admin

‘He’j mekare een tied niet ezeen… wi’j praot zo weer wieter waor a’w ebleven bunt’, zei Riet. Het gaf steeds een warm gevoel om elkaar weer te zien. Vanuit Raalte kwamen ze onze kant weer eens op. Onze vriendschap die ooit begon in Nieuw Zeeland heeft altijd stand gehouden. Samen met nog 14 andere stellen doorkruisten we met campers het Noorder- en Zuider eiland van Nieuw Zeeland. We hadden al snel door dat we behalve de streektaal veel meer interesses gemeen hadden. Sinds 2007 kwamen we elk jaar op Camping De Boomgaard. Van daaruit fietsten we door de mooie Achterhoekse omgeving. Onze familie is een beetje hun familie geworden.
Die middag brachten we uren door aan de ronde tafel in de achterkamer. Ben was gefascineerd door het spelletje met ‘golfstokjes’, ik weet er geen ander woord voor want ik golf niet. We kregen het ooit mee in onze goodie bag van Curtis en Berdena uit Minneapolis en sindsdien staat het bij ons op tafel. Ben wil het namaken. Hun zoon golft en kan vast wel aan de stokjes komen.
We maakten nieuwe plannen. Een workshop natuur en schilderen in Bergen was er één van. Dat gold voor Riet en mij natuurlijk. De mannen zouden zich in die tussentijd vast wel vermaken want natuurlijk gaan we dan met caravan en camper die kant op.
‘Of hebben jullie ook zin in het Pauperparadijs, de musical’, vroeg ik Riet ‘s morgen aan de telefoon. ‘Laote wi’j et d’r maor van nemmen, zolange as ’t kan’, vond Riet. Inderdaad gingen we twee dagen voor Bergen eerst samen naar Veenhuizen om de musical te zien en te beleven, voorafgegaan door een pauperdiner. Daar stelde ik me minder van voor, maar voor de beleving is dat vast een goed idee.
Wat zo bijzonder is aan dit bezoekje? Het is dan 31 januari 2017 en Mark is nog onder ons. Hij kwam hier vaak en ook die keer zat hij zoals meestal even met de honden te spelen. Hier zie je Storm zelfs bij hem op schoot zitten.
De week na zijn overlijden op 6 maart kwamen Ben en Riet linea recta vanuit Frankrijk terug en bezochten ons meteen. De plannen voor het Pauperparadijs en Bergen bleven ongewijzigd.
Ook zij zijn niet meer onder ons, maar zitten voorgoed in ons hart.

Gisteren leek het bij het journaal op plekken in Nederland zo glad als het 51 jaar geleden was toen we in Hengelo woonden en Mark zich aankondigde. De wegen waren spekglad en ik moest wel naar het ziekenhuis. ‘Als je zelf niet durft te rijden’, sprak de vroedvrouw, ‘er is een taxibedrijf dat altijd rijdt’.
Wim zou niet durven rijden? Natuurlijk wel en al glijdend reden we over de weg waar we het rijk alleen hadden. De weeën hielden van schrik op. Mark kwam zonder problemen op de wereld. Ik herinner me een verpleegster die zo mooi was dat ik zeker wist dat ze niet lief kon zijn. Maar ze was het wel. Een andere zuster kwam met de kar met baby’s binnenrijden voor de voeding en wilde eerst mij een ander kind aangeven, maar ik had het kopje van Mark al in mijn geheugen geprent dat ik het meteen door had. Baby’s zijn al zo verschillend. De geboortes van mijn jongens zijn van het begin tot het eind vast in mijn geheugen al is deze al 51 jaar terug.
Zou het komen dat het de derde was dat het allemaal zo gemakkelijk ging bij het opgroeien? Alles wat je bij de eersten nog leren moest was nu een eitje. Ik heb genoten van onze drie jongens en doe het nog al blijft het bij Mark in heel veel herinneringen. Lieve Mark wat had ik je graag kunnen feliciteren. Laten we de mooie herinneringen goed vasthouden.

