Weblog2

Nu ik toch bezig ben met de zeereis van opa zou het niet volledig zijn zonder een foto van die zee waar hij helemaal wèg van was.

Opa’s journey wouldn’t be complete without a picture from that sea which he loved so much.

Op de foto van de passagiers van de Auroria staat ook de kinderwagen met baby die opa ook al vanaf het dek erboven gefotografeerd had. Hij vond de baby wat van Dina weg hebben. Die moet toen toch al 19 geweest zijn. Opa heeft dus wel een goed geheugen gehad dat hij zich de babygezichtjes van z’n 10 kinderen nog zo goed kon herinneren.

On that picture of the passengers of the Auroria you could see that pram with the baby, of which opa had taken a picture from the deck above too. He remarked that that baby’s face looked like Dina’s face when she was a baby. Dina was already 19 at that time. So he must have a very good memory about the baby-faces of his 10 children.

De tekst stond op de achterkant van de foto.

1932, onderweg naar Amerika. Op de Auroria werd nog een foto gemaakt van alle passagiers. Hij staat als meest linkse man met pet. Opa stuurde deze foto op naar huis met op de achterkant de volgende tekst:.

Ik heb er iets af moeten doen, anders was de enveloppe te klein.
Die grappenmakers daar achter mij waarvan de één zijn arm op mijn schouders legt, zijn gewone passagiers. Die hebben hun papieren muts opgezet die wij voor een paar dagen hadden gekregen bij het diner toen het zulk beroerd weer was. Dat was natuurlijk om ons afleiding te geven. Als je door de zaal keek was ’t een komisch gezicht, maar ik en nog een paar bejaarde mensen, hebben hem toch maar niet opgezet.

On the Auroria in 1932, on his way to Amerika a picture was taken. Opa is the man on the left with cap. He send this picture home with the following text:

I had to cut of a little bit, otherwise the envelope would be too small. Those jokers there behind me, from whom one of them put his arm on my shoulders, are normal passengers. They had put on their paper bag, which we’d got at dinnertime when the weather was so terrible, like a cap. That was I ’me sure to take us out of ourselves. When you were looking into the dining room it was such a crazy sight, but me and a few elderly people either haven’t done that.

De Wiersse had een zuivelfabriek, ook wel de “botterfabriek” genoemd. Toen opa Eggink nog niet zolang getrouwd was werd hij melkrijder voor deze fabriek. Opa Jansen was geen gemakkelijke man en promoveerde opa maar tot melkrijder.
Op deze foto staat het personeel van de fabriek in het wit en alle of een deel van de melkrijders. Wanneer ik iemand zou moeten aanwijzen als opa in zijn jonge jaren… dan is het die man achteraan die zijn been zo schuin van zich af zet, maar misschien kan iemand anders er meer over vertellen.

The Wiersse had a Creamery, also called “de botterfabriek”. When opa Eggink married opoe Dientje, her father opa Jansen wasn’t a easy-going man and wanted him to become a milkman. He was that for years.
On these picture you see the workmen of the Creamery- in white- and all of the milkmen or a part of them. When I had to point to which one of the men would be opa I should say it might be that man on the background who has his leg so diagonally will be him, but perhaps someone else can tell it for sure.

Jannie Klein Ikkink schreef dat zij ook een vergelijkbare foto heeft bij ome Jan op de hooiwagen. Al hadden ome Jan en tante Jantje zelf geen kinderen …het was bij hen een paradijs voor alles wat kind was. Bedankt Jannie!

Hallo Hetty,

Wij, familie Dinkelman, hebben een gelijksoortige foto in ons bezit. Hier staan mijn broer, zusje en ik op. Ook wij mochten bij Ome Jan op de hooiwagen. Ik kan niet zien wie er op jouw foto zitten maar de meest rechtse lijkt mij Jurrie Braakhekke. Zij is vorig jaar september op 60 jarige leeftijd overleden.

Groeten Jannie

Neighbour Dinkelman’s daughter Jannie wrote they had a picture just like that upon the hay. Here you see her with her brother and sister. Ome Jan en tante Jantje didn’t have children of their own but at the Boskamp it was like a paradise for all children.

