Weblog2

Het werd een middag met onverwachte momenten en daar houden wij van. We namen een mooie route langs Bamburgh Castle en dan richting Northumbria National Parc. Wat een prachtig gebied. Terwijl er net achter de kust veel graan verbouwd wordt begint verder het binnenland in de veeteelt. Zwarte koeien, ik denk Aberdeen Angus en Herefords en daarnaast nog veel soorten schapen, allemaal forse dikke vleesschapen. We stoppen regelmatig als er weer eens zo’n mooi uitzicht is. Tot we op een gegeven moment een bordje met Wild Cattle zien. ‘Wim daor hen…’, wijs ik al en Wim slaat meteen af naar het car parc. We moeten nog een minuut of tien lopen dwars door de weilanden met schapen en dan komen we bij de plek waar de Chillingham cattle te zien is.

Er zijn nog twee stellen die met ons dezelfde weg door de weilanden  naar het verzamelpunt lopen en om drie uur komt de warden aanrijden. Hij gaat er op zijn gemak voor staan bij het hek waar een deel van de kudde te bewonderen is. Hij vertelt ons over deze wild cattle die nog puur natuur is en niet verwant aan welke koe in de wereld dan ook.
700 jaar geleden heeft de Duke van Chillingham een muur laten bouwen om een groot stuk van zijn terrein om allerlei soorten wild op zijn land te houden voor de jacht. In die tijd werd er ook veel vee gestolen, zowel door de Schotten net als ook andersom wel gebeurde. Die wilde koeien zijn er altijd gebleven. Er wordt op geen enkele manier ingegrepen in de natuur. Alleen bij veel sneeuw worden wat balen hooi gebracht. De kudde houdt zichzelf in stand, hoewel er na de winter van 1947 maar 17 stuks over waren. Nu zijn het er 79. Er is altijd één grote stier die het voor het zeggen heeft en alle dekkingen verricht. Dat is meestal gedurende een jaar of drie. Dan wordt het overgenomen door degene die dan het sterkste is. Want er wordt wat afgevochten door die mannetjes. Als een kalf geboren wordt in afzondering, brengt de moeder die pas na een twee weken terug bij de kudde. De vaderstier beslist of de kleine sterk genoeg is. Als de kleine goed gekeurd is mag die blijven, zo niet wordt de kleine na drie keer verstoten te zijn door vader ook door moeder in de steek gelaten. Dat gebeurt een enkele keer. Ze zijn er op gebouwd om hard te kunnen rennen, weinig uier en een slank lijf. We zijn net als de anderen onder de indruk van dit staaltje puur natuur, want dat is het.

De warden laat ons nog even de huid van een stier zien èn van een klein kalfje.

2011– Zomaar een mooie herinnering aan een van onze tripjes naar Groot Brittannië. Ben en Niesje namen hier aan het Schoolpad de honneurs waar en we maakten de oversteek IJmuiden Newcastle.      

‘Maak oew niet druk, as d’r wat ankump stop ik gewoon’, zegt Wim. Hij ziet dat ik me vastgrijp aan de handgreep in de deur. Dit is the real English countrysite en het is even wennen aan het links rijden. De weg  van Newcastle naar Seahouses gaat de laatste 6 mijl dwars door het platteland met smalle, bochtige en hobbelige weggetjes. Maar ik zie ook de weilanden met honderden schapen. Dat maakt al heel veel goed.
Als we even later  aankomen op de Springhill Farm Campsite zien we meteen het uitzicht op de zee. Hier blijven we in elk geval twee nachten. En….. Wim heeft zijn oplader terug, zat gewoon tussen de andere snoertjes en opladers voor de camera’s. En doet nu even zijn rustgevende middagdutje.

Het eerste wat we gaan doen in Seahouses is geld pinnen, want aan euro’s willen de Britten nog niet. Het is hier allemaal duurder dan bij ons. Een doosje van 6 eieren kost hier op de camping 1,5 pond. Maar we gaan deze middag voor een Cream Tea, een pot thee met scones met jam en cream. Eerlijk gezegd ligt het ons wat zwaar op de maag en we wandelen maar even flink langs de haven en later langs het strand. Om verder wat in evenwicht te komen gaan we vanavond voor sla met tomaat, appel en een paar knakworstjes.
We weten nog niet of we morgen een boottochtje gaan maken of  Northumberland in.
De caravan schudt aardig van de aanlandige wind, maar dat zal best lekker slapen straks. Eerst gaan we nog een aflevering van James Herriot bekijken en doen dat net als neef Johan onder het genot van een whisky (Wim) en een Baileys (ik). Johan was zo onder de indruk van het land van James Herriot, de Yorkshire Dales, en het museum in Thirsk, dat ze elke week een avond een aflevering gaan kijken. Kunnen wij ons helemaal voorstellen. Wij hebben die serie op dvd ook al eens aangeschaft en al een hele tijd niet meer gezien.

