Weblog2

‘Heetten oew opoe de Bruin niet Olthuus van eur meisjesname?, vroeg ik Wim een aantal jaren terug. ‘Ik geleuve et wel’, zei Wim, ‘maor as et anders is reageert Ben wel… en anders Henry… die weet et wel zeker’. Ik gok op Berendina Olthuis. Ben schijnt op die kant van de familie te lijken. Hij was als jochie zo anders dan de oudere drie broers dat ze in Hattem al dachten dat hij een ‘angeneumen kind’ was.
Dien ging als jong meisje in de huishouding bij een gegoede familie in Zoetermeer werken en ontmoette zo Piet de Bruin die samen met zijn broers in Zoetermeer woonde. Gerard, éen van de broers nam de zaak van de familie over, een winkel in kleding en beddengoed en waarschijnlijk nog meer. Piet werkte voor de Zuivelfabriek en ging met die handel langs de deuren. Zo ontdekte hij dus ook Dien uit Wapenveld die daar bij die familie werkte zoals veel meisjes vroeger. Veel tantes van onze kant werkten ook bij rijke mensen met grote huizen. Piet de Bruinj trok met zijn Dien naar Wapenveld maar zou nog vaak terugkomen naar Zoetermeer. Dien was behoorlijk gereformeerd en ging zelfs zondags in Zoetermeer nog naar die kerk terwijl de rest van de familie meestal de Hervormde kerk bezocht. Niesje kon er graag en veel over vertellen. Ook moeder Siet was er een geziene gast. Later zouden de jongens er vaak logeren en Niesje kwam mee terug naar Hattem, vakantie vieren bij tante Siet en haar jongens. Geen wonder dat ze er uiteindelijk gebleven is.

Toch was het Berendina Eilander zoals Henry toen al opmerkte.
En inderdaad was ze opgegroeid  op het Olde Spieker, dat aardige huisje vlakbij kasteel Molecaten en de Spaanse graven. Dat had ik zelfs moeten weten.

Zomaar een kennismaking met een Nederlands/ Amerikaanse in Florida. Ooit zei een gids in Oostenrijk me over Nederlanders: Die Holländer sind ein wanderlustiges Folk. Ik weet niet of Folk een goede weergave is, maar deze opmerking is me bij gebleven. Greet uit Amersfoort trouwde haar Amerikaan en verhuisde met hem naar Florida. Ze kwam op mijn website op zoek naar de Voortmans, want zoals veel Nederlanders  waren de boeren in die tijd erg in aanzien en veel van mijn familie op een boerderij kregen zomers vakantiegasten. Zij vertelde over hun kampeervakanties op de Larkenpas in Eefde. Ze noemde Hanna en Gerrit en ook zus Bertha en Anton oom en tante. Ze heeft veel mooie herinneringen aan die tijd. Ook aan de jonge Anton en Diny die wel wat ouder waren had ze mooie herinneringen. Ze waren zelfs op haar trouwdag geweest.

Greet vroeg zich af of Anton en Dinie nog leefden. Jammer want Dinie is afgelopen april overleden en Anton al veel jaren eerder. Ze heeft een heftige herinnering aan de auto van Anton die ze in de schuur moest zetten van hem en dat ze toen de buitenspiegel er af reed. Tja… Anton nam de schuld op zich… Ik kon haar wat foto’s sturen want ook waren er in de familiealbums vond ik foto’s van kampeerders.

Zo kun je zomaar mensen tegenkomen die je zonder internet nooit gesproken had.

Foto: De Voortmans, ik denk bij het 25 jarig huwelijk van Gerrit en Hanna.

Het blijft een afgang in mijn herinnering, mijn eerste sinterklaasviering nadat ik het huis uit was. Er zijn er vele gevolgd maar deze was niet wat ik verwachtte.

