admin

Bij ons favoriete programma Escape tot he country komen we vaak in Herefordshire, Devon of Cornwall terecht en komen ze regelmatig langs plekken waar we zelf geweest zijn. Bij mij beginnen dan de herinneringen wakker te worden en ik greep het plakboek van onze 3 weken vakantie in die streken er bij. De New Forest pony’s, Dartmoor, St Ives, Exmoor. Ik herkende mezelf bijna niet terug op de foto’s. Het bleek onze eerste vakantie na de verhuizing naar het Schoolpad te zijn 1994, dus al bijna 27 jaar geleden. We liepen er nog fris en fruitig bij. We maakten wandelingen met een gids. Het was een gewoonte geworden om op de terugweg vanuit Exmoor en een uitgebreide stop bij Hereford te eindigen bij Tom en Joan in Manchester die ons prachtige plekken lieten zien uit hun omgeving.
Al kijkend komen veel mooie herinneringen terug en het daarbij horende vakantiegevoel. Voor mij was een van de toppers een schapenmarkt in South Molton waar de verschillende soorten schapen bij opbod verkocht werden. Ik legde de voor mij opvallende plaatjes vast.
Tja… zo maken we er wat van in deze winterse coronatijd.

Dirk is er door. Zondagmorgen was hij na het eerste pootje in de sneeuw niet meer te bewegen om zich buiten te wagen. Hij verschanste zich achter het raam en aan het trillen van zijn staart zag je dat hij een prooi in het vizier had. Maar naar buiten wilde hij niet. Gisteren deed hij zijn eerste korte rondje. Vanmorgen ging hij wat uitgebreider op stap op zoek naar muizen. Dat is zijn favoriete tussendoortje. Legde Suze vroeger haar buit als een cadeautje naast de buitendeur, Dirk vreet ze op met huid en haar, zelfs de staart gaat er in! En we hebben er blijkbaar veel op en rondom ons erf. Het zijn kleintjes, ik zie ze wel eens tussen de planken van de vlonder duiken. Voor ons huis zitten ook woelmuizen en daar is hij ook gek op.
Vanmorgen ging Dirk dan echt op jacht en probeerde alle randen rond de vijver. Hij rook ze wel maar het bleef zonder succes. Toen hij er eindelijk genoeg van had gaf hij het aan door rechtop tegen het achterraam te gaan staan en met de voorpoten een roffel te slaan.
Dirk is nu met zijn ochtendslaapje bezig

‘He-j hier al wel een foto van emaakt?’, vroeg Wim vanmorgen en wees naar de sneeuwbulten bij de vijver.
Gisteren hadden we de baanderdeuren dicht laten zitten. De wind stond er precies op en de sneeuwjacht joeg om het huis. Vanmorgen was dat afgezwakt en hadden we aan de achterkant weer ons mooie uitzicht over het land van boer Bloemink richting Bargeroosterveld.
Ik probeer met bezem en sneeuwschep een paadje naar de schuur enigszins sneeuwvrij te houden en doe een vergeefse poging om het hek naar de weg open te krijgen. Dat kan alleen nog op een kier. Ik kan ook niet bij de voederplek bij de grote boom komen en maak een nieuwe strooiplek op het terras waar de mussen, vinken, merels en een roodborstje dankbaar gebruik van maken. Als ik even bij het achterraam met Dirk op schoot naar buiten zit te kijken zie ik midden in de witte wereld een haas lopen die langs de grens van het land van Bloemink loopt. Hij zit even en ik maak van de gelegenheid gebruik om het vast te leggen al is het op een afstandje.
Dit is ons leven vandaag aan de dag. ‘Ach ’t kon minder’, zou een Drent zeggen.