Tja… hoe vergaat het ons in deze tijd? Het lijkt wel of alles sinds 12 december heeft stil gestaan. Het rumoer om alle beperkingen gaat aan ons voorbij. Wij gaan de straat niet meer op en zeker niet voor demonstraties over het beleid van onze regering. Ik houd er vertrouwen in dat ze het beste met ons voor hebben en er zullen zeker wel vergissingen gemaakt worden. Toch heb ik geen zin meer in al die debatten, ze zijn al zo bezig met hun eigen straatje nu de verkiezingen er aan komen. Ik ga op Omzicht stemmen, ik heb vertrouwen in die man. Ik zie geen premier in hem maar wel iemand die eerlijk is en de knuppel in het hoenderhok durft te gooien. Meestal kiezen we een vrouw, maar nu even niet. Maar… het is nog niet zover. Het kan verkeren om met Bredero te spreken.
Wim zit al op de home trainer. Hij heeft een strak schema, daar houdt hij blijkbaar van en het houdt hem fit. ’s Morgens een kwartier doet hij zijn ochtendoefeningen voor het slaapkamerraam. Daarna de was en plas en aankleedoefeningen. Dan eten we ons ontbijtje en gaan we aan de krant. Tegen kwart over 10 doet hij de tv aan en bestijgt hij de hometrainer en hoor ik het geluid van de rond trappende benen. De laatste 5 minuten van het half uur komt er nog wat hijgen bij want dan staat het ding wat zwaarder. Intussen volgt hij de Max geheugentrainer en oefent hij mee. Vaak zit ik er dan ook bij om te zien of mijn geheugen het ook nog doet.
Je ziet het… ook in deze tijd maken we er wat van want er op uit gaan is voor ons zeker en ook voor de meesten nog niet weggelegd in deze tijd.

Het was vogeltelweekend. Gistermiddag ging ik er even een half uur voor zitten en liep ook nog een rondje op het erf. Toch blijft de voerplek bij de vijver favoriet bij veel vogels. De bonte hulst die er 27 jaar geleden al stond en alleen een plekje opgeschoven is bij de aanleg van de vijver is helemaal het einde voor veel vogels. Lekker veilig en hele hordes mussen maken er dankbaar gebruik van. Hoewel ik wel vluchten van 30 mussen heb gezien waren het er gisteren iets minder maar toch een waardig aantal. De huismus won het hier. Kijk maar
Huismus 12
Ringmus 1
Heggemus 3
Koolmees 7
Pimpelmees 3
Roodborst 2
Kraai 1
Ekster 1
Merel 2
Boomkruiper 1
Grote bonte specht 1
Vink 1
Goudvink 1
Dit keer geen goudhaantje of boomklever of de middelste bonte specht, geen houtduif of Turkse tortel of de brutale Vlaamse gaai of de buizerd. Die laatste zien we elke dag en heeft zelfs de witte kip zo aangevallen en een stukje mee gesleept dat die een dag later dood lag. Ik maakte even een foto van de voerplek bij de vijver en wat zie ik? Alleen nog ons dappere haantje.

Ik mis haar, mijn nichtje Gerrie. We hebben een gemeenschappelijke jeugd. Ze was er goed in om contacten te onderhouden. Af en toe kreeg ik een uitgebreide brief van haar met afdrukjes van foto’s uit heden en verleden. Zo kreeg die morgen een brief van Gerrie, ie’j wet wel uut de Wildenborch. Samen met Gerke waren we leeftijdsgenoten in de Bijenhof tak. Vooral in onze tienerjaren trokken we in de weekends veel met elkaar op. We deelden lief en leed. Bovendien was het in de Wildenborch altijd heel gezellig. Opoe Bruins regelde opgewekt de gang van zaken in de keuken. We hielden allemaal van haar want we beschouwden haar als een eigen opoe. Op alle verjaardagen op de Boomgaard was zij present.
Gerrie woonde al sinds ze meer dan 40 jaar geleden met haar Gerrit trouwde in Doornspijk op een gezellig boerderijtje met veel groen om de deur. Hun auto was vaak onderweg naar een van de kinderen want samen met Gerrit paste ze regelmatig op hun kleinkinderen. Ze stuurde die keer een afdrukje van foto’s van de verschillende gezinnetjes. Zo leuk om die echte Bijenhof trekken ook in hun kleinkinderen weer terug te zien.
En… die keer stuurde Gerrie ook een stukje mee uit een Elisabethbode over een Groningse vrouw, Kunny Wieringa- Ritzema uit Winsum. Die vertelde over haar jeugd op de boerderij van haar ouders, over wat er verbouwd werd en over de wandeling langs de gewassen op zondagmiddag waarbij ze soms over een sloot getild werd, ja ook haar moeder en die was niet van de lichtste. Maar daar had pa geen moeite mee. Hij zei: ’Waar je veel van houdt moet je ook veel van in huis hebben.’ Daar had Gerrie een flink uitroepteken bij gezet.
Dat deed ze ook bij een ander stukje uit dit verhaal van mevrouw Kunny:
We hadden twee forse werkpaarden, Belgen: Sjors en Sjimmie. Die konden niet mèt mekaar en niet zonder mekaar. Als ze bij elkaar waren beten ze elkaar de billen stuk. En als een van beiden een keer alleen mee moest voor werk op het land, hinnikten ze zonder ophouden tot ze weer samen waren.….
‘En Hetty, dit vrouwtje deed me zó aan jou denken!!’, zo schreef Gerrie, ‘vraag maar aan Wim…. Doei, hè?!!’
Ik kon het niet zeggen maar inderdaad ….Wim zag de gelijkenis …
In elk geval… bedankt Gerrie! En… ik mis je…

