Weblog2

Dat moest even….

“Er staan hier meer van die grote Sjonnies” , meldt Rick. Hij kijkt eens goed om zich heen op deze back to basic camping. Hij staat net van zijn eerste kop koffie van Tonny te genieten. Gisteren hebben we de rode zalmen wel niet zien springen, maar meer tegen de stroom in zien worstelen in de iets minder snel stromende rivier.
“Zijn dat berken”, wijst Wim op een paar bomen met een lichte bast. Maar Henry weet te vertellen dat het espen zijn die hier veel voorkomen, maar die ik zelf niet ken. Ik begrijp ineens waar de uitdrukking: hij trilt als een espenblad vandaan komt.
We gaan samen in de camper op ontdekkingsreis in het Wells Grey Park, een oneindig lange weg. Bij ieder uitzicht punt maken we een stop. De Helmkens Fall maakt de meeste indruk met z’n dubbele waterval.
Aan het eind van de middag gaan we een Duits- Canadees restaurant in en genieten van de Jagerschnitzel- Niesje-, Wiener schnitzel- Rick-, de Ocean Combo- Ben- de Trouit- Tonny en Ik en de beide broers Wim en Henry gaan aan de Sirloin Steak. Mmmm!
Op de camping staat de fire pit klaar en we zitten nog lang bij het vuur. Over de techniek van het echte vuur maken wordt lang gediscussieerd door de 3 broers.

De manier van rondtrekken door de natuur begint warempel wat op onze tocht per camper door Noorwegen te lijken in 1991. Het was daar wild kamperen en badderen in de rivier of douchen onder de waterval. Na een week hadden we allemaal coupe orkaan. Hier spoelt Wim m’n haar uit met een ketel lauw water. Het is nu wel behelpen met een toilethuisje op de camping waar ik vanmorgen ook nog een dikke Canadees liet schrikken toen hij daar met zijn blote knietjes zat en ik de deur lostrok. Hij vond het niet leuk!.
Verder zijn we aardig zelfvoorzienend geworden al vindt Niesje het wel erg minimaal. ” Och… in Jasper hebben we weer een goede camping”, troost Tonny.

En bij Rick stampt de regelmaat van het douchen er goed in..

Bij de Gallery: Mother Earth

Mount Robson heeft zich verstopt

“Ik verveel me nog voor geen meter”, zegt Rick als ik hem vraag hoe hij het vindt om met dit stel ‘bejaarden’ op pad te zijn.
Hij geniet van alles en kan het goed met zijn ooms en tantes vinden. Rick slaapt vanavond weer bij Henry en Tonny in zijn eigen appartementje. ‘Dat scheelt weer een snurker’ wordt er even geopperd. ‘Nou’, zegt Niesje, ‘Rick snurkt anders heel beschaafd… mmmmmm…mmmm…. Ben kan het heel anders: Grrrrr.. Grrrrrrrrr.’ Het is wel volle bak met z’n vijven in één camper, maar Niesje zorgt ervoor dat alles gladjes verloopt. Ze kookt heerlijk en de rest ruimt op en doet de afwas.
Vanmiddag zijn we in Penticton aangekomen, bijna tegelijk met Henry en Tonny. Het was een prachtige rit door dit gebied met veel fruitteelt en wijnbouw. Overal stalletjes met fruit langs de weg en alles van een geweldige kwaliteit. Het deed met denken aan het zuiden van het Noordereiland van Nieuw Zeeland.
Nu staan we naast elkaar en praten bij. De truck is weer klaar en ze zijn in 1,5 dag doorgereden. Nu kunnen we samen verder. Voor morgen staat er een bezoekje aan een atelier op het programma, ongeveer 30 km hier vandaan. Het schijnt een echtpaar te zijn uit Zutphen. Ik ben benieuwd.

