admin

Juffrouw Meinen was een begrip. Ze woonde in Vorden dicht bij de fam. Aartsen en alle kinderen hebben wel enige ondersteuning gehad bij het leren van hun huiswerk. Ze was in de jaren 50, mijn jeugd, al gepensioneerd.
Ze was lang onderwijzeres aan de Julianaschool in de Wildenborch.
En daarnaast was ze dus ook presidente van de jonge meisjes vereniging, of misschien was het zelfs de Vrouwenvereniging van de Wildenborch, zo blijkt uit dit gedicht van onze tante Dina.

Van het lied -Te wapen, op te wapen- had ik nooit gehoord maar toen ik het afspeelde was het toch bekend

Wijze: Te wapen, op te wapen. Belgisch lied uit de 1e WO

Gezongen op een feestavond ter ere van het 12,5 jarig presidente schap van juffrouw Meinen, midden 30er jaren.

Deez avond is ter eere
Dit feest voor u alleen
Meer kunnen wij niet geven
Maar u deed meer dan een
Reeds 12 en een half jaar lang
Leid u nu onze kring
En ze is gegroeid die jaren
Tot deze grote vereniging

Ons plaatsje een gehuchtje
Waar niemand haast van weet
Maar hoort men tal onze leden
Niemand die ’t weer vergeet.
Maar nooit was ’t zo geworden
Zonder uw stuur of lijn
Wil daarom nog jaren blijven
En onze presidente zijn!

Ook even de melodie horen? Klik op de titel!

Foto: Julianaschool in de Wildenborch, 1926.
Juffr. Meinen rechts boven
Ome Jan Eggink:2e rij, 2e van links. Ook Mies Eggink moet hier bij zijn.
Toen tante Jo minder begon te zien heeft ze bij veel foto’s nog een beschrijving gegeven, zo ook bij deze foto.Haar geheugen deed het nog goed.
Vooral de meisjes wist ze nog te benoemen:
Bertha Oltvoort, Gerritje Berenpas, Trui en Riek Groot Nuelend, Hentje en Mina Kottelenberg, Grada Jansen, Janna Mennink, Hentje Vrieze, Anna Lenselink, Jet Bennink
en Marie, Riek, Hentje, Bet en Mita Klein Ikkink
Behalve broer Jan wist ze nog Willem Terink en Johan Slagman nog te noemen. Ook een Bannink en Sim en Henk Dirkze

Wat we in onze jeugd te kort zijn gekomen wat betreft reizen hebben we toch in de loop van de rest van ons leven wel ingehaald. Wim had natuurlijk al wel de wereldzeeen bevaren, maar voor mij was alleen een driedaagse excursie van school naar Trier in Duitsland en door Luxemburg en Belgie mijn enige echte uitje buiten onze grenzen.
Toen we eenmaal ons gezin op poten hadden hebben we dat proberen goed te maken. We hebben veel van Europa hebben we gezien en de droomreis van 6 weken naar Nieuw Zeeland was de topper. Het was leuk dat Rick later af en toe graag met ons mee wilde naar Groot Brittannie en Belgie. Naar Fred en Gera in Canada kan hij alleen ook wel af.
Toch blijf je nieuwsgierig naar andere plaatsen. Wij houden het nu vooral bij reisprogramma’s kijken zoals Floortje naar het einde van de wereld, Escape tot he Country en James Herriot Zo beleef je toch al dat moois opnieuw.
Maar ik kan niet net als buurman Jans zeggen terwijl hij met een brede zwaai naar het land achter hun boerderij wijst: ‘Waorumme zol ik hier vot gaon? Kiek maor. Nergens zo mooi als hier’. Zijn geboorteplek waar de fazanten broeden, hazen hun leger hebben, een ree met haar kalfje te zien was en waar om de haverklap een van de katten van Geesje met een stel jongen aan komt lopen. Die jongen worden in het veld geboren maar als ze kunnen lopen komt het hele spul op de pappotten van Geesje af. Jans vindt het prima zo. Ieder zijn ding!

Foto: Buurman Jans bij zijn werkplaats, het voormalige stookhok. Hier maakt hij de mooiste en handigste dingen zoals berkenbezems, vogelhuisjes en voedertafels.

