Weblog2

Wat natuurlijk niet echt met Engeland te maken heeft, maar meer met de ontspannen manier waarop je je vakantie beleeft, is de opmerkingsgave van Wim. Ik lig daardoor soms krom van het lachen waar hij weer niks van snapt.
In Musselburgh is een camping die een handige uitvalsbasis is wanneer je Edinburgh wilt bezoeken. We staan daar eens op een kampeerplekje pal naast het looppad, eigenlijk een plek van niks .“Ze loopt oe hier de pette nog van de kop”, zegt Wim.
We zitten binnen, het grote raam wijd open en zien alles aan ons voorbij trekken. Wim voorziet het één en ander van commentaar:
— Den hef de slippers van zien va an.
–Ja… rookt ‘er nog mar ene!
–Zo zonder badjasse valt et toch tegen…
–Good morning, lovely day, is n’t it.
–Waor hebbe wiej die camper Vagebond toch eerder ezien?
–Zo’n slangetje an de krane mot ik ok nog ‘es hebb’n.
–Die had eerst langer warm motten draaien.( geluid van een auto)
–D’r is -t- er ok ene spek an’t braojen.

In Moffat in de Borders regent het en Wim zit op z’n gemakje op de uitkijk en meldt:
–“Daor schommelt wat langs! t Is net ’t Iesselmeer”! ( zeer gezette jongedame)
–“Da’s noe typisch Engels”! ( mevr. met plastic regenkapje op)
— Kiek daor kump Marry an. En inderdaad: Marry op haar zondags- witte bloes met lange mouwen, grijze nette lange broek. Ze beweegt en praat net als schoonzus Marry.
–Dat Dieseltje löp mooi. Ze bunt tegenwoordig zowat net zo zunig as benzinemotoren.
Ja… die opmerkingsgave van Wim…..
Je hebt ’t of …. je hebt ’t niet!

De prachtig gekleurde puffins en de nieuwsgierige zeehonden.

Eén van onze toppers blijft altijd nog Northumberland, een uitgestrekt gebied met prachtige heuvels in het noorden van Engeland. Ook hier stonden we op een kleine boerencamping bij boer Will. “Within a few months I’ll get my buspass” (65 jr), zei hij en lachend daarop: “and we don’t even have a bus here”! Op deze eenvoudige camping was alleen een kraan en een stortplaats voor het chemisch toilet, maar wel een magnifiek uitzicht. In plaats van één nachtje… bleven we er vijf. Wim installeerde zich elke morgen met een grote bak koud water midden in de caravan: "In dat kleine hokje kan ik m’n knieën nog niet eens uit elkaar krijgen".(over de badkamer) Ik waste m’n haar buiten terwijl Wim er met een ketel lauw water bij stond om hiermee m’n haar schoon te spoelen.
We bezochten van hieruit zelfs de Farne Isles aan de oostkust, de eilanden waar de puffins (papagaaiduikers) te zien zijn tot eind juli. Daarna gaan ze nl weer de zee op. We werden door een tanig kapiteintje aan boord gehesen en we zagen zoveel zeehonden bij elkaar als we nooit ervoor gezien hadden èn van heel dichtbij. Net een droom.
We legden aan op een eiland waar we konden wandelen en een ruïne bezoeken. Wim had een hoed op, z’n net gekochte nieuwe waxhoed. Die beschermde hem tegen de aanvallen van de meeuwen. Nee ik waagde me er niet aan. Ik heb een fobie voor meeuwen gekregen nadat ik “The Birds” van Hitchcock op tv gezien had. Ken je die? Dan snap je het! Wat Wim ook zei:"Doe mijn hoed op" of "Doe je jas dan over je hoofd"….. mij niet gezien!
Toen we weer vertrokken van het eiland was het al een beetje eb aan het worden en zaten we te zwaar beladen aan de grond. Geen nood. Er werd een kleiner bootje geleend en daar ging de helft van ons op zodat onze boot weer los schoot en in dieper water kon komen en konden we weer overstappen.
Vlak bij de kant zaten we weer vast. "Allemaal naar voren", klonk toen het commando. Ook dit liep goed af. Ja… je maakt soms wat mee!

