Weblog1

Regelmatig kreeg ik lachende gezichten van mensen die mijn Tweets hadden gelezen. Ze herinneren me meteen aan een opmerking in een van de stukjes. Die van ‘De familie Zwaan’ heeft groot succes. Ze zien meteen Wim met z’n blote voeten in de brandnetels vluchten voor vader Zwaan.

Ook Melanie, het meisje dat onze koikarper ving die ons te slim af was, is een favoriet. Het zijn allemaal gebeurtenissen uit ons leven van vroeger en nu. Dat is een voordeel als je ouder wordt. Er zijn zoveel leuke, speciale of grappige dingen gebeurd in je leven, als je er maar oog voor hebt.

Voor wie de ‘Tweets van het Schoolpad’ nog onbekend zijn of wie er eentje op voorraad wil hebben om weg te geven als cadeautje… ik heb er nog een paar na laten drukken. Van Tweets 1, 3 en 4 zijn er nu nog een paar beschikbaar.

Te bestellen voor 13,95 euro, zonder portokosten, op hetty@hettysite.nl.

Ach… zie ze toch eens liggen die twee. Die passen zich snel aan. Slecht weer… binnen op de bank. Anja zag ze liggen en stuurde me deze foto.

Mooi weer… op stap, Dirkie dan. Het is net als bij ons aan het Schoolpad, honden en katten gaan prima samen. Ze weten hoe ze elkaar in hun waarde laten. Ik mis Dirk nog steeds een beetje maar Wim had gelijk. Hij hoort in die buurt waar hij gewend is en weet de plekjes voor muizen precies te vinden. Betere plek is er niet dan bij Alle en Anja. Nog steeds is Dirk paraat bij de sloot aan het Schoolpad en zolang Nathan er na ons woonde peuzelde hij zijn vangst op het pad voor het huis op, want Nathan had altijd de deur op slot. Bij ons bracht hij zijn vangst mee in het gangetje en daar at hij zijn hele muisje op. Alleen één rond balletje bleef liggen. Zou het de galblaas zijn? Dirks leefgebied is hetzelfde gebleven alleen zijn thuis is iets verplaatst. Je ziet het, hij wordt daar bij de Timmertjes in de watten gelegd.

Daar zaten we dan die avond…. in ’t Zwienekotje van de zusjes Stefanie en Marischka in Blankenberge. Intussen is het meer dan 12 jaar geleden. Ik leef tegenwoordig in heden maar ook graag in het verleden. Het werd een extra onderbreking na ons uitstapje naar Dick en Anda in zuidelijker streken. Wim vond dat hij z’n pilsje wel weer verdiend had. We hadden net onze kamer in een gezellig hotelletje betrokken en hadden de auto naar een parkeerplek gebracht. Echt … we moesten wel lachen om de bewaakte parkeerplaats met touwtjes en met de hand geverfde nummers er op. Maar de jonge beheerder was uiterst vriendelijk.
Stefanie trouwens ook.. leuk zo’n Belgisch caféetje. Je kon hier blijkbaar sparen voor de grote uitgaven met Carnaval want er hing een soort zelf vervaardigde spaarpot aan de muur met wel 40 gleufjes. We hebben prima geslapen. Nee, onze kamer was precies zoals op de site van Hotel Commerce… helemaal prima. Anda had iets heel anders in gedachten gehad. Alleen het liftje naar boven was klein en even oud als het hotel.
Dick en Anda hadden ons in Nice uitgezwaaid na deze prachtige gezellige dagen. We waren in de watten gelegd en hebben het zo mooi gehad. Geweldig!
Hier gaan we nog even door…
Het werd die keer een dagje Brugge. Onze hotelier was bijzonder vriendelijk en vertelde dat we Brugge het best per trein konden bezoeken. Zo kreeg je geen gedoe met parkeren. En zo deden we dat. In 11 minuten waren we in Brugge, het stadje dat ik ooit met Diny bezocht. Onze West- Vlaamse vriendin stond al te wachten. Zo mooi om elkaar weer terug te zien. Ze bracht ons naar een minder toeristisch gedeelte dat ze Het Zand noemde en daar was inderdaad geen toerist te bekennen. Bij een kopje koffie praatten we weer helemaal bij en ze vertelde over haar geliefde stadje waar haar grootouders woonden en waar ze veel mooie herinneringen aan had. Ze zag bij wijze van spreken haar grootmoeder zo door een straatje naar de vismarkt lopen. Een officiële gids had het niet beter en mooier kunnen verwoorden. O we stopten vaak bij terrasjes, we aten een soort Bretons appelgebak dat ze als Bretoens uitsprak. We kwamen erachter dat Vlaams toch anders uitgesproken wordt dan Nederlands. De studenten gaan hier ook niet op kamers maar op kot. We hadden een bijzondere dag op deze manier. Ze nam ons stiekem mee naar de kelders van het prachtig nieuwe Crown Plaza Hotel. Daar blijken bij de bouw oude gewelven ontdekt te zijn van een heel oud klooster. Ook de Stoofstraat, het Begijnhof en het Minnewater kregen  uitgebreide aandacht. Wisten jullie dat Begijnen ongetrouwde jongedames waren die hier bij elkaar op het Begijnhof woonden? En ze liepen hier nog echt met hun eigen dracht met witte sluier. Je bent nooit te oud om te leren…! Ook het voormalige ziekenhuis had meer weg van een kerk dan een ziekenhuis. Onze vriendin vroeg ineens:  ”Hoe lang zijn jullie getrouwd?” Ze pakte m’n fototoestel en maakt een foto van ons beiden voor een prachtig beeld van een bruidspaar. Over het Minnewater gaat het verhaal dat ooit twee gelieven die qua stand niet met elkaar mochten trouwen zich daar in gestort hebben en samen de dood verkozen. Heel voldaan namen we afscheid maar we zullen zeker contact blijven houden.  En zoals jullie intussen weten…. De afspraak staat al….

