admin

Even kreeg ik een flash back. Terwijl ik nog wakker aan het worden ben, kwam er ineens een reclame van de STER voorbij die me plompverloren op de keukenvloer van de Haar deed belanden. met een pan. .. een lege pan waar net de pudding in werd gekookt door opoe. Dat gebeurde toen nog, pudding koken. En opoe kon er wat van. Die was vroeger bij een rijke familie opgeklommen van bellenmeisje tot kokkin. En wat wij, Diny en ik dus, daar zo geweldig aan vonden was het uitlikken van de pan. Nee niet echt likken, maar met de lepel de pan schoonschrapen. Ze liet er meestal nog een beetje extra in zitten. Ik hield vooral van dat beetje aangekoekte laagje op de bodem. Even was het of ik zelfs de vanillegeur nog kon ruiken.
‘Ken ie-j dat ok nog?’, vroeg ik Wim. ‘Ik had liever dat vel dat ‘r op zat’, zei hij. Nee daar walgde ik weer van.
Wim heeft juist een herinnering aan een speciaal gekookte pan met vanillevla. Henry, toen al een bijdehand en snel typje, wilde even kijken wat er toch zo lekker rook daar boven op die plank en trok de hele pan met hete pudding over zich heen. Tja, dat blijft wel hangen. Ik heb hem ook nog nooit aan de pudding gezien, bedenk ik me.
Toen onze jongens klein waren had je de Saroma, lekker makkelijk. Die hoefde je alleen maar door de melk te kloppen. Daar vond ik zelf niks aan, maar intussen hadden de yoghurt en de kant en klare vanillevla gelukkig zijn intrede gedaan. Dat werden dus vlaflipjes: je weet wel: yoghurt , een beetje limonade en dan de vla. Nu voor ons tweeen is het gewone magere yoghurt met of zonder vruchtjes geworden of liever eten we helemaal niks toe, want we hebben genoeg aan een groenteschotel met kip. Maar ja als je dit weer ziet. We hebben ook al, uit pure nostalgie eens griesmeelpudding geprobeerd, waar broer Johan zo gek op was dat hij die, toen hij nog geen drie was, persoonlijk kookte, staande op een stoel voor het aanrecht met butagasstel.
Misschien ligt er nog ergens een pakje pudding uit het kerstpakket van Rick.

Alweer? Rick heeft dit standaard antwoord altijd paraat wanneer wij weer eens een plannetje hebben om er even tussenuit te gaan. En meteen er achteraan. ‘ Jullie kunnen het nou nog doen’. In zijn ogen zijn wij al vreselijk oud, net zoals wij vroeger onze ouders en ooms en tantes vonden.
Die keer zijn we met Ben en Niesje op pad. Het is goed om eens samen in een andere omgeving te zijn. We beginnen met een kop koffie bij Catharina in Utrecht en krijgen er meteen maar een kop soep met warm Turks brood achteraan. Heerlijk.
Daarna belanden we op weg naar het noorden in een file, genieten van mooi Alkmaar, staan even later aan het strand in Bergen aan Zee en wandelen lekker een eind op en neer. We hebben de chocolademelk echt verdiend, vinden we…
Het was een mooie onderbreking van het dagelijks bestaan en een afsluiting van de laatste maand na het overlijden van moeder van der Kolk. Even er samen op uit met Ben en Niesje.
We zijn in het hotel heerlijk verwend. We kregen een luxere kamer bij Jan van Scorel dan was besproken, extra faciliteiten en het weer was magnifiek. De zon scheen over het witte landschap in de kop van Noord Holland. De mensen waren wat sneller aangebrand. Wij hadden immers geen haast, echte zondagsrijders, maar de anderen wel. Wanneer de politie mee had gereden hadden ze veel geld kunnen vangen voor onnodig toeteren.
In Hoorn namen we de tijd om het beeld Jan Pieterszoon Coen te bewonderen die hier vandaan komt.
En dan, het kan niet missen. Zoals de Belgen wel moppen over Nederlanders hebben zo hebben wij ze over de Belgen, tenminste als je ze onthouden kunt. Vroeger schreef ik nog wel eens eentje op want ze blijven bij mij nooit hangen. Bij Ben wel! Die ratelt er de een na de ander op. Eentje horen?

