admin

‘Er gingen net zeven bussen met supporters op pad’. Wim komt net terug vanuit Angelslo en reed langs ‘De Oude Meerdijk’, het stadion van FC Emmen. Vanuit ons raam aan de achterkant zien we de grote lampen branden als er gevoetbald wordt.
Het kon wel eens een spannend avondje worden voor de fans en ook voor de niet fans want als je in Emmen woont wil je toch graag dat FC Emmen goed voor de dag komt.
Zelfs Rick leeft mee. Een van zijn collega’s is steward bij de FC en zal ook onderweg zijn naar deze laatste spannende wedstrijd in Dordrecht en kan er nooit genoeg van krijgen om het er over te hebben.
Anja appte al of we bij hen kwamen kijken. Wim zal daar meteen voor startsignaal klaar zitten en ik volg later want de gezelligheid om met z’n allen mee te kijken is ook een belangrijk onderdeel.
Gisteravond kwam Frank met Indi bij ons op bezoek. Het is wat als de buurkinderen die je hebt zien opgroeien ineens verkering krijgen. Dit keer lijkt het een blijvertje. Goed bekeken, Frank!
We hebben zelfs voor het eerst na de corona periode weer in de Finse Kota bij een vuurtje gezeten. Zo heb je meteen door wat je gemist hebt de afgelopen twee jaren toen iedereen op afstand bleef en de kinderen voorzichtig waren met ons ouderen. Al met al zijn we er goed door gerold.
Nu maar eens zien of de avond ook zo goed afloopt, want feestvieren kunnen ze hier in Emmen wel.

Voor wie het nog niet weet: 1-0 voor FC Emmen. Feest dus. FC Emmen gaat weer naar de Eredivisie.
‘Heb je het ook gehoord, vannacht om 2 uur…?, vuurwerk in het stadion’, meldde Wim vanmorgen…

Klik op de titel…

De rouwkaart van Dinie Voortman was eenvoudig maar veelzeggend. Het vertelde je iets hoe Dinie was en wat ze overdroeg aan haar dochters en kleinkinderen. Ze kon zoveel meer voor hen betekenen dan de moeders voor de meisjes van Dinie en Anton dat konden. Dinies moeder overleed vrij jong en Hanna, de moeder van Anton wilde waarschijnlijk wel, maar opa Gerrit… Nou ja, het is jammer dat het zo gelopen is. Ome Jan schreef hem toen hijzelf ziek was nog een indringende brief met aansporingen dat het leven zoveel meer voor hem kon betekenen, maar Gerrit noemde ik ooit al eens de hoofdige boer in navolging van de boer uit het gedicht van ACW Staring over een boer in Almen die niet over de nieuwe brug naar de kerk wilde gaan maar door een ondiepe plek in de beek bleef waden en hieraan de voorkeur gaf.
Anton en Dinie hadden het goed met hun dochters en de kleinkinderen. Anton had de techniek van opa Eggink geerfd net als Joop, Wim, Charlie, Jan en misschien nog meer uit de nakomelingen uit de Steeg.
Nu ben ik wel benieuwd of een van de kleinkinderen ook dat technisch inzicht meegekregen heeft.
Ik zag Dinie voor het eerst toen ze al verkering had met Anton. Ik was bij een vriendin in de buurt en zag Anton met Dinie achterop de motor voorbij rijden. Het was Moederdag en Dinie moest het Moederdag cadeau voor Hanna nog even ophalen bij haar thuis. Ze riep me dat nog even toe. Ik ken haar alleen opgeruimd en altijd klaar voor een praatje. De zin op haar kaart is veelzeggend:
En mocht je soms erg naar mij verlangen
Loop dan even in de wind, dan streel ik je wangen

