admin

Een van onze memorabele wintervakanties was naar Andalusie, samen met Johan en Joke. Ik dacht er aan toen ik een filmpje over het eilandje Pampus voorbij zag komen bij de Geheugentrainer en de ondergrondse gangen van die bunker deden me denken aan de gangen die we in Gibraltar zagen toen we onze laatste excursie daar maakten. Want als je wat wilt zien met een gedegen uitleg zijn daar de excursies voor.
Zelf hebben we ook wel tochtjes gemaakt, o.a. naar het Malaga.
Er was al meerdere keren gewaarschuwd voor de Gypsies. Wij waren dus op onze hoede wanneer ze met geluk takjes aankwamen om te verkopen. Wat ze ons daarna toewensten verstonden we niet. Het waren niet alleen de zigeuners die je aanklampten, ook schoenpoetsers, de donkere jongens met hun zonnebrillen, selfiesticks, bling bling sieraden, tasjes en portemonnees zagen we veel langskomen. Het toppunt was toen Joke, Johan en Wim nog even de hoofdingang van een kerk ingingen. Een huilende man, bijna op z’n knieen, smeekte om wat geld aan voorbijgangers. Toen ze doorliepen stak hij opgewekt een sigaretje op terwijl hij de straat af keek naar nieuwe klanten voor zijn toneeltje. Wat later kwam een bedelaar langs die wees op zijn been. Er stak een stukje namaakbot uit z’n broek te hoogte van z’n knie terwijl hij een gewoon bruin onderbeen had.
En terwijl we na het Picasso Museum en de tocht naar het Castillo de Gibralfaro op de berg nog even na zaten genieten op een terrasje kwam een zigeunervrouw vragen om geld om te eten. Ik gaf haar een flink stuk baquet met zalm, maar nee…. dat wilde ze niet. Geld was de bedoeling. Tja… Zo kun je wat meemaken.

"Did you see a bear today". Dat was het wat aan het eind van de dag op een Canadese camping in de Rocky’s gevraagd werd. En dan werd er een pin op de kaart gezet op die plek en werd bekeken of het dezelfde beer van gisteren kon zijn. We zaten daar in Clearwater ook echt in Bear Country.
In mijn fantasie ben ik aan het reizen. En we hebben al best veel van de wereld gezien, lang niet alles, maar die behoefte hebben we ook niet meer.
Het was in het jaar dat Dick en Anda gemeld hadden dat ze plannen hebben om in september naar Canada te gaan met aansluitend misschien een stukje van Amerika. Ze waren benieuwd welke plekken op ons de meeste indruk gemaakt hebben.
Nou… daar konden we wel wat over vertellen. Anda was alleen doodsbenauwd om beren tegen te komen. Ik heb adviezen gelezen en gehoord over fluiten en zingen onderweg tijdens een wandeling, maar wijzelf hadden een berenbelletje om. Dat schijnt ook af te schrikken. We hebben de eerste keer in Canada 7 beren gezien, mager soort, allemaal bruine beren, zelfs een keer op de camping. Meestal worden die afgeschoten omdat ze steeds weer terug komen. Maar de andere beren zagen we gewoon langs de weg. Wanneer je weer eens een bus of een paar auto’s langs de weg zag staan, gegarandeerd dat er ergens een beer te zien was. Gera en Fred woonden toen pas een jaar of 5 in Canada en Gera had toen zelf nog nooit een beer gezien, wel een eland die ’s winters gewoon aan het slaapkamerraam kwam. In 2006 geleden waren we voor de tweede keer in Canada samen met Henry en Tonny. Toen zagen we er maar eentje, vanaf een bootje tijdens het whale watchen aan de westkust van Vancouver Island en dan nog op grote afstand. De captain zei dat het waarschijnlijk een jong was dat net door de moeder verstoten was en op eigen benen moest leren staan.
Meer tips mailden we door naar Dick en Anda en we gaven ons berenbelletje mee. Zo zit je ineens zomaar weer te fantaseren over een reis. Dat alleen is al leuk en goedkoop, maar in het echt is het toch even anders.
In 2010 zouden we nog eens gaan, nu samen met Ben en Niesje en logeerden we bij Henry en Tonny die zich toen voor een aantal jaren in Canada gevestigd hadden om dichtbij hun kinderen en kleinkinderen te zijn.
En…. het berenbelletje hebben we nog…

Foto: Vancouver Island… prachtig!