-Een Belg rijdt over de snelweg en krijgt een telefoontje: ‘Kijk uit voor een spookrijder, op de radio kwam net een waarschuwing dat die gesignaleerd is op de A2’. ‘Wat’, zegt die Belg, ‘Eentje? Ik zie er wel twintig.-

Wim gaat niet voor hem onderdoen. In het vliegtuig hoorden we deze:
-Bij Trans Avia hadden ze er net een nieuwe bijzonder knappe stewardess bij gekregen en op een van haar eerste vluchten deed de piloot een welkom voor de passagiers en vergat de intercom uit te zetten. Hij gaf er een aanvulling op die alleen voor zijn cockpit collega’s bedoeld was, maar die door het hele vliegtuig klonk: ‘Nu ga ik eerst even naar het toilet en dan ga ik onze nieuwe stewardess een beurt geven’. Het hele vliegtuig grijnsde en terwijl de bewuste stewardess van achter uit het vliegtuig naar voren vloog om hem te waarschuwen, zei een van de passagiers tegen haar: ‘Je hoeft geen haast te maken hoor. Hij moet eerst nog poepen’.
Wat missen we toch de aanwezigheid van Ben en Niesje, hun humor en warmte.

Het voorjaar is er. Zie je het niet aan de sneeuwklokjes, krokussen en de narcisjes, dan wel aan het gedrag van de vogels. Er is elke dag een pimpelmees die tegen zijn spiegelbeeld blijft pikken die hij ziet in de spiegel waarmee we kunnen zien wie er bij het hek staat. Ik heb er al eens een halve dag een deken over gehangen maar de volgende dag was hij er al weer. Verder geniet Wim van de mezenbolletjes die hij precies ziet hangen vanuit zijn stoel. Het zijn dit keer vetbolletjes met insecten. Daar zaten gisteren wel 5 verschillende vogeltjes aan te pikken waaronder een staartmeesje, mijn favoriet. Toen we ooit dit huis gekocht hadden in 1994 gingen we af en toe even kijken omdat de vorige bewoners er al uit waren en steeds was er dan een hele vlucht staartmeesjes die zich in de ligusterheg prima vermaakten. Het was maart en we zouden er begin mei intrekken, nu 27 jaar geleden.
Zouden we de 30 jaar nog vol kunnen maken?

Daar gebeurde het

Als laatste kom ik in de grote envelop met waardevolle herinneringen- zie weblog 2- een boekje tegen dat me niet kan vertellen wat dit nu met de familie Eggink te maken zou kunnen hebben. Na een eerst vluchtig doorbladeren had ik wel door dat het om een vrij jong overleden man ging die blijkbaar iets met motoren had.
Nadat ik de rest van de knipsels en brieven van Herman aan zijn zus opgenomen had en er een eenheid van heb gemaakt, lag dit boekje nog te wachten en begon ik het te lezen. Het gaf meteen iets van herkenning. Een moeder die haar zoon aan de dood verloor wil graag weergeven wat hij in het leven van anderen heeft betekend. Het zal haar heel goed hebben gedaan want het was een geliefd mens.
Akke Bokslag vertelt hierin over het leven van haar zoon Maarten Bokslag 1959-2000. Het zegt pijnlijk dat hij slechts 41 jaar mocht worden. Akke besloot om gesprekken te voeren met mensen die dicht bij Maarten hadden gestaan in zijn leven en daar iets mee te doen. En dat waren behalve natuurlijk zijn vrouw en twee kinderen, zus en broers en heel veel motorsportvrienden.
Het boek is verdeeld in gesprekken over haar zoon Maarten die ze met veel van zijn vrienden had gevoerd.
Ineens kom ik bij een hoofdstuk waarin ze vertelt over haar gesprek met zijn schoonouders, de ouders van zijn vrouw Wilma. En dat waren Anton en Dinie Voortman. Ineens begreep ik het verband. Maarten was niet alleen een geliefde schoonzoon maar ook een mede motorfanaat van schoonvader Anton. Het verklaarde veel.
Net als ik met mijn boek over het leven van Mark vertelde, waarin ondanks alles ook veel liefde en waardering voor hem te vinden was, was dit bij ook zeker Maarten het geval. Ook hij bleek voorgoed een plekje te hebben in vele harten.
Akke draagt het boekje op aan haar beide kleinkinderen Eva 7, en Thijs- 4.
Papa heeft gezegd: ‘Jullie redden het’, weet Eva nog.
Het moet moeder Akke veel goed hebben gedaan in de jaren na het overlijden van haar zoon. Respect!
Het is nu 22 jaar later. Wilma heeft nieuw geluk gevonden en de kinderen zijn intussen volwassen. Dinie Voortman moet me maar eens bijpraten.