Wim mocht altijd al graag zingen, maar als je hem voorstelde om bij een koor te gaan zei hij steeds: ‘Ik heb geen zin in oefenen’.
Toen kwam de VUT en we waren op een zondagmiddag bij ‘Kom in de Kas’. En daar werd een van de kassen extra opgeluisterd door de Eemslander Shanty’s. Ineens kreeg hij het te pakken en heeft jaren bij die Shanty’s gezongen. Maar er hoort ook gezelligheid bij.
Een maal per jaar is er een uitvoering voor eigen publiek en dat wordt een soort feestje. Natuurlijk is het dan propjevol. Eigenlijk heb ik het niet zo op zulke bijeenkomsten, maar ja… als het maar niet van dat heen en weer ingehaakt vrolijk zitten wezen is. Johanna zou een plekje voor me vrijhouden. Dat is mijn vaste maatje voor de optredens van de Shanty’s. Ik ken er verder niet veel, want er zit telkens zoveel tijd tussen dat ik de gezichten nog wel ken maar de namen weer vergeten ben.
Na het eigen Eemslander Shantylied waarmee altijd geopend wordt kwam een mij totaal onbekend lied Zeemansklacht. Het begon al goed met:
Hijs de zeilen gezwind
Want mijn vrouw wil een kind…
Ik kan je vertellen dat deze mannen, de meeste toch al op gevorderde leeftijd, dit vol enthousiasme er uit gooiden. Ze hadden schik. Wij kwamen niet meer bij….
Een intermezzo van een jongere uitvoering van Jan en Zwaan was geen succes. Ze speelden en zongen wel aardig, maar iedereen wilde gewoon even wat kunnen praten.
En dan volgt de verloting. Je snapt niet dat ze zoveel bij elkaar hebben kunnen krijgen bij de middenstand van Zwartemeer en Klazienaveen. Nee, dit keer hadden we niets, maar ik fiets nog steeds met die knalgele fietstassen die Wim vorig jaar geloot had.
Dan komen de Shanty’s opnieuw aan de beurt. ook nu wat mooie melodieuze nieuwe liederen. Wim zong la Belle Lola met Leen samen en later ook de solo in South Australia. Hij deed het zo geweldig, dat de spreekstalmeester opmerkte: "Dat wordt handtekeningen uitdelen straks!"
Maar ook de solo van Bart in de Zwolf Rauber was prachtig met die diepe basstem. Roelof deed de solopartij bij Molly Mallone, ook mooi. Jan uut Zwartemeer had de solo bij Deze zee, die ook door Rob de Nijs gezongen wordt, een gevoelig lied, dat niet echt uit de verf kwam maar het zeker gaat worden, want deze Jan heeft een prachtige stem.
De laatste toegift was Bloody Mary en ik kan het er haast niet uitkrijgen. Onze rij zwierde het hardst heen en weer… ja…ook ingehaakt.
Intussen heeft Wim de Shanty’s ingeruild voor het mannenkoor Valerius en zingt hij warempel ook nog bij de Cantorij in de Schepershof. Wel twee keer per week oefenen. Ik hoor hem er niet over….

Uit: Tweets van het Schoolpad 2

De Lochemse Courant kwam met de volgende rectificatie:

Ere wie ere toekomt.

Na het plaatsen van het gedichtje over de vernieuwde bank aan de Lochemse weg, kregen we bezoek van Dina Eggink te Barchem onder de Wildenborch die ons verklaarde dat zij en niemand anders de dichteres was van het vers en die hoogst verbaasd was dat iemand daaronder de naam T. Lammers had geplaatst, zoals ze het zelf trouwens ook boven de bank gelezen had.
Dat vond ze natuurlijk helemaal niet aardig. Maar Dina Eggink zond nu aan zijn adres onderstaand gedichtje, als aanhangwagen zoals zij het noemde, bij haar vorige gedichtje:

T. Lammers scheen te denken
Ik heb een fijn idee
Door mijn naam hier onder te zetten
Neem ik de eer van ’t versje mee.

En misschien is hij thans nog blij
Dat hij dit heeft gedaan
En blikt hij vol trots in de krant
Waar hij z’n naam ziet staan.

Maar hebt u er wel aan gedacht
Dat ik dat ook lezen kon
En dat ik er dat niet graag zie staan
Hoe mooi g’ het ook bezon?