Wat was ik blij met het bezit van mijn eerste boeken. Dan tel ik niet de allereerste kinderboekjes mee want die zijn er niet meer. Maar ze zitten wel in mijn geheugen: het boekje over de veldmuis vond in het beukenbos. Ik zong het samen met opoe, moet dus al heel oud zijn.
Ik kan het warempel nog terugvinden op internet, was dus een
bekend liedje
Een veldmuis vond in ’t beukenbos een lege notendop
Hij poetste het met vochtig mos en zand een beetje op
Hij maakte er twee wieltjes aan en zei: "Mijn fiets is
klaar"
Nu rij ik van de heuvel af, zonder het minst bezwaar
Nu rij ik van de heuvel af, zonder het minst bezwaar
Hij deed zoals hij had gezegd en ging bij volle maan
Met fiets en al op ’t topje van de hoogste heuvel staan
Hij trok z’n pootjes op, en hup, daar ging hij naar omlaag
Da’s voor een muis in elk geval toch al een hele waag
Da’s voor een muis in elk geval toch al een hele waag
Maar halverwege… Auw! Daar kwam z’n staartje tussen’t wiel
De notendop sloeg om en om, zodat de veldmuis viel
Beneden liep hij hinkend rond, maar ’t allerergste was
De fiets bleef aan z’n staart geklemd, zo kwam de muis te pas
De fiets bleef aan z’n staart geklemd, zo kwam de muis te pas

En die van de haas die van een boer mee mocht liften op een kar met wortels waar dan natuurlijk niks van overbleef.
De boekjes van Piggelmee en ons abonnement op Donald Duck. Ik vond op de Boomgaard een fotoboek met foto’s uit de 2e WO van pa en het heel oude boek over de jonge eskimo Sip Su die nog van zijn broer Wimke was geweest.
Maar ik bedoel de eerste boeken die ikzelf verzamelde. Dat begon al met de serie van Goud Elsje van Max de Lange Praamsma. Pas las ik er nog eens in. Man man, zo mierzoet als dat was, maar ik vond het als tiener prachtig net als de boeken va Joop Ter Heul. Daarvoor ging ik naar sigarenman Hassink op de hoek van het Hoge. Daar mocht ik uit een gestencild boekwerkje een boektitel uitzoeken en dat ging hij dan opzoeken in een kamertje achter de winkel, allemaal bruin gekafte boeken met een nummer. De voorloper van de bibliotheek. Het kostte een dubbeltje per boek..
Ik begon pas echt te verzamelen toen ik een eigen kamer had en later met Wim van het ene huis, lees baan, naar het andere trok. Boeken met een achtergrond, met meer diepte. Sil de Strandjutter bv was een van de eerste. Ik ruilde ze geregeld met opa Eggink die er vaak een mening over had. En die werden allemaal dankbaar in die opgebouwde boekenkast van planken met stenen verzameld.
Nu hebben we dan twee muren gevuld met boekenplanken en heb ik een trapje nodig om er bij te kunnen. Vooral die boeken die boven het kunstig door buurman Alle getimmerde bed staan. Soort bij soort: tuin, handwerken, dieten, geschiedenis, vakantieinfo, Engeland.
Eigenlijk zijn er weinig boeken bij die ik nog eens ga lezen en zouden ze weg kunnen naar liefhebbers of de Kringloop. Toch heb ik moeite om boeken weg te doen omdat ik er ook herinneringen bij heb. Kennen jullie dat?
Wim heeft ook een paar planken vol en heeft er geen enkele moeite mee om er afstand van te doen. Uit is uit: James Clavell, Wilbur Smith, Harold Robbins, Mike Curtis en Dan Brown, zulke schrijvers. Oorlog, spionage, je weet wel…
En dan komt ineens de kreet van oom Paul bij me op die ook veel uit zijn winkel met beddengoed bewaarde voor je weet maar nooit: Het eet geen brood!

