admin

Je snapt niet hoe het kan! Weer een mooi Italiaans overhemd gescoord voor Wim. Goede maat, frisse kleuren, nooit gedragen.. en dat voor €6. Vast van iemand geweest die zei: "Hoe kun je nu zo’n streepjeshemd voor me kopen… ik hou helemaal niet van streepjes"! Wim staat ie in elk geval erg mooi.
Al weer even geleden kampeerden we op de Boomgaard en moest gewoon ik even naar Switch, de Kringloopwinkel in Lochem. Soms heb je helemaal geluk wanneer jouw uitverkoren artikel de kleur van de dag heeft. Dan krijg je het voor half geld.
Al iets langer terug waren we in de zomer bij Fred en Gera in Canada. Jannie, de moeder van Fred, was er dat hele zomerseizoen ook. Ze had daar een aardig huisje naast de Liquorstore in Spruce View. Jannie is ook gecharmeerd van Kringloopwinkels.
Op een middag toen Fred en Gera met Henry en Tonny naar een feestelijke gelegenheid moesten in Ponoka, de streek waar ook veel Nederlanders wonen ging ze met ons mee shoppen. Zij wist de weg. In Innisfail begonnen we bij The Salvation Army. Ik zag daar niets bijzonders, maar Jannie pikte daar ook al een mooi overhemd met korte mouw voor Wim er uit. "Is het een Tommy Hillfinger", vroeg ze telkens wanneer we iets tegen dachten te komen. Ze kent alle interessante merken.
Daarna gingen we gewoon verder in een enorme 2e hands shop in Red Deer. Wim draagt nog steeds de sportieve wintersweater die we daar vonden. "Ooo kind… beeldschoon.. die moet je nemen", was haar reactie.
Tot slot gingen we in een leuk restaurantje samen eten. We hebben wat afgelachen met Jannie. Wanneer we elkaar weer eens zien wordt steeds die gezellige shopmiddag herdacht.
En wij? Heel vaak als we iets leuks zien zeggen we: ’O kind… beeldschoon’ en denken meteen aan die gezellige shopmiddag met Jannie.

Foto: maart 2019. Wim draagt hem nog steeds….

11-1-2012–Misschien is het in ieder Zorgcentrum de mooie gewoonte om een overleden bewoner uitgeleide te doen. Dat weet ik niet, maar gistermorgen stonden alle begeleidsters en verzorgsters in twee rijen aan weerskanten van de deur toen moeder van der Kolk voor het laatst de Bongerd verliet. Ben en Niesje, die er bij waren vonden het indrukwekkend.
Maar toen na de begrafenis alle mensen weg waren begon er een laatste taak. Het was de zesde dag na haar overlijden en dan moet de kamer in het Zorgcentrum leeg zijn. Je kon niet zeggen dat er te weinig hulp was. Onze jongens, Gerhard, Rick en Mark en dan Gerard en Paul Sietse en Catharina, Ben en Niesje, Henry en Tonny en wij tweeën. Aan het eind kwam Arien ook nog helpen met de vloerbedekking die er uit moest. Alles werd naar beneden gebracht in verhuisdozen en zakken. Onze aanhanger was al snel afgeladen vol en net als de auto. Je wilt niet weten wat er in één kamer, badkamer en keukentje verstopt zit in de kasten. Bepaalde dingen kregen een bestemming. Soms waren het maar kleine dingen waaraan je gehecht kunt zijn omdat ze van moeder of oma waren. Maar wat niet verdeeld wordt gaat naar onze eigenste favoriete shop: Kringloopwinkel het Goed, die alles aanpakt wat nog heel is. Toen ik Ben vanmorgen aan de telefoon had zei hij: ”As die kamer van mien moe een schip was, zol die allange ezunken wean. Zovölle kapiteins op een schip… ’t was haoste gien doen”!
Het deed me even denken aan het dankwoord van Henry in de kerk die vertelde dat Ben toch wel een bijzondere band met moeder had. Terwijl de anderen het gewoon over moeder hadden had Ben het altijd over ‘mien moe’. En zo was het. Hij wist altijd met een opmerking moeder op te beuren die dat steeds met een kwinkslag beantwoordde.
Maar… de kamer is leeg. Vanmorgen hebben we de eerste dozen nagezocht want Ben was al de tekeningen van vader van der Kolk kwijt. Die zijn weer terug net als de trouwfoto van moeder en vader Gerard. De overbodige restanten zijn al weg naar het Goed. Donderdag wanneer Wim jarig is, komt de volgende lading mee.

