Weblog2

Dina’s gedicht over het lange end heeft op 4 april 1938 de krant gehaald, na het fatale ongeval op weg samen met Hendrik Jan naar haar nieuwe dienstje in Hilversum.

“T LANGE END”
– de weg van Vorden naar den Wildenborch-

Het lange end kent vele menschen
En vele mensen kent dat end,
Waar enkel boom en dennen groeien
Met slechts een enkele bank bekend.

Dat end is velen lief geworden,
Zoo denk ik vaak en is ’t zo niet?
Hoeveel zou zij daar niet bewaren
Van alles, wat ze zag en ziet?

Maar plotseling is het end gebroken
Een huis verscheen uit ’t zand
En voordat men ’t zich in kon denken,
Stond er een huis in ’t dennenland.

Wel mogen wij daar niets van zeggen,
Een elk moet wonen toch,
En daar reeds overal gebouwd werd
Was “’t lange end” er nog.

Ik wilde dit alleen maar zeggen,
En raad geven wou ik enkel maar:
‘k Zag boven aan het huis een ledig plekje
Met de naam schijnt men niet klaar.

Wat zou zo’n huis dan ’t beste sieren?
Zou het deze naam niet zijn:
Als “ ’t lange end daarin gebeiteld,
Of mocht geschreven zijn.

Wanneer dan daar in later jaren
Alles bebouwd zou zijn
En huis na huis daar op mocht rijzen
En de stilte verre zijn.

Dan zou een elk die naar dit huis keek
En “t Lange End” daar las,
Weer denken aan dat end van vroeger
Dat vol stilte en geheimen was……

Da. E.

The road fom Vorden to the Wildenborch, perhaps you remember, has a part which was long and quiet in the middle of woodland. When they were building a farm Dina made this poem to remember us how beautiful and full of mysteries that place was and gave that idea for the special name of that farm.
And so the farm is called : het lange end…that long way./b]

"Jao …..vader steet net rechts van die witte paöl", zei tante Jo.

Opa Eggink had avontuurlijk bloed in zich. Hij wilde in zijn jonge jaren wel naar zee en hoopte dat hij wanneer hij toch in militaire dienst moest hij bij de Marine zou worden geplaatst. Jammer dan, het werden de zandhazen, meldde opa me eens.
Ik kom nu een foto tegen van een groep soldaten te rijwiel. Opa is één van hen. Tante Jo ziet weinig meer, maar wist me nog precies te vertellen waar opa stond:Net rechts van die witte paöl. Het moet nog voor 1900 geweest zijn, want opa is in 1878 geboren. En van dat avontuurlijke kwam dus niet veel. Hij trouwde met zijn Dientje, werd boer èn kreeg 10 kinderen.
En toch… in 1932 kreeg hij het voor elkaar dat hij Herman in Amerika ging opzoeken. Hij ging de zee op en genoot met volle teugen zoals in zijn dagboekje te lezen is. Ik heb heel wat foto’s gekregen die opa tijdens die reis gemaakt heeft en zal binnenkort deze foto’s een plek gaan geven in het dagboekje.

[i]Opa loved it to see more from the world and especially he would like to go at sea. When he had to join the army, he hoped to get a place at the Royal Navy. But what a pity. he had to go to the footsloggers, so he said. But now I discover a picture of a group of soldiers with their bicycles. And opa is one of them. Tante Jo is not able to see much any more, but she said :Oh he’s standing near that white pole… Just on the right of it". It has to be before 1900, because he ’s born in 1878.
And all those adventures he was thinking of…? He married his Dientje, became a farmer and got 10 children.
However… In 1932 he went to Herman in Amerika by boat. He enjoyed the voyage at sea very much as you could read in his diary he wrote in 1932 during his trip to and his stay in America. I’ve got a lot of pictures which opa made during that trip. Thanks to tante Jantje.
And I will give that a place in that diary.[/i]

Tante Dina l. met haar beste vriendin Anneke van Ark onder de noteboom. Ik zag meteen wat bekends aan haar. Ik zei dat tegen tante Jo "Oh", zei ze, "Zee is etrouwd met Willem Norde van [i]de Wenneker [/i]en Jenny is een dochter van eur".
Jenny lijkt sprekend op haar moeder. Ze zat samen met mij op de Groen van Prinsterer Kweekschool in Doetinchem en slaagde met een 10 voor Nederlands. Daar zeg ik u tegen.
Dina zal de Wildenborchse weg vaak afgefietst zijn met Anneke. Vooral dat lange rechte stuk waar Pardijs ongeveer in het midden van woont. In de dertiger jaren is die boerderij gebouwd. Dina schijnt verzucht te hebben: "Dee boerderieje mag ze wel Het Lange Ende numen". En dat werd het en zo heet de boerderij nog: Het Lange End.