Foto: Deze staan op een moeilijk bereikbare plek. Wat wel bijzonder is…De bovenste drie planken zijn afkomstig van een bergroede van een hooiberg die het veld moest ruimen toen de melkstal op de Boomgaard gebouwd werd.

Het blijft lastig om te accepteren dat je niet meer kunt wat je zou willen. Wat had ik graag nog een paar fleslammetjes om me heen gehad, maar die tijd is geweest. Wel heb ik de mooie herinneringen aan het getuttel met dat kleine grut.
Het was ook toen niet allemaal rozengeur en maneschijn met lammeren. Het is wat dat betreft net als met baby’s. Soms kan het even tegen zitten. Dat voorjaar had ik er 7 aan de fles. Prachtig. Ik dacht slim te zijn door er telkens twee uit de wei te laten om de fles te geven, maar ik had even buiten de kracht van Bram gerekend en … daar ging het….ze braken allemaal uit. Het hele spul liep te mekkeren en te duwen om die twee die aan de beurt waren en deden hun best om de speen voor zichzelf op te eisen. Geen doen! Er moest al met straffe hand geregeerd worden.
Er was er een bij die precies op Beertje leek, een van mijn favorieten van het jaar ervoor. Die werd door Eva Plop genoemd. We hadden zo een Bram en een Plop. De rest moest nog want Eva wilde ze beslist allemaal een naam geven.
Die morgen wilde het kleine witje van de drieling niet drinken. Dan denk ik meteen al aan longontsteking. Daar waren we eerder al een lam aan verloren omdat we dat niet vroeg genoeg door hadden. Ik zag me al bij dokter Harry zitten, want dit was net voor de tijd dat we de lammeren van Rob kregen.
Maar even later toen ik naar schilderen was kreeg Wim er met gemak 200 ml in.
Het scheelde dat ze allemaal als hondjes achter je aan lopen of liever gezegd lammetjes, want hondjes lopen eerder van je weg. Alleen het verstotelingetje wilde niet bij je komen. Wanneer je die wilt pakken gaat ze er juist vandoor. Je zou zeggen: getraumatiseerd. We waren erbij toen ze voor de zoveelste keer door de moeder keihard in een hoek werd getrapt toen ze wilde drinken. Vreselijk om te zien. Haar grotere lam kreeg alle ruimte en aandacht, maar deze kleine wilde ze gewoon niet. Nou wij wel en ze groeit al lekker. Bij de fam. Brands in Balkbrug hadden ze ook een paar dassenkop-ooien. Die zijn wel heel bijzonder. Witte wenkbrauwen, witte onderkant van de kop en ook aan de achterkant wit.
Alle zeven lammeren kregen nu 4 x per dag de fles. En ’s nachts dan, vroeg iemand. Nee….’s nachts slapen we, ik uitgeteld.

Een jaar later hadden we de schapen van Rob in de wei en… ja ook een stel fleslammeren.

Foto: Jammer dan, Rick heeft niks voor ze….

‘Het lijkt hier net op de reclame bij Ik hou van Holland’. Rick had de puinhoop op ons aanrecht aanschouwd en schudde zijn hoofd. Ik had een restje van gisteren opgewarmd en er was nog pannenkoekenbeslag om te bakken en dan weet je het wel…. Als er een ding is waar Rick de pest aan heeft is dat een slordig aanrecht. Net als Wim. Toen Wim regelmatig kookte was zijn aanrecht altijd al aan kant als we aan tafel gingen.
Ik moet zeggen dat wanneer ik bij Rick kom het aanrecht altijd netjes is. In het begin was dat omdat hij niet zelf kookte, maar daarna gooide hij een tijdje het roer om en was hij warempel aan het kokkerellen geslagen. En tot mijn verrassing was dat aanrecht nog steeds netjes. Maar nu is de afdeling kant en klare maaltijden van de Boni favoriet bij Rick. Het is niet anders.
Toen ik de puinhoop nog even bekeek en zag dat hij wel gelijk had. Malle Pietje is er niks bij. Een huishouden van Jan Steen. Ooit zei mama in de eerste jaren van ons huwelijk tegen tante Hermien:’t Is wel fijn dat Wim zo hendig is, want Hetty is niet zo huusholdelijk an’eleg’. Het is een gevleugelde uitdrukking geworden al vind ik dat ik toch heel wat bijgeleerd heb.
Ik ben toen aan het boenen geslagen en Rick mag nu weer komen controleren.
Hebben jullie dat nou ook dat als je je huis keurig op orde hebt dat niemand dat ziet. Maar wanneer je even de boel de boel laat dat er dan precies bezoek op de stoep staat. Er was een tijd dat ik ervan in de stress schoot, maar dat is over. Ze nemen me maar zoals het is….. en anders maar niet.