Foto: 12 januari 2012 Wims verjaardag
De mannen trokken zich terug in de achterkamer en hadden ‘a good talk’.

‘Ik heb een mooie dag gehad’, zegt Wim wanneer de laatste de deur uit gaat. En zo is dat. Het begon met Ben en Diny en bijna gelijktijdig kwamen de Hattemers, Ben en Niesje, Henry en Tonny. Deze kwamen samen in één auto, gevolgd door de aanhanger met de laatste spullen van oma.
Het werd een genoeglijke dag. We beseften dat het uniek is dat we zo samen bij elkaar zijn. Henry en Tonny gaan al gauw weer terug naar Canada. De auto van Henry en Tonny wordt uit de hoes gehaald en gestart. Wim had de motor al eens een keer gestart en laten draaien en ook nu functioneert alles nog.

We denken graag terug aan onze mooie vakanties, al trekkend met de caravan door Groot Brittannië. Er zijn vaste plekken die we altijd bezoeken maar er zijn elke reis nieuwe plaatsen te ontdekken.
Een aantal jaren geleden gingen Wim en ik op vakantie naar Engeland daarna door naar Schotland. We kwamen via Warwick Castle , Stratford upon Avon en Durham Cathedral in Northumberland. Dat maakte indruk, prachtige verlaten heuvels en diepe rust. We verbleven daar op een piepklein campinkje bij boer Will. De ene ster die ze misschien zouden krijgen was voor de kraan, de afvoer van het chemisch toilet en het prachtige landschap. We zouden 1 of 2 nachten blijven, maar het werd een hele week. Boer Will zei dat : “Soon I will get get my buspass ( 65 worden)! And we don’t even have a bus. Ha ha!”, voegde hij er aan toe. In het dichtbij gelegen Otterburn was een Woollen Mill zoals in zoveel andere plaatsen in Noord Engeland en Schotland. En hier ontdekte Wim een onmisbaar hoofddeksel : een regenhoed van een soort waxstof. Daar was hij helemaal content mee. Die hele week droeg hij hem of het regende of niet. We hadden al veel gezien in de omgeving. Zelfs een tochtje met de boot naar de Farne Islands was helemaal geweldig. Een aardig kapiteintje hielp me aan boord en op een gegeven moment zaten we vast na het aanleggen bij een eilandje en moesten we overstappen op een ander soort boot tot de onze weer los was en daarna was het weer overstappen met hulp van de sterke handen van onze kapitein. Via een smal paadje was er iets te ontdekken wat ik niet meer weet. Wim ging voorop mèt hoed en ik zag de meeuwen en visdiefjes op zijn hoofd duiken omdat ze in ons aanvallers zagen, het was nog de tijd met de jongen. Hij had zijn hoed op, nergens last van. Ik bleef bij de boot, ik heb het niet op aanvallende meeuwen na ‘The Birds’. Spanning en sensatie was het die keer.
We zagen de puffins en de zeehonden, wat een mooie natuur! We zijn er in 2016 nog eens met Rick geweest en hebben ook zo’n tochtje gemaakt. Er was behoorlijk wind, de boot ging aardig te keer, maar het kon Rick niet hard genoeg gaan.
Op aanraden van boer Will maakten we ook nog een autotochtje om het Kielder Water en bezochten daar een Visiter Centre. We liepen richting Centre, Wim in vakantie outfit mèt hoed en ik hoor achter me een jongetje tegen zijn moeder zeggen: “Is that a cowboy, mum?”
Nou wat vind je?

Foto: 10-8-2007

Het wordt voorjaar. Zaten we 10 dagen geleden nog tussen sneeuwbulten en ijs, nu vliegen de sneeuwklokjes en krokussen de grond uit.
De herderin van Balloo werd verrast door de geboorte van 20 lammetjes. Daar had ze niet op gerekend. De boosdoener bleek een klein zwart Drents ramlam dat nog bij de moeder dronk en die had ze er daarom maar iets langer bij laten lopen. Ha! Mooi gezicht al die zwarte lammetjes. Het haalde de krant èn het journaal.
Zij is niet de enige die zo verrast werd.
Een paar jaar geleden waren de meeste lammeren hier al geboren. Eén schaap was gust gebleven, jammer dan. Totdat er midden juni ineens toch een klein lam bij liep.
Ik belde Rob: ’Gefeliciteerd met de gezinsuitbreiding. Je guste ooi is moeder geworden.’
‘Whaaat? Dat kan niet, dat kan nooit. Geen ram bij geweest’. Even later komt Rob zijn aanwinst bekijken. Hij heeft intussen nagedacht over deze onmogelijke onbevlekte ontvangenis. Hij herinnert zich nu dat de ooi een tijdje binnen heeft gestaan in de ziekenboeg en dat er ook een kreupel ramlam bij was die weg zou gaan. Nooit bij stil gestaan dat die dat zou kunnen redden.
Net als de herderin is Rob een ervaren schapenhouder, maar een verrassing is altijd leuk. In elk geval voor mij.
Rob vindt een laat lam alleen maar lastig want die kan aan het eind van het seizoen nog niet bij de moeder weg. En die moeder heeft tijd nodig om te herstellen voor het dekseizoen begint.

