Weblog1

En hier nog een keer: Trixie

Dit is dan de Moespot, een kwartaalblad in mijn moedertaal

Gerhard kwam met het idee om eens wat te gaan schrijven over de dieren die tijdens mijn lange leven een rol speelden. Ik was een beetje klaar met wat ik te schrijven had, dacht ik toen. En wat later vond ik het toch niet zo’n gek idee. Zo verzamelde ik in mijn gedachten alle dieren die vanaf mijn jeugd om me heen waren.

Bij de een moest ik glimlachen, bij een ander had ik het verkeerd aangepakt en ga zo maar door. Een van die verhaaltjes uit mijn vroegste jeugd was het verhaaltje van de muuskes dat opoe Bijenhof zo mooi kon vertellen, daar konden we geen genoeg van krijgen.

Het boekje Trixie is intussen klaar, gedrukt en wel en één van die verhaaltjes stuurde ik toen op naar de Moespot, ’t Driemaondeijks tiedschrift van het Verbond van Nedersaksische Dialectkringen.

En warempel: het verhaal van de muuskes stond er dit keer in. Jazeker in ons eigen Vordense dialect dat waarschijnlijk ook wat van de Zuid Veluwe meegekregen heeft door opoe die uit Voorst afkomstig was.

In Trixie staan de beide versies, in Vordens èn Nederlands. Leuk toch? Interesse in het boekje Trixie, met verhalen van Trixie tot Storm en alles daartussen. Peter Koers heeft er weer iets bijzonders van gemaakt. Stuur maar een berichtje….

En… kijk eens… Opnieuw kunnen we de komende maanden genieten van een prachtige nieuwe expositie Dit   die uit het patchwork en de quilten van Mieke de Boer. Als kind vond ze alle soorten textiele werkvormen al leuk en later verdiepte ze zich er verder in. Ze haalde zelfs de aktes K en U waardoor ze ook les kon gaan geven.

Daarna werd ze begeleider op o.a. weverij Visio, voor mensen met een beperking. Ze ging master classes volgen en werd lid van de quiltgroep Duikvlucht. En nu kunnen we nog een keer haar bijzondere werken zien. Geniet ervan!! In de koffieruimte van de Schepershof in de Emmerhout zijn ze de komende tijd te bewonderen.

Van links naar rechts zien we:

La Tour de France

Laat het mooi blijven

Karper

Struggle for….

Herinneringen

Zonder titel

Braille alfabet

Heel Holland quilt

De Post

Madeliefje

Foto: Je raadt het al: Karper

Zaterdagmorgen

Meestal was het rustig bij ons als we aan het ontbijt zaten. We lazen ons krantje en die morgen was dat niet alleen ons Dagblad van het Noorden maar ook de Zaterdageditie van Trouw.

Het was zoals meestal drie eetlepels magere kwark en een lepel vruchtenkwark voor het lekker, en dan nog drie soorten vruchten en wat lijnzaad er door. Wim vond dit het lekkerste wat er is. ‘Ja, echt 99 van de 100 keer’, vult hij aan. En omdat de druiven rijp ook net rijp waren maakten die er ook deel van uit. Boskoops glorie heet dit soort, kleine blauwe zoete druiven.

Wim ging nog even door op het onderwerp eten en beschreef zijn ontbijt en de broodtrommel die hij meekreeg in zijn puberjaren. In zijn beleving was die enorm groot en zaten er minstens 12 boterhammen in. Eenmaal op school was om 12 uur alles op en ging hij verder met de restanten van de andere jongens. Hij was een lange dunne slungel zoals meer jongens in de van der Kolkfamilie.

Nee, Henry niet, was meer een ‘de Bruintje’. In mijn verkeringstijd met Wim zat Henry nog op de Kweekschool en zag ik hem wel eens langs vliegen als hij natuurlijk laat uit bed door de keuken liep, een hap brood en een slok thee meepakte wat moeder Siet zorgzaam voor hem had klaargelegd op het hoekje van het aanrecht. En weg was ie….

Als Wim helemaal op dreef kwam beschreef hij zijn kannetje karnemelk dat begon te druppen nadat hij zijn tas boven in het rek van de bus op weg naar de LTS in Elburg had gelegd. Er zaten vaak militairen in die bus die naar de kazernes in Wezep en ‘t Harde gingen. Die keer zat er juist een hoge pief met pet onder die druppende tas. Toen die druppels karnemelk vanaf die pet in zijn nek begon te glijden kwam hij in de benen en bulderde: ’Van wie is die tas?’ Van niemand natuurlijk. De man pakte de tas en toen hij een paar haltes verder wilde uitstappen met zijn eigen tas en die van Wim kon die nog net de tas uit zijn hand grissen voor de deur zich sloot.

Hij genoot nog even na…

Foto: Wim in de zgn. kopklas, een tussenjaar, voor hij naar de machinistenschool zou gaan. Ik denk dat hij hier 15 jaar is.

