Weblog2

Dit meldde Herman terug op de achterkant:

Allen gezond. Dochter geboren 31 mei 1942. Naam Berdena.
Groet Vader , Moeder, Broers en Zusters.
En beste wenschen aan alle familie..

Dit bijzondere document is binnenkort weer te bezichtigen bij Erna Bloemendaal….ja inderdaad… in het mandje van opoe.

Herman wrote:

All in good health. Born: a girl on the 31th of May 1942. Name Berdena. Greetings to Father, Mother, Brothers and Sisters.
And best wishes to whole of the family.

This special document is to be seen very soon at Erna Bloemendaal’s place. Yes… in opoe’s basket.

In de 2e WO 1940-45 was er geen enkel direct contact tussen de familie hier in Nederland en in de USA. Toen in januari 1943 Eefje geboren werd bij tante Dika en oom Hendrik Kettelarij probeerde ome Hendrik een berichtje naar Amerika te sturen via het Internationale Rode Kruis in Genève.
Hierbij werd de geboorte van Eefje gemeld en tegelijk ook maar de huwelijken van Jo met Hendrik Jan Groot Nuelend èn van onze ouders Hendrik Jan en Coba. Het duurde 1,5 jaar voor er bericht terug kwam waarbij Herman de geboorte van Berdena in 1942 meldde. Het originele document is altijd bewaard gebleven.

There never was direct contact during the WO II 1940-45 between the Egginks family in Holland and Amerika. When Eefje Kettelarij was born in Januar 1943 ome Hendrik tried to contact them by the Red Cross. He told about the birth of his daughter Everdina and about the marriages of Jo and Hendrik Jan Groot Nuelend and also of our parents Hendrik Jan and Coba. It took 1,5 year before a message came back to Holland. Herman told about Berdena who was born on the 31e of May 1942. The original document is always been kept carefully.

Nog zo’n mooie oude foto van het echtpaar Middelkoop- Eggink bij de boerderij!
Dit keer bij de waterput.

Ooit begonnen ze natuurlijk met z’n tweeën: Koos Middelkoop en Heintje Eggink voor hun boerderij in De Steeg.
Heel apart om je eigen naam zo te zien staan.

De familie Middelkoop heel wat jaren en weer twee kinderen later èn nu aangevuld met Dolf van Jozien en Karel van Coby.
Ik doe een poging:
Boven van l. naar r.: Johan, Coby, Karel, Jozien en Dolf.
2e rij links en rechts van tante Heintje en ome Koos, die stralend in het midden zitten: Diny en Koos.
Onderste rij van l. naar r.: Henk, Nelly, Gerrit, Hendrik Jan en Herman.
Is deze foto misschien met hun 25 jarig huwelijk genomen?

Many years and two children and even two sons-in-law later… Dolf with Jozien and Karel with Coby.
This picture is probably been taken when they celebrated their 25 years of marriage.

De familie Middelkoop een paar jaar en twee kinderen later…nu onder de waslijn.
Even kijken… van l. naar r.: Johan, ome Koos, Diny, Koos, Jozien, Herman, Coby, Hendrik Jan bij tante Heintje op schoot en Henk in het hobbelpaard. Gelukt?

A few years and two children later… now beneath the clothes-line.

Bij de foto’s die in het album van tante Jantje tegen kwam waren ook een heel stel van de familie Middelkoop uit De Steeg. Deze foto zal uit ongeveer 1943/44 zijn.
Ik denk dat het van r. naar l Diny, Jozien, Coby, Johan, Koos en Herman zijn, maar ik kan me vergissen natuurlijk.
Tante Heintje vertelde pas dat er regelmatig wel eens iemand kwam die hun gezin graag wilde fotograferen.
En zeg nou zelf: is dit geen plaatje?
En zoals het hoort: de poes en de hond horen ook bij het gezin.

In tante Jantjes photo-book I also discovered a lot of pictures like this one from the Middelkoopfamily. It will be about 1943/44.
I think you see from r. to l.: Diny, Jozien, Coby, Johan, Koos and Herman.
Tante Heintje told me that regularly somebody would like to make pictures of their family.
And as you see: It’s a very nice one.
Even their cat and dog belong to the family.

