Weblog2

Het 2e nestje van Tessa en Scott vorig jaar aan de puppybrokjes. Allemaal samen uit één bak.

“Daar is je maatje”, meld ik Wim. Door het raampje van dit kleine werk-, speel en logeerkamertje zie ik de vuilniswagen aankomen. Sinds Wim thuis is en dat is al weer ruim 8 jaar maakt hij een praatje met de vuinisman die iedere woensdagmorgen de container komt legen. De ene week de grijze en de andere week de groene.
“‘t Kan nooit gien kwaod”, zegt hij altijd “ a’j regelmaotig een proatje maakt.” Eén van hen blijkt een kennis te zijn van Henk en Annie in Kleine Huisjes waar we 11 jaar geleden één van de pups van Kim en Scott aan verkocht hebben. Toen hadden we 9 pups. Het was telkens een brinta- ballet wanneer ze ’s morgens, vanaf de vierde week, een schaaltje Brinta kregen. Het jaar daarvoor hadden we zeven pups gehad. Die zette je in een kring om de brintaschaaltjes en dat bleef tenminste op de plek, maar met die negen werd het een zwijnestal. Wat hebben we gelachen!
Het hondje van Annie en Henk werd ook Tessa genoemd. Het werd een superhond. Ze volgden er alle cursussen mee en overal werd ze de beste. Leuk hè?
Kim kreeg toen ook, net als Tessa nu, twee nestjes na elkaar. Het was in de tijd dat Marktplaats nog niet in beeld was . Voor het eerste nestje hoefden we niet eens te adverteren. Die waren we zo in onze omgeving al kwijt, maar het tweede nestje? Hoe zou dat gaan? We zetten toen in de vrijdag- en zaterdagkrant een advertentie. Je kent het wel: nestje mooie bordercolliepups… vader en moeder allebei aanwezig. In één weekend waren ze alle negen verkocht.

Op de schommel met opa. Ja… dat wilde Gerhard wel! zomer 1971 in Hessen.

Kortgeleden waren Gerhard en Mark met hun gezinnetjes naar Movie World, een uurtje rijden hier vandaan over de grens. Het was ge- wel-dig! De tijden en ook de mogelijkheden zijn veranderd.
Zo waren wij nog helemaal onder de indruk toen er in ons trouwjaar 1965 in de Cinerama in Rotterdam een soort 3D film draaide waarin het verhaal zo levensecht leek. Het was net of je er zelf in meespeelde. Soms dook je gewoon in elkaar wanneer je het gevoel had dat je in een soort kar de smalle straatjes van een sub tropisch eiland door denderde. Nu ,vertelden ze, was het nog echter. Je kreeg zelfs een plens water over je heen wanneer je in de film door het water ging. Cool….!
Toen Gerhard vroeger met ons in een speeltuin kwam wilde hij als 3 jarige niet eens ergens in. Wat later was er op de kermis in Hengelo een klein soort autootje waar je kleine rondjes mee mocht rijden, maar hij was er met geen zeven paarden in te krijgen. Dit keer had hij zelf het uitje bedacht. Een mens kan veranderen.
Rick kon het vroeger niet hoog en spannend genoeg zijn… altijd al en nog steeds. Die kickt er volgens mij op. Achtbaan of reuzenrad ….geweldig vindt hij dat. De volgende keer moeten jullie die ook maar eens mee vragen…. Kun je lachen!