En dan is zo in een keer de vakantie in Canada voorbij! Die laatste dagen vlogen om. Nog even naar Innisfail, nog even naar Fred en Gera, nog even met de pups knuffelen. Henry en Tonny hebben er voor ons een onvergetelijke vakantie van gemaakt. Wat hebben we veel gezien en veel indrukken opgedaan. Rick werd overal bij betrokken. Hij deelde met ons de onkosten.

Gisteren… of was het vanmorgen Nederlandse tijd… vertrokken we vanuit Calgary. Henry en Tonny brachten ons samen weg. Bij de douane raakte ik natuurlijk weer een pot crème kwijt. Op het laatste moment natuurlijk de toilettas in de handbagage gestopt. De rest aan kleinere tubetjes werd door de jonge douane in een plastic zakje gestopt en mocht mee.

Het was een lange zit- 9 uur-, maar dan sta je toch weer op Schiphol.

Nog even samen met de trein naar Zwolle en wij naar Hoogeveen en dan is het voorbij.

Wat zijn we dan ook weer blij dat Gerhard ons staat op te wachten. Diezelfde avond gaan we bij Gerhard en Judith aan de soep…. heerlijk…. en praten weer helemaal bij.

En Rick..?? Die moest natuurlijk meteen even naar buurman Jans en hij is blij met z’n mooie badkamer. Het afkitten is vanmiddag net gebeurd en maandag mag er gebadderd worden.

En dan gaat voor ons het gewone leven weer van start. Dat heeft toch ook z’n eigen charme.

We hebben mooi en soms wat minder mooi weer gehad, maar de laatste dagen waren super. Hier nog een foto van het huis van Henry en Tonny, comfortabel.. met alles er op en er aan,… de laatste dag in de zon.

Volgens Gera moeten er bij het Glennifer Lake eenjarige lepelaars (pelicans) zitten en we hebben ook wel zin in een wandeling. Daarom neemt Tonny Niesje en Ben, Rick en mij mee. Het is hier eigenlijk vlakbij. Wat een mooie plek, maar behalve een eenzame visser en een paar jonge vrouwen met een hond is er niet veel te bekennen, in elk geval geen lepelaars.
Daarom proberen we het opnieuw bij de Dickson Dam en staan we verrast stil bij de schoonheid van deze waterpartijen.
Opnieuw is er een visser die tot z’n knieën in het water staat met een speciaal visserspak aan. Er zijn enorm veel Canada geese en andere vogels, maar nee… geen lepelaars. Die zullen al wel een andere plek opgezocht hebben. We nemen de tijd. Ben loopt wel erg dicht bij de kant van het water en met al die waarschuwingen van ‘hazard’ en verboden te zwemmen… roept Niesje hem tot de orde, maar gelukkig is er een grindpad langs het water en is er van wegzakken in de modder geen sprake.

Maar voor de lunch bij Janny krijgen we een rondleiding bij de Brandweer van Spruce View. Gera en Rick staan al klaar als we om 12 uur arriveren. Gera is nu al een jaar of 6 vrijwilliger bij de Brandweer en zit er helemaal in. We krijgen en complete uitleg hoe alles werkt, over de samenwerking en welk district ze onder hun hoede hebben. Er zijn drie brandweervrouwen bij en elke 14 dagen wordt er bovendien geoefend.
Er is ook een soort Rescuewagen bij voor de eerste hulp. Gera zit hier helemaal op haar plek. Binnenkort is ze helemaal klaar als Ambulancemedewerkster. Daat heeft ze nog heel wat voor moeten doen èn studeren. Ik heb de goede hoop dat ze het eind volgende week gaat redden met de laatste examens. Ze gaat er helemaal voor.

Vandaag worden we wakker met sneeuw, natte sneeuw…. dat wel… Rick is jarig, de zoveelste keer in Canada!
Tegen 11 uur komen Fred en Gera èn Rick op de koffie. Meteen gaat z’n nieuwe ski-jack aan, gekocht bij  Mount Robson en hij krijgt handdoeken voor z’n nieuwe badkamer, een asbak en een koelhouder voor op z’n balkon. Hij glimt.
Vanavond gaan we uit eten in Red Deer, zo’n 3 kwartier hier vandaan, met z’n 13 en.
Nou als je dan nog niet jarig bent!

We beginnen wat langer te slapen. Het wordt nu tegen negenen. Na het diner van Rick z’n verjaardag ontbijten we maar niet zo uitgebreid.
Bovendien waren we gisteren bij Janny op de lunch genodigd. Dat betekent:… eerst aan de wijn en veel verhalen en lachen. En daarna staat de tafel met lekkers in haar keukentje klaar. Opnieuw heeft ze een kalfstong bemachtigd. Wim en Ben hadden hem al mogen voorproeven toen ze een paar dagen geleden even een boodschap gingen doen bij de Liquorstore. Verder behalve de broodjes, veel fruit en zure haring met een kerriesausje, komkommer en tomaat.
Gera en Fred waren er ook bij en daarna ging het gewoon verder met sterke verhalen, nog een wijntje… en daarna begon Janny zelfs aan haar lievelingsliederen. Daar hoefde ze niet een tweede keer mee te beginnen, want wij zongen meteen mee… allemaal Duitse schlagers.