Lieve Dina,

Soms staat er aan de overkant,
Verborgen achter ’t riet
Een bloempje door elkeen bemind
Het heet Vergeet mij niet.
En als gij dan die lieve bloem
Aan ’t kabblend beekje ziet
Denk dan o Dina dat ik smeek
En in de taal der bloemen spreek
Vergeet mij niet.

Ter herinnering aan je zusje Jo

Beste Dina!

Strooi vandaag één enkele bloem
Op uw’s naasten pad
Strijk hem van ’t bezorgd gelaat één enkele rimpel glad
Lenig smart of droog één traan
Breng één enkele glimlach aan
Doe één woord van liefde horen
En uw dag is niet verloren.

Je zuster Hanna
———————————————————————————————————————
Maar heel bijzonder vond ik op het eerste blad opa’s ontroerend schrijven, dat hij pas een tijd na Dina’s overlijden in haar album schreef.

Lieve zus Dina, in een betere wereld.

Met ontroering en smart, zie ik dat je, net als Jo, voorin uw album ruimte hebt gelaten voor een woord van uw vader of moeder. Gij kunt nu niet meer met aardse ogen zien dat uw vader zijn verzuim goed wil maken, maar omdat ik weet dat je met onze gedachtenwereld in verbinding blijft met ons, ben ik toch nog getroost.
Ik kan hier nu geen gewone wensen meer neerschrijven, dit heeft geen waarde meer, maar in gedachten heb ik ook nu gemeenschap met u. Ik ben u dankbaar lieve zus,, voor de inspanning die gij u hebt getroost, om uw vader en ons allen te bewijzen van uw voortleven te geven en ook van uw medeleven met ons. En zo zullen wij met elkaar voortleven tot de tijd komt dat wij van aangezicht tot aangezicht elkaar zullen weerzien, aan gene zijde van dat gordijn. En die tijd kan nu toch niet zo heel ver meer af zijn en zult gij uw vader en moeder verwelkomen met een kus en voorthelpen als wij nog zwak zijn. Wat zal dat heerlijk zijn. Dus tot dan, lieve zus Dina, tot dan.
Uw vader.

Very special was Opa’s writing on one of the first blank pages of Dina’s poeziealbum..

Dear sister Dina, in a better world. With emotion and sorrow I see you left a blank page in your album like Jo did, a special page to use by your mother and father to write something special for you. You aren’t able to see with earthly eyes that your father will make his omission good, but knowing you will be with us in our thoughts it comforts me.
I cannot write down the normal wishes, that will have no use, but in mind I’m with you. I’m very grateful, dear sister, for your efforts to show me and all of us that you are living there and gave your sympathy with us. And so we are living until the time is coming that we will see each other from face to face, at the other side of that curtain. And that moment cannot be far away and you will welcome your mother and father with a kiss and will help us when we are weak at that moment. That will be a great moment. Also … see you then, dear sister Dina, see you.
Your father.

Het poëziealbum van tante Dina waarin zussen, broers èn vriendinnen een versje schreven. Dit is het versje van vriendin Sientje, maar zelfs broertje Jan, en ook Herman toen die in 1929 terug was, hebben er in geschreven.

The poeziealbum of Dina in which sisters , brothers and friends wrote their poem. This poem is from her girlfriend Sientje, but also little brothers Jan and Bram and even Herman when he was back in Holland in 1929 wrote their poem in this lovely poeziealbum.

Lieve Dina

Al ben ik nog wat klein,
Toch wil ik in uw album zijn

Je broertje Bram

Lieve Dina

Gij vraagt mij een versje
Te schrijven op dit blad
Maar allerliefste Dina
Ik weet zowaar niet wat
Maar toch wil ik u wat wensen
Een zeer gelukkig lot
Bemint door alle mensen
Maar bovendien door God

Ter herinnering aan uw vriendinnetje
Z.M Klein Ikkink

Lieve Dina

Leef gelukkig en tevreden
Nimmer treffe u verdriet
En vergeet uw hele leven
Uw zusje Miesje niet.