Het was gisteren bij Diny allemaal Achterhoek. Wim zat de gesprekken maar aan te horen, ik zag het. Ik merkte later tegen hem op: ‘Maar jij komt er toch ook al meer dan 55 jaar’.
Maar ik snap het wel. Als je ergens niet opgegroeid bent ken je de achtergronden niet. Het was gezellig bij Ben en Diny met vriendin Hanieke, schoonzus Leida en nichtje Hennie. En zo kom je al gauw in het verleden terecht en de familieverhalen. Hennie vertelde over hun verhuizing van Zutphen naar Vorden bij opa Harwig in aan de Insulindelaan. Zij kwamen er bij in met twee kinderen en de derde op komst, alleen wisten ze het niet. Tante Riek dacht dat ze in de overgang was. Maar opa eiste wel zijn grote voorkamer en de grootste slaapkamer op. Tante Riek was niets te veel. Broertje Wim werd geboren en een jaar later overleed de unieke oude baas met baard. Ome Jaap werd wel versleten voor de opa als hij later de kleine Wim van school ophaalde want hij was al dik in de 50 toen.
En hij was heel zuinig op zijn dochter. Als ze van dansles af kwam en nog graag even het dorp in zou willen gaan was dat jammer, want pa stond haar op te wachten en ze kreeg geen kans om te ontsnappen. Tja… zo komen de verhalen los als je elkaar als nichtjes weer eens spreekt.
Even dacht ik aan mijn dansles. Nee niks stond mij op te wachten en ik had ook geen plannen. Als er al eens een jongen mee wilde fietsen was ik daar niet van gediend. Mijn tactiek was: lamp uit en midden op de Lindese weg blijven fietsen. Ik keek naar boven waar het iets lichter was tussen de bomenrijen.
Alleen als mijn fietsmaatje Wim Ruiterkamp meefietste was dat prima. Die moest dezelfde kant op.
Niks geen mobieltjes in die tijd. Diny en ik moesten ons mannetje staan. Het was maar goed dat opoe niet meer leefde want die was dodelijk ongerust geweest als wij voor het donker niet thuis waren.

Foto:Vader Jaap en Hennie

Vandaag 12 april is zus Diny jarig. Ze werd geboren net na de bevrijding van Vorden op 1 april 1945. Dubbele bevrijding voor de familie. We groeiden samen op en hebben een speciale band. Toch zijn we de laatste jaren niet op haar verjaardag zelf geweest wat eerst te maken had met de gezondheid van Wim en later gooide mister Corona roet in het eten. Maar vandaag kon het weer. Ik had nog niet echt op mijn Fb pagina gekeken want meestal kreeg ik ook de felicitaties voor haar verjaardag mee van Dinie Voortman, onze aangetrouwde nicht in de Egginks familie. Ze woonde sinds korte tijd in een zorgcentrum het Dijkhuis in Bathmen.
Ik had haar beloofd vandaag op Diny’s verjaardag bij haar aan te gaan om een boekje te brengen waar zij en Anton aan meegewerkt hadden. Ik had het uit en Dinie wilde het graag hebben. Wim zette de GSM in de eco stand en zo hadden we een prachtige tocht op de heenweg van Emmen naar Bathmen. Zonder moeite vonden we Bathmen en het Dijkhuis. Ik ging de recreatieruimte in en keek rond of ik Dinie zag zitten want ze houdt van gezelligheid. Het was net koffiepauze voor het verzorgend personeel en ik vroeg de dames naar mevrouw Dinie Voortman. Ze keken elkaar aan en eentje vroeg: ‘Die net overleden is?’
‘Overleden? Nee, niet dat ik weet’.
‘Bent u familie ?’. Ik legde uit dat ik een nichtje van haar man Anton ben.
Maar het was wel zo. Ze was in korte tijd zo achteruit gegaan.
Ze waren allerhartelijkst voor me en gingen voor me kijken of een van de dochters er misschien was. Dan had ik er nog even heen gekund. Maar op dat moment was er geen familie bij en Wim en ik gingen maar door naar Ben en Diny. Ik kon Diny de felicitaties van Dinie Voortman niet meer over brengen.
Wel een hele gezellige dag gehad.
Toen we tegen de avond thuis kwamen bekeek ik de felicitaties van Dinie op alle 12e aprils die ik vandaag tegenkwam en dacht met een glimlach terug aan de opgewekte gezellige nicht Dinie die altijd een vrolijke spil van haar gezin was en aandacht had voor iedereen..

Foto: oma Dinie Voortman met haar kleinkinderen.

Het muzikaal talent van de jongens van der Kolk kwam steeds meer naar voren naarmate ze ouder werden. Alleen Piet was z’n hele leven al met muziek bezig, vooral instrumentaal. Hij heeft zelfs nog met z’n toenmalige band op de 25jarige bruiloft van pa en mama gespeeld.
Ben zong lang in meerdere koren, Wim zong lang behalve in zijn Shantykoor ook bij Valerius, het Chr. Mannenkoor, en heeft zelfs zangles gehad. Later liet hij de Shanty’s los en ging hij in de Cantorij zingen van onze eigen Schepershof. Henry begon zich ook te melden toen hij met de FPU ging en richtte in Hattem zelfs een klein maar fijn koor op. En moeder van de Kolk zong en floot er destijds wat af in Zorgcentrum De Bongerd. Alleen zo jammer….. het werd daar niet erg gewaardeerd!
Toen de jongens nog jong waren hadden ze zelfs hun eigen fanfare op zondagmorgen. Ben droeg het vaandel, Henry een paar pannendeksels, Piet de stofzuigerslang en Wim de trompet van vader van der Kolk. Zo gingen ze al musicerend het huis door. Het scheelde dat vader Gerard nogal doof was.
Toen Henry en Tonny zich een hele tijd in Canada vestigden dichtbij Fred en Gera en de kinderen hoorden we dat Henry daar op de begrafenis van een oud Nederlander gevraagd was om te zingen. Wij werden ingeschakeld om de muziek te vinden van het lied Beveel gerust Uw wegen, want de organist in Dickson had daar nog nooit van gehoord. Via ons aller Co Manrho, toen een van de organisten hier in onze kerk in Emmen kregen we een kopie van de orgelpartij van dit lied om door te sturen. Wat is mail toch gemakkelijk in deze tijd…. en wat missen we al veel speciale mensen om ons heen…