Als je ons nu wilt gaan scharen onder eeuwige vakantiegangers… heb je het toch mis, want hoewel ik me steeds verheug op een vakantie naar Groot Brittannië of een andere favoriet gaat het soms toch anders dan ik denk.
In de eerste plaats is het poetsen geblazen… anders kun je niet met een gerust hart op pad.
Ben je één keer zover en heb je 14 dagen stap voor stap alles in en om het huis proper en de bedden klaar voor de oppas… ben ik helemaal aan de lat. Het schijnt standaard te zijn. Ik zie dat Niesje ook aan het eind van haar latijn is als ze hier arriveert. Op het moment dat we wegrijden zit ik leeg naast Wim en bedenk dat het nergens zo prettig is als thuis. Waarom gaan we eigenlijk?
Zijn we aan boord van de Seatrader die ons van Hoek van Holland naar Harwich brengt vallen we na het buffet al snel in slaap -ja Wim ook- op een geïmproviseerd bedje op een bank. Wanneer we dan na 6,5 uur Engeland aan de horizon zien verschijnen beginnen we pas aan ons avontuur. Keep left zie je de eerste kilometers steeds als waarschuwing en ik moet weer even wennen aan de voorbijflitsende auto’s aan mijn kant wanneer ik over de middenstreep balanceer.
Mijn gedachten gaan de eerste dagen nog vaak naar huis, maar wanneer ik de heuvels van Yorkshire, Wales of Het Lake District zie is dat voorbij. Dat geknaag begint weer na ongeveer 14 dagen. Dan wil ik het gevoel hebben dat we ons einddoel bereikt hebben en weer richting huis gaan. Is dat zo dan maakt het niet zo veel meer uit hoe lang die tweede helft van een vakantie duurt. Ik heb geen haast meer en geniet van alle moois. We hebben dan ondertussen al zoveel nieuwe indrukken gekregen dat “huis” wat weggezakt is.
Zijn we dan eindelijk weer met de ferry terug bij Hoek van Holland… kijkt Wim verlangend naar de andere ferry die op weg naar Engeland gaat. Die wil zo weer mee. Zóóó jammer dat ik toch eerst naar huis wil.

De omgeving met de Big Pit in midden Wales.

We dachten na zoveel jaren dat we Groot Brittannie wel kenden. Tot we op een gegeven moment ten zuiden van Shrewsbury komen. Het blijkt zo’n prachtig dal te zijn. In de buurt is het plaatsje Church Stretton, waar een enorme antiek- en curiosa shop is… werkelijk drie verdiepingen en ook mèt tearoom. Deze streek ligt in het grensgebied tussen Engeland en Wales.
Wim is hier aan het lezen in een lievelingsboek dat hij voor vaderdag kreeg van Gerhard en Judith: Inspector Morse. Hij leest ineens spontaan een stukje voor! Inspector Morse en zijn kompaan rijden de weg langs Church Stretton en zijn het er over eens dat dit de mooiste streek van Engeland is. Toeval?
Dat we een boek van James Herriot lezen in de Dales ach dat is niet zo’n wonder. Dat was één van de redenen waarom we steeds de Yorkshire Dales opzoeken, maar een week later leest hij in een andere Engelse detective “Silent Witness” over de kathedraal van Ely en de omgeving en waar staan we dan? Juist vlakbij Ely op de laatste camping voor Harwich.
Toen we met Rick en Berend in de buurt van de Big Pit waren in Wales dacht ik aan het boek “Hoe groen was mijn dal” van Llewellyn, dat zich in deze mijnwerkersstreek afspeelt. Nee… die had ik niet bij me, maar wanneer je boeken leest over een bepaalde streek… wil je de sfeer toch vaak even proeven in het echt. Het klopte helemaal!

Het dal waar het stoomtrein door rijdt en Wim bij de ingang van de Slate Mine in Blaenau Ffestiniog.

