admin

Toch nog even een terugblik…. omdat ik het zo leuk vond. Hoop snel op nieuwe schapen in de wei. De tijd met fleslammeren ligt jammer genoeg achter me….maar wat was het leuk!

’t Bunt een stelletje brekkers, zou pa zeggen als hij net als ik nu de capriolen van de lammeren zou zien. Net als bij baby’s en peuters gelden ook hier de drie R’s van dokter Spock, de bekende naam bij de opvoeding van kleine kinderen in de tijd dat onze jongens geboren werden. Ik had ook nog geen voorbeeld want zowel in Wims als in mijn familie waren wij de eersten met kleintjes.
Rust, Reinheid en Regelmaat, was het motto van deze dr. Spock en dat geldt voor alle grut. Na de fles gaat het stel de keuken in die ik gebarricadeerd heb met spinnenwiel en de afvalbak. Kunnen ze even uitrazen. Onder de eettafel ligt een wollen kleed waar ik zuinig op ben. Daarom liever in de keuken met de druktemakers. Dat duurt niet lang want ze horen mijn stem en dat betekent zoiets als: moeten we naar toe. Ze hadden al gauw een klein gaatje gevonden en nu lopen en springen ze in de rest van de keuken. Geen houden aan. Ja een stelletje brekkers, dat bunt et.
Nu liggen ze weer in diepe rust in hun nest. Als ze wakker worden gaan we naar buiten tot de volgende voeding.
Nog een paar dagen en dan gaan ze naar de stal. Dan zijn ze sterk genoeg.
Nog even en dan komen er ook weer schapen in de wei, Schoonebekers dit keer, een bescheiden oerras uit deze streek. ‘Jij houdt niet zo van de Wensleydales toch?’, zei Rob toen hij de lammeren bracht. Was dat zo duidelijk vorig jaar? Ik heb nog nooit zulk brutaal spul in de wei gehad, niks mee te beginnen. Ik hou van alle soorten schapen maar deze Wensleydales die toch een hele mooie lange gekrulde vacht krijgen? Ok brekkers, maor dan lilleke brekkers. –
Voor de niet Achterhoeker: lillek= ondeugend.-

Tussen de foto’s uit de Eggink familie op de cd-rom van Joop staat ook een mooie pentekening van een prachtig oud stadhuis met een trapgevel. Dan zit ik meteen te denken aan wie dit getekend kan hebben. Ik weet dat Hendrik Jan, de vader van Diny en mij, ook creatief was met hout. Mooie uitgesneden houten kistjes zijn door hem gemaakt en vaak met sinterklaas aan iemand gegeven. Ik heb er zelf nog eentje, ooit van een lieve tante gekregen. Ook maakte hij een soort schilderijen met ingelegd hout. Er moet er zelfs nog een gehangen hebben in een gemeentehuis van Harderwijk …. of Elburg, daar wil ik af wezen. Maar deze tekening is niet van hem. K B staat er onder.
Eigenlijk denk ik dat die getekend is door een dankbare zomergast of onderduiker in de 2e WO. Misschien weet Joop het of Erna.
Ik ging zelf op zoek naar oude stadhuizen. Ik heb er heel wat bekeken op internet: Gouda, Middelburg, Vlissingen, Leiden, Steenwijk, Meppel maar die konden het niet zijn. Er moest iets van een gracht bij zijn. Toen kwam ik ergens het stadhuis van Frankeker tegen en inderdaad die lijkt als 2 druppels water op de pentekening. Maar of die het is. Deze architect heeft zijn ontwerp misschien voor meerdere steden gemaakt.

Peter Koers ontdekte het jaartal 1591 op dit mooie stadhuis en zo kunnen we meer informatie krijgen over dit mooie historische Friese pand. Klik op de titel en dit deel van het raadsel is zeker opgelost. Nu nog de geheimzinnige KB, de tekenaar.