Die paar dagen er op uit zijn me goed bevallen. Terwijl ik eerst op was na een ritje Achterhoek begint het zelf rijden toch te wennen, wordt wat gemakkelijker. Wanneer Wim reed lette ik niet op de weg en op de terugweg deed ik meestal de ogen dicht en pas weer open als we Emmen naderden, soms pas als we voor het hek aan het Schoolpad stonden. Deze eerste twee jaren zonder mijn trouwe Wim vielen niet mee op alle gebied. Ik reed telkens verkeerd omdat ik dacht dat ik bij die bekende weg naar de Achterhoek vanzelf goed zou rijden, maar ook dat went weer. Ik kan zelfs de Tom Tom instellen zodat ie het doet. In het begin vergat ik het knopje bevestigen in de drukken en wilde die GPS me weer terug naar de Torflang sturen. Maar nu wordt het iets gemakkelijker al zal ik nooit een liefhebber van autorijden worden.

Het volgende tripje wordt straks naar José in België. Jan en Ria boden dat vorig jaar al aan om samen een paar dagen die kant op te gaan zodat we elkaar weer eens kunnen zien. Onze kennismaking dateert uit ergens in 2007 toen we op vakantie naar Normandië gingen en samen met haar koffie dronken in Veurne. Ze heeft ons intussen Brugge laten meemaken zoals de niet toeristen Brugge zien. Haar oma woonde er en zij mocht daar graag logeren. Als we haar later weer eens opzochten gingen we samen mosselen eten op de boulevard in Nieuwpoort. Weet je het nog? Slag bij Nieuwpoort 1600. Zit er nog ingebakken. Mooie plaats.

Ze raadde ons ook Ieper aan, het centrum van verwoestingen en leed uit de eerste WO. De laatste keer ging Rick zelfs mee en logeerden we op de Markt in Ieper en maakten we om 6 uur de dagelijkse  herdenking mee bij de Menenpoort waar de Last Post wordt gespeeld.  Indrukwekkend. En zo bleven we in contact tot nu toe. De post is geduldig net als de mail.