Wat je beslist wèl moet doen in Wales…… is het beluisteren van zo’n Welsh Mens-choir. Veel Welshmen zingen in zo’n mannenkoor. We hadden het geluk om in Porthmadog en Harlech zo’n koor te beluisteren. In Harlech was het concert in een oud kerkje. We waren er al eerder die dag en waren tijdens het wandelen tegen een berg aan een soepje aan het koken, toen we in één keer vanuit de lucht “Good Morning” hoorden. Er zweefde een deltavlieger vlak boven onze hoofden. We waanden ons heel even in de film Those magnificent men in a flying machine.
Die avond wordt heel bijzonder. Er zijn solisten èn begeleiding door een harpiste. Vaak wordt a capella gezongen. Onwaarschijnlijk mooi!
Vanuit Porhtmadog vertrekt er ook een stoomtrein naar Blaenau Ffestiniog. Ook zo’n aanrader. De rit is fantastisch. Wanneer je daar uitstapt ben je in een mijngebied. De echte Blue Slate (leisteen) komt hier vandaan. Er zijn twee mijnen ( quarries) die bezichtigd kunnen worden. Je wordt gefotografeerd als je er in gaat en als je er uit komt zodat ze zeker weten dat er geen achterblijvers zijn. Stel je voor dat je verdwaald in al die gangen en holle ruimten. Daar maak je kennis met het leven van de mijnwerker in vroeger tijd. Op een gegeven moment hoor je ook het zingen van de mannen. En dat klinkt….!!Aan het eind van de dag maak je die prachtige reis met de stoomtrein weer teug naar Porthmadog.
Vanzelf is ook het hele Snowdonia met de berg Snowdon de moeite waard. En natuurlijk is een boerencamping niet echt als er geen uitbrekende koeien of paarden zijn. We maken het allemaal mee.

Farmers… Kate with her dogs…. en Wim in de rij voor de fish and chips. Hij valt daar ook helemaal niet op hè?

Wat je niet moet doen in Wales is het kiezen van een boerencamping aan de voet van de Cader Idris. Nadat we Berend en Rick op het vliegtuig hadden gezet gingen we nl door naar het noorden van Wales. Ook het midden is prachtig en we besloten daar eerst een paar dagen te blijven. We keken wat rond… zagen op een mooi plekje aan de voet van de Cader Idris wat caravans staan bij een boerderij en parkeerden even op een parkeerplaats aan de kant van de weg om poolshoogte te nemen. Daar kwam een wat oudere boer op een trekkertje aan in de stromende regen en lokte ons de camping op. De volgende morgen regende het nog en we gingen die dag naar de National Sheepdogtrial, van Wales dan hè, die daar in de buurt aan het Bala Lake gehouden werd. Ja… ook de Welsh people zijn trots op hun land en taal. Hier krijgen ze ook tweetalig onderwijs net als bij ons in Friesland.
We waren nog geen km van de camping of de zon begon te schijnen. De hele dag genoten we van de honden,de bazen en alle gedoe er om heen. We zijn amper de camping genaderd of daar stroomt de regen weer. De volgende dag verliep net zo. Regen bij het opstaan… en je bent 2 km verderop voor een geweldige wandeling bij Dolgellau of het weer is helemaal opgeknapt. We probeerden het ‘s middags nog een keer en gingen nu naar de kust.
Drie maal is scheepsrecht. Opnieuw een prachtige kustwandeling in de zon…. En regen bij thuiskomst. Nee….die Cader Idris…… moet je vooral mijden.

Rick en Berend naast het beeld van de mijnwerker bij de Big Pit.
Samen in de caravan.
National Park The Brecon Beacons.