TV leverde contrasten

Het was een zeldzame belevenis in Ander Nieuws te luisteren naar de 95 jaar oude boer Johan Eggink. Hij wordt een weerbarstig Christen genoemd, maar wie zoals hij, spreekt over zijn geloofsbeleving, kan niet anders zijn dan een diep doorgeleid mens.
Eggink leverde in dit gesprek het bewijs dat je niet perse jong en ultra links hoeft te zijn om anders te durven denken dan de goegemeente.
Dat hij op een zo hoge leeftijd en zo wijs getuigt van een zeer persoonlijke en geestelijke ontwikkeling, indrukwekkend en ontroerend tegelijk. Ontroerend vooral in zijn verlangen om iets van zijn denken nog door te geven, maar zich geremd te voelen omdat hij niet zo met woorden weet om te springen als zijn interviewster. Ik zou deze waardevolle reportage van nde NCRV graag nog eens willen zien en horen.

Een van de laatste brieven die Herman schreef was er een aan zijn zus Heintje oudjaar 1999 en zoals we van hem gewend waren, opnieuw 8 kantjes.
Waarde zus Heintje en Jan van Kriet Jansen,

Hierin bedankt Herman haar voor haar brief waarin ze vertelt over de storm die er ook toen al overal huisgehouden had. Hij vertelt over de kou daar en de sneeuw die bleef liggen. Daarna over de bejaardenhuizen daar.

