Weblog2

Terwijl de drie broers en Niesje nog even gaan oefenen op hun lied voor morgen gaan Tonny, Jannie en ik met Suze naar Red Deer waar ze haar ijshockeywedstrijd gaat spelen, de eerste keer bij de club van Red Deer. Terwijl zij 1,5 uur van te voren al aanwezig moet zijn kunnen wij even de farmers market op. Het is een erg leuke markt die alleen zomers wordt gehouden. De Hutterites staan er met hun groenten. Verder veel afwisseling van kunst tot jam en antiek.
Voor de wedstrijd van Suze hebben we ons voorbereid door warme kleren aan te doen en een deken mee te nemen om op te zitten. Nou… die meiden kunnen er wat van. Mooi gezicht die vaak tengere meisjes met hun lichaamsbeschermers. Suze heeft de hele vakantie door aan krachttraining gedaan en is snel. Soms lagen ze met z’n vieren tegen de kant in strijd om de puk. Alleen kregen ze meteen in de eerste 5 minuten een doelpunt tegen. Dat was schrikken. Toch wonnen ze uiteindelijk met 6-2. Suze maakte zelfs het 6e doelpunt. Ik ben benieuwd hoe Tom het er met zijn team van af brengt vanavond. We gaan zo op pad.

Foto: De Farmers Market. De foto die ik van de ijshockysters maakte is teveel bewogen

Zaterdag gaan we tegen de avond met twee auto’s naar de ijshockeywedstrijd van Tom. Het wordt 1 uur en 3 kwartier heen, ergens een eind richting Edmonton, en dan later ook weer terug. Lijkt me leuk om dat eens te zien.
Nu zitten we weer gezellig bij Henry en Tonny en besluiten dat het ook weer goed is om thuis te zijn en voor Ben en Niesje dat ze niet weer dat trapje op hoeven naar dat bed boven de cabine. Dat was me toch wel wat als je er ’s nachts even uit moest.

Het is hier nog vroeg en de mannen zijn net vertrokken naar Calgary om de camper in te leveren. Henry is mee met de truck en neemt ze weer mee terug. Rick is ook mee. En wij ruimen hier wat op en gaan straks met Jannie, Freds moeder, aan de koffie.
Het was me een avond met veel Hattemer herinneringen, want de drie broers hebben natuurlijk veel dezelfde. “Och ie-j wet wel… dee van Piekeren van ’t krullepoppien…”en meer van dat soort opmerkingen. Ik heb het idee dat iedereen in Hattem wel een bijnaam heeft. En na het eerste glaasje wijn kwamen de verhalen helemaal los. De tekeningen van vader van der Kolk werden er bij gehaald om hun herinneringen aan oud Hattem te staven.
Tonny, Niesje en ik hebben alle  drie een verschillende achtergrond. Tonny vertelt over haar jeugd in Indonesië waar ze tot haar 8e jaar heeft gewoond, over de aap aan een touw bij de buurman die ze wel eens plaagden…. tot hij losbrak en de sarong van  hun baboe  helemaal vernielde. Haar moeder had aan haar buren eens een stuk zeep gegeven. Ze probeerden het op te eten.
Na Indonesië ging de familie een paar jaar naar Curaçao en daarna naar Perzië. Over al die periodes kan Tonny heel wat vertellen net als over de tijd die ze in Emmen doorbracht.
Niesje groeide op in Zoetermeer, heel herkenbaar na al haar verhalen. En ik als Achterhoekse … och… op hettysite.nl weblog 2 is er al genoeg verteld.

En dan… ligt er ineens sneeuw midden in september.

Thuis bij Fred en Gera

Ik heb het idee dat het hier hetzelfde is als in Nederland. Soms komt de regen met bakken uit de lucht en even later schijnt de zon. De korte broeken kunnen gerust in de koffer blijven.
Na een korte onderbreking in de hoofdstraat van Banff gaan we op huis aan, nou ja van Henry en Tonny dan. We zien nog herten en verder zien we het landschap veranderen van de woest uitziende bergen en wintersportgebieden naar de Foothills en verder naar het vlakkere gedeelte van Alberta. In een week tijd is hier alles gaan verkleuren, een mooi gezicht.
We lunchen onderweg in een aardig restaurantje in Cremona, de vaste stek van Henry en Tonny als ze vanaf Banff naar huis rijden.
En dan zijn we er. De boel wordt snel uitgepakt en Ben en Nies werpen zich op de schoonmaak van de binnenkant van de camper. Wim stofzuigt de trailer en even later gaan we Tonca ophalen bij Gera èn Rick wegbrengen naar z’n vakantieadresje. Intussen draait de wasmachine op volle toeren.

