Weblog2

Het dal waar het stoomtrein door rijdt en Wim bij de ingang van de Slate Mine in Blaenau Ffestiniog.

Wat je beslist wèl moet doen in Wales…… is het beluisteren van zo’n Welsh Mens-choir. Veel Welshmen zingen in zo’n mannenkoor. We hadden het geluk om in Porthmadog en Harlech zo’n koor te beluisteren. In Harlech was het concert in een oud kerkje. We waren er al eerder die dag en waren tijdens het wandelen tegen een berg aan een soepje aan het koken, toen we in één keer vanuit de lucht “Good Morning” hoorden. Er zweefde een deltavlieger vlak boven onze hoofden. We waanden ons heel even in de film Those magnificent men in a flying machine.
Die avond wordt heel bijzonder. Er zijn solisten èn begeleiding door een harpiste. Vaak wordt a capella gezongen. Onwaarschijnlijk mooi!
Vanuit Porhtmadog vertrekt er ook een stoomtrein naar Blaenau Ffestiniog. Ook zo’n aanrader. De rit is fantastisch. Wanneer je daar uitstapt ben je in een mijngebied. De echte Blue Slate (leisteen) komt hier vandaan. Er zijn twee mijnen ( quarries) die bezichtigd kunnen worden. Je wordt gefotografeerd als je er in gaat en als je er uit komt zodat ze zeker weten dat er geen achterblijvers zijn. Stel je voor dat je verdwaald in al die gangen en holle ruimten. Daar maak je kennis met het leven van de mijnwerker in vroeger tijd. Op een gegeven moment hoor je ook het zingen van de mannen. En dat klinkt….!!Aan het eind van de dag maak je die prachtige reis met de stoomtrein weer teug naar Porthmadog.
Vanzelf is ook het hele Snowdonia met de berg Snowdon de moeite waard. En natuurlijk is een boerencamping niet echt als er geen uitbrekende koeien of paarden zijn. We maken het allemaal mee.

Farmers… Kate with her dogs…. en Wim in de rij voor de fish and chips. Hij valt daar ook helemaal niet op hè?

Wat je niet moet doen in Wales is het kiezen van een boerencamping aan de voet van de Cader Idris. Nadat we Berend en Rick op het vliegtuig hadden gezet gingen we nl door naar het noorden van Wales. Ook het midden is prachtig en we besloten daar eerst een paar dagen te blijven. We keken wat rond… zagen op een mooi plekje aan de voet van de Cader Idris wat caravans staan bij een boerderij en parkeerden even op een parkeerplaats aan de kant van de weg om poolshoogte te nemen. Daar kwam een wat oudere boer op een trekkertje aan in de stromende regen en lokte ons de camping op. De volgende morgen regende het nog en we gingen die dag naar de National Sheepdogtrial, van Wales dan hè, die daar in de buurt aan het Bala Lake gehouden werd. Ja… ook de Welsh people zijn trots op hun land en taal. Hier krijgen ze ook tweetalig onderwijs net als bij ons in Friesland.
We waren nog geen km van de camping of de zon begon te schijnen. De hele dag genoten we van de honden,de bazen en alle gedoe er om heen. We zijn amper de camping genaderd of daar stroomt de regen weer. De volgende dag verliep net zo. Regen bij het opstaan… en je bent 2 km verderop voor een geweldige wandeling bij Dolgellau of het weer is helemaal opgeknapt. We probeerden het ‘s middags nog een keer en gingen nu naar de kust.
Drie maal is scheepsrecht. Opnieuw een prachtige kustwandeling in de zon…. En regen bij thuiskomst. Nee….die Cader Idris…… moet je vooral mijden.

Rick en Berend naast het beeld van de mijnwerker bij de Big Pit.
Samen in de caravan.
National Park The Brecon Beacons.