Ze waren hier begonnen met een groot tehuis te bouwen voor bejaarden die nog niet in een tehuis zitten en heel min zijn. In het tehuis voor bejaarden waar ik verleden herfst 6 weken geweest ben waren er tenminste 1/3 die deze ouderdomsziekte hebben. In het andere bejaardenhuis hier in Sibley, dichtbij het hospitaal worden deze mensen meest apart gehouden.
Waar ik 6 weken was beweren ze dat ze geen ruimte hebben om bij te bouwen. Ik hoop nooit weer in zo’n tehuis terecht te komen.
Met Kerst hadden we hier een grote familiesamenkomst. Hier in Sibley haalden Harold en Luella mij op voor een zondagsschool programma in onze kerk. Hier in Sibley waren maar weinig kinderen die meededen in dat programma. De Voortmans zijn hier twee keer geweest met Kerst en hebben zo’n Zondagsschoolprogramma bijgewoond in Melvin en Sibley. Na de tijd kwamen ze dan hier in huis en werden er onderling prentjes uitgewisseld. Iedereen had wat te eten meegebracht en kon nemen waar hij zin in had Ook Leroy en zijn vrouw Kolette en hun 2 jaar oude meisje. Een paar weken geleden hebben we haar verjaardag nog gevierd bij hen thuis en iedereen had wat meegebracht voor Sara Linn. Ik had haar voor de tijd al een briefje gestuurd met twee losse dollars er in. Daar was Nettie al mee begonnen met de achterkleinkinderen. We hebben 11 kleinkinderen en nu met Sara Linn erbij 12 achterkleinkinderen. Toen ze hier was zocht ze meteen naar de plaats waar Nettie de poppen en ander speelgoed bewaarde. Sara Linn wist het te vinden en nam de grootste pop en een speentje om haar te voeden.
Wanneer Leroy en Kolette de mensen die lid zijn van de kerk bij de deur een hand geven, geeft Sara Linn die naast hen staat ook allemaal een hand. Omdat de kerk in Melvin op dit moment geen dominee heeft komt er misschien eens in de maand een dominee uit een andere kerk van de Classis hier preken. Leroy moet wel een talent hebben om te preken. Hij leidt de dienst als er geen dominee is en doet dat ook in andere gemeenten als die geen dominee hebben. Ik wil nu even naar de nieuwsberichten luisteren en daarna en daarna mijn eenvoudig avondeten nuttigen. Ik ga 5 dagen per week met een bus om samen met andere bejaarden te eten. We betalen de vrouwelijke buschauffeur 1 dollar per keer en voor de maaltijden 2,5 dollar, altijd goede maaltijden. Zo ook mijn zwager Bond Olieslager die alleen in Sheldon woont nadat zijn vrouw Bertha is overleden. Hij is helemaal blind maar weet precies de weg om van zijn huis naar de bus te komen en dan net als de anderen samen met ons te eten.
Onze zoon Henry huurt een vrouw die om de andere week ons huis schoonmaakt, hij betaalt haar al een jaar vooruit. En twee keer in de week komt er een vrouw die mij helpt te baden. En op vrijdag breng ik mijn was naar Lena die het wast en meestal op zaterdag weer terug brengt als ze haar boodschappen doet. Charlie die alles maken kan zette de kleine schrijfmachine
op z’n plaats en daarna schreef ik een lange brief naar Jan Bloemendaal, die op de 29e jarig is. Hij doet iets in de boekhandel. Hij is hier al 3 keer geweest.
Jo schreef dat ze met Jan bij u is geweest en schreef over die auto van Jan die bijna versleten was en hij nu een nieuwe kocht.
Toevallig is de auto die ik heb nog van 1981 en loopt nog goed maar nu ik zo oud ben ga ik niet verder dan 20 mijl en niet meer ’s avonds. Maar ik ben dankbaar dat ik nog kan rijden. Nettie’s broer die in Sheldon woont is 91 maar kan niet meer lopen en zit de hele dag in een grote stoel. Het is precies 20 mijl en ik bezoek hem geregeld. De laatste keer dat ik bij hem was, zei hij: ‘Ik wou dat het april was, dan kon ik buiten zitten in de zon. Maar een paar weken later overleed hij. Hij was nog goed helder en zijn vrouw verzorgde hem heel goed. Nu hoeft hij niet meer te wachten tot april voor de zon, want ik weet zeker dat hij in de hemel niet hoeft te wachten om in de zon te zitten. Want daar is geen nacht noch dag en worden we nooit meer moe en is er geen hitte of kou. En het wordt een grote verrassing om hen te ontmoeten die ons zijn voorgegaan.
Ik hoorde dat ge een grote dag hebt gehad op uw 90e verjaardag. Ik heb op mijn 95e verjaardag in onze kerkdienst nog alleen kunnen zingen en laatst werd gevraagd om Psalm 42 de eerste drie verzen in het Hollands te zingen. Ik zing geregeld met een man van 102 in het bejaardentehuis, hij stelde dat erg op prijs. Volgende keer moet ik maar een groter stuk papier gebruiken.
Nu wens ik u ook een gelukkig Nieuwjaar toe van uw oudste broer Herman.

Foto: Deze kwam ik nog tegen tussen de foto’s van tante Jo. Een jong gezin en wat staat ook Charlie er mooi op. Ik mis Harold, maar misschien is dit in zijn diensttijd in Korea.

Tot aan het eind van zijn leven blijft Herman brieven sturen aan zijn Nederlandse familie. Een paar laatsten zaten in de map die Diny van Nel van Middelkoop kreeg.

