Weblog2

Berdena bij het familiegraf van de familie J Eggink
op De Boskamp

Vorig jaar tijdens de bezoekjes aan de tantes kwamen wij, de drie Egginksisters, Diny, Berdena en ik met tante Jantje op het kerkhof in Barchem om het graf van opa en opoe Eggink op te zoeken en daar kwamen we ook bij het graf van tante Dina.

Hier rust het aardse hulsel onzer lieve dochter Dina Eggink
Gebeden
Gestreden
Tranen geschreid
Liefde verspreid

Lieve nog even geduld en
ons beider hoop is vervuld

Het vertalen en uitwerken van de boekwerkjes van opa Eggink en ome Herman en het plaatsen ervan op de website heeft behalve het plezier dat ik er zelf aan beleef, nog meer leuke kanten. Ik heb hierdoor regelmatig contact met verschillende van de Amerikaanse tak van onze familie, zoals Harold, Luella en Curtis en Berdena, maar ook met mensen die hun stamboom aan het uitzoeken zijn en bv nazaten van de Levenkamps zoeken in de USA. Ook een Nederlandse Eggink zocht contact, maar bleek van een andere tak te zijn nl die van Oolde afstamt.
Erg leuk was het dat iemand het over zijn oma Johanna Hendrika Eggink had, maar zelf anders heet. Ik dacht al… dat zal wel geen familie van ons zijn want tante Hanna heeft alleen Anton en die heeft alleen dochters. Laat deze Harry nu een zoon van Jozien uit De Steeg zijn en die Johanna Hendrika, waar hij zelf naar vernoemd is, is dus zijn oma en onze tante Heintje.
We hebben al foto’s uitgewisseld. Harry is al ver met het uitzoeken van onze familiestamboom en heeft allerlei wetenswaardigheden achterhaald. Hij heeft zelfs het krantenartikel weten te vinden waarin het ongeluk van papa Hendrik Jan en tante Dina in 1937 vermeld wordt en waarbij tante Dina overleed.
Ook met Jozien heb ik al mailcontact en ben nu op de hoogte van haar kinderen en kleinkinderen. Dat ze vrijwilligster is bij het Zorgcentrum in Rheden verbaast me niks. Mama had altijd al veel respect voor Jozien omdat ze zo flink was bij het helpen in het gezin van tante Heintje en ome Koos.

De Greyhound.

Die avond poetst Hank zijn èn mijn schoenen in army style. De volgende dag heeft hij inspectie en gaat daarom vroeg naar bed.
De inspectie verloopt naar wens en Hank neemt ons mee naar Nederland, gelukkig in de auto mat airco van Irene. Irene kan niet mee. Haar vakantie heeft ze opgebruikt tijdens het bezoek van haar broer Jerry. Het is prachtig om onderweg al die wijnvelden te zien.
Eenmaal in Nederland aangekomen zet Hank mij af bij de Voortmans en gaat zelf met moeder naar Anton Voortman. Wat later ga ik ook naar hen toe en kijken wat interessante dia’s. Joop Groot Nuelend is er ook en Anton en Jopie dicussiëren samen over allerlei uitvindingen. Charlie zou goed bij deze twee passen. Anton verhuurt zijn land aan een boer die er suikerbieten op verbouwd en krijgt daar ƒ2400 per ha voor. Anton verkoopt ook vee voor boeren in de omgeving en houdt zelf ook vee in zijn weilanden dat hij in het voorjaar koopt en in het najaar weer vèrkoopt. De mais die hier verbouwd wordt is allemaal voor kuilvoer bedoeld.
Omdat Hanna een flinke kou gevat heeft brengt Hank ons nu naar Jan en Jantje, maar eerst gaan we kijken bij de boerderij waar ik opgegroeid ben: De Boschkamp. Nu woont er een arts. De buitenkant is vrij origineel gebleven maar binnen is het anders ingedeeld.
Met Jan ga ik dan een bezoekje brengen aan het hoofd van de Chr School in De Wildenborch. M’n bedoeling is om één dezer dagen dia’s te laten zien in de kapel waarbij ik mijn verhaal kan vertellen. Er wordt een afspraak voor volgende week vrijdag gemaakt. Die avond bij Jan en Jantje is ook Jantjes broer Evert en Gerritje bij hen. Gerritje heeft een paar wollen wanten voor me gebreid met het motief van de echte Grolsche wanten. Ik had graag een achtkastelen tocht willen maken met de koets maar de ene dag was Frank Bloemendaal jarig en de andere dag moet Bennie zelf zingen met z’n mannenkoor. Daarom rijden we een gedeelte ervan met Jan, gewoon met z’n auto.
Die zondag ga ik met Hendrik Jan naar de kerkdienst in de Kapel in de Wildenborch, terwijl Nettie met Bennie en Erna naar Bronckhorst gaan om dat kleinste stadje van Holland eens te bekijken. Dan gaan we ook naar Wim Groot Nuelend die in Doetinchem woont en een goede baan bij Philips heeft.Samen met gerrit Voortman zoeken we Henk Bruger, de zoon van Jozien en Dolf Bruger. Drie jaar geleden verbleef hij tijdens een studie uitwisseling bij Harold. Ik geloof dat deze jongen later geemigreerd is naar Australie om boer te worden, trouwde daar en wat later las ik enkele interessante brieven van hem. Een jaar geleden kwamen ze terug naar Holland voor de 40 jarige bruiloft van z’n ouders. Z’n vrouw sprak nog geen Nederlands, maar later kregen we een brief in het engels van hen.