Ooit gingen we samen met Rick en Berend naar Londen en Wales. Na een dag of 10 zouden die twee neven dan met het vliegtuig van Cardiff weer naar huis vliegen. We vertrokken met het echte Great Dutch/ British/ Welsh Weather: regen dus!
Het deerde ons niet. De vrachtboot naar Harwich hadden we toen ook al ontdekt en Berend en Rick mengden zich tussen de chauffeurs bij de gokapparaten. Of Rick de kunst nou had afgekeken van zijn broers of gewoon geluk had… maar hij komt met een paar handen vol vijfjes aanzetten.”Wat heb jij nou? Hoe kom je daar nou aan”? Rick sprak kort maar krachtig:”Pok, pok pok pok pok..”!
Met bus en metro konden we gemakkelijk naar Londen. Londen is echt wel de moeite waard, maar ik ben altijd blij wanneer we die drukke ringweg weer achter ons hebben.
Het was voor ons de eerste keer in Wales. In de Brecon Beacons, een prachtig natuurgebied vonden we een boerencamping. “Echt een camping voor m’n vader”, zei Berend. We ontdekten hoog boven ons zwevend de red kite.. de rode wouw.
Samen met Rick en Berend gingen we de steenkolenmijn in: The Big Pit. Dat was een geweldige ervaring. Een voormalige mijnwerker was onze gids. De jongens keken zuinig toen alle aanstekers en foto-apparatuur met batterijen moest worden ingeleverd. Dit was i v m eventuele gas vorming beneden. Allemaal kregen we zo’n helm met een lamp er op en gingen we met de lift de mijnschacht in naar beneden. Op een gegeven moment vroeg onze gids om de lampen uit te doen. Dan weet je wat aardedonker is.
De kustwandeling bij stralend weer langs de zuidkust even voorbij Tenby was even later één van de hoogtepunten. Berend koos daarna nog Caerfilly Castle uit om te bezichtigen en het tweetal ging toen met het vliegtuig weer op huis aan.
Dat Rick z’n paspoort even kwijt was en dat Berend z’n fotorolletje moest inleveren omdat hij foto’s wilde maken van de douane kregen we even niet mee.
Voor ons was de vakantie nog niet voorbij. Heel bijzonder was de dag naar het eiland Skomer. We hadden er prachtig weer bij en hebben de hele dag rondgewandeld te midden van puur en nog onbedorven natuur. Zó mooi! Er woont maar één man op het eiland: de Warden. Vier weken hebben we rondgetrokken door dit mooie deel van Groot Brittannië en besloten met een paar dagen Manchester bij Tom en Joan voor de deur.

Wij houden meer van dit soort tuinen zoals hier bij een particulier in de Borders. Ze hebben hier ook een Scotty die je, net als onze eigen Scott, de bal komt brengen.

In Hengelo hadden we een geweldige buurman: B.B. oftewel Buurman Boet.
Buurman Boet vond het bij ons geloof ik wel gezellig. Regelmatig kwam hij even bijpraten. Hij was hartpatiënt, maar alles was onder controle. B B was een liefhebber van zijn tuin. Hij had ook een stukje van een kas in gebruik waar hij zomerplantjes kweekte.. begonia’s fuchsia’s, petunia’s, salvia’s, afrikaantjes,vlijtige liezen en geraniums enz. Dat ging in het voorjaar allemaal bij hem in de voortuin. Het was een kleurrijk geheel… anders kan ik het niet noemen. Het was zijn trots. Qua kleur stak onze groenere tuin daar wel wat bij af.
Ieder jaar gaf B.B zich op voor de tuinenwedstrijd in de buurt. Nooit kreeg hij een prijs. Hij snapte er helemaal niks van. Steeds was hij hevig verontwaardigd. Hij had er de meeste bloemen in staan van allemaal.
Toen we op weg naar Edinburgh in Jedburgh aan belandden gingen we vanaf de camping een wandelingetje de stad in maken. En wat zien we?…. Een tuin à la Boet! Werkelijk net zoveel kleur en voorjaars-en zomerbloeiers bij elkaar als B.B. Er staat een man bij die op zijn schoffel leunt en wacht tot wij over zijn tuin beginnen. Hij begint enthousiast te vertellen hoe hij dit allemaal voor elkaar houdt en wat de problemen zijn. But… I’m retired now… so I’ve plenty of time. Hij glundert…. Net Buurman Boet.

Op deze camping is ook een brandslang.
Er hangt een bordje bij met de volgende instructie:

[i] When fire….
Shout: fire
While fire-fighting
Keep shouting:
Fire[/i]

The Angel of the North en de cathedral of Durham.