Er valt niet veel te beleven aan de Torflang. Storm wordt ook ouder en slaapt veel. Maar…jazeker, ik heb wel vrij zicht op de tuin waar regelmatig dikke kraaien mijn pindakaaspotjes leegpikken. De mussen en ander klein spul nemen genoegen met wat er afvalt. Ik heb nog wel een zaadsilootje staan met grof gaas er omheen. Is die weer gevuld dan hebben de kraaien en eksters weinig kans om te snoepen, dacht ik. Dat veroorzaakte meteen een stevig gevecht met de zaadsilo. Natuurlijk schudden ze net zo hard aan dat ding dat het zaad er toch uitvliegt. Ik moet met nog grover geschut komen. Ik mis de voerplekken van het Schoolpad. Daar kon je alles in de bomen ophangen en hadden de kleinere vogels vrij spel. 

Ik moet maar eens vaker de bossen hier om Emmen ingaan om puur natuur te snuiven. Wim deed het graag met de scootmobiel, bleef zomaar een paar uur weg. Hij vond het heerlijk om de boslucht in te ademen. Deed hem denken aan de bossen bij Hattem. De jongens uit het stadje gingen graag naar de bos zoals ze dat noemden. Ze schijnen zelfs een keer vuurtje gestookt te hebben. Toen ze dat niet meer uit konden krijgen was het aanvankelijk paniek. Maar al gauw kwamen ze op het idee om maar gauw de politie te waarschuwen:’Wi-j waren in de bos en wi-j zagen inens dat er brand was’. ‘Dank je wel jongens!’ Brandweer rukte uit. Weg brand.

Ook wanneer Wim zoals elke vrijdag na zijn VUT  naar de markt ging om kaas te halen en met de kaasboer die uit Almelo kwam  over de voetbal te kletsen, fietste hij altijd op de terugweg door het stukje bos tegenover het ziekenhuis waar ook het Huis van Heden staat. Tja… hij heeft lekker lang kunnen genieten van zijn VUT en later zijn pensioen, 23 jaar lang!

Het is een vaste gewoonte geworden van onze Chr. Vrouwengroep Hedera. De 3e dinsdag in september is ook onze startavond van het seizoen. Begonnen we vorig jaar met hoedjesdag, allemaal in navolging van de dames bij de opening van de Staten Generaal met een hoedje op, dit jaar begonnen we zoals vanouds. Andries Middelbos kwam ons verrassen met liedjes en verhalen in het Drents.
Aly had de opening mooi aangepast bij de rest van de avond met Andries door een stukje over de roeping van Abram in het Drents voor te lezen, natuurlijk gevolgd met het amen zingen van bekende Uit Oer zijt gij gekomen….
Andries is ook een van de medewerkers bij Het Huus van de Taol dat een aantal keren per winter mooie optredens heeft met gedichtjes en liederen in het Drents of een aanverwante streektaal.
En zo gingen we met hem mee langs de verschillende belevenissen uit zijn èn onze jeugd, soms aan de hand van een trommeltje met oude foto’s waarbij het verhaal meteen zichtbaar werd. Of kwam er ineens iets uit een tas tevoorschijn die hij bij zich had: van borstrok, gebreide kriebelonderbroek tot een ouderwetse fles levertraan, zal ik maar zeggen. Het was bijna bij iedereen bekend. Dat zegt natuurlijk wel veel over onze leeftijd.
Heel herkenbaar was het stukje: In de tobbe. We beleefden met hem mee hoe het water in die tobbe veranderde naarmate er meer van de 12 kinderen in geweest waren. Het was lachen natuurlijk. En dat kunnen we allemaal wel gebruiken. En dan die over het Badhuus, dat in de grotere plaatsen zijn intrede deed.
Ook zijn stukje over ‘Het gebed zonder ende’, weten jullie het nog?
En: Alles een eerste keer? Ik beleefde het tenminste wel mee als ik nog denk aan dat uit logeren gaan
Na de pauze liet hij zijn boekje zien met verhalen in het Drents: Knooien in ’t duuster. En las er een paar voor.
Ik vond het erg de moeite waard: over de verkoop van nylons voor het goede doel, het zendingsbussie, 7 uur is 7 uur (over de kranten bezorging)
Als klap op de vuurpijl kreeg hij ons nog aan het zingen, in canon nog wel: Waor blif de kraant? Rommy besloot de avond met een paar prachtige gedichtjes uit een kinderboekje die haar kleinkinderen bij de uitvaart van hun opa hebben voorgelezen. Erg mooi!
Voor mij was het een erg leuke èn gezellige avond waar we elkaar na de zomerperiode weer eens terug zagen. Tot de volgende keer… de 3e dinsdag in oktober

Ik heb nog nooit zulke gekke kippen gehad, zat ik me die avond te bedenken. Rob had ze netjes in het donker in het hok gezet. ’s Morgens mochten ze in de ren en ’s avonds gingen ze weer terug op stok. Dat duurde niet lang want de haan met een paar van zijn harem bleven op het zoldertje zitten, wel raar. Intussen bleven de oudste twee strak in de hulstboom. Elke morgen was er ruzie in de tent want de oudste twee lieten merken dat ze de baas zijn en joegen de hele meute inclusief haan weg bij het voer. Ik strooide dus op meer plekken een handje vol. Ook dat hielp niet. Eerst zelf de buik vol en daarna die nieuwe indringers. De laagste in rang van die indringers, een wat zielige bruine, heeft het helemaal het slechtst. Die wordt door eigen volk weggejaagd. Die hiërarchie bij kippen is me wat.