Die eerste sinterklaasviering toen ik niet meer thuis woonde was in Hattem. Ik had een kamer bij de familie Sobering, met kost en inwoning heette dat. Ik had het er bijzonder gezellig. Mevrouw Sobering was weduwe, maar regeerde de boel met liefde èn vaste hand. Dineke was de jongste, toen een jaar of 15, Sietse was volwassen maar woonde nog thuis en Albert was in militaire dienst of op de binnenvaart; dat weet ik niet meer precies. Het huwelijk van de oudste dochter Tiny had ik ook al meegemaakt. En toen kwam dat sinterklaasgebeuren. We hadden we lootjes getrokken. Alles liep volgens plan en er werd wat afgelachen bij de gedichten. Toen was er voor mij nog een extra pakje. Het voelde zacht aan. Het bleek een grote lichtblauwe onderbroek met pijpen tot op de knieën te wezen. Die had het thuisfront gestuurd, mama natuurlijk. Dat had mevrouw Sobering er maar bij gedaan in de mand. Het was ook een berekoude winter, die winter van 62-’63. Ze dachten geloof ik dat ik zo’n beetje omkwam van de kou daar in Hattem. Ze kwamen daar niet meer bij van het lachen…
Daarna vierde ik het met de familie van der Kolk, ook goed voor wat lachsalvo’s. Marry van Piet was ook al in beeld.
Maar toen we eenmaal in Aalten woonden was er geen familie meer in de buurt en maakten we het zelf maar gezellig. We hadden zelf nog geen auto, zelfs nog geen tv. Ik had de familie op de Boomgaard wat kleine dingetjes gestuurd en op 5 december….daar zaten we dan ’s avonds. Wim met z’n nieuwe pijp en ik met nieuwe gele pantoffeltjes met pompon er op zaten achter de chocolademelk met speculaas. Gerhard had nog nergens benul van. Die moest nog een jaar worden. Toen nam ik me voor om wat er ook zou gebeuren… al moest ik de hele familie vragen, ik nooit meer zo’n saaie sinterklaasavond wilde hebben. En zo gebeurde het dan dat het jaar er op de familie bij ons kwam om sinterklaas te vieren. Dan maar geen wit paard door het grind naar de voordeur, maar een ferme bons op de kamerdeur, een zwartepietenhand met strooigoed en even later een mand met pakjes voor de deur. En zo bleef het niet alleen in Aalten, maar ook vele jaren in Hengelo tot Diny kleine kinderen had en de beurt naar haar ging en nog later naar Johan en Joke op de Boomgaard..

Op de Achterhoekse kalender kwam ik eens een ontboezeming tegen van Gerda Egelink- niet zoveel anders dan Eggink….. toch?

Disse wekke zat ik mien bi’j een breef van de Woningstichting gruwelijk te argeren. Ik laezen:
“Na een succesvol resultaat is de Woningstichting voornemens deze ‘pilot’ verder uit te breiden.” En “Onze verhuizing staat gepland in november, waarna u bij het nieuwe frontoffice terecht kunt met uw vragen. De nieuwe manager van de frontoffice is Harmanna Balie.”
En wieterop laezen ik: ”Afgelopen kerst hebben onze huurders een kaart ontvangen waarop een art impression van ’t Höfken te zien was.”
De heure gingen mien bi-jnao aoverende staon. Mot dan tegeswoordig alles in ’t Engels/Amerikaans? Waorumme nemme wi-j dat allemaole klakkeloos aover?
En dan he-k ’t nog neet ens aover alle afkortingen!
Ik hebbe rechtevoort CD’s, ik sture SMS’jes en ik hebbe MSN en ADSL kenne w-j ok al. Ik denke dat ik vrogger een ADHD-kind bun ewes. ’n Burnout he-k volgens mien ok al ’s ehad.
Um wat afleiding te zeuken nao alle stress zet ik mien PC oftewal Personal Computer maor ’s an. D’r is een mailtje van een vrouwe uut Vlaanderen. Zee schrif: “Ik schrijf maar weer eens een rapperke.”
Mien harte maakt ’n sprungeske. ’t Kan dus wal. En as ’t in ’t Vlaams kan, waorumme zol ’t dan neet in ’t Nederlands können?
’n Mailtje neum ik noe een vluggertje en veur WWW zeg ik van noe af an WieWatWaar. En ik blieve ok apestaartje zeggen.
Noe de rest nog.

Met dit stukje van haar kon ik helemaal meegaan! Ik heb regelmatig emailcontact met een paar Vlaamse dames uit de Westhoek van Vlaanderen. Die hebben soms een aardige uitdrukking voor hun man: M’n lief, m’n halfbedde of m’n zilveren.
Daar kunnen onze mannen hier nog van leren. Ik ga voor ‘m’n lief’, maar of ik Wim zover krijg? Hij kan dat zelf niet uit z’n strot krijgen. Voor de gein zeg ik wel eens schat of honnepon, maar dan kijkt ie me aan of ik niet goed bij m’n hoofd geworden ben. Nee…. mijn lief…. dat klinkt pas mooi!

Foto: M’n Lief, anno 2022

Het was voor mij nogal zoeken voor ik het betreffende stukje terug vond over ons allereerste uitje zonder kinderen. We hadden dat voorjaar ons 5 jarig huwelijk gevierd en waren 3 kinderen rijk. We hadden tot dan nooit aan iets van vakantie gedacht. Daarom… voor de liefhebber nog één keer: Foetsj… foetsj… of..:

Giethoorn.