Eén van de mooiste kerken van Groot Brittannië zou de cathedral van Durham zijn. We zijn al verschillende keren in de buurt geweest op weg naar Schotland, maar moeten we toch eens gezien hebben!
Bij Newcastle passeren we de Angel of the North. Even later hebben we een goedkope boerencamping in de buurt gevonden en we gaan die middag al richting Durham Cathedral. Wat een mooie oude stad is Durham! En inderdaad is het een eindeloos mooie kathedraal. We zijn er met de plattegrond er bij een paar uur zoet mee. In de binnenhof is er ieder uur een “bell ringing”… videobeelden… helemaal om ons heen en met het geluid er bij geeft het ons een indruk hoe je een bell ringing kunt beleven. Natuurlijk is er een shop èn een tearoom er bij. We drinken daar een “awfully nice cup of tea”!
Om 5.15 zal er ook een Evening Song zijn. Ik heb daar zo’n idee bij van het samen zingen van Engelse hymnen. Zullen we? Om 5 uur zijn we terug. Wim moet hevig plassen, maar de toilets in de cathedral zijn al gesloten. Wat nu? Lichte paniek! Het is net een comedy als hij even later de muur van de omheining gaat inspecteren en zonder dat iemand het merkt van z’n hoge nood afkomt.
De kerk gaat open. Het blijkt op maandag een Evening Prayer te zijn. De liturgie is voor een niet-Engelse niet- Katholiek niet te volgen. Af en toe proberen we wat mee te prevelen.
“Ik kniel niet hoor”, zegt Wim nog. Dat ben ik ook al niet van plan. Dat gaan zitten en staan is al bijna niet bij te houden. Dan gaan de drie geestelijken in hun kleurige gewaden weer weg. De voorste heeft een soort zilveren staaf in zijn handen.
De laatste, in het zwart, komt weer terug en gaat bij de uitgang staan en wenst ons allemaal “a good evening and God bless you” toe.

Stratford on Avon en de dametjes met "that little monster".

Op één van onze reizen beginnen we in de buurt van Stratford on Avon. “You will enjoy Stratford, Hetty, with the river and the beautiful swans, the boats and all the lovely houses”, zei Joan al jaren geleden. Het maakt me niet zoveel uit dat Shakespeare er geboren is, maar inderdaad Joan ”you were right”. De Avon met z’n zwanen met jongen, de kleurig geverfde boten, de performances in het park… het ademt sfeer uit. Het waterpeil in de smalle kanalen is veel hoger dan die in de river Avon. Er moet dus veel geschut worden. Mooi!
Op de camping is Wim zo verdwenen, want ze zijn bezig met bestuurbare vliegtuigjes. Fluitend komt hij na twee uur weer bij de caravan met verhalen over deze vliegtuigfanaten met hun bestuurbare lievelingen.
Op de camping is ook een Engelsman, Bert,( spr. Burt) die geregeld een praatje komt maken. Hij vertelt dat hij op een gegeven moment bewust zijn leven heeft omgegooid van “making money”naar “enjoying your life”. Hij vergelijkt het leven met een wiel met spaken, waarbij iedereen, hoe verschillend ook, even belangrijk is.
Een paar dagen later bezoeken we de Engelse plaats Knaresborough en parkeren bij een mooie oude kerk met ruïne en prachtig uitzicht op een dal. Op een bankje zitten een paar grijze dametjes met twee hondjes . Wanneer ik tegen één hondje begin te praten draait het ene dametje zich naar me om en zegt:”You can have him… that little monster”. Ze vertelt dat ze op hem past voor een goede vriendin en voegt er aan toe:”He understands Spanish as well”!
Wanneer we de dag erop de camping verlaten regent het zachtjes en Wim kijkt bezorgd naar de lucht. Een Engelsman troost hem met de opmerking:”Ooo it’s only to keep the dust down”!
Wanneer we eens een verkeerde straat inrijden en achterwaarts terug moeten met caravan… staat er een hele rij Engelsen geduldig te wachten en volgen onze verrichtingen. Als Wim succesvol heeft gekeerd steekt de voorste bestuurder lachend z’n duim op. Daar moet je in Italië eens om komen. Toen we daar eens aan de verkeerde kant een eenrichtingsweg inreden, sloegen de Italianen hun ogen ten hemel.. gooiden hun armen in de lucht en hoorden we alleen maar “Ooh Mama Mia….”!
Al deze kleine ontmoetingen maken onze reisjes door Groot Brittannië bijzonder.

Wat natuurlijk niet echt met Engeland te maken heeft, maar meer met de ontspannen manier waarop je je vakantie beleeft, is de opmerkingsgave van Wim. Ik lig daardoor soms krom van het lachen waar hij weer niks van snapt.
In Musselburgh is een camping die een handige uitvalsbasis is wanneer je Edinburgh wilt bezoeken. We staan daar eens op een kampeerplekje pal naast het looppad, eigenlijk een plek van niks .“Ze loopt oe hier de pette nog van de kop”, zegt Wim.
We zitten binnen, het grote raam wijd open en zien alles aan ons voorbij trekken. Wim voorziet het één en ander van commentaar:
— Den hef de slippers van zien va an.
–Ja… rookt ‘er nog mar ene!
–Zo zonder badjasse valt et toch tegen…
–Good morning, lovely day, is n’t it.
–Waor hebbe wiej die camper Vagebond toch eerder ezien?
–Zo’n slangetje an de krane mot ik ok nog ‘es hebb’n.
–Die had eerst langer warm motten draaien.( geluid van een auto)
–D’r is -t- er ok ene spek an’t braojen.

