jan Voermanstraat en de Marnixstraat in Hengelo en is in de zak van Max terecht gekomen, denk ik.

Foto: Het stadhuis in het centrum van Hattem.
Links "De Zwarte Truffel", waar de vier broers van der Kolk de koop en verkoop van de ouderlijke woning beklonken hebben. Na Ben en Niesje wonen nu Paul Sietse en Annemarie en hun gezin met veel plezier op Dorpsweg 4.

Meer dan 10 jaar geleden waren we op vakantie in Groot Brittannie. Was niet zo verwonderlijk want wij hebben iets met dat land. Sinds onze kennismaking met de Engelse Tom en Joan in de jaren 80 ging ons eerste bezoekje naar het Lake District in een van hun geleende caravan. En het bleek liefde voor het leven, zowel voor het land als onze vrienden zelf. Het ging bij Wim zover dat hij na de eerste Britse vakantie bij aankomst in IJmuiden de Ferry naar Engeland zag vertrekken en opmerkte: ‘Zit ik toch op de verkeerde boot’.
Steeds als we de oversteek maken slaan we het Lake District niet over. Maar toen we daar dus ergens omstreeks 2000 terug waren wilde ik het uitzicht op het Derwentwater wel schilderen en had geen verf bij me, maar de caravan lag wel vol met kleurige folders uit al die Tourist Centres die we bezocht hadden. En voor ik er erg in had begon ik te scheuren. Het werd een kleurig geheel en de sfeer werd gevoeld. Toen ik thuis was heb ik met de foto’s die ik niet gebruikt had om in het vakantie boek te plakken genomen om een collage van deze vakantie te maken. Het werd vooral Viv Bellingham met haar demonstratie schapen drijven met haar bordercollies in Moffat in de Borders van Schotland. En nog steeds gebruik ik deze collage techniek om te illustreren. Nadat het digitaal fotograferen bij ons zijn intrede deed was het gebeurd met de plakboeken en ging het over in een verslagje en een vakantiedoos, een schoenendoos helemaal beplakt met collages van alle gebieden en indrukken die we meegemaakt hebben.
En verder? Ik vertel graag over wat we meemaken, zet het in verslagen op de website en zet ik de leukste foto’s er bij. En als ik het in een verloren moment weer terug kijk, geniet ik opnieuw.

Foto: aan de vakantiedoos kun je zien waar we die zomer zijn geweest.

Wanneer je oud mag worden heeft dat ook een keerzijde. Intussen zijn er veel geliefden om je heen al weggevallen en een aantal ervan mis je enorm. Ik denk regelmatig nog aan mijn ouders, ook vader Hendrik Jan, en opoes en opa’s. Meestal met een glimlach omdat je veel van hen geleerd hebt, levenslessen. Maar ook kost het tranen. Wanneer een van je kinderen wegvalt zoals bij ons Mark… je denkt dat je er nooit overheen zult komen.
Ik hoorde van iemand die ook een kind was verloren: Vroeger kon ik uitzinnig genieten van het leven zoals wanneer je op een hoge berg staat en de zon ziet opgaan. Dat heb ik niet meer, maar soms wel alsof ik een stukje lager sta en toch kan genieten van het uitzicht. Maar het is nooit meer zo blij en onbezorgd gevoel als vroeger. Dat herkende ik…
Ik heb bijzonder mooie herinneringen aan buurvrouw Wielens. Het voelde voor mij een beetje als thuis bij haar. We hadden het die keer over de TT waar Wim met Rick heen zou gaan. We zijn bij haar op de koffie. Buurvrouw Wolterdina vertelt over haar jonge jaren toen ze achter op de motor met Harm mee mocht naar de TT in Assen. Dat moest een geweldige ervaring zijn volgens Harm. Haar zuster Jantje kwam op de kinderen passen. Ze vertelde: Ik zeg tegen Harm: ‘Da’s veur mij de eerste en maor ok de laatste keer. Je kriegt mij niet meer mee naor die TT. Wat een drukke bedoening, …. en slecht weer. Wij kregen nog een onweersbuje op de pette, kold en nat hebt wij toen in Noord Sleen in ’t cafe weer wat bie zitten kommen. Ik zeg tegen Harm: Ens maor nooit weer’, besloot ze.
In haar familie leeft die TT helemaal niet meer, net als in de onze. Terwijl Wim vroeger nog wel eens ging met broer Ben of met Henk en Anneke, hoor ik hem er nooit meer over. In de jaren 90 was het met Ben en Henk. Later met Rick. Die zie ik nog wel eens weer gaan.
Toen ik een jaar of 17 was kreeg ik eens een brief van een jongen of ik achterop z’n brommer mee wilde gaan naar de TT. Dat boeide mij toen ook al niet, maar het ergste vond ik de brief van die toch wel leuke jongen zo vol met schrijffouten zat dat ik niet eens teruggeschreven heb. Schaam ik me nu nog voor.
Nee dan Anneke,… die hoefde niet overgehaald te worden. Ze paste zich ook ogenblikkelijk aan het publiek aan. Ze commandeerde de lui die voor haar gingen staan net zo lang tot ze gingen zitten. De laatste keren dat Wim ging wilde hij niet meer gewoon langs de route staan maar perse een plekje op de tribune, een mens wordt ook ouder natuurlijk en kritischer. Maar ook dat is geweest.
Nu is het alleen zijn jaarkaart nog bij FC Emmen. Gerhard gebruikte hem de laatste paar jaar en dit jaar Frank. Wim ziet zichzelf de tribune niet meer opklimmen. En beneden aan het veld zitten? Nee dat wordt em niet bij Wim. Nu ze weer in de Eredivisie zitten komen ze standaard weer op de tv. Ook mooi!