Maar misschien meende ge ’t niet zo erg
En doet het thans reeds smart
Geloof me, ‘k vergeef u voor deez keer
Nog graag van ganser hart.

Maar dit moet ge me wel beloven
Zoiets niet weer te doen.
Schrijf alleen onder uw eigen vers uw naam
Dan blijft ge een dichter van fatsoen.

Dina Eggink

Een vernieuwde bank

Ten gerieve van het natuurminnend publiek besloot het bestuur van de VVV alhier toch de baldadig vernielde bank aan de Lochemse weg niet te doen wegnemen doch deze maar weer op te knappen.
Boven de vernieuwde bank troffen we nu onderstaand gedicht aan, waarvoor we zeer erkentelijk zijn:

’t Is vast uit naam van vele mensen
Dat ik hem dank die dit bezon
Om deze bank weer op te richten
Daar d’ oude ons niet meer houden kon.

Ze was wel oud en ook al grijs,
Toch scheen haar ’t leven zoet
Maar toen ze zo mishandeld werd
Toen zeeg ze neer voorgoed.

Gij mensen die hier rusten komt,
Wilt toch voorzichtig zijn
Geniet op deze bank zoveel ge wilt
Maar doe haar geen nodeloos pijn.

Ze wacht hier dagen achtereen
Op wie hier rusten wil,
’t zij arm of rijk, ’t zij oud of jong
Het maakt haar geen verschil.

Heb eerbied dus voor deze bank
Gij allen groot en klein
Dan kan ze jaren, jarenlang
Ons aller vriend nog zijn.

T. Lammers

Het gedichtje haalde de Lochemse Courant.
Ook Dina las dit in de krant en was verbaasd toen er ene Lammers als dichter onder stond, want het was haar gedichtje.

wordt vervolgd-

Vanmorgen waren we het met elkaar eens bij de zwemgroep. De gezelligheid van het koffie drinken in Paal 17 in oude Aquarena is niet te vergelijken met de kille uitstraling die de koffiehoek in de nieuwe moderne Aquarena. Of heeft het ook te maken met de corona toestand en vooral ook het verlies van twee trouwe zwemvriendinnen Diny en Anja. We haalden vanmorgen wat herinneringen op aan de beide vriendinnen.
Als je naam maar genoemd wordt, was ook een motto van Mark. Hij zei dat eens over een verkeerde voorzet bij de voetbal in de krant stond En zo is het. Ze zullen nog vaak langskomen in de gesprekken na het zwemmen, net als Mark bij ons!
Ik besef ook bij het lezen van het stukje van drie jaar terug dat we dankbaar zijn dat Wim zo goed hersteld is, maar ook dat onze werkzaamheden behoorlijk minder zijn geworden. Wat zou ik graag weer lammeren om me heen hebben. Maar ja…

3 jaar geleden:
Wim wist niet wat hij zag toen hij gisteren thuis kwam, hij was compleet onder de indruk van het pakket dat hij op tafel zag dat ik gistermorgen van de donderdagse zwemgroep mee kreeg. Allemaal dingen waar hij gek op is: verschillende kazen en nootjes, olijven en een flesje wijn. Net terug van de chemo begon hij meteen aan de olijven. ‘Hoe moet ik ze nou bedanken’, bracht hij uit. Nou dat komt wel goed. Hij smikkelde gauw verder.
We sliepen een gat in de dag, ja ook de beide lammeren. Die hoor je pas als er geluiden zijn. Het beestenspul is ’s morgens het eerst aan de beurt. De honden het allereerste, die staan te springen om hun kuipje vlees dat ze als een extraatje krijgen. Loeder staat al voor de deur te wachten, maar die is bij ons net iets lager in rang. Dan de lammeren. Na de fles mogen ze mee naar buiten, kan ik meteen de kippen voeren en het hok open te doen. Dat is nog wennen want ik ben ze steeds kwijt. Terwijl ik al een rondje huis had gedaan zag ik dat ze gewoon naar binnen waren gekeuteld. Ze denken dat alles wat benen of poten heeft hun moeder is. Ze waren achter Queeny aan naar binnen gewandeld.
Intussen was Wim ook wakker. Die had een hele goede nacht gehad, heeft opnieuw totaal geen klachten van de chemo, we zijn zo dankbaar. Met die rottige heup heeft hij ook even meer dan genoeg te stellen.
Na het hele ochtendritueel en de eerste ochtendslaapje van de lammeren gaan we naar de wei met de koffie, lekker in het zonnetje. Ik probeer of de lammeren in de wei willen blijven. De witte komt er toch uit, maar de tweede uitbraakpoging mislukt.
Nu liggen ze weer vredig tegen elkaar aan in hun nest te slapen. Niks is meer slaap verwekkend dan een uurtje frisse buitenlucht