“Willen jullie nog naar de Edmonton Mall”, vroeg Tonny gisteravond. “Dan moeten we dat morgen maar doen, want het weer is dan nog niet om over naar huis te schrijven”. Vanaf woensdag wordt het beter. Zou die Indian Summer toch nog komen?
Henry meldde zich meteen af. Nee hij kende de winkels wel, hoewel…. alle 800..? Maar de rest wilde wel, inclusief Rick. Dus vanmorgen togen we met de truck naar Edmonton, 2 uur hier vandaan. Veertien jaar geleden waren we voor de eerste keer geweest en eigenlijk is er niets veranderd. De groep splitste zich al gauw in tweeën. Tonny, Niesje en ik gingen de shops langs en Wim, Ben en Rick de plekken van vermaak. Dat was dan het schip… met onderzeeërs er naast, de zeeleeuwenshow, het zwembad, de ijsbaan en de kermis. Och… dat kregen wij ook nog wel mee. Je bent zo een paar uur verder. Rick wist nog veel te vertellen want die was hier ook al eens met Berend geweest. Ik sta toch versteld hoeveel hij weet over zangers, bands en acteurs en de films waarin ze spelen.
Toen we om even na zessen weer hier voor de deur stonden had Henry de nasi klaar. We worden hier behoorlijk verwend.
Morgen vieren we Rick z’n verjaardag. Daar kan hij niet onderuit en… ik heb het idee…. dat hij dat toch wel heel leuk gaat vinden.

Ja.. ook Evert van Benthem woont in deze buurt…

Gisteren was het zover, De mannen en Niesje hadden aardig geoefend en maakten met het lied “Abba Father, You Alone” hun opwachting in de dienst in de Lutherse kerk in Dickson. Henry stelde ze voor en zei: “This is Nies, she is not my niece, but my sister in law. She is married to Ben, my youngest brother. There is a difference between us : 2 years and 8 inches..”                                   Lachen.. “And this is my oldest brother Willem. He’s the senior of our family”.

Wim en Ben versterkten met hun mooie bassen ook Henry’s zanggroepje dat de gemeentezang begeleidt.
Het werd zeer gewaardeerd en de dominee merkte op dat er genoeg ruimte was hier…om te blijven. Henry en Tonny hebben al echt een plaats tussen deze mensen. Wij werden ook allerhartelijkst ontvangen. Het was leuk dat ook Fred, Gera, Janny en ja, ja, ook Rick er waren in deze kerkdienst. Rick merkte fijntjes op dat wanneer het bij ons ook zulke kerkdiensten zouden zijn hij wel weer naar de kerk zou komen.

Na de kerkdienst in Dickson wordt iedereen uitgenodigd voor de koffie en verder samenzijn. Zo heeft de kerk een dubbele functie. Het was ook leuk om Evert en Janet van Benthem te ontmoeten. Zij wonen ook hier in deze buurt. Het was dus een hele Hollandse club. Ook Albert die met een Canadese getrouwd is en de klauwen van koeien bekapt was er bij. De problemen van het boeren in Nederland kwam ook aan de orde. Hier in Canada zijn de melkprijzen ronduit goed te noemen.
Het werd verder, ondanks het natte weer, een gezellige dag. De hele familie kwam naar ons toe om samen o.a. van de lamspoten van de Texeler schapen van Mike te genieten. Rick kreeg de dvd aan de gang die de anderen niet konden starten. Het bleek iets met kabeltjes te wezen… maar toch…!
Janny was er natuurlijk ook en we zaten nog lang na te kaarten.

Amper thuis zijn we al aan het voorbereiden voor de volgende reis naar Leduc, zo’n 1 uur en 3 kwartier noordelijk. We halen Tom en Rick op en gaan op weg. Tom in een strak pak met stropdas. Dat hoort bij zijn nieuwe club in Red Deer. We zetten hem af en gaan intussen maar wat eten en dan…
Ik weet niet wat me overkomt. Zag ik vanmorgen de meisjes van 15-18 aan het ijshockeyen. Dit is nog even wat anders. Die mannetjes in hun nette outfit zijn veranderd in brede kerels, net als de meisjes vanmorgen helemaal ingepakt in lichaamsbeschermers. Het knalde er op en binnen de kortste tijd zat Tom al op de strafbank. Het bleef bij één keer, maar soms zaten er wel 4 tegelijk. Het was een enorme partij waar het zeker niet zachtzinnig aan toeging. Er gingen zelfs een paar sticks aan flarden. Maar prachtig om mee te maken.
“Geniet er maar van”, zei Wim, “want je zult het niet gauw meer meemaken… twee ijshockeywedstrijden op één dag!