Mijn bezoekje aan de chiropractor was de moeite waard. Hij werkte met een soort rode ledlampjes en heeft wat weg van edukinesologie. Ik heb er wel vertrouwen in. Het is hier heel gewoon om naar een chiropractor te gaan. Ieder dorp heeft er een paar. Er moet wel een vervolgsessie komen… morgen hier in de buurt. De afspraak werd mooi door de assistente gemaakt. Ik ben nog steeds behoorlijk onthand met zo’n pijnlijke rug en been. Het schiet nog niet op en ik moet vooral kalm aan doen, niet te lang in één houding zitten. De painkillers doen hun werk, maar mijn maag houdt daar weer niet van. Dus probeer ik zo weinig mogelijk te nemen. Maar toch kan ik het meeste van wat we ondernemen gewoon meedoen.
We hebben hier maar een wasje gedraaid, de onderbroeken en sokken zijn weer schoon. Onze campingbaas Bob ging ons voor op zijn scootertje om ons naar de plek te brengen… leuke man. Het nummer van het toiletgebouw was volgens hem gemakkelijk te onthouden: 2 pizza’s 4 1… 241 dus.

Wanneer je zo met z’n allen bij elkaar bent en buiten zit met een drankje dan komen de familieverhalen vanzelf weer los. Ook Niesjes vader wordt geciteerd. Als tante Catrien meldde dat ze slecht geslapen had, pareerde oom Paul dat ogenblikkelijk met: “Slecht geweten zeker?” Of: “Catrien… breng je m’n pantoffels even… en er meteen achteraan: Ik zou het maar gauw doen, want er is vraag naar ouwe kerels. (pas was eer een jonge vrouw met een veel oudere man vandoor gegaan)
Het was een kleurrijk gezin waarin Niesjes opa Gerard en Piet, de opa van de jongens van der Kolk, zonder moeder opgroeiden, drie jongens en drie meisjes. Ze voedden zichzelf en elkaar op. Het was nogal vrijheid blijheid heb ik begrepen.
Toen opa Gerard met Zaza- eigenlijk heette ze Niesje- trouwde, zal deze laatste wat uitgestaan hebben. Eén van de tantes die ongetrouwd bleef, tante Na, hielp mee in de bedden zaak van de familie, maar ze zorgde niet altijd voor extra klandizie. Wanneer iemand om iets kwam vragen waar ze een hekel aan had, zei ze ijskoud: “Voor jou heb ik het niet”.

Rick is actief met zijn foto uitrusting.

Natuurlijk volgt Henry als oud- wethouder van Hattem de Nederlandse politiek. Wij hebben alles achter ons gelaten. “Oh… Tjeenk Willink formateur?” “Da’s Pvd A”, weet Niesje meteen te vertellen, maar daar blijft het bij. We zijn nu op vakantie.
De Indian Summer waar we eigenlijk op gerekend hadden, komt nog niet helemaal uit de verf. Toch zaten we gisteravond lang buiten en vanmorgen bij het ontbijt opnieuw. Nee… we mogen niet klagen. Het klimaat hier in British Columbia is prettig en die Summer lijkt nog wel te komen.

Wanneer je vroeger op een verjaardag de zussen Hermien en Coba bij elkaar had was het een belevenis. Opgetogen verhalen met veel handgebaren. Tante Riek was de rustigste en schoonzus Janna net zo. De laatste zat vaak met de armen over elkaar terwijl ze met een “ O, Jao jao…” aangaf ze aan dat ze het met iets eens was. Neef Johan kon zijn moeder en tante prachtig imiteren. Hij heeft dezelfde dramatiek. Toen we eens bij hen waren in hun vorige huis gaf hij nog een staaltje toneel weg waar je u tegen zegt. Hij imiteerde zijn tante Coba op een manier die me bijna tranen in de ogen bezorgde. Hoe mama bij zus Hermien binnenkwam en de jas aan de ene kant van zich af gooide en de tas aan de andere kant en naar de wc snelde!

Hij vertelde dat hun zoon Albert drama-docent op het ROC is. Dat verbaasde me helemaal niet meer. Ha! Hij vertelde ook nog even tussen neus en lippen door hoe mama het helemaal niet zag zitten dat er in de nieuwe Simca een pookversnelling zat i.p.v. een stuurversnelling. Na een week kwam ze weer langs bij Hermien.

”En hoe bevölt de auto, Coba?” “O, een fluitje van een cent. Dat kön i’j ok” . , antwoordde die.