[i]Dina with her best friend Anneke van Ark.
She looked familiar to me. So I said to tante Jo. ‘Oh’, she told, ‘Anneke married a farmer ,Willem Norde, near Vorden and is the mother of Jenny Norde. Than I understood. I was with Jenny on the School for Teachers in Doetinchem. She studied very well and had the best points of all for the Dutch Language. Chapeau!
Dina often went with Anneke by bike from the Wildenborch to Vorden. A special part of that road seemed very long. In the thirties a farm was built in the middle of that long distance. So Dina said when they went along that road: ‘They have to give that farm the name : Het lange end- that long way. They might have heard her. The farm is called since: Het Lange End. [/b[/i]]

Enig idee wie dit gezellig stel meiden is? Dan zal ik je uit de brand helpen. Wel even terug naar de dertiger jaren hè!.
Net zoals Diny, Berdena en ik ons verleden jaar de Egginksisters noemden , zijn dit de Egginksisters van toen. Alle zes zussen Eggink, ie-j wet wel, van Johan en Dientje van ‘de Boskamp’.
Van l. naar r. Hanna, Dika, Heintje, Dina, Jo en de jongste, Mies, zijn er even voor gaan staan en hebben er plezier in zo te zien. Volgens mij staan ze keurig op leeftijd. Jo moet natuurlijk nog even controleren of alles klopt. Tja …en dan staat je gezicht er maar half op. Ze hebben vast tegen elkaar gezegd: "Disse foto sture wi-j naor Herman en Nettie in Amerika".
Ik mocht bij tante Jo de fotoboeken die er lagen meenemen om te scannen en ik heb er een schat aan foto’s bij gekregen. De Egginksfamilie heeft er wat af gefotografeerd. Geweldig. De leukste zal ik laten zien.
Deze foto is van vóór 1938. Toen verongelukte tante Dina immers.

Surprise! I hope the American Eggink-family and the Canadians?… will enjoy to read the little stories.

Do you have any idea who these lovely girls are? I’ll help you. You ‘ve only to go back to the thirties.
Just like we said last year, Diny, Berdena and I, we are the Eggink sisters. These are the Eggink sisters at those times.
All six of the Eggink sisters, as you know, from Johan and Dientje at the Boskamp.
From l. to the r.: Hanna, Dika, Heintje, Dina, Jo and the youngest one Mies. They just went for a relaxed picture. I think they are standing just on the right place—oldest to the youngest one. Jo had to do the last control of course. Tja… and than you see only half of her face. They might have said to each other: ”This one we’ll send to America to Herman and Nettie”.
I was allowed to take the family- photo-books with me to Emmen to scan the pictures and I’ve got a treasure of all kind of photo’s. Wonderful! I’ll show you in time the most lovely ones.
These picture is from before 1938. Then Dina died in that terrible accident.

Collega Piet de Jager was de dichter van het volgende dat voorgedragen werd bij het laatste gezellig samenzijn aan de Marnixstraat.

Hengelo, 15 april 1983

Beste Wim van der Kolk

Ongeveer 15 jaar geleden kwam je van de grote vaart.
Je was nog glad geschoren en had toen nog geen baard.

Je koos voor een baantje op het vaste land
En kwam dus bij ons werken, in V.M.F. verband.

Eén van je eerste taken, het blijft je eeuwig bij
Was de afname van producten, in de pijpenbuigerij.

Nog waggelend als een zeeman liep je door ons bedrijf
De afnamewerkzaamheden waren je geschreven op het lijf.

Voortreffelijk is je omgang met de keuringsambtenaren.
Dat is trouwens geen wonder, want de meeste hadden ook gevaren.

Ze wisten allemaal precies waarover je het had.
En dat scheelde in de omgang nogal wat.

Het ging heel goed met Wim, wat men alom ook beweerde,
Dus werd hij al heel ras benoemd tot kwaliteitsgedelegeerde.

Z’n werkterrein was weer de pijpenbuigerij.
Hij was in zijn element en o zo blij.

Voor elk probleem kon je bij hem terecht.
En dat was tegen geen dovemansoren gezegd

Hij besprak de problemen met allerlei mensen
Niets bleef er nog over om te wensen.

Z’n ster steeg snel en ’t ging onopgemerkt.
Zo heeft hij zich tot in de hoogste kringen opgewerkt.

Na enige jaren aanvaardde hij en niet zonder enige lef
De vacante functie van afname chef.