Foto: Op de Haar. Diny had toen al meer aanleg voor huishoudelijke zaken.. We zitten hier aan het tuin ameublement dat vader Hendrik Jan voor ons timmerde.

En als laatste… Erna vond deze nog na het overlijden van haar moeder en onze tante Jo. In een oude melkbus kwam nog heel wat te voorschijn waaronder ook veel oude negatieven en deze tekening.
Waarschijnlijk is deze tekening van een van de onderduikers die Top in oorlogstijd over de vloer had.

Nu we het toch over pentekeningen hebben…. Joop vond er nog een tussen zijn voorraad. Het is een tekening van het huis waar hij en Wim, Reini en Erna geboren en voor een groot deel getogen zijn. Alleen heette het toe al Top.
Het oude huis heette in vroegere tijd De Snijder. Zou dat zijn omdat de bewoner kleermaker was, want zo werd die ook wel genoemd?
Toen hun ouders Hendrik Jan Groot Nuelend en Jo Eggink er na hun huwelijk in 1942 in trokken heette de boerderij al Top.
Ik herinner me dat het een heel gezellig huis was maar dat zal ook met zijn bewoners te maken hebben. De foto’s die ik in de loop der tijd voorbij heb zien komen bewijzen het zeker….

Toen we hier aan het Schoolpad de vijver lieten aanleggen hadden we er wat goudwindes en goudvissen in. Ook een paar kois, ghostkois vanwege hun wat geheimzinnige tekening. Al gauw werd er eentje opgevreten door een reiger, maar die andere was in een jaar of 10 flink uit de kluiten gewassen.
Hij zette de hele vijver op de kop. Er was geen groen meer in en het water was vies. Toen we onze hofleverancier Bernd Schulte om advies vroegen was het eerste wat hij vroeg: ‘Wat he’j d’r allemaole in zitten?’ Toen het antwoord was:’.. en ook nog een koikarper van pak hem beet 12 jaar’, wist hij het wel.
‘Weg met dat ding. Hee verinneweert je de hele viever’. Grote vretters bunt et en wat d’r in geet kump d’r ok weer uut’.
Even kregen we weer hoop toen we vijf emmers met waterplanten van Frans en Susan gekregen hadden. Het water leek eerst op te knappen, maar binnen korte tijd was er van die waterplanten niets meer over en het water leek weer een prutje. Nou had buurman Alle bij z’n motorgroep een koi liefhebber die wel belang had bij onze geweldige koikarper. Hij mocht hem gratis en voor niks hebben, maar op een voorwaarde: zelf vangen.
De koiman kwam met een grote emmer. Alle en Wim stonden erbij ter ondersteuning. Er werd lokvoer gestrooid, maar de koi trapte er niet in. Toen het bij de eerste slag mis was verdween hij in de diepte en liet zich niet weer zien. De volgende morgen waren de twee vissers er weer. De motormuis had hem bijna. Ik zag hem nog net over de rand van het net glippen. Jammer dan.
Die week kwam vriend Pascal om een kozijn in de keuken te vervangen. Hij hoorde het fiasco van de motormuis en de koi. Hij moest er om lachen. Mien dochter van 9, Melanie, hef em zo, zei hij. Een jonge koi-fluisteraar?
De volgende morgen was het zaterdag. Pascal kwam en zei: ‘Ja mien dochter kump zo. Ze brengt heur hengeltjen met’.
Ik was benieuwd. Als de speciale koi-liefhebber hem niet te pakken kan krijgen zou een meisje van negen dat wel kunnen? Het beest kwam met het voeren niet eens in de buurt. Hij hield zich gedeisd, de slimmerik.
Je kunt het geloven of niet, maar Melanie -met hengel – die tegen half 11 door haar moeder gebracht werd had mister ghostkoi na een half uur al aan de haak. Dat was even een heftig spektakel want het is niet zo’n kleine jongen, maar uiteindelijk werd hij moe en konden we hem in het leefnet verder bewaren tot de nieuwe koibaas hem ’s middags kwam halen.
De vijver werd daarna voor een groot deel leeggepompt en het leven kwam terug in de vijver.
Nu, na 10 jaar, was het weer knudde met het water en hebben we een pomp aangebracht om er meer zuurstof in te krijgen en we kochten en kregen nieuwe goudvisjes. Nee, geen kois dit keer. We wachten af..