Ze zijn er op tijd, de beide jongens. Vanmiddag is het zover en nu komen ze iets eerder dan normaal. Buurman Alle gaat een paar berken omhalen. Er waren door de storm een paar van die bomen gevaarlijk gaan overhellen en ze zijn zo groot dat je ze over je heen krijgt als je er net onderdoor loopt naar de wei.
En dan is Alle er, samen met Anja, want klussen doen ze vaak samen. Alle hanteert de zaag met verve. Hij heeft vaker met dit bijltje gehakt, dat zie je zo. Het laatste jaar van Mark zijn er ook al wat bomen omgezaagd door vader en zoon en nu ging het net zo. Gerhard en Rick verleenden hand- en spandiensten en met hulp van wat touwen om de bomen de goede kant op te laten vallen lag de boel na een paar uur plat. Wim gaf aanwijzingen, zelf zagen kan niet meer maar hij heeft wel een goed oog hoe hij het zou doen. Alle is een man van de praktijk. We zijn heel blij met zo’n buurman.
Als we later tevreden terugblikken op een geslaagd bomenzagen komt hij ook nog met een stuk aanrechtblad om de opening die naast het nieuwe fornuis was ontstaan op een professionele manier te dichten.
Operatie bomenzagen geslaagd!

Even kreeg ik een flash back. Terwijl ik nog wakker aan het worden ben, komt er ineens een reclame van de STER voorbij die me plompverloren op de keukenvloer van de Haar doet belanden. met een pan. .. een lege pan waar net de pudding in werd gekookt door opoe. Dat gebeurde toen nog, pudding koken. En opoe kon er wat van. Die was vroeger bij een rijke familie opgeklommen van bellenmeisje tot kokkin. En wat wij, Diny en ik dus, daar zo geweldig aan vonden was het uitlikken van de pan, nee niet echt likken, maar met de lepel de pan schoonschrapen. Ze liet er meestal nog een beetje extra in zitten. Ik hield vooral van dat beetje aangekoekte laagje op de bodem. Even was het of ik zelfs de vanillegeur nog kon ruiken.
‘Ken ie-j dat ok nog?’, vroeg ik Wim. ‘Ik had liever dat vel dat ‘r op zat’, zei hij. Nee daar walgde ik weer van. Wim heeft juist een herinnering aan een speciaal gekookte pan met vanillevla. Henry, toen al een bijdehand en snel typje, wilde even kijken wat er toch zo lekker rook daar boven op die plank en trok de hele pan met hete pudding over zich heen. Tja, dat blijft wel hangen. Ik heb hem ook nog nooit aan de pudding gezien, bedenk ik me.
Toen onze jongens klein waren had je de Saroma, lekker makkelijk. Die hoefde je alleen maar door de melk te kloppen. Daar vond ik zelf niks aan, maar intussen hadden de yoghurt en de kant en klare vanillevla gelukkig zijn intrede gedaan. Dat werden dus vlaflipjes: je weet wel: yoghurt , een beetje limonade en dan de vla. Nu voor ons tweeen is het gewone magere yoghurt met of zonder vruchtjes geworden of liever eten we helemaal niks toe, want we hebben genoeg aan een groenteschotel met kip. Maar ja als je dit weer ziet. We hebben ook al, uit pure nostalgie eens griesmeelpudding geprobeerd, waar broer Johan zo gek op was dat hij die, toen hij nog geen drie was, persoonlijk kookte, staande op een stoel voor het aanrecht met butagasstel.
Misschien ligt er nog ergens een pakje pudding uit het kerstpakket van Rick.

De tuin komt tot leven. Elke dag is er weer wat nieuws te zien. Jammer genoeg ook de onkruiden die toch niet verstikt worden door de klimop of andere bodembedekkers. Maar het doet wat met je als het dit prachtige weer is. Ik denk aan de opmerkingen van Rick over de rozen. In een stuk border zijn die bijna overwoekerd door de dovenetels, klimop en viooltjes en meer wild spul. Ineens kreeg ik het te pakken en ben begonnen met een schoonmaakactie.
Gewapend met hark en hak kreeg ik er heel wat uit. Er liggen nu al drie stapels op Rick te wachten en er komt nog meer bij want nu kan ik het niet meer opgeven. Jammer dat mijn lijf protesteert. Ik moet mijn energie beter verdelen. Tussen de witte rozen voor het huis staat sedum en veel bollen. En warempel ook de opkomende blaadjes van het zo verafschuwde zevenblad. We noemden het altijd hanenklauw en dat past er beter bij. Verbreid zich heel stiekem ondergronds en je krijgt het zomaar niet weg. Zo ben ik hier al te keer gegaan met een spuitbus met onkruidbestrijder, voorzichtig om de rozen niet te raken natuurlijk. Ik reken er op dat ik daar wel mee aan de gang blijf deze zomer.