Foto: Ik kon geen foto terugvinden van deze ‘verrassing’. Daarom deze foto van een van mijn favoriete rassen: Herdwick ooi met lam.

2008–"Uw moeder is haar horloge kwijt", meldt de zuster in de dagopvang van zorgcentrum De Bongerd wanneer we haar ophalen om op haar eigen kamer koffie te drinken en bij te praten. "We hebben haar hele kamer al op de kop gezet"!
Wim doet het even later nog een keer, maar nee ..het horloge heeft pootjes gekregen.
“O, ik koop me geen nieuwe ", zegt moeder nog. "Je zult zien dat ik hem dan net weer heb"! Ze maakt zich meer zorgen over het feit dat ze misschien gekke dingen gaat doen of zeggen. Maar daar merken we gelukkig niks van.
Ze oefent uitgebreid op onze namen, want ze heeft ergens de angst dat ze hier weg moet wanneer ze nog vergeetachtiger wordt. Daar was al eens sprake van omdat ze telkens ging zitten fluiten wanneer ze zich verveelt. Ze zou dan op een verpleegafdeling geplaatst worden. Toen echter de psychologe en later een arts bij haar kwam praten was ze nog zo gehaaid met haar antwoorden dat hier helemaal geen sprake meer van was. We kwamen eens nèt op bezoek toen de psychologe bij haar was. Moeder vertelde precies wie we waren en dat we helemaal uit Emmen komen, waarop de psychologe zegt: "Nou dan ga ik maar…misschien kom ik morgen nog even weer terug". "Nou"….antwoordt moeder, "Als ik dan weer bezoek heb dan is daor het gat van de deure"! "Ja", zegt ze later…"Ik bun misschien wel een grote kattekop, maor ik laote niet oaver mien lopen".
Eens liepen we met haar over de gang, toen er een jong vrouwtje gebukt een kast aan het leegruimen was en er een stukje blote rug te zien was. Ik zag het al aankomen, maar ik was net te laat. Voor ik haar tegen kon houden kriebelde ze haar al op de blote rug. Ach…die moest er om lachen. "Ha tante Siet…hoe is het er mee?"
Als het niet gekker wordt….!
Op "de Binnenplaats" zoals de dagopvang genoemd wordt zitten ze al op haar te wachten. We gaan daarna nog even naar Ben en Niesje. Bij Henry en Tonny keek je zo donker in dat die wel weg zullen zijn.
We melden Ben en Nies het horloge-mysterie. "O", zegt Niesje, "dat heb ik meegenomen want daar moest een nieuw batterijtje in".

30 jaar heeft Kasteel Vorden dienst gedaan als gemeentehuis van Vorden. Nu is Vorden opgegaan in de grote gemeente Bronckhorst en het nieuwe grote gemeentehuis staat in Hengelo Gld, dat intussen aardig op de kaart is gezet na de komst en het vertrek van de BN-ers Meiland. De samenwerking met de gemeente lukte niet erg.
Nu een voorbeeld hoe het vroeger kon gaan bij een aanvraag.
Er is één ding verbeterd. Alles is op afspraak en hoef je bijna niet te wachten.

Aanvraag bij de gemeente

Zo meneer, waarmee kan ik u helpen?
Jao, kiek, ’t zit zo, ik wol zo graag een schuurken bouwen.
Ach meneer, voor schuurtjes moet u bij Bouwvergunningen zijn.
En waor mo-k dan weane?
Die gang in en dan de tweede deur rechts.

Hier bun-k al weer terugge; d’r was gien mense.
Ik zal even voor u bellen, ogenblikje. Heeft u nog een momentje?
Jao, momenteel he-k nog wel efkes tied.
Ik denk dat de ambtenaar in bespreking is.
D’r stonnen d’r wel een paar koffie te drink’n.

Ogenblik, kunt u nog wel een momentje missen?
Duurt ’t nog lange dan? ‘k Hebbe niet de hele dag de tied.
Ga even voor u kijken. Moment. Ben zo terug.
Dat he-j net ok al ezeg. Kan-k oe den anvraog niet geven?