Sibley, 4 december 1997

Waarde zuster Heintje en Jan van Kriet en familie,

Ik ben net begonnen om Kerstkaarten te schrijven, eerst naar Holland. Ik weet niet of u het plaatje gehoord hebt dat ik Dika voor haar verjaardag had gestuurd. Ze belde me twee dagen na haar verjaardag op om mij te bedanken voor dat ‘spreekplaatje’ voor haar 90e verjaardag. Tot mijn teleurstelling had ze het die avond niet gebruikt. Ze beweerde dat er toen teveel lawaai was dat ze het toch niet zouden kunnen horen. Maar toen Jantje haar thuisbracht na het feestje had ze het afgedraaid. Ook later een keer toen Gerrit en Hanna Voortman bij haar geweest waren. Omdat ik aan het eind Psalm 68 vers 10 had gezongen schreef Hanna: ‘Heintje en u zijn de beste zangers in de familie’. Ze schreef er bij dat dat ge voor uw eerste man toen hij zo ziek was ook geestelijke liederen had gezongen. Dat had hij gewaardeerd.
Herman vertelt verder dat hij in de kerk vaak solo mocht zingen en dat het op de tv was uitgezonden.
Hij vertelt verder:
Toen ik bij Charlie, die voor een maagzweer in het ziekenhuis lag, op bezoek was had de zuster verteld dat ze mij had horen zingen en het zo mooi vond.
In het ziekenhuis ontdekten ze ook kanker bij Charlie en hij zal nu 2 keer per maand behandeld worden. Charlie is net als vader, kan alles maken. Hij repareerde de koekoeksklok die we van vader en moeder gekregen hadden. Hij loopt weer als nieuw, de juwelier kon het niet. De klok is nu bij Charlie en hij heeft zijn naam er achter op gezet. Zijn oudste dochter vertelde me dat zij daar haar naam weer onder had geschreven. Zo blijft ie in de familie.
Laatst wilde de klok die we op ons 50 jarig huwelijk hadden gekregen, toen Dika met de Voortmans hier is geweest, ook niet meer lopen, maar ook die heeft Charlie weer aan de gang gekregen Toen we laatst het tweede huwelijk van Keith, de jongste van Charlie en Leone bijwoonden, werd me gevraagd om na het huwelijk in de Lutherse Kerk buiten op een stoel te gaan zitten en alle 11 achterkleinkinderen kwamen achter mijn stoel staan voor het maken van een foto. Ik kreeg er een en heb er wat bij laten maken en zal u ook allemaal eentje sturen. Keith Egginks eerste vrouw is ook hertrouwd en heeft de 2 kinderen bij zich gehouden, maar eens per maand brengt ze hen half weg en blijven ze bij hem en Charlie en Leone. Op zondag brengen ze hen weer half weg terug waar zij ze weer ophaalt. In april verwachten ze een nieuwe baby en de kinderen kunnen niet wachten het te zien, zo schreef ze aan mij. En Keith die 10 jaar lang bij ons was voor hij trouwde, verwacht nu in 1998 hun eerste baby.
Hoeveel kleinkinderen en achterkleinkinderen hebt u?
Herman eindigt met hun vroege herfst en dat de oogst in oktober binnen was.

Vanmorgen vierden we de verjaardag van Daan, de jongste van de drie Timmertjes. Hij is alweer 14 en ik besefte ineens dat hem ook die 14 jaar hebben meegemaakt.
Ons leven verdeelde ik in gedachten in drieen.
De eerste periode was met onze eigen bloedjes van kinderen. We hebben veel uitstapjes met hen gemaakt. En natuurlijk onze gezamenlijke vakanties.
De tweede periode met opgroeiende kinderen was die met Robin en Eva. Die hoefden we niet echt meer op te voeden, meer een soort van begeleiden. Och wat hebben we ook met hen veel leuke dingen gedaan behalve al die woensdagmiddagen dat ze bij ons waren. Veel geknutseld en vooral veel spelletjes. En elk jaar gingen we wel een paar keer een dagje met hen uit: heel wat musea, Beeld en Geluid, dagje Hengelo.
En de afgelopen jaren waren we vaak met de Timmertjes op pad, elk jaar wel een paar keer. In het begin met Frank en later ook met Tim en Daan. Hunebedmuseum, Gevangenismuseum, Bakkerij museum bij een dagje Hattem. Vaak waren ze hier te vinden, ja ook voor spelletjes, schilderen en zelfs samen vilten. Het laatste uitje met Tim en Daan was samen naar de film met een patatje na. Het voelt wat leeg nu dat afgelopen is want nu hebben ze hun eigen dingen. Sinterklaas hebben we we de laatste jaren samen met hen gevierd en nog steeds helpen er een paar met het vaste appelflappen bakken op oudjaarsdag.
Af en toe zie ik wat foto’s langskomen van toen. Je wordt er wat weemoedig van. Tja, zo is het leven.

