admin

Wim is net terug van zijn rondje Emmen per scootmobiel. Hij moest voor een controle naar het Scheper ziekenhuis. Gelukkig… alles goed.
We nemen even een kop koffie en dan is het al weer lunchtijd. Wim loopt naar de keuken met Storm op zijn hielen, zoals gewoonlijk.
‘Ja, die weet al wat ik gao doen’, zegt Wim. Ach onze Storm kan geen kwaad meer bij ons doen. Hij is onze grote vriend en bewaker van huis en haard.
‘Ik denke da-j iedere keer wat zogenaamd per ongeluk laot vallen… en dat weet e allange’, vul ik aan.
‘Storm höldt mien stief in de gaten en kump kort bi-j mien staon en as e mien dan ankik is et net of e zeggen wil: ’As ie mien wat metgeeft zal ik niet zeggen da-j iedere keer langs de käze sniedt.’
Het is weer net als vroeger. Elke week gaat er bij ons een flink stuk kaas door, vaak ook nog een stukje extra belegen. Ik snapte al niet waarom die zo snel op was. Toen Wim in de lappenmand zat deed ik wel 2 weken met zo’n stuk.
Tja….Wim is van hartig, zo is een boterham met een zuur harinkie favoriet bij hem. En de kaas? Af en toe zie ik het gebeuren: plakje voor Storm… plakje voor mezelf.

Het ouderlijk huis van de familie van der Kolk werd oorspronkelijk bewoond door Hendrik en Willempje van der Kolk- Neuteboom en hun gezin. In het rechter deel, Dorpsweg 4, woonde ook nog juffrouw Londo, een onderwijzeres aan de van Heemstra school. Het gezin van der Kolk telde 7 kinderen waaronder de tweeling Gerard en Marie. Nadat ze de eerste jaren van hun huwelijk aan de overkant van de IJssel in het veerhuis woonden kreeg Willempje heimwee en gingen ze terug naar het stadje Hattem. Daar woonden ze eerst in het Pand der Liefde en toen vader Hendrik conciërge werd van de grote en hoge van Heemstra school verhuisden ze naar de Dorpsweg. Door een hekje aan de kant van het huis konden zowel conciërge Hendrik als juffrouw Londo zo gemakkelijk de school in.
Anton zou zijn vader opvolgen en bleef in het ouderlijk huis wonen met Henny en hun gezin. Het rechter deel, no 4 was bestemd voor Gerard. Die heeft er zelf nooit in mogen wonen. Hij overleed vlak voor de verhuizing. Er waren nog wel aanpassingen nodig voor ze zouden verhuizen, want er was nog geen scheidingsmuur tussen de beide panden. Volgens vader Gerard moest dat met twee gezinnen toch kunnen als ’christenmensen’ onder elkaar, maar dat zag moeder Siet niet zitten. Er kwam dus precies in het midden een binnenmuur en ieder een aparte trap. Ook de schuur met kelder werd in tweeën verdeeld. Daarvoor hadden Hendrikus en Rimie er de eerste tijd na hun huwelijk zelfs nog een tijdje in gewoond. Hendrikus was schoenmaker en ook die reparaties deed hij in die schuur. Gelukkig kregen ze later een huis in de Zandkamp. Hendrikus was handig en erg geliefd. Hij kon de mooiste vliegers maken, vertelden de jongens.
Achter de huizen was een lange tuin waar de familie hun groenten verbouwden. Nadat vader Gerard overleed had Wims moeder vaak een kostganger in huis voor wat extra verdiensten. Ik meen dat een jonge leraar aan de Mavo de eerste was. Toen hij een huis kreeg kwam ook zijn schoonvader Barink, afkomstig uit Silvolde, bij hen in wonen. Hij was zijn leven lang boer geweest en wilde graag de groentetuin bijhouden voor moeder Siet. Het was voor de jongens: opa Barink. Dat was een uitkomst voor de altijd heel drukke moeder Siet die alles aanpakte om het hoofd boven water te houden. Ze was kosteres van de Emmaus kerk, verkocht koffie en thee aan bekenden en bracht het Zwolse Dagblad rond, geholpen door de jongens.