Pentekening van vader Gerard van der Kolk

Je zou denken dat je elkaar na zoveel jaar samen optrekken wel kent. Toch kun je je wel eens vergissen.
Gistermorgen hadden we weer een viering in de kerk, gelukkig gewoon zonder mondkapjes en met zingen. Na de viering is het dan koffie drinken samen. Onze nieuwe exposant Wilma Horlings was er met vier gasten die de opening van de expo ook graag mee wilden maken. Na de eerste kop koffie was het haar beurt om het een en ander te vertellen over haarzelf en haar passie. Dat deed ze mooi!
Wim zat zoals meestal aan de eerste tafel met vaak dezelfde mannen, een enkele vrouw, en er is vaak een geanimeerd gesprek want zo vaak zien we de mensen van onze gemeente niet omdat we uit de buurt wonen. En altijd is hij een van de laatsten die klaar is om op huis aan te gaan en moet ik op hem wachten.
Maar niet vandaag. Ineens zie ik hem voorbij komen en hij wenkt. Hij wil blijkbaar naar huis. Ik knik wat en ga nog even door met ons gesprek met een van de oudere dames die ik lang niet gesproken had. Dan zie ik Wim weer aankomen, nu met de jas al aan en hij kijkt wat verstoord. Hij had me toch gewenkt! Er moet serieus iets aan de hand zijn. Ik maak het gesprek af en ga maar mee.
‘Wat is er?’, vraag ik. ‘Nou.. niks, maar ik wil nu wel naar huis’.
‘Maar anders ben je een van de laatsten die in de benen komt en nu ineens sta je al met de jas aan terwijl iedereen nog zit te praten. Er moet iets zijn! Kom op… vertel!’
Dan komt het hoge woord er uit.
‘Ik wil het laatste stukje van de race van Max Verstappen graag zien, nog net voor 12 uur!. Had ik toch al gezegd’. ??? Geen idee..
Heel even komen onze bezoekjes aan de Boomgaard voorbij toen pa en mama daar nog woonden. Dan kwamen we zondags regelmatig met de jongens aan, net als Ben en Diny. Vaak wilde Wim ook op tijd weer naar huis en had al een paar keer gevraagd of ik mee ging. Maar ja, toen was ik nog niet uitgepraat. Dan zat hij vaak al in de auto, kinderen al achterin. Mama riep me dan wat ongerust toe: ‘Hetty, toe dan.. Wim zit al in de auto’, waarop ik dan zei: ‘Hee geet echt niet zonder mien naor huus!’

Foto: Wilma Horlings

‘Zijn jullie vanmiddag thuis?’ Rob meldde zich. Ohh, dacht ik meteen… eindelijk schapen. En net deze middag hadden we een bijzondere middag over Colombia in de Schepershof. Maar Rob zou zich ermee redden. Gistermiddag had ik al van 2 tot half 6 bij Annie groente zitten snijden voor de maaltijd met een Colombiaans tintje, terwijl Annie zelf in de weer was met kip en het roerbakken van het een en ander. Het was gezellig ook.
Nu zou Ellen Bollen uit Dieren komen om over haar bezoekje aan Bogota te vertellen en zouden we meer te horen krijgen over het begeleiden van kinderen. Het is ook juist ons project van Kerk in Actie dat wij steunen. We kregen een indruk van het mooie werk dat daar verricht wordt door de plaatselijke mensen.
Het was de moeite waard. Een prachtige middag. De maissoep van Petra was een succes net als de roerbak van ons en het mango en chocolade ijs als toetje. Mooie gesprekken en tevreden mensen.
We haastten ons daarna naar huis en zien tot onze verrassing een wit schaap in de wei. Het leek me wat karig, maar er zou vast nog meer komen.
Toen ik wat later poolshoogte kwam nemen zag het er ineens wat gevulder uit in de wei. Er liepen twee ooien, lijken me Schoonebekers, met allebei twee lammeren in de wei. De deur van de schapenstal stond open en daar had de rest zich natuurlijk in verschanst toen we er langs reden. Ook nu zie ik al verschil. De witte ooi lijkt heel nieuwsgierig en deed zelfs een paar stappen in mijn richting. De zwarte ooi schoot meteen het hok in toen die mij zag en toch kwam ze voorzichtig terug, beide lammeren doken er onder.