In de 30er jaren waren uitstapjes en een weekje vakantie nog niet zo gewoon voor jongelui op het platteland. Je moet soms creatief zijn, besloot Dina. Zo was ze al een paar keer met broer Jan, zus Mies en een paar anderen door een stuk Nederland gefietst. Och, opa en opoe hadden veel vrienden en zo konden ze wel ergens op een boerderij slapen.
Dina was doortastend en maakte een gedicht om jongelui enthousiast te maken mee te gaan. Het is wel bijzonder dat dit in de Lochemse Courant geplaatst werd.

Uitnodiging tot een tochtje van een week

Wie houdt er van een weekje zwerven
Wie houdt er van wat avontuur
Wie houdt er van het leven buiten
Ook al is ’t soms daar kil en guur?

Wie wil graag na de zomerdrukte
Een week weg, een weekje uit
Wat anders zien, wat anders horen
Voor de zomer achter ons zich sluit?

Die gaat met ons straks in september
De 2e of 3e week misschien
Een koffer met wat dekens bij zich
Het verdere kunnen wij nog zien.

Reeds tweemaal maakten wij zo’n tochtje
En telkens viel ’t ons heerlijk mee
Per fiets door bossen, dorpen, steden
Tot zelfs de grote wijde zee.

Voor ’s nachts vinden wij gulle boeren
Steeds vonden wij een onderdak
De mooie week was gauw gevlogen
En elk toch weer naar ’t eigen vak.

Zijn hier of daar nog jonge mensen
Die met zo’n reisje zijn tevree
Die eerlijk ook daarnaar verlangen
Men schrijf gerust en ga straks mee!

Dan gaan we samen echt genieten
Met een gulle lach, een vriendlijk woord
Die week die blijft ons in gedachten
En de herinnering duurt voort…..

Brieven aan Dina Eggink
Dorpsstraat A116 Vorden -1937

Dat krijg je als je het rustig aan moet doen, je gaat terug in de tijd, in vreugde en verdriet. Ik dwing me om de mooie dingen voorrang te geven.
Toen wij nog op die beide kleinkinderen pasten was het al zo. Het lijkt wel of ze niks anders meer doen dan computerspelletjes, hoorde ik vaak. En toen ik er op ging letten waren deze twee er ook wel gek op. Wanneer ze alleen zijn staat al gauw speeleiland.nl op de computer of zitten ze op de bank met Nintendo.
Maar wanneer ze wat te doen hebben komt er geen computer aan te pas.
Die middag had Robin wat huiswerk bij zich. Na die tijd gingen we lekker naar buiten walnoten rapen. Hij kroop naar de moeilijkste plekjes tussen de struiken om ze bij elkaar te rapen. Overal lagen van die donkere schillen van de walnoten. Die hebben we ook maar meteen opgeruimd.
‘Heb je zin in sjoelen’, vroeg ik hem toen. ‘Weet je wel dat we een sjoelbak hier hebben staan die Gerhard op z’n 11e verjaardag gekregen heeft?’ Ik haalde de bak uit de schuur te voorschijn. Werkelijk, minstens 3 jaar hebben we die niet gebruikt. We hebben hem samen schoongemaakt en glad gepoetst met toiletpoeder. We deden vijf spelletjes en hoewel Wim eerst wat op gang moest komen ging hij toch met de eer strijken. Gefeliciteerd!
En dan…? ‘Kijk maar eens of er nog een leuke dvd is die je graag wilt zien’, vroeg ik Robin. Hij had hem gauw gevonden: Harry Potter en de Geheime Kamer. Voor mij was het griezelen, maar Robin waarschuwde telkens als er iets engs aankwam. ‘Het eind is het spannends hoor! Samen op de bank met wat te drinken en een zakje chips.
Wat is er nou mooier dan zo’n middag samen met je kleinzoon?
Ik koester de herinneringen en ben ook blij met de jongeman die hij geworden is.