In een streep gaan we bij Fred en Gera naar de hond met puppies, welgeteld 8 stuks. De blonde Labrador Ginny (afgeleid van Guinness bier) heeft allemaal donkere pups, sommige met wat bruin erbij. De vader moet haast wel een Rottweiler geweest zijn. Maar nu zijn ze schattig. Ze lijken wel 2x zo groot als onze Bordercolliepups toen die een week oud waren.
Ian is er ook en heeft er al een voor zichzelf uitgezocht, een pikzwart reutje met een witte borst en 4 witte pootjes. Rick is nu ook weer op z’n plek, maar hij wil wel morgen mee naar Calgary om de camper weg te brengen. Rick heeft het geweldig naar de zin en regelmatig haalt hij aan dat hij op veel plaatsen al met Berend geweest is, maar dan in Youth Hostels.
We drinken koffie bij Gera, praten bij en nodigen iedereen uit voor de verjaardag van Rick, want of hij nou wil of niet… die gaat hier gevierd worden.

Er staat vandaag heel wat op het programma. We vinden hier warempel in een Mall een soort opticien. Wims bril kan niet gerepareerd, maar wel kunnen de glazen overgezet worden in een nieuw montuur à 175 dollar. Na de shops in Banff gaan we naar het grote hotel dat meer wegheeft van een kasteel. We nemen de hoofdingang als echte gasten. Ook de toiletten zijn in stijl. Ik kan zelfs bijna de uitgang niet weer vinden.
Ook de winkeltjes hier zijn werkelijk mooi. Rick ziet ineens een prachtige leren bodywarmer in de etalage met iets van de Canadian Railways op de rugkant. Hij lijkt 78 dollar te kosten. Henry met hem naar binnen. Jammer dan… er stond nog een 4 voor!

Dan geeft Henry de weg aan naar boven en via oneindig veel haarspeldbochten brengt Wim ons- nu met goeie bril- boven en zien we Banff vanaf grote hoogte. Prachtig!
We zijn net op tijd want wanneer we wat later op de camping zijn slaat het weer om en ons happy hour genieten we onder het afdak bij Henry en Tonny.  Heeft ook wel wat! Ik wijdt hier de regencape die we bij André Rieu op het Vrijthof in Maastricht kregen uitgereikt. En even later eten we daar met het bord op schoot.
Morgen gaan we weer richting Dickson!
Ik ben benieuwd naar de pups bij Gera!

Natuurlijk moeten wij samen ook even vereeuwigd worden. Het is onze 3e bezoekje en dit mag je toch niet overslaan…?

Even samen op de foto voor het enorme hotel bij Lake Louise

Denk je dat je het mooiste gehad hebt, maar dan komen we bij Lake Louise. Opnieuw een prachtige tussenstop en ook mooi weer. Het meer is prachtig blauw.
Rick raakt alleen nogal geïrriteerd als hij foto’s wil maken. “Ik wil geen mieren op de foto”, zegt hij steeds omdat iedereen met fototoestel of zonder daar op die plek vooraan bij het meer wil staan.
Het hotel bij het meer is enorm en getuigt van klasse. De man in een Duits aandoend uniform zorgt dat de auto’s netjes voor de deur kunnen stoppen.
Een prachtige dag in een geweldige omgeving.

Het laatste stuk wordt er aan de weg gewerkt. Rick zit voorin en het ontlokt hem:” Working on the Highways… van Bruce Springsteen”.
Dan zijn we er… Banff, ons einddoel van vandaag. Banff is omgeven door ruige bergen midden in de Rockey Mountains. We gaan aan de pannenkoeken… met spek en … met appel.

Opnieuw gaan we samen met de camper naar de Showers en meteen door naar de dump en dan op pad richting Banff. Het is prachtig weer. Het wordt een dag met een gouden randje. We komen als eerste bij de Athabasca Falls. Er worden heel wat foto’s gemaakt. Wat een pracht.
Intussen zien we de omgeving veranderen. De herfstkleuren komen te voorschijn, maar via Paul Sietse weten we ook dat in Nederland de herfst in aantocht is.
Tonny heeft regelmatig contact met Gera. Daar hebben ze gezinsuitbreiding. Een van de honden heeft 8 pups gekregen. En zowel Suze als Tom zijn toegelaten tot het ijshockeyteam van Red Deer. We zullen ze zelfs nog kunnen zien spelen as weekend.