Dit zijn van die momenten dat je terugkijkt. Ik kwam een fotoalbum tegen van onze vakantie in 1994, net nadat we verhuisd waren naar het Schoolpad, een geweldige vakantie naar zuid- en midden Engeland en ik vroeg me ineens af of Ben en Niesje toen hadden opgepast hier. En dan komen de herinneringen aan hen zo weer binnen.
We gingen altijd graag naar Hattem, de plek waar Wim opgroeide en wij elkaar leerden kennen nadat ik er mijn eerste baan kreeg aan de van Heemstraschool. Er is in de loop der tijd wel het een en ander veranderd. Niet alleen van onze Mark, maar van ook Ben en Niesje, van Henry en moeder van der Kolk hebben we afscheid moeten nemen.
Ik moet nog wel eens denken aan onze bezoeken aan moeder Siet in Zorgcentrum De Bongerd.
Altijd was ze blij als je kwam en begon ogenblikkelijk de namen van haar kinderen en kleinkinderen te repeteren. Gek dat ze Gerard van Ben en Nies steeds oversloeg. En die is nog wel naar vader Gerard vernoemd!
Ik las haar die keer een verhaal van Garriet Jan en Annechien voor. Dat kon ze wel waarderen. Henry en Tonny brachten haar vaak een lekkere zoute haring mee en Ben en Niesje zorgden als mantelzorgers voor veel persoonlijke zaken.
Natuurlijk gingen we daarna bij Ben en Niesje kijken. Dat werd bijpraten. Ben sliep na zijn heupoperatie nog steeds beneden, want met twee krukken de trap op durfden ze niet aan.
Hij had zich strategisch bij het raam geposteerd en zag alles gaan en komen aan de Dorpsweg. ‘Kijk daar gaat Jannie Gelderman’, zei Niesje die keer. Kennen we die ook? ‘Ja da’s ’t er ene van de Gelderfotse’, meldde Ben toen. Ja… Hattem hè!
Niesje trakteerde ons op een lekkere warme maaltijd en toen…. was het tijd voor ‘Ontdek je rekje’, zoals een vriend van hen dat noemde als hij met zijn vrouw op zaterdagmiddag door de Kerkstraat liep met al zijn kledingzaken. Samen met Nies struinde ik die middag lekker rond, nu zo’n jaar of 12 geleden en tja…… neef Wim….. ik red het niet met twee stel kleren…. Ik liep tegen een leuk jasje aan met 70% korting. Die ging mee naar Emmen!
Ik heb nu geen idee meer welke dat was.

Foto: genomen in 2009 toen Ben nog met krukken liep i.v.m. zijn heupoperatie

Ik kon bijna niet wachten tot het begon te sneeuwen, net als vroeger. Ik ging er zelfs vannacht voor uit bed, het waaide wel hard maar nog geen sneeuw. Pas toen ik in de vroege morgenuren wakker werd zag ik sneeuw op het raam en het was net of er rust over me kwam. Het was zover.
We hadden geen haast om op te staan, we konden toch nergens heen. De wind gierde nog steeds om het huis met bakken vol jachtsneeuw. De grote deuren aan de achterkant had ik gisteravond dicht gedaan en die laten we dicht want de wind staat er precies op. Vanuit het voorraam genieten we van het uitzicht met alle jachtsneeuw. Dirk is niet te bewegen een pootje buiten de deur te zetten, Storm alleen samen met mij. Het haantje is gevoerd, de vogels ook en verder is het bijzonder aangenaam in huis. De kerkdienst in de Schepershof volgen we voor de pc, kopje koffie er naast.
Het verschil met de vroegere sneeuwperiodes is dat we niks meer hoeven. We zijn op een leeftijd dat we niet voor kinderen, werk of school op pad moeten, maar het spannende gevoel van: SNEEUW!! Dat is er nog steeds.

We zijn nog steeds in afwachting van de sneeuw, terwijl ik vanuit Iowa filmpjes en foto’s zie bij familie die er niet om liegt. Neef Scott op thuisreis in een soort sneeuwstorm, hij kwam veilig thuis. Er worden herinneringen opgehaald aan de winter van 1979, toen het ook allemaal sneeuwellende was. Het was de winter dat onze moeder zo ziek was en wij toch graag vanuit Hengelo op bezoek wilden. Zo ging ik wel eens met de trein waar pa me dan in Lochem stond op te wachten. Onderweg werd er telkens gestopt en moest de machinist er uit om handmatig de bevroren wissels goed te zetten zodat de trein wel de goede kant op ging.
Een vroegere herinnering is nog van jachtsneeuw op de Boomgaard. Er was voor 1962 nog geen beschoten kap en zo lag er ’s morgens als je opstond een laag poedersneeuw op de trap naar beneden.
Dan was er die oudejaarsavond van 62/63. Ik stond al voor de klas in Hattem en had Kerstvakantie en was die middag naar Winterswijk geweest met de trein, iets van een bijeenkomst met Youth for Christ maar ik wilde de avond zelf wel weer thuis zijn. In Vorden stond mijn fiets bij tante Hermien en oom Sjoerd die dicht bij het station woonden. Het weer was bar en boos, koud en veel sneeuw. Het was aardedonker op de Lindeseweg en ik moest regelmatig afstappen, tegen het wiel schoppen om de vastgeplakte sneeuw tussen band en spatbord weg te krijgen en ploegend tussen de bulten jachtsneeuw een stuk lopen tegen de sneeuwstorm in. Terugdenkend had ik het gevoel dat ik in een oud Fins Kerstverhaal was beland. Maar ik heb het gered en de avond gezellig doorgebracht met de hele familie. We hadden op de Boomgaard net onze eerste tv en was er altijd wat vertier op. Zo bleven we in elk geval op tot 12 uur om samen 1963 in te luiden. De eerste maanden van 63 waren ook bar en boos en werd de Elfstedentocht verreden die gewonnen werd door Reinier Paping.

Met een klik op de titel krijg je nog even een impressie van de winter van 79.
Foto: Dit is de enige foto met sneeuw op de Boomgaard. Opa Bijenhof voerde de kippen en zorgde voor water bij de paarden.