Ik vergeet nooit hoe hij ook op het 40-jarig huwelijksfeestje van Gerke en Wim vertelde wat de reactie van oom Sjoerd was toen de eerste brief van Gerkes aanbidder binnen was gekomen. ”Daor begint het gedonder al!” En Gerke was de eerste pas!

Ik weet niet of wij op hen lijken als Diny en ik bij elkaar zijn. Dramatiek zit er bij mij niet zo in. Maar als we samen zijn…? Moeten we de rest maar eens vragen.

De Bijenhofjes in de Wildenborch hebben het wel geërfd. Heintje en Gerrie konden samen hele toneelvoorstellingen uitvoeren. Op de 12,5 jarige bruiloft van Pa en mama hadden ze een lied in elkaar gedraaid waarbij ze uitbeelden wat ze zongen. De regel over ‘ome Sjoerd met et korte boksjen an die zondags naar de Boomgaard kwam’, zie ik nog voor me.

Ach ja.. op een wat trieste dag wat het weer betreft zit je nog wel eens terug te denken aan deze tak van onze familie en kan een glimlach niet tegenhouden…

Morgen gaat het gebeuren. Om kwart over 1 worden we verwacht bij Cruise Canada om de camper op te halen.  Onze eerste stop zal zijn bij Crowsnest Pass, een eind ten zuiden van Calgary en vlak aan de grens met de USA. Vijf jaar geleden waren we hier nog met Fred en Gera en hun gezin. Erg mooi en interessant gebied. Daarna gaat het weer west en noordelijk: Nelson, Kelowna, Revelstoke enz.
Controle van de camper in Calgary.

Ziezo daar zijn we weer. Je kunt wat meemaken in een paar dagen. Henry en Tonny gaan mee met de caravan achter hun truck. Wij volgen eerst met Gera naar Cruise Canada in Calgary.
Dan volgt de video met de instructies, de controle.. En dan… op naar Crowsnest Pass. Het fornuis rammelt. een lade vliegt spontaan naar voren. Tja dat moet je even leren.
Jammer de Bar u rach, die halverwege is, is gesloten.

Kamperen is afzien. Daar komen we snel achter. De keuken uitrusting is minimaal en dat voor een kokkin als Niesje. Geen broodplank, geen theepot of koffiekan. We zullen het er mee moeten doen. Tonny heeft nog een koffie kannetje over met filter. Thee maken we gewoon per kop.
Het opmaken van het bovenste bed is geschikt voor een lachfilm. Ben maakt het bed op boven de cabine. Niesje staat er voor en geeft aanwijzingen. Het duurt even, maar dan kunnen ze verder met de rest van de aansluitingen volgens het boekje. De waterpomptang van Henry komt van pas. Ik weet niet wie het eerste begon met : Daar komt Willem met de waterpomptang…

De Frank Slide.

Dan verder naar de prachtige omgeving bij Crowsnest Pass vlak bij de Frank Slide, het dorp dat in 1903 bedolven werd onder een steenmassa die van de Turtle Mountain naar beneden stortte. 600 mensen werden gedood in 60 seconden. De mijnwerkers ondergronds konden zichzelf een weg naar buiten hakken. Het centrum als een herinnering aan deze tragedie is de moeite waard. Vooral de film die een echte weergave geeft van het verleden van dit dorp en de mijn die uiteindelijk in 1918 gesloten werd.

De eerste morgen op deze camping in Crowsnestpass moet ik gewoon meteen even naar het riviertje dat langs de camping loopt. Vijf jaar geleden konden we er gewoon langs lopen en zagen een bever zwemmen. En Ian liet zich daar op een autoband de rivier afdrijven.

Die eerst avond gaan we met z’n 7en in de truck van Henry en Tonny een restaurantje zoeken.            “Allemaal in de gordels”, roept Henry, “Jarretelgordel hoeft niet Rick”. We moeten maar niet gecontroleerd worden want er zijn maar 6 gordels in de truck. Dat komt op minstens 100 dollar. Het eten is voortreffelijk. We proeven een echte Canadese steak en dat gaat er goed in.

In het Frank Slide Centrum hangt een grote quilt die gemaakt is door de Women Community van Crowsnest Pass. Prachtig!