Foto: Vertrek vanaf de Kuifmees naar de TT met Ben en Henk.

Joan is onze Engelse vriendin, zo mag ik haar wel noemen. Dit keer met haar Paashoedje. Samen met Tom zijn ze verschillende keren bij ons geweest toen we aan de Kuifmees woonden met de jongens en elk bezoekje aan Engeland en Schotland, en dat waren er door de jaren heen heel wat, eindigden we bij hen op de stoep en hadden we een paar mooie dagen samen met veel ontdekkingsreisjes rond Manchester. Ze is intussen bijna 90 jaar. Tom is meer dan 15 jaar geleden overleden en ook haar nieuwe liefde Brian overleed 1,5 jaar terug. Hun huwelijksreis was een cruise om de wereld, want ze hielden beiden van reizen. Ze woont intussen in Noord Wales, dichtbij haar oudste dochter Lorraine. Ik heb grote bewondering voor haar, voor de manier waarop ze haar leven telkens weer op weet te pakken. Als ik weer eens zo’n stralende foto van haar zie moet ik meteen aan onze tante Heintje denken die in een programma op de tv met meer 100 jarigen op een vraag aan haar wat toch haar geheim was om zo oud te mogen worden, zei: ‘Altijd blijven lachen’. Ook zij verloor twee keer haar man en later een nieuwe late liefde.
Gisteren ontmoetten we collega Rinus en wisselden we onze laatste wederwaardigheden uit. Hij is op een tragische manier zijn eerste vrouw verloren, in de tijd dat we collega’s waren. Hij had toen nog jonge kinderen. Later schreef een boek over zijn leven met ups en downs en in de tijd dat wij Mark op vergelijkbare manier verloren wist hij ons op te beuren. Ook hij heeft een nieuwe liefde gevonden. Alles kits bij Rits, was zijn favoriete zin. Met een: ‘We maken er wat van’, namen we afscheid. Heel even was ik weer terug aan de koffietafel in de docentenkamer.

Terwijl ik de 4 lammeren door de wei zag racen gisteravond tijdens hun speeluurtje, dacht ik terug aan de tijd dat ik fleslammeren had en daar heel erg van genoot. Tja… eens moet je toegeven dat de leeftijd een rol gaat spelen. Ik keek even terug en zag het dagboekje van Geesje voorbij komen. Lees je nog even mee?