Exmoor

Eén keer zijn we in het zuiden van Engeland gebleven. Lands End was nu ons doel. Via New Forest, Devon en Dartmoor bereikten we Cornwall in de uiterste zuid-westpunt van Engeland! Het werd een kennismaking met loslopende New Forest en Dartmoor pony’s en schapen… heel veel schapen. Tom en Joan zijn er vroeger toen hun kinderen klein waren ook geweest en toen Joan vertelde dat ze toen ze al die schattige pony’s met veulentjes zagen vroeg :”Which one shall we take home with us”? De teleurstelling was groot toen hun favoriet niet mee mocht.
We namen natuurlijke- of boerencampings. We zagen vanaf de kust St Michaels Mount in zee liggen waar je met een bootje naar toe kunt. Een jaar later zouden we precies aan de andere kant van the Channel het Franse Mont de St Michel bezoeken dat gewoon via een weg bereikbaar is.
Nee het was wel mooi in het zuiden , maar we misten het ruige dat Wales en Schotland hebben. Het werd naarmate we dichter bij Lands End kwamen ook steeds drukker en de wegen leken smaller. St Yves, het kunstenaarsdorp was de moeite wel waard, maar toen we in Mousehole kwamen barstte ik in huilen uit vanwege de schrik op de smalle weg…linksrijdend en met tè veel verkeer! Je snapt misschien dat je in Engeland in een Europese auto als bijrijder midden op de weg zit en alle verkeer dat je tegen komt vlak langs je heen scheert.
Nee… we weken uit naar het noorden naar een ander natuurgebied: Exmoor. Daar was het aanmerkelijk rustiger en weidser. We maakten zelfs een echte schapenmarkt mee.
Het klimaat is in het zuiden misschien wel wat aangenamer, maar toch kiezen we de volgende keren weer voor noordelijker streken.

Het mooie glas-in-loodraam in de hal van het museum The World of James Herriot.

In de tijd dat James Herriot dagelijks bij ons op de tv kwam zat ik vast en zeker zo tussen 5 en 6 aan de buis gekluisterd. Het landschap en de eenvoud en natuurlijk de schapen en honden blijven me boeien.
Toen we dan eenmaal in de Yorkshire Dales geweest waren ontdekten we stap voor stap of Dale voor Dale het hele gebied. Het dorpje waar de serie was opgenomen, het ruige binnenland en steeds kwamen we via de hoge verbindingsweg over de Buttertups van het Swaledale naar het Wensleydale. Het was er steeds zo rustig dat we daar boven, soms zelfs in de wolken een middagdutje deden. Het hele gebied ademt de sfeer van vroeger. Wanneer je op de kaart kijkt zie je de Yorkshire Dales aan de linkerkant van een autoweg en aan de rechterkant zijn het de Yorkshire Moors. Daar hoef je niet te proberen met de caravan naar boven te gaan— forbidden— veel te steil. Het is gewoon een breuk in het landschap. Tegen zo’n steile helling is de White Horse te zien. Een enorm wit paard is daar in de kalkrots gemaakt door een onderwijzer uit die streek. Van verre afstand is het te zien. In het Tourist Centre op de top van de heuvel vind je alles over de streek van onze dokter Herriot. Wanneer we dan eens op onze terugweg vanuit Schotland een paar dagen in die omgeving dicht bij Thirsk staan bezoeken we daar ook het museum The World of James Herriot. Het is het originele doktershuis waar deze dokter die daar model voor stond echt woonde. Het is meer dan de moeite waard. Wanneer je door de spreekkamer komt gaat de telefoon en het is natuurlijk de bedoeling dat je die op neemt. Er komt dan een boer aan de lijn die in onvervalst Dales-dialect hulp vraagt voor z’n zieke kalf.
Rijd je vanaf Harwich een dag rustig naar het noorden dan ben je zo om een uur of drie in die buurt en meestal blijven we daar een paar dagen. Net of onze vakantie dan pas echt begint.

Picknikken op zo’n onbewoond eilandje.