Zomaar weer een paar dagen naar de Achterhoek. Peter Koers, die daar in het verre zuiden in Duitsland bij In Print mijn boeken zo mooi verzorgt, was een weekje vanuit Nürnberg naar Nederland gekomen op familiebezoek. Hij bracht meteen nog een paar nabestellingen voor me mee. En ik kon zoals vaker mooi een paar dagen bij Ben en Diny terecht. Zo hoefde ik niet op één dag heen en weer èn hadden we ook fijn de tijd om bij te praten. Eerst vooral met Peter bij het Meestershuus in Vorden, lekker in het zonnetje. We hadden elkaar 8 jaar geleden voor het laatst gezien bij Johan en Joke toen mij allereerste boek uitkwam:: Uit het leven van een Achterhoekse … . Nu zoveel jaar en 9 boeken later zaten we samen aan de koffie, niks veranderd leek het. Maar ook hij heeft intussen niet stil gezeten en heeft naast zijn eigen familie geografie en een boekje over de Kranenburg waar hij opgroeide, ook een eigen autobiografie samengesteld wat ik weer voor hem mocht redigeren. Ik kreeg een exemplaar van hem mee. Erg mooi geworden, leuke stijl van schrijven en grappige foto’s en tekeningetjes sierden het geheel op.. En natuurlijk ging het ook over de omgeving waar ikzelf opgroeide.

Daarna hadden Diny en ik alle tijd om ’s avonds bij de houtkachel met de beentjes omhoog en de honden aan onze voeten bij te praten terwijl Ben naar het koor was.

En vanmorgen na het ontbijt en de uitgebreide koffie kon ik uitgerust met Storm weer op weg naar mijn eigen thuis.

Ineens was Storm puppy af, tenminste zo leek het. Hij is hier al net zo groot als Queeny, alleen zag je wel het verschil in leeftijd. Queeny was met haar 6 jaar veel rustiger. Storm had intussen ook zijn volwassen vacht, echt mooi geworden, met lang haar en een mooie staart.
Storm rende er wat af rondom huis en erf. Hij had al heel wat speelgoedberen versleten en we hielden het nu bij een speciale ring die niet kapot kan en die je tenminste terug kon vinden als je er mee gooide. Er lagen intussen al heel wat ballen verstopt in de struiken. Storm was ook toen al qua gedrag een echte reu, een baasje. Hij kon er niet best tegen dat je een andere hond aanhaalde, hij ging ogenblikkelijk zijn knuffel bij je halen en duwde de andere gewoon aan de kant. Alleen bij Queeny lukte dat niet, die had haar recht op knuffelen al eerder veroverd. Wel bijzonder was het dat hij met kat Suze speelde. Hij nam haar kop zelfs af en toe voorzichtig in de bek en Suze haalde dan steeds quasi naar hem uit.
Maar het bleek toch maar weer: een hond is je beste vriend… op één na dan. 

‘Ach Wim, pak jij die kleine even voor me?’ De kleinste is nog te jong om met voedingen van twee keer per dag genoeg melk binnen te krijgen. Z’n maag en darmstelsel zijn nog niet gewend aan wat grotere hoeveelheden. Hij is bij zijn eigen moeder flink tekort gekomen. Of dat aan moeder ooi lag of aan het rammetje is niet echt duidelijk, maar in elk geval blijft het nog steeds bij kleinere porties. En ook in de loop van de middag krijgt hij nog de fles.
Daar hebben we het volgende op gevonden…, we nemen die kleine bij de ochtend- en avond voedingen eerst en als hij niet meer op kan na 250ml laten we hem gewoon lopen tot de rest de boel naar binnen gewerkt heeft en daarna kan er bij deze kleine ram weer 100 of 150 ml in.
Maar telkens als ik Wim met dat kleine Schoonebeker lammetje op de arm zie moet ik aan de plaat van de Goede Herder denken die in het Bijbelverhaal net zolang zocht tot hij het verloren lammetje teruggevonden had. Op die bekende plaat draagt hij het lam om z’n nek, heeft er waarschijnlijk een afstand mee af moeten leggen. Wim niet, die geeft hem aan over het gaas terwijl de anderen ietwat gefrustreerd toekijken hoe die kleine z’n eerste portie naar binnen werkt.
De grootste lammeren zijn al aan het afbouwen met de melk en dat staat ze nog niet erg aan. Het scheelt dat er ook lammerenbrok in de schuur staat en dat gaat er nu ook al grif in. De tijd van vertroetelen is voorbij, ……..alleen die kleine nog…