Foto: Hier is Robin wat ouder, maar ook dit deed hij graag. Queeny volgt…

‘Het is hier overal een nudistenstrand aan het worden’, zei Rick eens toen hij eens bij ons op het terras aanschoof. Hij heeft altijd nogal moeite met omschakelen en had nog z’n wintertrui en jas aan. Hij vindt het maar niks, al die blote armen en korte broeken. Maar het was al wel 25 graden. Het begon toch al op zomer te lijken.
‘Van wie heb ik dat eigenlijk?’, vroeg hij ook nog even tussen neus en lippen. ‘Zou je dat niet van jezelf kunnen hebben?’, zei ik.
Het schoot me te binnen dat Wim vroeger ook lang met een dikke jas aan naar z’n werk fietste en wanneer iemand er een opmerking over maakte zei hij: ‘Wat goed is tegen de kou is ook goed als het warm is’.
De eerste zomer dat hij met de VUT bij huis was zou je dat anders niet zeggen. Hij liep veel in enkel een korte broek en was zo bruin als wat. Ikzelf ben niet gek op warm weer. Vroeger al wanneer het echt heet was heb ik wel eens verkoeling gezocht in de waterbak van de koeien. Het zwembad was immers 5 km verderop en een douche kregen we pas in 1962, net toen ik de deur uit ging om in Hattem aan mijn onderwijs loopbaan te beginnen
.
Ik zal nooit onze eerste vakantie vergeten toen we net aan het Schoolpad woonden. Ben en Niesje, onze vaste oppassers, waren al gearriveerd en wij moesten alleen nog beslissen of we met de caravan naar de Franse Alpen zouden gaan of naar Normandie« en Bretagne. De eerste stop werd Zuid Limburg, een mooie natuurcamping. Maar het was er toch een partij heet, te heet om te fietsen of te wandelen en de hele dag draaiden we met de schaduw van dat ene boompje mee waaronder we wat verkoeling probeerden te zoeken. En dat terwijl we hier op ons erf minstens 40 bomen hadden staan. Het werd toen de westkust van Frankrijk vanwege de verkoelende zeewind waar we op hoopten. Wanneer we bij een camping kwamen zonder een plek bij een boom gingen we gewoon verder.
Het werd een mooie vakantie, ook al vanwege alle plekken die aan de Invasie en D-Day herinnerden.
Toen ik Rick later aan tafel vroeg waar hij nog wel eens naar toe zou willen. ‘Normandie’, kwam er ogenblikkelijk bij hem uit. En dat werd het, een gezamenlijke vakantie met Rick. Het beviel van beide kanten zo goed dat er nog veel zouden volgen.

Foto: juni 2009

Een mistige zondagmiddag

Het kwam door die dichte zware mist
Dat niemand van die vogelschaar
Dat er spelend huppelde op de weg
Zag het dreigende gevaar

Vlakbij was de auto toen ze hem zagen
Verschrikt en bang stoven ze weg
Ze zochten allen een veilig plaatsje
In boom in struik of heg

Maar eentje zag ’t gevaar te laat
Ze kon niet meer zo vlug
Ze probeerde ’t nog maar d’ auto greep
En wierp haar op straat terug

Ik zag haar hooploos fladderen, vallen
Nog worstelen in laatste kracht
Tot ze eindelijk uitgeput bleef liggen
Verslagen door een sterkre macht

Ik had terug toen moeten keren
Zien of ik het nog helpen kon
Het veilig leggen eer aan tweede auto
Het wrede spel opnieuw begon

Maar ‘k durfde niet, ik schrok terug
Voor ’t lezen van die bange vraag
Uit die angstige kleine oogjes,
Och help mij, ‘k leefde nog zo graag.

Ik kon niet raken aan dat lijfje
Dat warm zou zijn en trillen
Dat schrikken zou voor mijne hand
Niet wetend wat ‘k zou willen.

En zo heb ik het laten liggen
Op die koude harde straat
Nu zou ik wel terug nog willen
Maar nu is het—- te laat.

Foto: Dina en Jo. Ik denk midden 30 er jaren, nu 20ers. En… het haar gekortwiekt. Ze zien er op z’n zondags uit. Zou het een trouwdag zijn van een van de zussen? Dika, Heintje en Hanna trouwden omstreeks die tijd.