Wil je de Engelsen of Schotten echt leren kennen? Dan kun je het best een Bed and Breakfast accomodation kiezen. Die allereerste week in Schotland zoeken we die steeds op. Je krijgt veel informatie over de streek en leuke tips. En de gezelligheid om met mensen uit alle windstreken te ontbijten heeft ook wel wat. Als we vanaf Dornoch de Westkust naar het noorden willen bekijken bespreken we in Ullapool bij het Tourist Centre een B en B in Drumbeg. Het blijkt een alleraardigst doktersechtpaar te zijn. Hun dochter met gezin was juist weer naar de Borders vertrokken en ze hadden net het Tourist Centre ingeseind dat ze weer ruimte beschikbaar hebben. Eigenlijk doen ze dit voor de gezelligheid. Zo komen ze hoe afgelegen ze ook wonen met mensen overal vandaan in gesprek. Hij is één van onze bevrijders geweest in 1945.
Nadat hij z’n huisartsenpraktijk in Inverness van de hand heeft gedaan hebben ze hun geboortedorpje weer opgezocht . Die avond zien we vanuit hun huiskamer de zon boven de Atlantische Oceaan ondergaan. Wat is die westkust mooi! We maken hier voor het eerst kennis met de midges. Dat is wel even minder.
Een paar jaar daarvoor zochten we ook een onderkomen voor de nacht. We hadden net de Inverewe Gardens bewonderd. Ten noorden van Ullapool moesten we ergens linksaf en kwamen via een omweg weer bij de kust in Achuiltebuie. We kregen een lekkere avondmaaltijd dat door het logéetje van de gastvrouw werd opgediend. Haar man werkte over ver in zoals ze dat bij ons in Drente zeggen. Op het dressoir zagen we foto’s van haar als kermisattractie. Ze bleek de assistente van de messenwerper.
De volgende morgen maakten we daar een prachtig tochtje naar de Summer Isles. Zo’n gewoon scheepje met een kapiteintje die je persoonlijk aan boord hielp hijsen. We hadden geluk met het weer… een stralende dag. We gingen een uurtje aan land op zo’n alleen door zeehonden en vogels bewoond eilandje Toen we weer terug waren aan de wal maakte ik een foto die helemaal de sfeer weergaf van die dag.
Maar daarna…… werd ik ziek zwak en misselijk… zo ineens. Wim wist maar één ding. Terug naar de caravan die in de buurt van het Loch Ness stond. Daar heeft hij als een trouwe hond twee dagen met een boek voor de caravan zitten wachten tot de griep … of misschien toch een voedselvergiftiging…. over was.

Onderweg van Chatsworth naar huis in Manchester ontdekte Joan dat er een welldressing te zien was in Paddington. Je ziet het: een prachtig bloemenarrangement van de aartsengel Michael.

1993 in de tuinen van Chatsworth

Door onze contacten met Tom en Joan besluiten we vaak onze laatste dagen van de vakantie met een bezoekje aan Woodsend Road in Manchester. We moesten altijd de caravan bij hen op de stoep parkeren en logeerden een paar nachtjes in a real English home. Ook hier de bloemen op behang en gordijnen en tapijt in het toilet. We hebben Daniel, Rachel en Michelle, de kleinkinderen zo zien opgroeien. Joan is vanuit haar verpleegstersachtergrond weer gaan studeren en op haar 40e is ze les gaan geven op een Primery School.
En ze waren en zijn nog steeds gek op holidays. Wanneer haar schoolvakantie begon haalde Tom haar mèt camper en alle vijf kinderen van school op en reden ze meteen door naar de ferry bij Dover om zo lang mogelijk van hun vakantie te kunnen genieten. Italy is bij hen favoriet.
De beste stops onderweg waren steevast de stadjes met goede parkeermogelijkheid bij een supermarkt. Wanneer de kinderen ’s morgens nog sliepen gingen ze om zes uur al op weg naar een volgende plek. Om een uur of 12 kwamen ze dan aan en hadden ze nog de hele dag om te genieten van alles. Niet gek bekeken.
Ze hebben ons hun omgeving laten zien, hun thuishaven toen Tom nog voer Liverpool en de prachtige omgeving ten zuiden van Manchester, het Peak District, inclusief Chatsworth House and Gardens. Ieder jaar worden er in deze omgeving well dressings gehouden in en bij de kerk. Eigenlijk om hun bron –well– te eren die zo belangrijk was toen de pest veel mensen levens kostte
Na Toms herseninfarct zijn ze behoorlijk beperkt en zijn verhuisd naar een appartement, maar toch gaan ze ’s winters graag naar Spanje, waar Tom op de boulevard goed uit de voeten kan met zijn scootmobiel en weg is van Sandra, z’n speciale zangeres in het hotel. En minstens eens per jaar gaan ze naar Hong Kong waar dochter Karen hoofd van een internationale school is en Tom en Joan in de watten legt.
Het is altijd heel bijzonder om ze te ontmoeten.

Nu bij Neil Ross op de schapenfarm in Kincraig in 1999.