Het moet niet gekker worden. Die kokerij van mij stelt niet veel meer voor. Is het nou zo lastig om voor één persoon lekker te koken? Vroeger heb ik niemand horen klagen. Het lijkt net of ik het verleerd ben om lekker te koken. Zo had ik een zak spruiten gekocht. Ik hou daar wel van. Maar wat doe je erbij…? De ene dag een paar aardappeltjes. Ik keek naar vlees in de vriezer, maar had alleen vissticks. Vooruit dan maar. Bleek geen combinatie. De tweede dag heb ik er snippers ham doorgedaan, dat smaakte tenminste. Nu bleven er nog steeds spruiten over. Die heb ik ’s avonds zomaar op gekauwd. Ik moet een beter plan bedenken.

‘Wanneer ik zaterdags kook als Rick komt hou ik vaak een extra portie over. Maar als ik Rick vraag of hij dat mee wil hebben, zegt ie: Hoeft niet’. Hij  heeft zijn eigen kant en klare maaltijden van de Boni.

Tot nu toe bevallen ook die diepvriesmaaltijden me wel. Zalm met spinazie, wat pasta en een sausje. Lekker en niet zwaar op de maag. Donderdags heb ik het helemaal gemakkelijk. Dan ben ik bij Alle en Anja en de jongens. Gezellig en lekker. Gisteren was het aardappelpuree met hachee… uit de kunst!

Onze laatste vakantie met Rick was in 2018, de zomer net voor Wim ziek werd. Onze trip naar Schotland kon vanwege Wims heupklachten niet doorgaan, dus werd het de Rijn en zochten we de plekken op waar we vroeger als gezin veel tijd doorbrachten. Op de terugweg maakten we een tussenstop in de buurt van Groesbeek waar Rick 3 jaar op internaat Werkenrode zijn opleiding kreeg. En dit geeft even een beeld van hoe dat er met ons drieën aan toeging. Je ziet het, mijn mening werd niet gevraagd, maar wat zou ik graag zo’n tripje met die beiden nog eens overdoen-

Rick zijn tentje heeft de regen gisteravond goed doorstaan. Nu zitten we gezellig samen aan brood en koffie. De tv staat weer op Wims favoriete programma: dokter Pol. Terwijl we ons brood naar binnen schuiven komen de vreselijkste beelden voorbij. Ik protesteer wanneer er achtereenvolgens een er uit liggende baarmoeder teruggeduwd wordt en meteen erna een castratie van een ezel getoond wordt. En Rick? Die komt niet weer bij van onze discussies. De caravan schudt er van. Ach, ik kijk maar even een andere kant op. Even later komt er een programma voorbij over boeken. Wim weet niet hoe gauw hij door moet scrollen. ‘Daar kan ik niet naar kijken’, beslist hij.

Tja…. ik moet wat doorstaan met die mannen van mij. Straks gaan we er weer op uit. Het Bevrijdingsmuseum staat op het programma.

Het nieuwe seizoen met V en T is begonnen. Hier is ie dan- de blauwe parel, de blauwe schicht of diamant. Zo begon Harrie Kiewiet zijn lofzang over de IJsvogel en zijn omgeving. Sinds 2016 is er zelfs een werkgroep IJsvogels.

Het nieuwe seizoen met V en T is begonnen. Hier is ie dan- de blauwe parel, de blauwe schicht of diamant. Zo begon Harrie Kiewiet zijn lofzang over de IJsvogel en zijn omgeving.

Ja, de bijeneter, oeverzwaluw dodaars en de meerkoet kwamen ook voorbij. Op speciale plekken aan het water is Harry vaak te vinden in zijn schuilhut of onder een brug. Zo werden wij ingewijd in het leven rond de ijsvogel, een prachtige middag met een bevlogen en boeiende verteller. Wisten jullie dat je kunt zien aan de gevangen visjes in de bek of het een traktatie voor de jongen is of voor hemzelf? Hoe je ziet of het een mannetje of een vrouwtje is? Het waren prachtige foto’s en filmpjes die Harrie ons liet zien. Hij werd dan ook door Annie hartelijk bedankt met de gebruikelijke envelop èn  een reep Merci!