In 1997 werd Skipper geboren, een pup uit het eerste nestje van Scott en Kim. Hij ging naar Jack en Margie. Hij mocht oud worden bij hen, ik meen zelfs14 jaar.
Toen Jack eens aan kwam hoorde ik dat Skipper overleden was. Hij vertelde over de tijd dat Skipper bij hen kwam. De eerste twee nachten hadden ze zelfs beneden bij hem geslapen, dat was hen door iemand aangeraden. Zoiets had ik nog nooit gehoord. Toen ze de derde nacht dan weer naar boven naar hun eigen bed gingen was Leiden in last. Janken meneertje en steeds maar naar beneden om hem te troosten. Tja…. Jack kwam echt slaap tekort. Toen ze eenmaal gewend waren ging het veel beter en werd ook de puppiecursus met goed gevolg afgelegd en werd Skipper het lievelingetje van de buurt.
Ik schilder graag dieren en ik vroeg om een foto van Skipper. Toen het schilderij klaar was kwam Jack. Hij zag Skipper op doek en even dacht ik dat ik een traan zag. Hij was er geweldig blij mee, ik kreeg een dikke pakkerd en ik pakte het meteen maar in voor Margie.
Ik heb ook na die tijd veel honden geschilderd, ook van vele pups die hier geboren zijn.

Ik weet niet meer precies wat er aan het keramisch fornuis mankeerde, maar we konden een prachtig nieuwe op de kop tikken van iemand die naar het bejaardencentrum ging verhuizen. Oven nooit gebruikt.
Ben en Niesje trokken er speciaal een dagje voor uit, zodat Ben en Wim het zaakje goed aangesloten zouden krijgen. Maar soms zit er iets tegen, de glasplaat van de oven ging aan gruzelementen. Nou ja toen hebben ze het fornuis toch maar vast op de plaats gezet en gelukkig kon er een nieuwe glasplaat besteld. Daar hadden we nog geluk mee dat die onderdelen los te krijgen zijn.
Het pakket met de nieuwe glazen deur kwam en stond al al een paar weken te wachten. Wim zag er blijkbaar tegenop om die te verwisselen, maar toen moest het dan maar gebeuren. Het fornuis werd met vereende krachten naar buiten gebracht en op de tuintafel gezet, oude splintertroep er af gestoten, goed kijken hoe het een en ander in elkaar zit. Het ging eerst van een leien dakje tot die ene schroef. Die kon Wim er met geen mogelijkheid inkrijgen. ‘Den is dol edraeid, kan niet anders’. Het zweet begon ons al in straaltjes van de rug te lopen. Iets meer naar links, de ovendeur een beetje open, dan die eerste schroeven er maar weer uit…….
Ik weet niet eens meer hoe het kwam, maar de ovendeur zat op z’n plaats en de keuken was weer compleet. En konden we aan de appeltaart.
Dat was 12 jaar geleden. Wim haalde een paar maanden terug even een pan van het keukenkastje en… pats.. valt de glazen deksel op de keramische plaat, ook glas. De deksel heeft het overleefd, maar niet de glazen plaat.
Intussen hebben we een nieuwe, inderdaad weer een mooie 2e hands. Ook hier ‘oven nooit gebruikt’. Anja gaf een goed advies: je kunt er een afdekplaat voor kopen.

Foto: Wim in actie, 12 jaar geleden…

‘Ik zou het heel anders doen met die rozen’, zegt Rick. Hij is er weer en heeft net alle stapels blad en takken opgeruimd die ik afgelopen week bij elkaar had geharkt. Binnen een half uur is alles weg.
‘Rick, daar heb je wat aan’, zei oma van der Kolk al toen ze met een stel kleinkinderen per trein van Hengelo naar Zwolle reisde en de trein met pech bleef staan. De rest van de kleinkinderen vloog naar buiten wegens spannend en interessant allemaal. Er moest even op een bus worden gewacht. Rick bleef bij oma, greep de bagage en ging samen met haar de bus in.
Onze tuin is in de loop der jaren veranderd in een bostuin. De borders laat ik gewoon doorgroeien want ik kan ze niet meer onderhouden zoals ik dat eerder graag deed. Ook de rozenperken zijn vol geplant met sedum en veel voorjaarsbolletjes. Bovendien nestelen zich daar vanzelf ook de IJslandse papavertjes tussen. Dat mag van mij. Maar ik zie nu ook beginnetjes van het zevenblad boven komen. Dat blijft de strijd van mijn leven die ik helaas niet zal winnen.
Rick zou het dus wel weten, hij houdt van zwarte grond rondom de rozen. De tuin zou net als die van opa moeten zijn. Keurig aangeharkt en opgeruimd.
Is hier geen beginnen aan.
De klimop helpt me een beetje mee om de grond te beschermen tegen teveel onkruiden. Straks komt Gerald hopelijk weer met snoeischaar en hark en helpt er een aardig geheel van te maken.