Ik keek de kamer rond en ik miste iets. Ik keek nog eens en toen wist ik het. De leistenen tafel, het pronkstuk van Wim waarvoor hij zo’n 40 jaar geleden speciaal op en neer naar de Hunsruck reed, is wel erg leeg. We hadden die ontdekt tijdens onze gezinsvakantie in de jachthut van Herr Laborenz in ons geliefde Badenhard, maar konden die zelf niet in onze al volle VW kever meenemen.
Verder lag er alleen de steen met een dubbelkop en een kaarsenstandaard en oogt het wat kaal op die flinke salontafel. Jammer dat er nog weinig bloeit in de tuin, bedacht ik. De krokussen en sneeuwklokjes zijn allang uitgebloeid.
Toch ging ik even een rondje over het erf doen en kwam zomaar allerlei kleurigs tegen om een klein boeketje mee te maken. Een paar kleine narcisjes, blauwe druifjes, takje ribes, knopjes van een vroeg bloeiende clematis, wit bloeiende Judaspenning, de zaaddozen van een Helleborus en een paar takjes met rood blad maakte dit toch zeker de moeite waard. Ja toch?

‘Kijk daar.’ Wim wijst naar buiten richting vijver. Ik kijk met hem mee. Dick ook. Dick is een dagje deze kant op gekomen. Vorige week werd er ineens kou en sneeuw voorspeld, code geel zelfs, en stelde hij zijn bezoek aan ons uit tot vandaag. Nu zitten we met alle verstand te kijken naar iets… maar wat.
Dan zien we het. Er klimt een dikke rat tegen een gladde paal op naar de metalen zonnebloem waar ik zonnepitten voor de vogels in had gedaan.
Dit was niet mijn bedoeling.
We hadden net 2 jaar geleden 35 ratten gevangen en leek het er op dat ze eieren voor hun geld hadden gekozen. Nu er geen voer meer in de schuur is zien we daar ook geen aanwijzingen, lees keutels, meer van ongedierte. Na de leeg gevreten sinaasappels bewaar ik nu fruit in de dichte voerkist.
‘O… en nog een’… Wim zit ook precies in de goede hoek aan tafel om alles te kunnen volgen wat er om de vijver en in de vijver te zien is.
Dirk ligt nog in diepe rust op zijn vachtje in de grote stoel bij het raam te pitten na een nachtje jagen buiten.
‘Dirk, jongen, er is werk aan de winkel’ en ik pak hem op en zet hem buiten op de vlonder. Hij schudt even met zijn kop en gaapt. Dat is snel wakker worden.
Natuurlijk zijn de beide ratten verdwenen, maar Dirk neemt meteen poolshoogte op de plek onder de ‘zonnebloem’. De oortjes bewegen alle kanten op. Hij is aan de beurt.
Meteen beginnen aan de tafel de verhalen over de Boomgaard en bij Dick thuis als er ratten gevangen moesten worden. Hij vertelt in geuren en kleuren hoe bij hen thuis in het kippenhok de ratten met carbid en water in de gangen opgejaagd werden en zij als kinderen met de broeken dichtgebonden al met gavels en greep die ratten moesten zien te krijgen. Daar werd korte metten mee gemaakt. Ik ril er nog van….. Er is op een boerderij geen ontkomen aan, altijd zaten ze in het kippenhok, ook bij ons op de Boomgaard.

We hebben een nieuwe expo op de mooie Expositiewand in de Schepershof. Wilma Horlings- Hadders uit Kiel- Windeweer , maar geboren in Emmen en getogen in Emmer Erfscheidenveen wilde wel bij ons exposeren. Daar zijn we heel blij mee. Ze was door een ongelukkige val wat gehandicapt, gebroken voet. Toch wist zich goed te redden door de zitting van een rollator te gebruiken en zich zo te verplaatsen.
Ze was altijd al creatief en heeft verschillende handwerk aktes, maar ook het spinnen en weven had indertijd haar belangstelling. Maar sinds 1991 heeft ze zich op het aquarelleren gestort en leerde van verschillende kunstenaars de kneepjes van het vak. De laatste was Edith Stoel uit Klijndijk, bij ons allemaal bekend. Zij leerde haar met gemengde technieken te werken.
Haar onderwerpen haalt ze uit haar omgeving, dicht bij huis. Veel natuur, bloemen en landschappen. Zo zien we in deze expositie haar hele ontwikkeling. Heel fijn dat we haar konden strikken op de plek waar ze ooit geboren werd.