Mama en Pa vinden dat we er maar eens een paar dagen op uit moeten met z’n tweeën. Zij zullen wel op de jongens passen. Die zijn dan 0, 2, en 4 jaar. Dat aanbod kun je toch niet afslaan!
We hebben ze net afgeleverd op De Boomgaard en zullen Piet en Marry op de camping bezoeken. Elke keer wil ik me omdraaien om wat te zeggen…o, nee…daar zit niks. De dag is gezellig en die avond brengen we door bij de verdere Hattemer familie en blijven daar ook slapen.
De volgende dag staat Giethoorn op het programma. Daar heb ik goede herinneringen aan door de jeugdkampen van Youth for Christ die ik daar meemaakte en dacht aan het zeilen op het Wiede. Wat een sfeertje was dat daar! Wim is al wat afwachtend. Enfin, we parkeren ergens, betaald natuurlijk. Daarna gaat het in de file over al die bruggetjes. Tja…hoogseizoen!

“Wim, laten we een bootje huren”, zeg ik. ”Moet dat?” “Ja, joh, hartstikke leuk.” Wij huren een bootje. Wim al wat mieterig. Hij heeft z’n horloge af moeten geven als onderpand. Dat zint hem dus helemaal niet. Nou en nu…punteren maar. Wim aan de punterstok en ik aan het roer. Maar ik ben vergeten welke kant ik op moet duwen met die roerstok. Gevolg is dat ik steeds tegen andere boten aanstuur. Lach niet… ik kan wel janken. En Wim maar foeteren. Eindelijk zijn we op het Wiede en zal het gebeuren. Wim en ik hijsen het zeil. Hiervoor zijn we gekomen! Alleen dat zeilen wordt ook al een ramp, want er zit geen kiel onder de boot.
Na een paar vergeefse pogingen brengen we de boot weer terug. Ik weet nu in elk geval hoe ik sturen moet. Wij lopen stilzwijgend terug naar de auto, opnieuw over al die bruggetjes, in de file. Ik vergeet nooit dat beeld van die kwaaie billen van Wim voor me..foetsj foetsj foetsj…
Zwijgend rijden we Giethoorn uit. In de buurt van Zwolle begint het spraakwater weer op gang te komen. ”Zullen we maar ergens koffie gaan drinken en iets voor de jongens kopen?”
Een paar dagen zonder de jongens…..is ook niet alles!
Dick en Anda gaan diezelfde zomer kamperen met baby Ernst. Die gaat soms zo te keer dat ze maar gaan autorijden om hem stil te krijgen.
Tja….zo is er altijd wat!

Deze belevenis is ook opgenomen in mijn allereerste boek: Uit het leven van een Achterhoekse in Drenthe.

Foto: Een jaar later gaan we met pa en mama naar Hessen naar een Naturfreundenhaus dichtbij de grens met Oost Duitsland. Gerhard en Rick gaan mee. En Mark blijft bij Ben en Diny op de Boomgaard. Die nemen daar de honneurs waar.

We zijn vaak met familie en vrienden op de Boomgaard geweest en meestal maakten we fietstochtjes in de omgeving. Die was natuurlijk vol met herinneringen van mij en die moest ik ze gewoon vertellen. Zo gingen we ook op pad met Ben en Niesje. Ons doel was Lochem. Het was die dag nog prachtig weer ook.

 Op weg naar Lochem kwamen we natuurlijk langs veel voor mij bekende plekken en ik vertelde erover. De zandweg waar we als kind de koe mossen anjagen as den naor de bolle mos bie-j Koning. Even verder was de plek waar we verjaagd werden aan de Hissinkbeek toen we daar lekker een boek zaten te lezen op een mooi platgetrapt stukje langs de kant. Het bleek de landingsplaats voor het gezin zwaan. Toen vader zwaan die met moeder en 10 jongen in zijn kielzog op ons plekje wilde landen stond ik meteen al in het bos, maar Wim even later ook toen vader zwaan met zijn vleugels begon te klapperen. Even verder voorbij de Hoge Weide kwamen we bij de spoorwegovergang waar opa Bijenhof net voor een aanstormende trein overstak, dan langs de Wientjesvoort en later de Wildenborchseweg op langs het Lange End waar tante Dina, toen die boerderij gebouwd werd in de jaren 30, zo’n aardig gedicht over maakte. We wierpen nog een blik op de Kapel die zo’n sociale functie heeft in de Wildenborch. En daarna maakten we een stop bij kasteel de Wildenborch.