We gaan door en stoppen bij de Columbian Icefields. Vergeleken met 14 jaar geleden lijkt het net of die wat gekrompen is. We zien in de verte de speciale bussen op het ijs en een gids met wat mensen achter zich aan. Rick heeft hier met Berend een jaar of 7 geleden ook gelopen. “Alleen op de paadjes hoor”, meldt hij nog even. De gletsjer is net zo diep als de Eiffeltoren hoog is, zo’n 365 meter volgens de Informatieborden.
Jammer, we moeten toch weer verder en na de lunch met magnifiek uitzicht op de gletsjer gaan we verder .

Wat later volgt Mount Robson, de hoogste berg van Canada, maar die zich nu in de wolken verschanst heeft. Het Info Centre maakt veel goed. We verlaten dit met volle bepakking en Niesje zelfs in een nieuw rood fleece jack, wat hier geen overbodige luxe is. Wie had het over een Indian Summer?

We zitten deze avond met warme vesten aan in de camper. Er is gewaarschuwd voor burlende mannetjes elken die ’s morgens voor je camperdeur kunnen staan. Die schijnen in deze tijd behoorlijk agressief te kunnen zijn, maar tot nu toe hebben we alleen nieuwsgierige eekhoorns gezien en gehoord. Op deze camping Whistler in Jasper staan we opnieuw zonder facilities. Alleen een wc huisje met een paar wasbakken staan dichtbij op 100 meter, maar voor douches moet je naar het begin van het park. Dat doen we morgenvroeg maar met z’n allen in de truck. Zie je ’t voor je: alle 7, handdoekje om de nek en de toilettas op schoot?
Ook moeten we Jasper in op zoek naar een opticien, want Wim z’n bril is doormidden. Vraag niet hoe het kan!. Ben heeft hem met plakbandjes weer enigszins aan elkaar gekregen, maar ver komt hij er niet mee!!

We slapen hier een gat in de dag vanwege de regen. Henry heeft vannacht nog wel een bull elk horen burlen, maar nu is er hier vlakbij niets te zien alleen de droppings.
Wanneer we in Jasper komen ontmoeten we een echte man van hier. Hij woont er al 45 jaar maar weet niets van een opticien in de buurt. Dan het meisje in de shop hier. Zij draagt zelf een bril. ” Ohh just from internet”, zegt ze wanneer we er haar naar vragen. We zullen geduld moeten hebben tot we in Banff zijn.
Jasper is levendig, veel toeristen. Er is een mooi Info Centre, maar we vinden niet een echt gezellig koffietentje.
’s Middags gaat het richting Maligne Lake, een prachtige tocht. Ik zie warempel nog een paar bighorn sheep in de bossen aan de kant. Bij het meer is een mooie gelegenheid om even bij te komen en koffie te drinken met uitzicht op het meer. Hier gingen Fred, Gera, Wim en Henry raften, 14 jaar terug. Wat was Ian boos omdat hij nog niet mee mocht, hij was nog te jong. Nu is het geen raften en vanwege de kou en wind lokt ons ook geen tochtje per boot.
De terugweg is nog mooier dan erheen. We stoppen vaak om even een foto te schieten, want het weer is ineens stralend geworden.
In de buurt van Jasper wandelen we de canyon in en Ben en Nies zelfs nog een heel eind verder

Dan ineens ontstaat er een file. Een bull elk steekt over met zijn machtige gewei en zijn harem. Prachtig gezicht. Hij gaat nog even te keer in de bosjes. Hij is de baas… daar hoef je niet aan te twijfelen.
We zijn laat op de camping en eten buiten in de kou. We worden echte die hearts. Ook hier zijn er elken gesignaleerd en de warden is komen waarschuwen maar wij zien ze niet. Maar ’s avonds naar het toiletgebouw alleen……. !
We besluiten de dag bij Henry en Tonny in de caravan. Overal hoor je ronkende RV’s om de batterijen op te laden zodat je niet in de kou of zonder water komt te zitten.