‘Zeikweer’, was het eerste wat haar man zei toen hij beneden kwam en naar buiten keek. Susan komt deze morgen niet want ze moet eerst zien dat ze haar oor weer open krijgt met warme olie. Anders wordt het uitspuiten. Dat is af en toe geen overbodige luxe.
Ons Dirkie stond me onder aan de trap op te wachten naast Storm. Storm moet geknuffeld en Dirk wil een aai aan zijn staart. Als ze dan hun eten in de bak hebben en even geproefd willen ze graag naar buiten. Maar toen ik weer binnenkwam na het voeren van de haan en de krant had opgehaald waren ze beiden al weer binnen. Als ze konden praten hadden ze het ook vast gezegd: Zeikweer. Toch wilde Dirk even later opnieuw naar buiten, die drang heeft hij nu eenmaal. De vrijheid lonkt.
Ook dit keer was het niet voor heel lang. We zaten nog achter de krant toen we ons Dirkie rechtop tegen het achterraam zagen staan terwijl hij met beide voorpoten tegen het raam timmerde. Dat zei genoeg. Onze Dirk weet ons alles aan het verstand te peuteren. Ik liet hem maar gauw binnen. Hij heeft nu eieren voor zijn geld gekozen en ligt op zijn zachte kleedje op zijn favoriete stoel helemaal in de hoek met boeken en laptop. Zo te zien neemt hij een vrije dag.
Doen wij ook. Ik heb Wim warempel aan een potje Master Mind gekregen. Ik moet niet te veel aandringen want dat werkt niet. Ik ga ook het dambord nog eens klaarzetten. Wie weet…?

Wat doen we in deze tijd? Ik zou graag er op uit willen gaan en gewoon ergens een kop koffie gaan drinken of lunchen. Daar worden we al blij van. Niet dat we het hier niet zijn. Ik prijs me gelukkig dat we samen zijn en regelmatig onze jongens zien. Of buurvrouw Anja. Ze verraste ons afgelopen zaterdag met drie gebakjes van bakkerij het Veenpark. Zomaar. Rick was er en daar had ze dus ook op gerekend. Dat doet je goed.
Gisteren was Dineke hier. Heerlijk bijgepraat, was ook wel nodig na zo’n lange tijd. Ze dacht dat we hier veel aanloop hadden omdat ik dat regelmatig meld. Maar zoveel is dat ook weer niet. We leven hier in alle rust en komen zelf bijna nergens. We moeten het allemaal nog even volhouden.
Ik kreeg een mandala toegestuurd, ook een aardige bezigheid om al kleurend je gedachten op een laag pitje te zetten. Je kunt het tijdens het koffiedrinken nog doen.
Ik bedenk me dat ik een boek met mandala’s heb liggen waaraan ik nog niet begonnen ben. Er staat telkens ook iets tekst bij, een levenswijsheid, gedachten, of wat kleuren met je doen.
Bv een Japans spreekwoord:
De levensdraad blijft gelijk,
Of we hem nu lachend of huilend afwikkelen.