Eén van opa’s foto’s in de zomer van 1932.
Vier generaties van Heuvelen in Iowa maar dan, behalve Harold, wel de vrouwelijke lijn. Nettie met Harold, haar moeder èn haar oma. Een unieke foto! Opa was zeer gecharmeerd van deze familie. Hij kon ook goed met ze overweg.

One of opa’s pictures, summer 1932.
Four generations van Heuvelen in Iowa, except Harold all women. Nettie with Harold, her mother ànd grandma. An unique picture Opa was been taken of this family. He get on well with them

Wat is er mooier voor een kind dan mee te rijden boven op zo’n vracht hooi. Dat ruikt zó lekker en je beweegt helemaal een beetje mee. En… op De Boskamp waren alle kinderen welkom. Ik meen in het meest linkse kind Eefje Kettelarij te zien.

To ride along on the top of the load of hay was so nice. The smell of hay is so fine and you are moving with that load too. At de Boskamp all children were welcome.
I think that the girl on the left is Eefje Kettelarij.

Al heel wat keren heb ik kinderen op hun eerste schooldag opgevangen. Ook onze eigen kinderen heb ik naar school gebracht op hun eerste dag op school. Daar waren in die tijd nog weinig vaders bij. Ik kan me niet herinneren dat ik zo’n eerste dag een foto heb zien maken. Nu zal dat waarschijnlijk wel gebeuren, maar in de 70er en 80er jaren heb ik het niet gezien. Iedereen vond het wat spannend, zowel de moeders als de kinderen. Gespannen gezichtjes, een enkel traantje.
Deze foto is waarschijnlijk in 1928 genomen toen Bram voor het eerst met Jan en Mies mee naar de Julianaschool in de Wildenborch liep. Niks wegbrengen, gewoon met je broer en zusje mee. Bram lijkt er zin in te hebben want hij loopt voorop en trekt Mies gewoon mee. Jan lekker nonchalant met de handen in de zak. Alle drie op hun klompen. Achter Mies zie je nog net de hond die een eindje meeloopt.
Maar opa nam bij deze jongste spruit wèl even een foto! Tante Jo wist dit te vertellen. Ze ziet niet veel meer, maar kent al die foto’s gewoon uit haar hoofd.

Several times I received new children on their first day at school. And I ‘ve brought our own boys into school on their first day. I can’t remember that mothers took a picture of such a special moment.
These days it will happen, but in the 70ties and 80ties I haven’t seen it. Everybody was a bit emotional, children and mothers as well. Sometimes a tear was to be seen.
This picture is probably taken in 1928 when Bram went to the Julianaschool in the Wildenborch with Jan and Mies on his first schoolday. No bringing but just walking all the way with your brother and sister. He is happy to go with them yoy see. And all of them are wearing the wooden shoes as usual at that time. The dog is to be seen behind Mies and is walking with them for a moment.
But opa took this picture at this happening. Tante Jo knew it all and told us about it. She doesn’t see much any more, but she ’s got all the old pictures in her mind.

Een foto die me maar blijft boeien.
Een stel vriendinnen, maar erg vrolijk kijken ze niet allemaal. Zeker Jo niet die links achteraan zit. Ook Dina niet, die kijkt wat stoer. Pubers van toen. Naast Dina zit Anneke van Ark en daarnaast Dika.
De jongens hebben ze versierd met bosjes bloemen. Ik neem tenminste aan dat die dat niet zelf verzonnen hebben. Links lijkt me Jan en rechts Bram. De andere ken ik niet.

A picture I have to look at all the time.
A couple of friends, but they don’t look very happy.
Especially Jo on the left. And also Dina in the middle, it looks like she would say: So here we are! Teeners at that time. Next to Dina is Anneke van Ark, one of Dina’s best friends and next to her Dika.
They decorated the boys with bunches of flowers. That’s what I think, if indeed they didn’t do it themselves. It seems to me that Jan is the left one and Bram is the boy on the right. That boy in the middle might be one of their friends.