Ooit gingen we samen met Rick en Berend naar Londen en Wales. Na een dag of 10 zouden die twee neven dan met het vliegtuig van Cardiff weer naar huis vliegen. We vertrokken met het echte Great Dutch/ British/ Welsh Weather: regen dus!
Het deerde ons niet. De vrachtboot naar Harwich hadden we toen ook al ontdekt en Berend en Rick mengden zich tussen de chauffeurs bij de gokapparaten. Of Rick de kunst nou had afgekeken van zijn broers of gewoon geluk had… maar hij komt met een paar handen vol vijfjes aanzetten.”Wat heb jij nou? Hoe kom je daar nou aan”? Rick sprak kort maar krachtig:”Pok, pok pok pok pok..”!
Met bus en metro konden we gemakkelijk naar Londen. Londen is echt wel de moeite waard, maar ik ben altijd blij wanneer we die drukke ringweg weer achter ons hebben.
Het was voor ons de eerste keer in Wales. In de Brecon Beacons, een prachtig natuurgebied vonden we een boerencamping. “Echt een camping voor m’n vader”, zei Berend. We ontdekten hoog boven ons zwevend de red kite.. de rode wouw.
Samen met Rick en Berend gingen we de steenkolenmijn in: The Big Pit. Dat was een geweldige ervaring. Een voormalige mijnwerker was onze gids. De jongens keken zuinig toen alle aanstekers en foto-apparatuur met batterijen moest worden ingeleverd. Dit was i v m eventuele gas vorming beneden. Allemaal kregen we zo’n helm met een lamp er op en gingen we met de lift de mijnschacht in naar beneden. Op een gegeven moment vroeg onze gids om de lampen uit te doen. Dan weet je wat aardedonker is.
De kustwandeling bij stralend weer langs de zuidkust even voorbij Tenby was even later één van de hoogtepunten. Berend koos daarna nog Caerfilly Castle uit om te bezichtigen en het tweetal ging toen met het vliegtuig weer op huis aan.
Dat Rick z’n paspoort even kwijt was en dat Berend z’n fotorolletje moest inleveren omdat hij foto’s wilde maken van de douane kregen we even niet mee.
Voor ons was de vakantie nog niet voorbij. Heel bijzonder was de dag naar het eiland Skomer. We hadden er prachtig weer bij en hebben de hele dag rondgewandeld te midden van puur en nog onbedorven natuur. Zó mooi! Er woont maar één man op het eiland: de Warden. Vier weken hebben we rondgetrokken door dit mooie deel van Groot Brittannië en besloten met een paar dagen Manchester bij Tom en Joan voor de deur.

Wij houden meer van dit soort tuinen zoals hier bij een particulier in de Borders. Ze hebben hier ook een Scotty die je, net als onze eigen Scott, de bal komt brengen.

In Hengelo hadden we een geweldige buurman: B.B. oftewel Buurman Boet.
Buurman Boet vond het bij ons geloof ik wel gezellig. Regelmatig kwam hij even bijpraten. Hij was hartpatiënt, maar alles was onder controle. B B was een liefhebber van zijn tuin. Hij had ook een stukje van een kas in gebruik waar hij zomerplantjes kweekte.. begonia’s fuchsia’s, petunia’s, salvia’s, afrikaantjes,vlijtige liezen en geraniums enz. Dat ging in het voorjaar allemaal bij hem in de voortuin. Het was een kleurrijk geheel… anders kan ik het niet noemen. Het was zijn trots. Qua kleur stak onze groenere tuin daar wel wat bij af.
Ieder jaar gaf B.B zich op voor de tuinenwedstrijd in de buurt. Nooit kreeg hij een prijs. Hij snapte er helemaal niks van. Steeds was hij hevig verontwaardigd. Hij had er de meeste bloemen in staan van allemaal.
Toen we op weg naar Edinburgh in Jedburgh aan belandden gingen we vanaf de camping een wandelingetje de stad in maken. En wat zien we?…. Een tuin à la Boet! Werkelijk net zoveel kleur en voorjaars-en zomerbloeiers bij elkaar als B.B. Er staat een man bij die op zijn schoffel leunt en wacht tot wij over zijn tuin beginnen. Hij begint enthousiast te vertellen hoe hij dit allemaal voor elkaar houdt en wat de problemen zijn. But… I’m retired now… so I’ve plenty of time. Hij glundert…. Net Buurman Boet.

Op deze camping is ook een brandslang.
Er hangt een bordje bij met de volgende instructie:

[i] When fire….
Shout: fire
While fire-fighting
Keep shouting:
Fire[/i]

The Angel of the North en de cathedral of Durham.