Foto: Op deze foto van de van Heemstraschool zijn de woningen naast de school al te zien, ik denk 60er jaren.

Hebben jullie het ook gezien? Er werd een feestje gevierd voor Larry, de kat op Downingstreet 10.
Hij woont nu 10 jaar op stand, het was de bedoeling dat hij als oppermuizenvanger het muizenbestand onder controle zou houden. Helaas is dat mislukt en is er een andere kat aangesteld om deze misser goed te maken. Als ik die Larry zie, zie ik Dirk. Ze hebben alleen een andere kleur, Dirk is uiterlijk meer een kater als Dikkie Dik. Maar in hun gedrag lijken ze op elkaar. Beiden worden op hun wensen bediend, ze zijn de heer in huis. Voor Larry wordt de deur geopend door een man in uniform als hij aankondigt dat hij naar binnen wil. Dirk meldt zich net zo, zitten we in de voorkamer, dan klimt hij tegen de winterjasmijn op onder het raam en gaat dan in de vensterbank liggen en kijkt doordringend naar binnen. Zijn we nog aan de eettafel, dan gaat hij rechtop tegen het achterraam staan en roffelt met beide voorpoten tegen dat raam. Meneertje wil er weer in.
Larry ligt gewoon midden op straat, het publiek vindt hem fotogeniek. Hij was zo brutaal dat hij onder de auto van Trump ging liggen toen die even op bezoek was. Lachen! Larry durfde hem aan.
Dirk geniet nog alle dagen van zijn vrije omgeving en wij zijn blij met zijn eigenzinnigheid en hij is hier zeker geslaagd als oppermuizenvanger. ’s Avonds zit hij op schoot en wil graag aan staart en kopje geaaid worden. Stop ik er mee dan verdwijnt hij naar zijn stoel in een hoekje van de kamer.
Larry jaagt op duiven, Dirk op muizen. Beiden zijn het asielkatten met een verleden. Ze hebben zichzelf moeten redden, het zijn overlevers en maken nu dankbaar gebruik van de diensten van het personeel dat voorhanden is. Voor Larry is het wat sjieker personeel in uniform. Dirk moet het met ons doen. Beiden hebben ze hun knechtjes gevonden en maken op het Schoolpad èn Downingstreet de dienst uit.

Deze dag moeten we door zien te komen. Er werd gewaarschuwd voor gladheid en dat was niet zomaar. Code Rood. Zelfs alle scholen zijn dicht voor zover ze dat al niet waren. Ik was mijn bed nog niet uitgestapt of Wims waarschuwingen vlogen me al om de oren. Ik was dus erg voorzichtig toen ik de grote luiken opende, het haantje en de vogels ging voeren en de krant uit de bus haalde. Nee, glad was het nog niet en wij wierpen ons op ons ontbijt met krant en koffie. De ijzers voor onder de schoenen liggen al klaar.
Drie kwartier later ging ik even wat afval weggooien in de container en… ja hoor… bij de eerste stap buiten de deur was het al raak. Ik viel nog net niet maar het scheelde niet veel.
De zoutemmer staat naast de buitendeur en kwam nu echt van pas. Maar voor alle zekerheid wagen we ons voorlopig niet buiten de deur. Jullie zijn gewaarschuwd!