[i]Herman vertelt verder over alle bezoeken die hij aflegt. Hij gaat naar Jantjes nichtje Janet die met een boer getrouwd is dichtbij. Hij geniet duidelijk van alle belangstelling voor zijn bezoekjes. Bij Anton Voortman zou er een vliegdemonstratie zijn met een klein vliegtuigje maar dat ging vanwege de regen niet door. Met Hank samen gaat hij nog z’n vroegere buren opzoeken Johan Braakhekke.
Die vrijdagavond hield hij in de Wildenborchse kapel de lezing over hun verblijf in Arizona met dia’s en vertelt over zijn leven in Amerika. Er waren 90 bezoekers zodat Jopie eerst nog een groter scherm moest ophalen.
Hank gaat nu weer naar Duitsland voor z’n werk en er worden nog heel wat familie bezoeken afgelegd. Aan het eind van de 7 weken vakantie komt de hele familie nog eens bij elkaar in Almen bij De Hoofdige Boer en dan moet er gepakt worden.
Met drie auto’s gaan ze op weg naar Schiphol, Groot Nuelend, Voortman en pa Eggink, waar ook broer Bram met Betty zijn om Herman en Nettie uit te zwaaien. Jammer dat er nog geen Hello Good Bye is, anders zou het nog een heel verhaal kunnen worden. Samen drinken ze nog koffie en dan is het tijd voor “shaking hands”, zoals Herman dat steeds weer noemt. Nadat in Chicago de passen gecontroleerd zijn wordt er gevraagd of ze planten of zaden bij zich hebben. Nee dat hebben ze niet. Een vorige keer had Nettie bij zo’n controle in New York gezegd dat ze aarde van een molshoop bij zich had en dat mocht mooi niet ingevoerd worden. Daarna is het nog een klein stukje naar Minneapolis waar ze met open armen ontvangen worden door Berdena, Curtis en Pam. De cadeautjes worden overhandigd en Pam laat haar nieuwe witte konijn zien, waar ze helemaal weg van is.
De volgende dag brengt Curtis hen om half 2 naar de Greyhound en die brengt ze in 5,5 uur naar Worthington waar kleindochter Charlotte hen opwacht en thuis brengt.
Ze hebben zeven weken zonder problemen in Duitsland en Holland doorgebracht en zullen zich deze tijd als bijzonder prettig herinneren.[/i]

De druk bevaren Rijn bij St Goar.

De weg naar het huis van Hank en Irene in de buurt van Worms is nogal lastig te vinden en we moeten geregeld de weg vragen tot iemand aanbiedt om voor ons uit te rijden. De mensen zijn hier erg behulpzaam. De auto’s uit Holland kun je herkennen aan het teken NL aan de achterkant net als de Duitse auto’s ook een eigen kenteken hebben. We vinden Hank en Irene bij het zwembad in hun tuin. Die nacht slapen Bennie en Erna op een luchtbed in de voorkamer. Dat is echt een uitvinding. Hank zorgt de volgende morgen voor een ontbijt want Irene heeft die nacht gewerkt en slaapt nog. Na het ontbijt kijken we naar Hank en Bennie in het zwembad. Dan gaan ze een lange wandeling maken, maar daarin ben ik niet meer geïnteresseerd en blijf lekker thuis om te lezen. Na de wandeling gaan we aan de koffie, maar er is ook bier en cider. Als Irene wakker is gaan we weer om het zwembad in de tuin zitten en vermaken ons prima terwijl Hank en Bennie opnieuw allerlei capriolen in het water uithalen.