Om alles zo goed mogelijk te laten verlopen
Trok hij alle registers open.

De veranderingen waren niet van de lucht.
Soms slaakten we wel eens een diepe zucht.

Waar haalt die man toch alle energie vandaan?
Zo hebben we wel eens pratende bij elkaar gestaan.

Toch vond hij nog de tijd, voor z’n hobby’s na zijn werk.
Zoals schoolbestuur, volleybal en ouderling in de kerk.

Een man die zo’n brede belangstelling heeft
Weet tenminste dat hij van voren leeft.

En daarom Wim zien we je node gaan
Naar een andere stad, voor een nieuwe baan.

We weten zeker dat je daar gaat slagen
Omdat je slogan is, je zult nooit versagen.

Wat je achterlaat Wim is een goed functionerend geheel
Met verantwoordelijkheidsgevoel en niets was ons teveel.

Wat anderen ook mogen beweren,
We weten zeker dat we goed functioneren.

En dat is voor een niet gering deel jouw werk
Want daarvoor maakte jij je altijd sterk.

Bij een afscheid hoort een geschenk.
Dus polsten we elkaar voor een tip of een wenk.

En waar maak je een man als Wim nog mee blij.
We kozen daarvoor een map met schrijfgerei.

Mocht je ons eens willen schrijven en dat voor ’t goede fatsoen?
Dan heb je tenminste geen excuus om het niet te doen.

Wim je hebt wel voor hetere vuren gestaan.
En wensen jou, Hetty en de jongens, alle succes in je nieuwe baan.

Wim op je weg naar je nieuwe toekomst, neem dit nog even mee.
Het komt uit de grond van ons hart, in een zin of twee.

Voor ons vertrek je met alle eer.
Je was een goed chef, je was een heer.

De Afname van Stork Ketels

foto: collectie Arie van Dooren

Het blad met alle handtekeningen van de inspecteurs en anderen van het Stoomwezen waar Wim in z’n Storktijd mee te maken had.

Als afscheidscadeau kreeg Wim van zijn collega’s een officiële vergunning van de dienst voor het Stoomwezen als vervoerbare Alleskenner , registernummer 421056,—(was ons tel. nr.)
ten behoeve van Holvrieka aan de Kapt. Grantstraat in Emmen met de volgende kwalificaties:

Werkdruk – hoog
Inhoud in liters __ na de sauna vele
Middellijn van de aanvoerpijp __ 30mm ( bierfles)
Druk in de aanvoerpijp in bar __ zie boven
Aantal veiligheidskleppen __ 1
Plaats van de veiligheidskleppen __ boven de romp
Middellijn van de klepopening __ grote mond
Lengte van de hefboomsarmen in mm __ te kort voor goed volleybal
Gewicht van de hefboom in kg __ minimaal 90 kg
Aantal schijven __ één blok
Het gewicht:
–middellijn __ 800
–hoogte __ 1800
-spoed __ zeer groot
–dikte draad ( rond of vierkant) __ niet bekend

Het toestel is voorzien van diverse bierpompen
Het toestel wordt clandestien gestookt.

Materiaalgegevens:

Hoofd – bijzonder
Romp – fors
Heup – na reparatie hersteld
Armen – lang
Benen – stevig
Voeten – coasters

Minstens 27 jaar geleden tijdens hun alternatieve sinterklaasviering van de groep kwaliteitsdienst in de Pijpenbuigerij. Wim- ja die met die Vader Abraham baard en pilotenbril- is z’n cadeautje aan het uitpakken òf z’n geld aan het tellen. Zie je ook de gewone typemachine en oude telefoon? Naast hem de zonet nog voor Zwarte Piet spelende Piet de Jager. Daarnaast Arie van Dooren, Jack Monteiro en dan Diny, de secretaresse. Er was ook nog een Henk Kornegoor, een droogkomiek. Hij had het voordeel dat hij een mondje Frans sprak, altijd handig als er Belgen uit het zuiden op bezoek zijn. Hij wilde ze eens iets uitleggen over op welke manier hij naar Stork kwam, wees naar buiten naar : "Aahh…. avec cette voiture du peuple", waarmee hij natuurlijk z’n kevertje bedoelde. Bovendien had hij een zwak voor een speciaal soort hond: een Welsh Springer Spaniel. Hij raakte niet over de formidabele karaktereigenschappen van deze hond uitgepraat.
Het was een geweldig, maar intiem afscheid- april 1983- toen Wim destijds naar Emmen vertrok. Piet was al erg ziek, maar kwam met sonde en al naar ons huis samen met de andere jongens om Wim alle goeds te wensen. In het begin kwamen we nog geregeld in Hengelo, vaak nog zakelijk bij Stork, en tegelijk om Bertus en Marijke op te zoeken. Jack zei op een keer: "Als je daar in Emmen iets voor mij weet? Laat het me weten". En zo gebeurde het een paar jaar later. Piet is diezelfde zomer overleden. Henk Kornegoor een aantal jaren ook totaal onverwacht, heb ik begrepen. En Arie, zoals ik al vertelde ging ook mee naar het noorden naar de NAM.

foto: uit de collectie van Arie van Dooren.