Ach… en zo gingen we ook met Ben en Riet langs vele plekken in de omgeving van Vorden, bezoek aan de tuinen van de Wiersse en zelfs de binnenweg door het Vordense bos, een bezoek aan het heilige Beelden Museum op de Kranenburg, naar Ben en Diny in Eefde en eens naar Barchem waar we Henk en Gerrie Braakhekke opzochten. Mooie fietstochten met lieve mensen in een van de mooiste plekken in Nederland.

Foto: Hier met Ben en Niesje bij Kasteel de Wildenborch.

En… soms even dit…….

Eigenlijk ben ik aan het schrijven op deze website begonnen omdat ik het zelf een leuke bezigheid vind om dagelijkse dingen, maar ook herinneringen weer te geven.
Nu komt er nog iets bij, iets wat er vanzelf op volgt. Ik krijg leuke, aanvullende reacties en correcties. En daar had ik niet bij stil gestaan. Met sommige neven en nichten heb ik de laatste jaren meer contact dan in de 30 jaar ervoor. Dat was ook de tijd dat je druk bezig was met gezin en werk, net als dat met hen ook het geval was.
Dat zijn weer de mooie dingen van het ouder worden. De families rondom de Boskamp weten veel meer te vertellen over de familiegeschiedenis dan ikzelf weet. Joop en Erna, Reini en Tea en ook Ineke en Henk Br. zaten dichter bij de Boskamp. En Johan Aartsen heeft een kop als een almanak, een uitdrukking van opa Bijenhof…. zo’n goed geheugen, net als Wim en Jan Harwig. En tante Jo had nog regelmatig wat te vertellen net als tante Hermien dat kon als we haar opzochten. Beiden waren het geboren vertellers. Zo ook tante Heintje.
Dinie Voortman leverde nog heel wat foto’s en in de melkbus bij tante Jo zaten nog veel verborgen schatten. Veel ervan hebben jullie al kunnen zien op weblog 2.De ‘grote vertellers’ zijn er intussen niet meer, maar eigenlijk weten we niet hoe hun invloed doorwerkt. Denk ik b.v. aan tante Heintje… hoor ik haar meteen vertellen met haar melodieuze stem. En zo werkt dat bij alle mensen die ik goed gekend heb. Hun stem en hun wezen zitten ergens op een verborgen plekje in mij.

En zo kreeg ik ook  onverwachte contacten met mensen die geïnteresseerd zijn of vragen hebben.
Och… het houd je van de straat. Soms vraag ik me af hoe lang ik nog wat nieuws te vertellen heb, maar tot nu toe hoef ik alleen maar te gaan zitten en de woorden stromen vanzelf. Al doe ik het vooral omdat ik graag vertel, ik waardeer jullie reacties zeer! Bedankt voor het meedenken.

Foto: Tante Heintje bleef tot op hoge leeftijd vertellen.

Die avond, zo’n 10 jaar geleden, zaten we gezellig als Acherhoekers- met aanhang – bij elkaar op Camping De Boomgaard. De familie verhalen deden de ronde. Leuk om te horen dat tante Riek, net als haar zussen Hermien en Coba mooi kon vertellen. Het is ze ook met de paplepel ingegoten. Opoe Bijenhof kon ook prachtig vertellen waar wij, Diny en ik, vroeger lang  van konden genieten.
Samen met neef Wim en Marjan, nichtje Hennie èn Johan en Joke èn Rick zaten we lang- heel lang- bij elkaar gewoon buiten. Tot het koud werd. Het was uiteindelijk al september….

Mocht je denken… Rick? Achterhoeker? Jazeker, hij werd op 21 september 1967 in Aalten geboren.

En nu nog even:

O’j een varken slaot of aait, schreeuwen dut e altied.
-Bij sommige mensen doe je het nooit goed-

Wee in de helle geboren is,
Wet neet dat ‘r ’n hemel besteet
-Wie onder ellendige omstandigheden is grootgebracht
weet niet dat het ook anders kan-

Arme leu hebt neet völle familie.
– De familie houdt zich afzijdig van familieleden waar weinig te halen is-

Niks wat zich zo opheupt as schulden en smerige wasse
-Niets wat zo snel meer wordt als schulden en vuile was-

’t Kump te peerd, maor ’t geet te voet.
-Gezegd van ziekte: Je bent sneller ziek dan je weer beter bent-

’n Ander de plaggen uut de hegge maaien
– Een ander te kort doen-

Hoe hoger a’j in de boom zitt,
Hoo better a’j biej de appel könt.

A’j gien stoet hebt, mo’j de körstn ettn

D’r is gien kikvos zo glad of hee is wa dikköpken ewes.

Wee eier wil hemmen,
Mot tegen hoondergekakel können.