De volgende morgen gaan Erna en Bennie pakken en gaan weer naar huis en wij gaan samen naar de dienst in de kapel. Aan het begin van de kerkdienst worden er handen geschud en de gasten voorgesteld.
Er is ook een speciaal onderdeel voor de kinderen. Als voorbeeld gebruikt de reverent kleding die na het strijken er veel beter uitziet, wat nodig is om eerbied te hebben voor God en de mensen. Het kinderkoor zingt mooi net als het volwassen koor van militairen.
Nadat we ’s middags wat gerust hebben neemt Hank ons mee voor een wandeling langs de rivier de Rijn. We zien de boten stroom opwaarts naar het zuiden varen en we kunnen ze net niet bijhouden met lopen. Ook ontdekken we velden met wijndruiven die met plastic bedekt zijn om de vogels er vandaan te houden. In de morgen horen we zelfs geweerschoten, die bedoeld zijn om de vogels weg te jagen. De wijnoogst begint in oktober en iedereen die maar op z’n benen kan staan kan een baantje krijgen bij de wijnoogst.
Irene komt die morgen om 9 uur thuis en Hank heeft het er met ons over om met ons terug te gaan en dat hij dan ook graag m’n geboorteplek zou willen zien en een foto van de boerderij De Boschkamp maken. Terwijl Hank z’n vervanging in orde maakt doen wij wat boodschappen, schrijven wat brieven, ook één voor de verjaardag van Heintje. Hank neemt ons allemaal mee uit om in het militaire restaurant te gaan eten. Het is er self service, smaakte prima en het kost slechts 2 dollar per persoon. Hank en Irene gaan weer aan het werk en wij vermaken ons opnieuw met een wandelingetje langs de Rijn en zien een rijnaak een hele lading John Deere tractors vervoeren. Er zijn veel gezinnen die aan boord wonen en er gewoon de was aan de lijn hangen op het dek. Sommige hebben motoren of fietsen aan boord of zelfs een stationwagen. Vanaf en naar Rotterdam, de grootste zeehaven van Europa, wordt van alles vervoerd, graan maar ook stenen die gebruikt worden om o.a. de kribben in de rivieren in Holland te versterken. We vinden dit prachtig om naar te kijken.
Nettie’s verjaardag vieren we en ze krijgt heel wat felicitaties, waaronder die van m’n zussen Jo en Hanna en een dikke brief, precies op haar verjaardag, van Luella en Harold.
We genieten die dag van de mooie stad Worms. Ik koop voor Nettie bloemen voor haar verjaardag, maar die laten we achter voor Irene die een paar dagen geleden haar verjaardag al vierde.
Hank komt thuis om met ons te lunchen. Irene komt thuis na dat ze 2 mijl hard gelopen heeft als lichaamsbeweging, neemt een douche, stapt in haar militaire uniform en vertrekt weer snel naar haar werk om vrouwelijke militairen allerlei instructies te leren , 50 km vanaf Worms.
Opnieuw gaan we na ons middagslaapje weer naar de rivier en zien nu suikerbieten uit een treinwagon in een schip geladen worden. In dit voorstadje van Worms zijn de straten erg smal en we horen een conversatie die twee vrouwen vanuit hun bovenramen ieder aan een kant van de straat met elkaar voeren. Ik kan ze verstaan en probeer een gesprek in mijn Achterhoeks en dat lukte aardig . Een andere vrouw begint ook tegen ons te praten en ik zeg ook Gutentag. Ze vraagt ons hoe oud we zijn. Ik vertel dat Nettie 72 is en ik 78. Dan wijst ze op zichzelf en zegt : 82. Ze stak hierbij eerst 8 vingers op en daarna 2 om er zeker van te zijn dat wij haar begrijpen.
Dan wijst ze naar Nettie die een lange broek draagt en zegt: too fat. En daarna op mij en zegt opnieuw : too fat. Dan zegt ze tegen mij :”Ik ben 82, maar niet too fat. Zij draagt een gewone jurk, net als de meeste Duitse vrouwen.