Foto: 13 jaar geleden, even oppassen op Frank, Tim en Daan…

De Expo-groep van onze PKN Emmen Oost, waar ik ook deel van uitmaak, vroeg eens spullen beschikbaar te stellen waar je bepaalde herinneringen aan hebt. In gedachten ga je dan je huis even door. Een paar jaar terug had ik het schilderijtje van ons geboortehuis De Haar al eens ingeleverd, dat door tante Hermien geschilderd is. Daar heb ik wat mee.
Wim heeft wat bijzonders met het koperen plaatje van een oude Storkketel uit 1909, dat hij als persoonlijk cadeau kreeg van dhr Buis van het Stoomwezen, door iedereen "buiten" Buis genaamd omdat daar nog een "binnen" Buis werkte die aanmerkelijk kleiner was. "Binnen" Buis was de rekenmeester, "buiten" Buis deed voornamelijk inspecties.
Wim heeft indertijd het Storkplaatje met hand en tand moeten verdedigen omdat de directeur van de Ketel- en Apparatenbouw van Stork vond dat het in diens kantoor een plekje moest krijgen. Wim won, hij had het als persoon gekregen. Het hangt nog steeds bij ons op een ereplaats voor de schoorsteenmantel te pronken.
Mijn eigen memorie is de kleine bronzen telegraaf die Wim aan boord voor me maakte toen we nog verkering hadden. Beiden moeten af en toe worden opgepoetst.
Er is nog iets waar Wim zeer aan gehecht is. Dat is het schemerlampje dat hij op de ambachtsschool gemaakt toen hij 14 jaar was. Het heeft altijd bij zijn moeder gehangen . Toen ze kleiner moest gaan wonen in het zorgcentrum De Bongerd kreeg Wim het weer mee en hangt naast een oud kastje, past mooi bij elkaar.
Is heel geschikt voor een volgende memorie expo.

Nieuwsgierig geworden naar Buiten Buis en de tijd bij Stork? In de buurt van 5 en 6 juli 2009 op weblog 2 is meer te lezen en te zien. Klik hiervoor eerst weblog 2 aan, scroll naar beneden en klik helemaal onderaan op het v tje in de rechthoek en zoek naar genoemde datum!

Als laatste dit gevoelige gedichtje dat veel zegt over wie Dina was.

De eerste Lentedag

De zon, de zon, jubelt plots alles
Bij de eerste warme zonnestraal
En alles schijnt opeens te leven
Dat voorheen dood leek, triest en kaal.

De vogels tsjilpen tot elkander
En jublen tot de warme zon:
Gij hebt het stellig wel geweten
Dat zonder u hier niemand kon.

Ja, ja, zo lacht de blijde zonne
Toch moet ik hier weer vandaan
Geen heeft hier nog op mij gerekend
Ik kom terug, maar moet nu gaan.

En langzaam weer, verdween de zonne
Zacht tintlend als tot afscheidsgroet
Teleurgesteld bleef ’t volkje achter
Maar de belofte bleef, gaf moed.

Wanneer de zon straks weer zal komen
Besluit een vogeltje, heel zacht,
Zal ik mijn mooiste liedje zingen
Zoals de zon zelfs niet verwacht.

Ook ik, ook ik, fluistert dan het leven
In bomen, plant, en aard
Ook wij willen het beste geven
En zo de zon zijn waard.

Dina Eggink

Foto: Dina, Jan en Mies op een tochtje door Nederland, op de fiets.