Met dank aan de Achterhoekse Spreukenkalender.

Hierbij hoort natuurlijk ook de familiefoto van de Egginks, genomen op 10 februari 1975, de 25e huwelijksdag van pa en moeder Coba. Er waren toen pas 4 kleinkinderen, Gerhard, Rick en Mark en Berend van Ben en Diny, die bij opa op de knie zit. Er zouden er nog zes volgen.

De Kroezeboom was een begrip in Vorden. Hij stond mooi te wezen aan de Zutphenseweg dichtbij de molen van Kluvers en precies tegenover het Elshof waar vroeger de familie Poesse woonde, een zeer gerespecteerde familie. Emsbroek en Poesse begonnen samen de rijwielfabriek de EMPO. De naam gevormd door de eerste 2 letters van beide heren.

Een kroezeboom is een boom, meestal een eik, die een grens of kruispunt aangeeft. In het oosten van Nederland werden vaak stenen of bomen gebruikt als grensbepaling op de es van waaruit de akkers verdeeld werden. Daarnaast werd de plek ook als heilige plaats of rechtspraakplaats gebruikt, zo is te vinden op Wikipedia..                                                                                                                       De Haar, de boerderij van de Bijenhof familie,  stond wat verderop  richting het spoor, maar opa had een stuk land aan de overkant van de Zutphenseweg, inderdaad de Zwarteweg op bij de Kroezeboom. Hoe vaak zal hij die Kroezeboom niet gepasseerd zijn met zijn paard Koos en volgeladen kar?

Eén van opa’s broers  woonde er in het eerste huis bij de boom en neef Jan werd later nog steeds genoemd naar de plek waar hij geboren werd: Jan van de Kroezeboom. Nu kom ik ineens deze foto tegen van de gevelde Kroezeboom. Het was de tijd dat hier een  nieuwe woonwijk gebouwd ging worden. De Zwarte weg werd nu Hertog Karel van Gelreweg, als ik het goed heb. Op de plek van het huis van opa’s broer en de buurhuizen kwamen bejaardenwoningen.

Hier zit ik dan op een nachtelijk uur. ‘Wat he’j toch?’, mompelt Wim dan als ik een uur na bedtijd weer overeind kom, voorzichtig voelend naar mijn bril de slippers aanschiet en me richting deur beweeg. ‘Kan niet slaopen’ en ik ga de trap af om een beker warme melk te maken.
Ik had het kunnen weten. Vanavond gingen we op verjaardagsvisite bij buurvrouw Wolterdina en heb ik twee kopjes koffie gedronken. Thuis drinken we tegenwoordig ’s avonds thee vanwege het slaapprobleem, nee niet van Wim….. die kan altijd slapen. Als die het bed voelt is hij vaak al vertrokken. Wat dat betreft lijkt hij op z’n moeder, die sliep ook zo gemakkelijk.
Vanmiddag zat hij even op de bank naar het journaal te kijken, maar vele journaals later zat hij nog in dezelfde houding maar met de ogen dicht. Toen hij even opkeek ging hij er bij liggen en toen was het zo weer een half uur later voor hij in de benen kwam. Het heeft hem goed gedaan want hij is verkouden en heeft een pijnlijke rug.
Bij de buurvrouw werd hij weer verwend, want ze brak een fles graanjenever aan speciaal voor hem en hij deed net als broer Ben: ’Och buurvrouw, ik zet de flesse hier wel neer, dan hoef ie niet iedere keer in de bene te kommen’.
Jans kwam ons ook nog even gezelschap houden. Een paar weken terug hadden we twee hanen en een kip gevangen en naar hem toe gebracht. Een van die hanen zit al bij hem in de diepvries, de andere heeft hij gehouden voor z’n eigen kippen en de kip die hij er bij kreeg heeft zich aardig aangepast. ’t Is mien wel een amparten’, zei Jans. ‘ Soms vlög die kippe d’r gewoon uut, dat dut e. En ’s aovens löp e weer bi-j de anderen in de ren. Ik snappe d’r niks van dat onze Lady em nog niet te pakken hef ehad. Den kan gien kippe met rust laoten. He bit ze allemaole kepot as ze d’r uut komt. Allenig dissen löt e met rust. Snap ie dat noe?’
Nou ik denk dat die kip aan honden gewend is en uitstraalt dat ze niet bang is, ook voor Lady niet. En mocht het te gek worden met dat mengsel Jack Russell/ teckel dan vliegt ons kipje wel in een struik.
Zo… de warme melk is op en ik zoek m’n nest weer op.

Foto: Tessa wil ze nog wel eens proberen te drijven, worden ze snel van.