Lithouws paard

Groot Nuelend haalt ons van de trein, was er al binnen 5 minuten en brengt ons naar Ben en Diny Wagenvoort. Diny is een dochter van mijn boer Hendrik Jan die na een motorongeluk overleed. Die avond komt ook Johan Eggink om z’n foto’s van hun vakantie te laten zien. Het valt me tegen dat ik veel vrouwen in Nederland sigaretten zie roken. Diny laat het kistje zien dat Hendrik Jan gemaakt heeft en in 1932 aan vader meegegeven had voor ons en dat Hein vorig jaar weer mee terug genomen heeft. Diny stelt dat erg op prijs. Ze hebben drie jongens en een 12 jaar oude jachthond, die aan één oog blind is. Zij brengen ons ’s avonds weer naar de Groot Nuelends. Zondags gaan we naar de Gereformeerde kerk, waar niet zo’n hoog plafond met echo is als in de oude NH kerk. Er moeten stoelen aangesleept worden, want deze ongehuwde dominee Zijlstra is meer een soort evangelist en trekt veel mensen. Ik zou hem wel vaker willen horen.
’s Middags komt Reinie Groot Nuelend met zijn gezin en koets met een Fries paard voor ze een rit gaan maken. Ik moet van hem even op de bok komen zitten voor een foto.
Reinie heeft het vak van zijn vader overgenomen als veehandelaar bij de Coöp om koeien te kopen in bv Friesland en ze in deze streek te verkopen. Veel boeren gaan nu ook over van de kleinere roodbonte koeien naar de grotere Holsteiners.
Met de familie van Nettie in Ede gaan we op bezoek in Urk, een voormalig eiland maar nu een deel van de Noordoostpolder, en zien daar nog mensen in hun mooie klederdracht. Nettie koopt een lepeltje voor haar verzameling en op de terug weg brengen ze ons weer naar de Voortmans. Daar eten we met z’n allen waarna de familie uit Ede weer terug gaat naar huis. We zien Gerrit gras maaien met een grasmaaier, waarbij alle gemaaide gras in een zak geblazen wordt, die hij daarna leegt in een vuilniston.
De volgende dag gaan we weer bezoeken afleggen, maar Gerrit en Hanna hebben de koeien in de boomgaard gedreven en moeten nu eerst opletten dat die niet aan de appelbomen gaan vreten. Iedere morgen mogen die daar een paar uur in tot het gras weer op is. En… Gerrit en Hanna blijven erbij.
Daarna gaat het naar Oldenbroek naar de fam. Schut en van Dam en met drie auto’s vertrekken we die middag naar de Flevohof in de polder, die vroeger een deel van de Zuiderzee was. Het lijkt er wat op Disneyland in Californië… bloemen, gebouwen met alles er op en er aan, kleding, machines en alle soorten dieren waaronder koeien, ja ook Holsteins, en een zeug met biggen. We kunnen met een treintje gratis het hele terrein rond.
Die avond gaan we naar de oudste zoon van Dika en Hendrik… Jan Kettelarij, die dichtbij de Voortmans woont. De jongens van Jan en Gerry gaan elke dag op de fiets naar de technische school in Deventer Jan werkt bij een Wegenbouwbedrijf en legt o.a fietspaden aan. In zijn vrije tijd heeft hij vele hobby’s en gebruikt de gereedschappen van zijn vader. Ook hebben ze een stel prachtige goed afgerichte Lithouwse paarden, een kruising tussen een groot Zweeds ras en de inheemse kleinere Zhemaichu paarden. We hebben een heel gezellige avond en wanneer we thuis komen ligt de hele familie al in bed en de sleutel zit gewoon in de deur.
De volgende morgen om half 7 horen we de koeien al in de boomgaard. Opnieuw ontbijten we alleen met Bertha omdat Gerrit en Hanna bij de koeien in de boomgaard zijn. De mais is al op de akker verkocht voor ƒ 1800 per ha en dan moeten ze het zelf nog inkuilen.
Gerrit brengt ons naar Groot Nuelend, want Erna en Bennie zullen ons naar Hank en Irene in Duitsland brengen.