Ik blijf nog even in het Hattemse. Op Oud Hattem zien we het schaatsen op de Hoenwaard en Wim herinnert zich het lopen op het ijs dat bij iedere stap bewoog. Je moest dat snel doen anders ging je er door. En gebeurde dat toch dan mochten ze bij bakker de Graaf hun kleren laten drogen voor ze bij moeder Siet aankwamen aan de Gasthuissteeg. Ze verhuisden pas naar de Dorpsweg toen Wim al 16 was.
Moeder Siet was al 90 toen ze naar de Bongerd verhuisde en Ben en Niesje aan de Dorpsweg 4 gingen wonen. Daarna ging het geheugen van moeder Siet verder achteruit maar oude kindergedichtjes die ik nooit van haar gehoord had, kwamen zomaar te voorschijn. Ze heeft er blijkbaar heel wat geleerd, maar wat er verder om haar heen gebeurde… dat was ze zo weer kwijt. Die keer had ze geen zin in haar zoute harinkje, nee ze had nergens zin in.
Dat was wel eens anders. Haar vaste hulp vroeger moest er wel eens om lachen wanneer moeder haar vroeg:”Wo’j ok wel een stukkien käze bi-j de koffie?” Ook een flinke plak leverworst was altijd favoriet. Wat dat betreft heeft Wim, maar vooral Henry wat van z’n moeder weg. Die gruwde vroeger van gebak en cake en andere zoetigheden, maar een schoteltje met stukjes kaas en worst sloeg hij niet af. Rick was voor die gelegenheid ook meegekomen en moeder begon meteen de namen van haar kinderen en aanhang te oefenen, maar bij de kleinkinderen bleef ze die keer steken bij Gerhard, Rick en Mark. Tja… die waren er ook het eerst. Ze ging na ons bezoek op haar kamer met Wim al zingend “Er ligt een stadje aan de IJssel “ de lift in toen we haar eenmaal beneden weer naar de dagopvang brachten… eindigde ze met: ”daar moet je Hattemer voor zijn….”
Ook die keer aten we een heerlijke zuurkoolschotel bij Ben en Niesje. We praatten weer bij. Ze zaten nog midden in de opvang van hun kleindochters, soms vier tegelijk. Dat heb je als ze in de buurt blijven wonen. “Oma… mag ik wel bij jou blijven eten”, vroeg Isa dan vaak, want dan hoeft ze tussen de middag niet op en neer naar huis. De school is immers vlakbij.
Het is net als 20 jaar terug wanneer Gerard of Paul Sietse om de beurt met een vriendje bij oma van der Kolk mochten blijven eten. En natuurlijk waren ook Catharina, Gera en Arend vaak bij oma te vinden, net als tante Catrien. Moeder had altijd het liefst dat je bij haar kwam. Met recht kon je Dorpsweg 4 toen al De Zoete Inval noemen.
En.. l’histoire se repète. Na Ben en Niesje woont nu Paul Sietse er met zijn gezin. Ik weet zeker dat je ook daar altijd welkom bent.

Foto: Dorpsweg 4 en 6 ongeveer 1960

Op de pagina van Oud Hattem reageerde Johan die de familie van der Kolk goed gekend had. Hij had bij hen thuis op het bovenhuis in de Gasthuissteeg met Wim en Piet spelletjes gespeeld. Hij herinnerde zich de brede trap naar boven. Hij had Wims vader wel geholpen met kleine klusjes. Wim kon zich deze Johan nog wel herinneren. ‘Hee wonen een huus wieter as ome Bertus’, zo wist Wim nog wel, maar van die spelletjes was hem ontgaan. Helemaal weggeblokt zeker.
Ikzelf weet niet beter dan dat er in huize van der Kolk altijd met z’n allen gekaart werd: boerenbridge, canasta, klaverjassen. Of zelfs zo’n kringspel waarbij je iemand met een opgevouwen krant op het hoofd moest meppen.
Ook veel later tijdens onze vakanties met Dick en Anda speelden we met z’n vieren canasta. Nog later werd het klaverjassen met Klaas en Sanny. En waren we in de hut in Badenhard met onze jongens was het kaartspel ezeltje of Yahtzee ook favoriet. Ik weet zeker dat Wim meespeelde.
Maar nadat we zonder jongens of andere meeligggers op vakantie gingen was hij niet meer te bewegen tot welk spel dan ook. Hij had het maar over vals spelen en eigen regels maken. Daar waren Gerhard en Mark goed in. Wim kon het niet uitstaan.
Ik deed nog eens een poging tot Master Mind, maar ook daar moest ik Jaap of Joanne en later onze buurjongens voor inhuren.
Weet je waar hij wel voor gaat? Woordzoekers uit de krant, en tijdens zijn dagelijkse half uurtje hometrainer: Max Geheugentrainer. Tenminste iets!