Frans, de man van Susan is een echte keukenprins. Hij heeft een paar specialiteiten waar wij af en toe van mee mogen genieten. Eén ervan is snert. Nou moet ik zeggen dat de erwtensoep van mijn moeder ook erg lekker was net als de snert van buurvrouw Wielens, die was uit de kunst. Deze beiden deden een flinke varkenspoot in de soep. Die poot liet ik links liggen, die kreeg Wim op zijn bord en liet het zich smaken, maar de smaak van de erwtensoep was voortreffelijk.
Toch was de snert van Frans iets bijzonders, ze was pittig. Daarom vroeg ik al eens waar die aparte pittige smaak vandaan kwam. Er bleek behalve de gewone groenten als knolselderij, ui, prei en wortelen ook pastinaak in te zitten. Bovendien goochelt Frans met kruiden waarvan ik nog de peper onthouden heb en de kerrie.
Als ik een zin in snert had greep ik al gauw een blik met erwtensoep, maar dat haalt het niet bij de soep van Frans.
Nu is het dan zover, eindelijk ga ik zelf snert maken. De spliterwten staan al in de week, de groenten zijn in huis, ik moet alleen nog knolselderij te pakken zien te krijgen en een paar schouderkarbonades. Morgen gaat het gebeuren. Ik hou je op de hoogte. Wim mag voorproeven.

Onze moeder overleed meer dan 40 jaar geleden. Wat een verdriet was dat. Ze werd maar 63 jaar, al leek dat als je zelf 35 bent al redelijk op leeftijd. Ze droeg de laatste jaren het nog aardig donkere haar met een grijze gloed in zo’n mooie rol van achteren. We woonden nog in Hengelo en steeds zag ik een vrouw van die leeftijd met net zo’n kleur haar en net zo’n mooie rol. Er schoot zoiets als een schok door me heen en ik draaide me tegen beter weten om. Ik wilde zeker weten dat het mama niet was en raakte altijd hierdoor geëmotioneerd. Er werd nog veel over haar gepraat, dat deed je goed, al was het met een lach en een traan. En nog steeds….
Hetzelfde overkomt me als ik op de tv of onderweg iemand zie met net zulke blauwe nagels als Anda de laatste jaren placht te hebben. De rode nagels van vroeger kregen andere kleuren. Ze ging de laatste jaren vaak voor een training voor All Secur met de trein. Toen ze eens bij haar groep verscheen herkende een van haar cursisten haar meteen als de dame uit de trein: ’Ik zag het aan de blauwe nagels’, meldde ze Anda. Veel kleur paste bij Anda, niets was haar te kleurig zowel in kleding als haar. Ik heb nooit haar eigen haarkleur gezien en ik ken haar al vanaf haar 20e. Daar zat volgens haar te weinig uitgesproken kleur in.
Wanneer ik nu iemand tegenkom die ook zo uitbundig kleurrijk uitgedost is moet ik meteen aan Anda denken en lijkt het net of ze even over mijn schouder glimlachend meekijkt.
En zit de kleur niet in de kleding, dan zit het wel in de accessoires.

We moeten nog even doorzetten, heb ik begrepen. We wachten vol smart op ons vaccin en op het openen van het zwembad, ons Aquarena.
Intussen vermaken we ons met de kleine dingen in het leven. Sinds Wim in de appgroep van de auajoggers zit en meerdere contacten is hij actief geworden op social media, zelfs stuurt hij op Facebook af en toe bescheiden maar aardige bijdragen. Er worden appjes met liederen en bloemen van de ene kant van het land naar de andere verzonden.
En…ik heb weer een paar sokken af. Er lagen nog resten sokkenwol te wachten en ik dacht er in elk geval wel een paar in dezelfde kleur uit te kunnen krijgen. Mooi niet! De voetpartij werd uiteindelijk in streepjes uitgevoerd. Dan maar die met de Noorse sokkenwol voor Wim. Hij krijgt ’s avonds vaak koude voeten. Daar had ik ook nog 2 kleuren van. We lopen er straks gestreept bij. Maar ik ben weer lekker op gang net als het jaar dat ik gestopt was op het Carmel College. Ik breide maar door en ik herinner me dat ik een jaar later de breipennen nog meegingen in het vliegtuig naar Canada, met Henry en Tonny naar Fred en Gera. Er was nog een momentje van oponthoud bij de douane want konden die breipennen wel mee met de handbagage. Ik had er niet bij stil gestaan. Maar na overleg mocht het. Ze dachten natuurlijk dat zo’n oud mens er geen andere plannen mee had dan breien. Ook daar werd de familie van sokken voorzien.
Ineens was daarna de breiwoede over. Niesje informeerde nog eens of ik al weer breide want ze wilde nog wel een paar die ik voor haar van extra zachte wol had gebreid.
Maar de drang was echt over… tot nu toe. En ik heb de tijd en de wil om bezig te zijn. Eerst maar eens alle resten opgebreid.