Op één van onze eerste reizen door Schotland – 1992- kwamen we een aanplakbiljet van een plaatselijke Sheepdogtrial tegen in Nethy Bridge. We hadden net een National Nature Reserve bezocht waar we een visarend konden spotten die z’n jongen aan het voeren was bij Loch Garten. We besloten dat we deze sheepdogtrial niet moesten missen en zorgden dat we op de terugweg op tijd voor de wedstrijd zouden zijn.
We waren de enige buitenlanders en de mensen waren zo attent om ons uit te leggen hoe het in z’n werk ging. Eerst kwamen de farmers dogs aan de beurt. Ha… en vaak moest er een andere hond van een bevriende collega farmer aan te pas komen om de schapen weer bij elkaar te krijgen. Toen kwamen de “tricky”dogs in actie. Daar werd meer mee getraind speciaal voor de wedstrijden. Ook de jeugd had een aparte wedstrijd. Er werd gekeken naar het contact tussen hond en baas en naar de resultaten van het naar de herder toe drijven, het in de "Pen" drijven en ook het splitsen. Dat is wanneer er twee schapen met een strik om apart gedreven moeten worden. Eén bescheiden jongen van 16 jaar viel op, Neil Ross. Hij won alles.
Zeven jaar later komen we weer in die buurt. Intussen heeft Neil landelijke bekendheid gekregen met z’n honden en heeft zelfs de grote “One Man and his Dog” wedstrijd gewonnen. Hij wordt door het Tourist Centre gemeld vanwege zijn demonstaties met z’n honden en schapen op zijn boerderij.
We zijn nieuwsgierig en gaan kijken. Tegelijk komt er ook een bus van de OAD met Nederlanders aan. Het is opnieuw indrukwekkend wat hij met de honden laat zien. We zitten vooraan en de honden die even niet meedoen gaan spontaan aan weerszijden van Wim zitten tot ze weer aan het werk moeten. Zelfs met vijf honden tegelijk werkt Neil… voor iedere hond heeft hij aparte commando’s.
Je mag een lam de fles geven en ik mag meehelpen een schaap scheren. Ja… alle facetten komen aan de orde. In het hoogseizoen doet hij zo’n demonstratie wel 6 keer per dag. Deze extra inkomsten kan een schapenboer goed gebruiken, want veel levert de schapenteelt tegenwoordig niet op.

Skara Brae en de Ring of Brogar.

Ik zal jullie niet vermoeien met al onze reizen naar dit voor ons zo fijne vakantieland. Maar misschien zijn een paar tips toch de moeite waard.
–Helemaal bovenin Schotland nog boven Ullapool woont een Nederlandse vrouw die de hele wereld al wel gezien heeft. Daar in Elphin voelt ze zich thuis. Ze heeft de zorg voor de dieren van een kleine farm met veel soorten Schotse schapen en andere Schotse dieren. Het liefst slaapt ze bij haar beide geiten Tanner en Fudge in de stal. Ooit stond ze in het blad Buiten. Ik schilderde daar een foto van na, maar vond dat niet genoeg en op één van onze ontdekkingstochten werd Hilda van der Vinne ons einddoel. En we vonden haar. Het voelde als gelijkgestemden. En bij een volgend bezoek zal ze opnieuw ons einddoel worden. “Heb je geen last van de midges hier aan de Westkust”, vroeg ik. “Mijn huid is veel te tanig… daar komen ze niet doorheen”, zei Hilda
— Ook Orkney werd eens ons einddoel. We hebben wel geluk gehad met het weer. “Oh.. what a beautiful morning..”, zong onze chauffeur toen we aan de overkant op het Mainland van Orkney in de bus stapten. Het werd een ontdekkingstocht met als hoogtepunt Skara Brae, een nederzetting uit de Steentijd die per ongeluk in 1920 ontdekt werd doordat het zand er af waaide. Ook the Ring of Brogar met z’n grote standing Stones was prachtig om te zien. Onze caravan hadden we in Dornoch laten staan. We maakten daar de Evening Songs mee en speciaal voor de guests gaf reverent Simpson uitleg over de Clearences die de vorige eeuw gehouden waren. Het binnenland moest leeg voor de grootgrondbezitters en velen moesten weg, emigreerden van armoe of trokken naar de kust. Carnegie heeft in deze kerk een groot borstbeeld, want die heeft veel voor deze streek betekent. Deze reverent had humor. Hij schreef een klein boekje: Laughter Lines. We hebben er de hele vakantie elkaar uit voorgelezen. Hoe vind je deze?

—It was a wise schoolmaster who said to the parents: “I cannot control your child in the High School, if you haven’t controlled him in the High Chair".

—We all need recognition, but one little boy carried a bit far. “Dad, let’s play darts. I’ll throw and you say:Wonderful!”