Foto’s zeggen soms meer dan woorden.
Lori Mehmen maakte deze foto van een tornado in Orchard, Iowa op 8-6-2008. Zes mensen kwamen om het leven en er was veel schade aangericht.
Bron VWKweb.nl

Na een bezoek aan deze grote Coöp. gaan we een bedrijf met 450 mest kalveren bekijken. Ze beginnen met kalveren van een week oud die gekocht worden voor ong. ƒ235. Ze krijgen de eerste 2,5 maand een melkvervanger, maar ook met mais en bijgevoegde proteïne, meest sojameel. Ze worden wat later in hokken met z’n zessen gezet en later in grotere. Als ze 600 – 650 lbs wegen worden ze verkocht voor ƒ3,40 als ze 14 maanden zijn. Deze familie Haverkunst met vier grote kinderen werkt goed samen. Deze familie heeft ook nog 4500 van een zwaar soort kippen en de mais van deze familie is net zo of nog beter dan de mais in Iowa.
We zijn nog steeds bij Hein Eggink. Hein en ik willen op de fiets naar Groot Nuelend om Hendrik Jan te vragen of hij ons op zijn marktdag mee kan nemen naar Friesland. De Talsma’s hebben plannen om met ons naar Vlieland te gaan. Ik ben doodsbenauwd als we door die nauwe straten van Vorden fietsen en de auto’s vlak langs ons heen rijden. Ik vraag Hein om alsjeblieft terug te gaan en het fietspad iets verderop te nemen. Wanneer we weer terugkomen bij de beide dames zij die allebei zo moe als wat. Ze waren met z’n beiden twee keer naar het dorp op en neer geweest.
We gaan die avond naar de Peynenburgs, Gerritjes zuster en haar man in Warnsveld.
Die waren met Hein en Gerritje vorig jaar nog bij ons op bezoek nadat ze eerst familie van hen bezocht in Des Moines hadden.

–De eerste nacht dat ze bij ons waren, trok er een storm over Sibley. Die tornado vernielde die nacht drie gebouwen bij onze buren, een halve mijl bij ons vandaan. Ook aan de machines van Harold die 1 mijl verderop woont was grote schade. Leroy had die nacht in een tractor geslapen en was wakker geworden van het schudden en hij vertelde dat het net leek alsof hij weggeblazen werd. Hij kwam bij ons om ons te waarschuwen en riep dat we naar beneden moesten gaan. We riepen onze gasten niet omdat die moe waren van de lange reis. Maar mrs Peynenburg, Gerritjes zuster, vertelde die volgende morgen, dat ze die harde storm wel gehoord had en op een hoek van het bed was gaan zitten met alle waardevolle papieren in haar handtas onder de arm geklemd en had gedacht …als we weggeblazen worden hou ik die tas in elk geval vast. We hadden geluk dat die storm vlak langs ons heen raasde. Er was nog wel een stuk dennenboom afgescheurd.–

Peynenburg laat ons een kudde schapen, die gedeeltelijk ook nog van hem is, zien terwijl de dames gaan winkelen. Hij heeft pas een stamboekram verkocht voor ƒ1200. Mijn broer Jan had al eens een paar ooien van hem gekocht en verkocht de lammeren later weer aan hem. Hij kan goed schapen scheren en mollen vangen. Nu is hij gepensioneerd.

–Toen ze bij ons waren zag hij onze hond met een ruwe smerige vacht lopen en vroeg of ik geen schaar voor de schapen had. Die had ik nog omdat ik vroeger ook schapen had en met hulp ven Hein die de hond vasthield ontdeed hij hem van zijn ruwe dikke bos haar, maar knipte niets bij de kop weg. Toen ze de hond los lieten rende die naar de koeien. Die schrokken zich een ongeluk omdat ze dachten dat het een vreemde hond was. Ook de pauwen schrokken van deze vreemd uitziende hond. Peynenburg gaf me ook een mollenklem die hij gebruikte voor het mollenvangen, maar ik ving er niets mee. Harold zag een keer een mol boven komen bij zo’n zwarte molshoop en schoot hem. Nooit geen last van mollen meer gehad.–

De Cooperatieve Zuivelfabriek in Vorden–1894-1986– werd in de volksmond [i]de Botterfabriek [/i]genoemd. Vader Hein heeft jarenlang een bestuursfunctie gehad.

Nu zijn het luxe appartementen geworden.