Ons allereerste uitje ging naar Zwolle. Wim had me gestrikt om naar de film te gaan. Ik had toen al kunnen weten dat zijn interesse in oorlogsfilms blijvend zou zijn. De Overval was een Nederlandse film die in de afgelopen 2e WO speelde en over een overval van het verzet ging.
Dat ging er mee door. Nu kan ik ze niet meer waarderen en al helemaal geen misdaad- of van die vechtfilms. Wanneer Wim naar zo’n knokfilm kijkt beweegt zijn hoofd met iedere klap die er gegeven wordt mee.
Maar ja…. na die film volgden er meer en de wandelingen in Molecaten langs het Mierenpaadje en de Mariaboom deden de rest. We gingen zelfs eens met de motor die kant op. We kwamen langs een slagboom. Daar moesten we onderdoor. De ketting ging eraf en we zagen ons dat hele stuk al terug lopen. We kwamen weer bij de slagboom. Wim hield de motor weer schuin om hem er onderdoor te krijgen en raad eens wat? De ketting zat er weer op. We hebben heel wat tochtjes gemaakt op die motor. Hij wilde mij ook wel leren motorrijden. Mama moest het eens weten Oohh! Maar nadat ik rakelings langs een slootkant scheerde met Wim achterop, was het gebeurd met de les. Hij heeft de schrik nog in de benen.
Wanneer Wim op zee zat werd er nog wel eens misbruik van die motor gemaakt. Henry ging er eens mee naar ds Nawijn om het briefje met psalmen en gezangen voor het tekstbord in de kerk op te halen. Gesnapt! Ik meen dat hij 50 gulden boete moest betalen. Moeder was des duivels, niet alleen op Henry, maar ook op die agent die wist dat boete betalen voor hen heel lastig werd. Tja als een agent in Hattem die DKW125 motor zagen rijden en Wim zat er niet op, dan wisten ze het wel!

Tja… toen rookte hij nog.

Even terug naar de Dorpsweg.

Toen de kamer aan de Dorpsweg nog uit een zit- en een eetkamer bestond, was er een bovenraam met glas in lood er tussen. En daar stonden wel 15 flesjes met drank in alle kleuren van de regenboog. De kleuren werden in de loop der tijd steeds lichter. Ik verdenk er een paar van dat die ervan gesnoept hebben en weer bijgevuld met water.
Wim had ze ooit meegebracht ergens uit Italie, net als een kamelenzadel ,gekocht van Alie die ook balletje .balletje speelde in Suez, een tegeltje uit Pisa, houten poppen en rotan stoelen uit Indonesië en een olifantentafel uit Afrika..
Ik heb me laten vertellen dat het telkens groot feest was als Wim weer terug kwam van een reis. Hij bracht van alles voor ze mee.
Iedere reis begon met zeeziekte. Het gekke was dat het al in de trein begon. Nou, als dat dan niet tussen de oren zit!? Later zou het nog erger worden. Toen we getrouwd waren en hij vanaf de Eierdijk richting bus liep kon hij nog net de eerste rij coniferen halen.
Hij kreeg in die eerste tijd ook verkering, nou ja verkering? Het was een meisje dat binnen de Hattemer grenzen alleen keurig Nederlands sprak, maar zo gauw ze weer in de buurt van Putten, haar thuisland, kwam overging op het Veluws dat toch ook in Hattem gesproken werd. Haar ouders hadden een klein boerderijtje en verder werkte haar vader in een fabriek. Toen moeder en Ben er een keer op bezoek kwamen stelde haar vader voor om allemaal maar even mee te helpen hooien op het land, des te eerder waren ze klaar! En over de gehaktballen die ze aten waren ze nog niet uitgepraat toen ik in beeld kwam. Alles werd daar gekookt en geweckt. Wim heeft ze nooit door de keel kunnen krijgen.
De verkering, nou ja verkering, was toen al uit. Wim had haar ooit eens gevraagd wat hij voor haar mee zou brengen. Toen stelde ze een bontjas voor. Dat had ze nou niet moeten doen. Hij werd op tijd wakker.