Hallo, ik ben Geesje. Tenminste ik hoorde mijn nieuwe moeder zeggen: ‘Den kleinen zol ik Geesje neumen. ’t Is toch een echt Drents heidelemmeken’.
Mijn eigen moeder, daar heb ik geen beste herinneringen aan, die was gruwelijk in de war en zodoende kwam ik hier. Er loopt hier nog veel meer rond. De katten doen net of ze mij niet zien, maar Tessa wel. Die houdt mij in de gaten.
Ik werd meteen netjes in een klein hokje gezet en telkens als ik weer een slaapje uit had mocht ik er uit en mee naar de wei naar de andere schapen. Die snuffelden nieuwsgierig, alleen die ene met de beide lammeren deed vals tegen mij. Nee, ik blijf voorlopig maar bij mijn nieuwe moeder in de buurt.
Vanmorgen was ik ineens niet meer alleen in het nest. Er kwamen zomaar twee anderen bij. ‘Zo zielig’, hoor ik, ‘ze hebben geen moeder meer en ze zijn al 9 dagen’. Ik vind ze niks niet zielig. Ze zijn zwart met wit en kijken heel stoer en gaan samen in de andere hoek van het nest liggen.
Na ons eerste slaapje mogen we er uit. Die twee schieten er vandoor naar de andere hoek van de keuken. Ik niet, ik blijf dichtbij de moeder. Ik krijg ook het eerst die lekkere melk. Mmmmm! Dan worden de anderen ook gepakt als ze klem achter een stoel zitten, maar die lusten die lekkere fles melk ook wel.
Als het middag is mogen ook die twee nieuwe vriendinnetjes mee naar het terras om te spelen. ‘Da’s niks weerd’, hoor ik de moeder zeggen, ‘ze vret al an de planten.. dat ku’w niet hebben, straks bunt ze nog giftig’. Dat was voor die twee een korte vreugd. Midden op de middag krijgen ze instructie, lijkt het wel. De moeder heeft een fles met melk en ieder keer als ze ‘kom dan.. kom dan’, roept krijgen we wat melk. Ik ben altijd eerst natuurlijk, dan de meest zwarte en warempel na een tijdje komt die andere er ook bij als er weer geroepen wordt.
’t Is wel een heel ander soort’, zegt de moeder tegen de man, ‘disse Schoonebekers bunt trotse schaopen’, kiek maor hoe ze de kop rechtop holdt. Die mot eigenlijk een chiquere name hebben, ik zol den enen Diana neumen of Priscilla.
Vanavond hebben we een speeluurtje gehad in de voorste kamer en opnieuw werden die twee geroepen: ‘Kom dan, kom dan’…. En warempel ze beginnen het door te hebben dat er dan melk aan komt. Ik mocht er als enige wat later vanavond nog even uit. Ik had een aanloop genomen in het nest en ging bijna over de rand. Ik denk dat het me morgen gaat lukken.

Hier ben ik weer… Ja hoor, ik heb het gered. Met een klein aanloopje en een flinke afzet ga ik over de rand van het nest. ‘Kiek den kleinen toch es’, hoor ik de moeder zeggen. ’t Wodt tied dat et spul naor de schure geet. As ’t er visite kump ruukt et hele huus nog naor schaop’.
We mochten vandaag toch weer even maar buiten op het terras. De moeder ging er bij zitten en af en toe hoorde ik: ‘Ho ho’. En dan zaten die beide druktemakers tussen de struiken. Dat was wel lachen.
Toen kwamen er heel veel kinderen en die mochten meehelpen de melk klaar te maken voor mijn fles en kregen we die lekkere warme melk van hen. Ik hoorde ze roepen: ‘Daan, goed vasthouden he’. Maar ook Tim en Sanne en Frank waren er bij. En we werden allemaal geknuffeld. Wat hebben we geslapen toen we weer in ons nest waren!

Ken je dat, verhuizen? Nu hebben we een heel groot nest met hooi in een hoek, maar ik hoor niks meer, geen gepraat, geen tv. We zijn hier gewoon met z’n drieen en we moeten het maar gezellig maken hier. Gelukkig komt onze melk wel op tijd en gaat de moeder er op haar gemakje bij zitten. De man is er nu ook steeds bij en die geeft mij m’n melk, want anders is die dikke me steeds voor. Een vechtersbaas is dat hoor! Nee, dan die andere, die is heel wat aardiger. ‘Da’s een tutje’, wordt er gezegd. Wat dat nu weer is?
Vandaag had ik even twee moeders. Dat was handig. Ik kreeg tenminste genoeg melk. Die dikkerd had de fles eerder leeg dan tutje en ik, maar kreeg lekker geen kans om ons wat af te snoepen. We hebben ook het hooi in de hoek ontdekt en dat ligt toch lekker! Nou ajuus hoor!
Groetjes. Geesje.