Tot de truck van Henry en Tonny het opgeeft.
We staan net bij een supermarkt als hij de eerste keer kuren krijgt. Een vriendelijke Canadees helpt ons weer op weg met kabels aan de accu. Maar die zelfde avond staat Henry met de truck een eind verderop en geeft hij het echt op.
Wim en Ben halen hem op met de camper. Wat nu?
“Jullie gaan maar verder, we komen wel na”, beslist Henry.

De voorlopig laatste avond zitten we samen om het kampvuur. Er wordt geoefend, want straks moeten ze in de kerk in Dickson als koortje samen een paar liederen zingen. Abba Vader klinkt al heel mooi. Het is bere- gezellig. Nee, nog geen echte beer gezien.
Morgen wordt de truck van Henry en Tonny naar een garage gesleept en zal waarschijnlijk dinsdag gemaakt worden.

Het begint al aardig te wennen hier. We ontbijten op ons gemak en na de koffie gaan we er op uit. Denk niet dat je hier in een stief kwartiertje ergens bent. Het landschap krijgt onderweg wat meer bebossing. Dan slaat Henry ineens af en een gravel road op. We bezoeken een shop die ze beter een museum hadden kunnen noemen. Antiek en grootmoederstijd vechten om de voorrang. De eigenaresse heeft connecties over de hele wereld, maar veel uit Denemarken en zelfs Rusland. Ik vind warempel nog een schaapje. Niesje valt voor een mintschaaltje in de vorm van een sierlijke glazen zwaan en wel in haar favoriete felblauwe kleur en Tonny vindt een jampotje van minstens 80 jaar oud.
Dan wordt het tijd aan voor een bezoek aan de Mall in Red Deer. We kijken onze ogen uit, zoveel winkels bij elkaar en beginnen eerst maar eens met een enorme mok coffee macchiato.

Dan gaan we ook nog gewoon shoppen  in Spruce View en belanden bij Jannie op haar terras. Die had de mannen allang gezien bij de Liquor Store. Fred, Gera en Rick zitten er ook al en Jannie geniet van al deze gezelligheid. En wij ook.

Er komen steeds nieuwe verhalen los. Niesje die al vanaf haar 11e bij haar tante Siet en haar jongens kwam logeren moest wel eens wat verduren. Piet en Henry bleken erg goed in het uitdenken van onschuldige plagerijtjes. Behalve dat ze haar een keer vastgebonden hadden in een rookstoel, bleek ook de fantasie van Henry mee te doen. Tante Bep maakte voor de familie de Bruin in Zoetermeer heel wat kleding en als Niesje dus weer eens naar Hattem ging was zij zeker aan de beurt. Zo had tante Bep voor haar een soort pyjama gemaakt waar ze helemaal inzat met een rode kol . Toen Henry haar te voorschijn zag komen in haar nieuwe pyjama waar ze zo trots op was, sprak hij: “Zo Niesje, heb je je ruimtepak al aan?” Niesje zat er niet mee, ze kon er smakelijk om lachen…., maar ze weet het nòg!

Ook het vervoer van en naar Hattem kwam ter sprake. Vaak hadden oom Paul en tante Catrien een van de jongens meegenomen naar Zoetermeer en deze bewuste keer was het Henry, Samen met Niesje en haar broer Bertus zou hij na een paar weken in de vakantie weer terug naar Hattem. Maar hoe? Oom Paul had een drukke zaak in bedden en aanverwante artikelen en kon niet altijd weg, maar hij had nu warempel een vrachtwagenchauffeur bereid gevonden om tegen een vergoeding de drie mèt fietsen mee te nemen. Ze moesten zich verdekt opstellen en stil houden, want eigenlijk mocht dat natuurlijk niet. Het duurde heel erg lang daar in die donkere laadruimte waar een plekje voor hen afgeschermd was. Ze hadden geen idee waar ze waren, maar op een gegeven moment durfde er een door het ruitje naar de chauffeur te kijken en ziet ineens dat ze al bij de IJsselbrug bij Zwolle zijn, maar de chauffeur beduidt meteen dat ze moeten duiken en snel.
Pas in de buurt van Rouveen heeft hij het drietal er uit gelaten. Het was minstens 25 km fietsen naar Hattem. En de familie in Zoetermeer en Hattem had het intussen niet meer.