Ik hoor net dat de ambtenaar even weggeroepen is.
En wat noe dan? Mo-k mergen weerkomm’n zeker?
Nee, ik ga even vragen of ik u ook mag helpen. Momentje.

He-j meschien ’n momentje? Loop ik efkes naor buten.
Ah, daar bent u weer. Was u de aanvraag vergeten?
Nee, ik hebbe buten één momentje deepe ezuch, één momentje evleukt en as ik noe dan één moment achter uut de keale praote, is ’t zo veur mekare.

Vrij vertaald in het Achterhoeks… uit Liemerse Dialogen van Geert Roelofs
Foto: Huize Vorden

In december brachten Arend en Amaka een ‘Kersttas’ voor ons mee. Dat fenomeen kenden we nog niet maar het was een mooie verrassing met allerlei lekkere dingen voor de feestdagen. Behalve veel lekkers zat er ook een rode bol in. Het was een amaryllis bol in een soort vettig laagje. Ik kende ze wel van buurvrouw Wielens. Dat werden van die lange pieken, maar wel mooi.
Hij kon zo op tafel of in de vensterbank. Toen hij in januari begon uit te lopen kregen we al bewonderende blikken van bezoekers. ‘Die van ons is nog lang niet zover. ‘k Weet niet of dat nog wat wordt’, was hun bezorgde commentaar over hun met hoop en liefde aangeschafte exemplaar.
Maar de bol van Arend en Amaka begon door te groeien, er verscheen een knop. We zagen hem iedere dag groter worden. Intussen is de bloem van de amaryllis in volle glorie te zien. En wat meer is…? Als extraatje komt er nòg een knop naar boven, hebben straks een tweede bloei.
Vandaag is de verjaardag van Arend. Behalve een felicitatie stuurde ik hem een foto van deze prachtige bloem. Arend, van harte gefeliciteerd en wij wensen je nog veel gezonde jaren toe.

Zo langzamerhand begin ik wel mensen om me heen te missen. We zijn zo voorzichtig om geen virus te pakken te krijgen dat we ons keurig aan de voorschriften houden. Het zijn niet alleen de jongeren die contact missen maar voor iedereen geldt dat. Waar is de tijd gebleven dat we een kopje cappuccino konden pakken op een terrasje? We mooi naast elkaar in een kerkbank konden zitten en het deed me even denken aan die keer dat we vanwege de drukte bij een doopdienst in de Schepershof nekloge zaten, helemaal vooraan in een tjokvolle kerk.
Er was bovendien Avondmaal, een lopende viering voor wie dat iets zegt. Dat betekent dat je voor een stukje brood en een slokje druivensap in lange rijen bij de dominee en ouderlingen en diakenen langs loopt.
Wij zaten weer snel. En dan zie je wat voorbij schuifelen!! Hele dikke, maar ook hele breekbare dunne oude dametjes. Jongeren volgens de laatste mode gekleed, iets ouderen ook keurig…zo bij Niezingh Heyes uit de winkel gestapt, ouderen met het uiterlijk van: ik trek aan wat nog op de stoel ligt. En dan die schoenen. Het viel me op dat er mannen bij waren met hele hippe schoenen met streepjes, nog net geen Hugo de Jonge stijl, maar ook de keurige zwarte type trouwschoenen. Ik zag stevige stappers voorbij komen en zelfs geitenwollen sokken in sandalen. En opvallend weinig stropdassen! Sinds Claus zijn stropdas in de ring gooide hebben velen hem gevolgd. Wim was trouwens nog eerder.
Ja zo vooraan zie je alles.
Toch was iedereen zo te zien erg betrokken bij het vieren van het Avondmaal.
Er was ook zoals altijd een collecte. Wim zat aan ’t eind van de inzameling met twee kerkzakken op schoot, voordat de diaken ze kwam ophalen. Ik moest zomaar aan Lenie denken, Niesjes zus. Toen die als kind ook iets in de collectezak mocht doen,….begon ze er daarna in te grabbelen. Met een ‘Niet doen, Lenie!!!…’,werd er natuurlijk gauw ingegrepen. Maar Lenie wilde haar wisselgeld. ‘Ik heb er een kwartje ingedaan en nu wil ik een dubbeltje terug’, was haar reactie.
We missen heel wat als je naar het afgelopen jaar kijkt en we kunnen niet wachten om het zwembad weer in te duiken, ons Kringloopje te kunnen doen, een bezoekje te brengen zonder er over na te denken en lekker door Emmen te struinen mèt een terrasje na afloop.