Zat ik me laatst uit te sloven door een uitgebreide erwtensoep in elkaar te draaien, lees ik dat Loesje hetzelfde met een kant en klaar erwtensoeppakket van de Lidl heeft klaargespeeld. En dat was ook lekker volgens haar kleinzoon die gek is op de snert van oma.
Toen ik gisteren tijdens ons eerste uitje na de sneeuwval bij de Lidl belandden keek ik ook eens bij die kant en klaar pakketten. Inderdaad, ook hier was de erwtensoep aanwezig. Ik wil ook een pakket gaan proberen en koos voor de Madras met curry. Alles zit erbij, want dat heb je vaak met recepten, net wat je nodig hebt is nergens in huis te vinden. Ben benieuwd vanavond.
Want Wim als kok wordt het nog even niet. Hij mag aardappels schillen en groente snijden. Dat doet hij met plezier en kan hij zittend aan tafel doen. En zeg nou zelf, dat is toch het rottigste werk van de hele maaltijdklaarmakerij.
Wim heeft zich nu gespecialiseerd in de lunch. Dat wordt steeds een plaatje: een boterham met gebakken eitje zonder zout maar met veel kruiden èn de andere met twee keuzes. Hij gaf me laatst zijn eigen favoriet: laagje pindakaas, dan jam en tot slot een plakje kaas. En dat hoeft voor mij nou weer niet. Geef mij maar gewoon een plakje kaas er op en klaar is kees.

Foto: Sorry, ik kon er niet afblijven…

Nog meer…

Wat is het toch prachtig winterweer. Voor het eerste zijn we wat verder het erf op geweest. Ik pakte een flink kussen, ploegde een eind door de sneeuw en legde die op de schommelbank bij de wei. We hebben heerlijk een half uur in het zonnetje gezeten. De sneeuwlaag was nog onbedorven, leek het eerst. Alleen de afdrukken van Storm kon je zien die naar zijn vaste plekken rent als er in de verte voorbijgangers aankomen.
Ineens zag ik behalve de sporen van Storm dat er veel meer te ontdekken was. Er is hier leven in de brouwerij. In de wei zagen we afdrukken die op een vos lijken, ze gingen via het schapengaas op ons erf verder. Dan waren er de hazenpoten en verder veel sporen die ik niet zeker thuis kan brengen. Zijn het muizen, ratten, steenmarters of gewoon vogelpootprinten? Ik moet nog even verder op onderzoek.
Zo heeft ieder weerstype zijn uitdagingen.

Ik denk nog wel eens aan collega en vriend Glenn die vaak zei: ‘Je moet gewoon doen wat je van plan was, niks uitstellen tot later, want je weet nooit of er een later is’. Hij en Greta deden dat ook en maakten met ons de zeilreis naar Noorwegen en met Greta nog een mooie reis naar Rusland en de Baltische staten. Glenn overleed voor zijn 50e.
Zo gingen wij elk jaar op pad, gewoon weg uit de vertrouwde omgeving. Eerst met en later zonder de jongens. Onze droomreis werd dan wel Nieuw Zeeland maar we hebben, na onze vakanties met Dick en Anda en later met Klaas en Sanny en een stoet kinderen mee, prachtige zwerftochten gemaakt door heel Groot Brittannië.
Elke vakantie proberen we een foto te (laten) maken waar we allebei opstaan. Ik denk dat we de camera hier zelf op tijd hadden ingesteld. Dit is ergens aan de kust van Exmoor.