Ik weet het nu al: vanavond zitten we weer voor Tussen Kunst en Kitsch, een van onze favorieten. Alleen de Slimste mens kon het van ze winnen. Het doet me denken aan de oude ketel zonder deksel van Ria.

Het was altijd een gezellig halfuurtje na het aqua joggen in het oude Aquarena zwembad. Wat mis ik dat nu…Dan was er bij de koffie tijd voor lief en leed en komen er verhalen boven water…. uit het leven gegrepen. Eén van ons is een echte Brabantse en dat kun je horen. Ze vertelde met verve over de oude boerderij van haar opa en oma waar twee ongetrouwde ooms bleven wonen na de dood van hun ouders. Toen die dan uiteindelijk besloten om naar het bejaardenhuis te vertrekken kreeg iedereen die langs kwam iets uit hun huis mee en dat waren vaak mooie antieke dingen. De oude kandelaars die zij graag had gehad waren al verdwenen maar ze hadden nog een oude groen uitgeslagen koperen ketel voor haar… zonder deksel.. dat wel. Wij zeiden al: ’Ga er mee naar Tussen kunst en kitsch, dan zullen ze wel zeggen: ’Als u nou dat dekseltje er nog bij had gehad was zo’n oude ketel misschien wel 1500 euro waard.’
Ik kon het niet laten en vertelde over de verdeling van opa Bijenhofs nalatenschap die voornamelijk bestond uit een oud kabinet waar toen even over gediscussieerd moest worden. Ze kwamen niet weer bij. ‘Wat is dat toch voor taal die jij spreekt, je bent niet van hier, dat hoor ik wel’, zei een van mijn medezwemsters. Want natuurlijk bootste ik de stemmen van ooms en tantes na zoals mijn moeder dat in onze eigen Achterhoekse streektaal vertelde. In Emmen woont veel import, vanuit het hele land kwamen ze deze kant op, meestal vanwege het werk. Aan de klankkleur kun je het nog horen. De werkgelegenheid is nu niet meer wat het geweest is, maar huizen zijn er genoeg en er wordt nog steeds bijgebouwd.

‘O, hoe doe je dat? Dat zal wel een spektakel zijn geweest?’
Ria is er zoals meestal op maandagmiddag. Ik vertelde dat Dirk aan de pil moest. Hij zat maar steeds aan zijn achterste te likken en ik vroeg me af waarom. Wim wist het: wormen. Dat leek aannemelijk. Dus Dirk moest aan de pil tegen wormen. We hadden eerst die morgen maar eens pillen gehaald bij de Welkoop. En nu vraagt Ria zich af hoe we die bij een kat naar binnen kregen.
Nou daar hebben we ons eigen ritueel voor. We hebben natuurlijk voor Dirk al meer katten gehad die wel eens wormen hadden en ik vertel Ria onze aanpak, door scha en schande aangeleerd natuurlijk.
Wim gaat in de stoel zitten met een handdoek of kleed in aanslag. Ik pak Dirk en zet hem bij Wim die hem meteen in het kleed wikkelt met alleen zijn kopje er boven uit. Dan neem ik een pil in de rechterhand, met de linkerhand duw ik het bekje open en met rechts duw ik de pil helemaal achterin de keel van ons Dirkie. Slik en weg is de pil.
Ik had me alleen vergist in het gewicht van Dirk. Ik schatte het op 2 kilo. Toch maar even nagemeten. Ik ging met Dirk op de weegschaal en daarna zonder. Het bleek 5 kilo verschil. Zo’n kat hadden we nog niet. Dus het spektakel werd nog eens opgevoerd. En net als vroeger in mijn jeugd toen we een schepje suiker na de lepel levertraan kregen, voor Dirk was het een hapje lekker vlees uit een kuipje. Dan weet je ook zeker dat de pillen weg zijn.
Even later liep Dirk wat verongelijkt buiten, staart hoog in de lucht, en keek niet meer om. Ik vroeg me af of hij nog weer terug zou komen na deze behandeling.
Och.. tussen de middag kwam hij al weer even binnen voor een kort middagdutje en gisteravond zat hij weer uitgebreid bij mij op schoot op hetzelfde dekentje.