Het is Paaszondag en we hebben een mooie Paasviering gehad. Fijn dat ook Olga er na een lange periode van ziek zijn en revalidatie weer bij ons was. En fijn dat we weer gewoon kerk kunnen zijn met ook nog een bijna voltallige Cantorij ter ondersteuning. Ook ds. Door Elske zag er feestelijk uit net als de liturgische schikking met veel witte en gele bloemen.
En net hebben we gezellig gegourmet met Rick.
Zo’n 10 jaar geleden hadden we elke maand een heel weekend Agnes op bezoek. Ze hield van alle dieren, van schilderen en muziek maken. Kwam allemaal goed uit hier. Ze woont intussen begeleid maar op zichzelf en heeft drukke verkering.

We hadden net onze nieuwe skottelbraai en gingen die uitproberen. We hadden er meteen een paella pan bijgekocht. Eigenlijk is het net als wokken binnen. Alleen zit je nu lekker buiten. ‘In dat keukentje in de caravan kan ik mien de konte niet keren’, placht Wim altijd te zeggen. Daarom was ik tijdens vakanties met de caravan altijd aan de beurt om te koken. Niet dat dat erg is, want de afwas deed Wim dan weer. Die zomer zagen we een paar families in de weer met zo’n skottelbraai en dat zag er heel gezellig uit. Eenmaal bij Obelink konden we er dan niet meer omheen. Dit kookwonder werd aangeschaft en meteen uitgeprobeerd. Met Agnes en Rick erbij was het meteen de moeite waard.
Nou, we hebben er geen spijt van. Al 10 jaar maakt het kamperen extra gezellig net als barbecueën. Met vaste hand werd er geroerd en gebakken, toen door Wim natuurlijk. En ik verheug me al op ons weekje op Camping De Boomgaard want de skottelbrai ligt standaard in de caravan.
Toen ik afgelopen week bij Diny nichtje Hennie sprak vond ze dat we haar best hadden kunnen opzoeken in Winterswijk. Gaan we de volgende keer doen.
En even ga ik in gedachten terug naar die vakantie met Ben en Diny en hun jongens naar Touls , Baumes les Messieurs en Sallanches. Ergens eind jaren 80. Ben had z’n benzinebrander bij zich en maakte daar in een handomdraai een lekker potje roerbakschotel van groenten uit eigen tuin. Nee… later heb ik hem dat thuis nooit meer zien doen.

Foto: Agnes maakte iets moois van een gewoon blankhouten dienblad.

Het zijn dagen van herdenken. Afgelopen week werd er veel te vroeg afscheid genomen van een zoon van ons vroegere buurmeisje. Vandaag is de afscheidsdienst van nichtje Dinie Voortman, die een vol leven heeft geleefd. Wij zijn dan niet lijfelijk aanwezig maar leven wel mee met haar drie dochters, een stoet kleinkinderen en familie.
Gisteren was het Goede Vrijdag. In de Schepershof was een viering, heel ingetogen. Op de pc kon ik even meekijken. En dan de Passion! Die bekeken we vanmorgen pas, een Passion zoals die in deze tijd zou kunnen gebeuren. Jongelui, allemaal met een reden om mee te lopen. De verteller, Ruud de Wild deed het prima, al hakkelde hij af en toe iets, maar dat geeft juist weer dat ook een verteller een gewoon mens is. En door deze Passion die al meerdere keren uitgevoerd is kan iedereen het gebeuren van het lijden van Jezus meebeleven.
En dan het feest rondom het promoveren van FC Emmen die volgend jaar in de Eredivisie mag meedoen. Het zat daar in Dordrecht op de tribunes rood gekleurd van de FC Emmen fans. Ik zag na afloop dansende, vierende jongelui en iets minder jonge lui ook. Er werd wat af geknuffeld door de mannen. En dan zie ik gewoon hoe Mark ook mee zou vieren, als niet…
Tja, verdriet, meeleven en blij mogen zijn…, het ligt soms dicht bij elkaar.