Foto: O ja, deze lelietjes der dalen verwilderen hier ook lekker.

Even lees ik terug en kom vanzelf in 2009 terecht en zie daar lammerenfoto’s.
Andere jaren hadden we in deze tijd allang fleslammeren. De fleslammeren kwamen van Rob en ik zorgde er met liefde voor. Maar in die tijd hadden we geen volwassen schapen meer, alleen pony’s en… tja een paar fleslammetjes alsjeblieft…

Tja als je dan wat mist kijk je eens even terug, net zoals we doen met vakanties die er voor ons al een paar jaar niet in zaten. We kijken ook nog steeds trouw naar Escape tot he Country om te genieten van het voor ons zo geliefde landschap op veel plekken in Groot Brittannie.

2009- Wie had dat kunnen denken? Ik had de moed al opgegeven dat we dit jaar lammeren zouden hebben. Wim kwam met zoveel bezwaren die ik wel snapte, maar die voor mij niet telden. Jammer dan, als hij echt niet wil houdt het op.
Totdat vanmiddag de telefoon gaat. Ik krijg een onbekende stem aan de lijn. Hij vraagt of wij dat zijn die aanboden om een moederloos of verstoten lam op te willen halen. De advertentie op Marktplaats doet het blijkbaar nog.
Dat moet ik natuurlijk wel even overleggen. ‘Wim wat vind je er van, een mooi bont lam van een drieling, heeft de biest al gehad, in Dalen nog wel….’. Hij moet geloof ik wel even slikken. Maar als hij m’n waarschijnlijk smekende gezicht ziet, komt het verlossende antwoord: ‘Als jij het nou zo heel graag wilt…..’
Even later rijden we richting Dalen met een doos en handdoeken achterin. Deze boer met koeien en schapen heeft geen tijd om een lam aan de fles te doen. ‘En drie lammeren is ok niks weerd, zei hij. Robin maakt het allemaal mee en draagt wat later het lam met doos en al bij ons naar binnen.
Z’n bedje met stro is ondertussen gespreid naast de open haard. De eerste paar dagen blijft hij daar.
Wim staat nu in de keuken, want Robin had vandaag eigenlijk wel heel veel zin in mosterdsoep. En Wim is de expert. Het speciale recept heeft hij nog van de kookgroep van de Drentse tv kok Roel Kuper. Ik sta er even bij op zoek naar de mosterd. ‘Ach..’, zegt Wim dan, Eentjen is toch wel alleen’.. Dus… als alles meezit komen er nog een paar bij.
‘Je vindt het echt heel leuk he oma…, zo’n lammetje!’ Robin kijkt met al z’n verstand naar mijn getuttel met Bram de ram. Ja, ik vind het weer zo leuk!

Het is weer ongelooflijk mooi weer. De zomer komt in zicht en we kunnen niet wachten tot we weer schapen in de wei zien. Dan zitten we weer vaker op de schommelbank bij de wei.
Wim is alweer op pad, naar de markt dit keer. Je weet wel: kaas en een visje. Die scootmobiel is een uitkomst als je slecht kunt lopen. Met stok komt hij ook al een eind, maar fietsen kan niet meer en op deze manier mist hij het ook niet.
Vanmorgen hadden we Gerard op bezoek. Toen ze hier 7 jaar geleden alweer de zomervakantie bij ons doorbrachten brainstormde Jetske al over Handlettering. Het leek haar leuk om daar iets mee te gaan doen. Ze zag overal reclameborden die er niet uitzagen. Ze ging er na die vakantie op ons erf mee aan de slag en kreeg meteen opdrachtjes voor zulke borden. Jetske is heel creatief en je ziet het ook in een paar van hun dochters terug. Al gauw ging ze workshops verzorgen. Het liep als een trein. De corona kwam er tussen maar nu kan ze zich weer uitleven. Vanmorgen gaf ze een workshop Handlettering op het Esdalcollege. Gerard had tussendoor een dagje vrij en kwam mee naar Emmen en zo hebben we een paar uurtjes bijgepraat. Volgende week heeft ze weer een workshop hier en in juni zelfs een hele week. Met de 4 dochters gaat het ook goed. De jongste gaat volgend seizoen ook al naar het voortgezet onderwijs, waarschijnlijk naar de Vrije School waar ze nog meer met haar creatieve vaardigheden kan doen.