Een tijdlang was de grijze nieuwe kip nog broeds en ’s avonds ging de haan er gezellig bij zitten en leunde als een beschermheer over haar heen. Nu die broedse periode is afgelopen wil er geen kip meer ’s nachts in het hok en waar ze de eieren leggen? Geen idee meer. Ik denk dat die her en der in de nacht door ongedierte worden opgevreten. Het kleine zwarte kipje die trouw elke dag een groen ei legde is ook verdwenen.

Ik had toen op twee plekken een stoel staan om te kunnen observeren waar de kippen heen gaan ’s morgens. Misschien kreeg ik zo toch weer een paar eieren te pakken.

En warempel, ik ging stiekem achter een witte kip aan die over de takkenwal verdween. Ik zorgde ervoor dat ze mij niet zag. Even later ging ik buiten de wal eens op onderzoek uit en na goed zoeken zag ik haar zitten in een holletje tussen de takken. Na een uurtje ging ik kijken en warempel er lagen twee eieren van twee verschillende kippen. Is nu al twee dagen goed gegaan. Ik liet één ei liggen en de volgende middag lagen er drie. De volgende morgen keek ik bij het pakken van de krant uit de bus even of het ei er nog lag. Weg was ie. Ik heb er toch maar even een nieuwe in gelegd. Zou jammer zijn als dit legplekje ook de mist in ging.

Eigenlijk snapte ik er niks van dat het hok zo in ongenade gevallen is, tot een paar dagen geleden. Ik ging uit gewoonte even in het hok kijken of er misschien toch een ei in het legnest was bijgekomen. Nee dus. Later begreep ik de waarschijnlijke oorzaak. Ik kreeg overal jeuk en toen ik boven een blad papier mij haren eens flink uitschudde kwamen er heel kleine, bijna onzichtbare luizen uit. Ik kon meteen onder de douche en de kleren in de was.

Nee het waren geen bloedluizen, maar ander hinderlijk spul. Die kippen zijn zo gek nog niet. Ik had al één keer het hok flink gespoten met een middel van de Welkoop. Dat zou nog een paar keer moeten. Een andere optie is levende mijten in het hok doen die de luizen opvreten. Voorlopig was ik er nog niet klaar mee. Wim zuchtte een keer: ’As den laatsten dood is scheie wi-j uut met die kippenbende’.

En ik? Och… het hield me toen me van de straat.

Hoe leuk is dat? Ik kreeg een aardige mail van iemand die in 1982 in ons huis aan het Schoolpad geboren is. Hij heeft er naar 4 jaar gewoond en heeft er niet veel herinneringen aan( om met sommige politici te spreken) Zijn moeder en zussen wonen verspreid over het land, vader is helaas overleden. Maar hij is in Emmen gebleven en heeft intussen een leuk gezin. Nu kwam hij een paar keer langs het huis aan het Schoolpad en zag dat het  er wel erg verwaarloosd uit begon te zien terwijl dat vroeger niet zo was. Hij googelde wat op Schoolpad en kwam er achter dat de gemeente het heeft overgenomen en vond ook meer info. Hij mailde me en ik vertelde over mijn website waar meer te vinden was. Daarna mailde hij terug en had ontdekt dat Gerhard jaren terug een collega van hem was bij Centric. Wat wordt de wereld dan even klein. Ik zocht nog even naar de Tweets van het Schoolpad waar hij naar vroeg. En ik zag dat de eerste twee waar juist het huis aan het Schoolpad op stond op waren. Och… Rick is zo lief om ze even mee te brengen zodat ik ze kan laten zien. Het wordt dan ook tijd om er weer een paar bij te bestellen.

Bij ons eerste bezoek aan Canada kregen we op onze rondreis met Henry en Tonny ergens een stok te zien, die bij de Indianen gebruikt werd. De Indianen noemden het in hun taal een ‘talking stick’. Zo’n ding is handig en duidelijk als je in gezelschap bent en iedereen wat te vertellen heeft. Degene die de stok overhandigd krijgt is aan de beurt om zijn verhaal te doen. Dat leek me handig. Ik heb thuis meteen een stok gezocht en het met kringgesprekken in de klas gebruikt. Het werkte uitstekend.

De Indianen hadden meer wijsheden. De volgende vond ik en die bevat veel waarheden en wens ik ze jullie allemaal toe:

May the sun bring you new energy by day

May the moon softly restore you by night.

May the rain wash away your worries.

May the breeze blew new strenght into your being

May you walk gently through the world and know

It’s beauty all the days of you…

Apache blessing