Eén van de mooiste kerken van Groot Brittannië zou de cathedral van Durham zijn. We zijn al verschillende keren in de buurt geweest op weg naar Schotland, maar moeten we toch eens gezien hebben!
Bij Newcastle passeren we de Angel of the North. Even later hebben we een goedkope boerencamping in de buurt gevonden en we gaan die middag al richting Durham Cathedral. Wat een mooie oude stad is Durham! En inderdaad is het een eindeloos mooie kathedraal. We zijn er met de plattegrond er bij een paar uur zoet mee. In de binnenhof is er ieder uur een “bell ringing”… videobeelden… helemaal om ons heen en met het geluid er bij geeft het ons een indruk hoe je een bell ringing kunt beleven. Natuurlijk is er een shop èn een tearoom er bij. We drinken daar een “awfully nice cup of tea”!
Om 5.15 zal er ook een Evening Song zijn. Ik heb daar zo’n idee bij van het samen zingen van Engelse hymnen. Zullen we? Om 5 uur zijn we terug. Wim moet hevig plassen, maar de toilets in de cathedral zijn al gesloten. Wat nu? Lichte paniek! Het is net een comedy als hij even later de muur van de omheining gaat inspecteren en zonder dat iemand het merkt van z’n hoge nood afkomt.
De kerk gaat open. Het blijkt op maandag een Evening Prayer te zijn. De liturgie is voor een niet-Engelse niet- Katholiek niet te volgen. Af en toe proberen we wat mee te prevelen.
“Ik kniel niet hoor”, zegt Wim nog. Dat ben ik ook al niet van plan. Dat gaan zitten en staan is al bijna niet bij te houden. Dan gaan de drie geestelijken in hun kleurige gewaden weer weg. De voorste heeft een soort zilveren staaf in zijn handen.
De laatste, in het zwart, komt weer terug en gaat bij de uitgang staan en wenst ons allemaal “a good evening and God bless you” toe.

Stratford on Avon en de dametjes met "that little monster".

Op één van onze reizen beginnen we in de buurt van Stratford on Avon. “You will enjoy Stratford, Hetty, with the river and the beautiful swans, the boats and all the lovely houses”, zei Joan al jaren geleden. Het maakt me niet zoveel uit dat Shakespeare er geboren is, maar inderdaad Joan ”you were right”. De Avon met z’n zwanen met jongen, de kleurig geverfde boten, de performances in het park… het ademt sfeer uit. Het waterpeil in de smalle kanalen is veel hoger dan die in de river Avon. Er moet dus veel geschut worden. Mooi!
Op de camping is Wim zo verdwenen, want ze zijn bezig met bestuurbare vliegtuigjes. Fluitend komt hij na twee uur weer bij de caravan met verhalen over deze vliegtuigfanaten met hun bestuurbare lievelingen.
Op de camping is ook een Engelsman, Bert,( spr. Burt) die geregeld een praatje komt maken. Hij vertelt dat hij op een gegeven moment bewust zijn leven heeft omgegooid van “making money”naar “enjoying your life”. Hij vergelijkt het leven met een wiel met spaken, waarbij iedereen, hoe verschillend ook, even belangrijk is.
Een paar dagen later bezoeken we de Engelse plaats Knaresborough en parkeren bij een mooie oude kerk met ruïne en prachtig uitzicht op een dal. Op een bankje zitten een paar grijze dametjes met twee hondjes . Wanneer ik tegen één hondje begin te praten draait het ene dametje zich naar me om en zegt:”You can have him… that little monster”. Ze vertelt dat ze op hem past voor een goede vriendin en voegt er aan toe:”He understands Spanish as well”!
Wanneer we de dag erop de camping verlaten regent het zachtjes en Wim kijkt bezorgd naar de lucht. Een Engelsman troost hem met de opmerking:”Ooo it’s only to keep the dust down”!
Wanneer we eens een verkeerde straat inrijden en achterwaarts terug moeten met caravan… staat er een hele rij Engelsen geduldig te wachten en volgen onze verrichtingen. Als Wim succesvol heeft gekeerd steekt de voorste bestuurder lachend z’n duim op. Daar moet je in Italië eens om komen. Toen we daar eens aan de verkeerde kant een eenrichtingsweg inreden, sloegen de Italianen hun ogen ten hemel.. gooiden hun armen in de lucht en hoorden we alleen maar “Ooh Mama Mia….”!
Al deze kleine ontmoetingen maken onze reisjes door Groot Brittannië bijzonder.