Foto: Melanie kreeg nog even instructie van pa: "Rustig wachten… hee kump wel".

Regelmatig krijgen we net als iedereen waarschijnlijk mails met adviezen. Dit keer was het Unive. Die heeft een nieuw woord bedacht. I.p.v. recyclen voeren zij een nieuw begrip in: upcyclen. Dus niet weggooien om er nieuwe dingen van te maken zoals bij recyclen maar de spullen leuker maken en opnieuw een bestemming geven. Is ook een stuk duurzamer. Er stond een voorbeeld bij van gestapelde en geschilderde kratten.
Ze denken toch zeker niet dat zij het wiel uitgevonden hebben? In de praktijk is dat allang ingeburgerd. Heel veel jongeren zullen dit allang doen, nu en vroeger.
Toen ik in 1962 mijn loopbaan voor de klas begon ging ik ook mijn kamer in te richten, want je begon gewoon met een kamer bij een kostgezin. Die eerste bij mevr. Sobering was al ingericht, maar toen ik een jaar later een zelfstandige kamer betrok boven de winkel van Bennie en Johanna van de Berg in de Ridderstraat in Hattem kon ik zelf beginnen met inrichten. Een bed en een tafel was gauw gevonden. Er kwam een rieten stoel bij en toen begon ik te bedenken waar ik de boeken die ik had zou laten. Ik bedacht dat ik wel een boekenkast kon maken met losse planken met stapeltjes stenen er tussen. Ik ging net als mijn collega’s op huisbezoek, kreeg bij de een een paar mooie planken en bij een vader die aannemer was een aantal bakstenen. Alles genoeg om een hele leuke boekenkast te maken.
We hebben er lang gebruik van gemaakt. Zeker tot aan onze verhuizing naar Emmen stond dit in een kamer te pronken. In Hattem, Aalten en in twee huizen in Hengelo. Geupcycled dus. Ik vraag me af of dit woord nu ook in de van Dale terecht gaat komen. Ik ben voor.

Foto: Hier staat dit pronkstuk voor de tweede keer in onze nieuw ingerichte kamer bij juffr. van der Meulen net na ons huwelijk. Ook toen kreeg je niet snel zelf een huis en waren we blij met dit aanbod. Kan het iedereen aanbevelen.

‘Wat ben jij aan het doen? Je trekt wel heeel rare gezichten?’, klinkt het naast Wim in het zwembad. Ik schiet in de lach. Dat is mij allang bekend. Als hij ergens mee bezig is of het nou een schroef indraaien of een doekje uitwringen is, hij trekt er altijd een kop bij of iets heel veel moeite kost.
Hij heeft het van geen vreemde. Moeder Siet deed net zo. Ik zie haar nog een dweil uitwringen met een gezicht erbij of ze iemand de nek aan het omdraaien was. Erfelijk belast dus.
Bij zijn broers heb ik het niet kunnen ontdekken.
Ik heb er eens even opgelet of een van onze jongens dat ook geerfd heeft maar tot nu toe heb ik bij hen geen verwrongen gezichten gezien bij enige inspanning. Indertijd ook niet bij Mark en die heb ik hier vaak aan het werk gezien.
‘Ik kan er niks aan doen’, zegt Wim. ‘Het gaat bij mij automatisch, anders kan ik nog geen spijker inslaan’. Zo ook bij de inspanningen al aqua joggend en oefenend.
Nou ja, wij kunnen er mee leven…

Foto: Zoiets ja…