Je zusje Mies

Afgelopen dinsdag waren we bij tante Heintje. Ze zat echt op haar gemak te vertellen over haar jeugd. Over vader die met ome Berend zoveel land ontgonnen had dat hij van de baron van de Wildenborch als bosgrond gekocht had. Toen hij later het hout verkocht had dat er af kwam had hij z’n geld al weer terugverdiend en werd er De Boskamp op gebouwd en hadden hij en Berend allebei hun eigen plaats ontgonnen. Tante Heintje herinnert zich dat er lang een hele bult stobben heeft gelegen tussen De Boskamp en Braakhekke.
Opa Jansen was inderdaad een wat sjacherijnig man die weinig van de kinderen kon hebben. Maar ommoe, zoals opoe Jansen genoemd werd, was een lief mens die hield van zingen met de kinderen. Ze kende heel veel liedjes, maar opa vond het maar niks als ze samen zongen en bromde dat ze stil moesten zijn. “Och kinder…”, zei ommoe dan, “Gao maor met de rugge naor em toe zitten, dan hef e niks in de gaten. Hee is toch doof”. Ze vertelde over haar verkering met ome Koos toen ze op De Hut in De Steeg ging dienen. De zus van Koos werkte daar tegenover en zij ging wel eens met haar mee naar huis. Het had nogal wat voeten in aarde gehad voor ze echt geaccepteerd werd. En dat ze vaak naar huis had verlangd toen ze eenmaal getrouwd was, maar dat dat moeilijk was vanwege de afstand. Ze vertelde over haar gezellig gezin. Ooit vroeg ik haar of het niet erg druk was geweest met 10 kinderen. “Och”, zei ze toen, “Ik heb ze niet allemaol tegeliek gekrege”. Er vroeg eens iemand of het niet moeilijk was met zoveel kinderen. Dan zou er toch regelmatig ruzie zijn! Ze kon ze gerust stellen. Ook dat was niet aan de orde. Ik denk dat ze met opgewekte zin haar gezin bestuurde. Nog steeds is ze opgewekt al vindt ze het moeilijk dat ze niet mobiel meer is. Maar wil ze echt ergens heen dan regelt ze zelf een rolstoelbus en één van haar dochters en… ze gaat!

=========================================================================================================

Last Tuesday we visited tante Heintje. She told us about her youth. About opa, her father who cleaned that piece of wood he had bought from the Wildenborch. When he sold this wood afterwards he had already his money back and build the Boskamp and both, he and uncle Berend owned their own place at that time. Tante Heintje remembered the big hill of trunks and pieces of wood between Boskamp and Braakhekke.
Opa Jansen was not a very happy man, he was a grumbling old grandpa. The children made too much noise and he did not like their singing. Ommoe, the children called her like that, was a very pleasant and caring grandma. She teached the children a lot of songs and when opa was grumbling about it, she said: ”Och children… go and sit with your back to him so he can’t see you’re mouth. He is deaf”. And so they did.
Tante Heintje also told about how she met ome Koos when she was working at the Hut in De Steeg. His sister worked at the other side of the road and took her on a day off to the Middelkoops. It took a while before the family accepted her because of the big family with their small farm in the Achterhoek.
Actually she would like to go more often to her parents but it was a bit too far. Hanna was married before with Gerrit Voortman and came on that rather large farm. She did not like it she had nothing to bring in when she married. When tante Heintje married Koos she got a cow to bring with her to De Steeg ànd a carriage. When they were together in Home De Borkel in Gorssel Hanna talked about it with Heintje and that it has been so difficult for her during all her life. She told also about her cosy family. I asked her once if she had been very busy with her 10 children. She laughed and said: ”O.. but I didn’t get them all at once. Someone asked her about that large family. It must have been a lot of fighting with so many children, but she could ignore that. That was no point. I think she managed her family on a very pleasant way. And so she is doing now, however it’s difficult that she is not mobile any more. But when she really wants to go somewhere, she arranges a wheelchair bus and one of her daughters and … there she’s going…!