In Moffat in de Borders regent het en Wim zit op z’n gemakje op de uitkijk en meldt:
–“Daor schommelt wat langs! t Is net ’t Iesselmeer”! ( zeer gezette jongedame)
–“Da’s noe typisch Engels”! ( mevr. met plastic regenkapje op)
— Kiek daor kump Marry an. En inderdaad: Marry op haar zondags- witte bloes met lange mouwen, grijze nette lange broek. Ze beweegt en praat net als schoonzus Marry.
–Dat Dieseltje löp mooi. Ze bunt tegenwoordig zowat net zo zunig as benzinemotoren.
Ja… die opmerkingsgave van Wim…..
Je hebt ’t of …. je hebt ’t niet!

De prachtig gekleurde puffins en de nieuwsgierige zeehonden.

Eén van onze toppers blijft altijd nog Northumberland, een uitgestrekt gebied met prachtige heuvels in het noorden van Engeland. Ook hier stonden we op een kleine boerencamping bij boer Will. “Within a few months I’ll get my buspass” (65 jr), zei hij en lachend daarop: “and we don’t even have a bus here”! Op deze eenvoudige camping was alleen een kraan en een stortplaats voor het chemisch toilet, maar wel een magnifiek uitzicht. In plaats van één nachtje… bleven we er vijf. Wim installeerde zich elke morgen met een grote bak koud water midden in de caravan: "In dat kleine hokje kan ik m’n knieën nog niet eens uit elkaar krijgen".(over de badkamer) Ik waste m’n haar buiten terwijl Wim er met een ketel lauw water bij stond om hiermee m’n haar schoon te spoelen.
We bezochten van hieruit zelfs de Farne Isles aan de oostkust, de eilanden waar de puffins (papagaaiduikers) te zien zijn tot eind juli. Daarna gaan ze nl weer de zee op. We werden door een tanig kapiteintje aan boord gehesen en we zagen zoveel zeehonden bij elkaar als we nooit ervoor gezien hadden èn van heel dichtbij. Net een droom.
We legden aan op een eiland waar we konden wandelen en een ruïne bezoeken. Wim had een hoed op, z’n net gekochte nieuwe waxhoed. Die beschermde hem tegen de aanvallen van de meeuwen. Nee ik waagde me er niet aan. Ik heb een fobie voor meeuwen gekregen nadat ik “The Birds” van Hitchcock op tv gezien had. Ken je die? Dan snap je het! Wat Wim ook zei:"Doe mijn hoed op" of "Doe je jas dan over je hoofd"….. mij niet gezien!
Toen we weer vertrokken van het eiland was het al een beetje eb aan het worden en zaten we te zwaar beladen aan de grond. Geen nood. Er werd een kleiner bootje geleend en daar ging de helft van ons op zodat onze boot weer los schoot en in dieper water kon komen en konden we weer overstappen.
Vlak bij de kant zaten we weer vast. "Allemaal naar voren", klonk toen het commando. Ook dit liep goed af. Ja… je maakt soms wat mee!

Exmoor

Eén keer zijn we in het zuiden van Engeland gebleven. Lands End was nu ons doel. Via New Forest, Devon en Dartmoor bereikten we Cornwall in de uiterste zuid-westpunt van Engeland! Het werd een kennismaking met loslopende New Forest en Dartmoor pony’s en schapen… heel veel schapen. Tom en Joan zijn er vroeger toen hun kinderen klein waren ook geweest en toen Joan vertelde dat ze toen ze al die schattige pony’s met veulentjes zagen vroeg :”Which one shall we take home with us”? De teleurstelling was groot toen hun favoriet niet mee mocht.
We namen natuurlijke- of boerencampings. We zagen vanaf de kust St Michaels Mount in zee liggen waar je met een bootje naar toe kunt. Een jaar later zouden we precies aan de andere kant van the Channel het Franse Mont de St Michel bezoeken dat gewoon via een weg bereikbaar is.
Nee het was wel mooi in het zuiden , maar we misten het ruige dat Wales en Schotland hebben. Het werd naarmate we dichter bij Lands End kwamen ook steeds drukker en de wegen leken smaller. St Yves, het kunstenaarsdorp was de moeite wel waard, maar toen we in Mousehole kwamen barstte ik in huilen uit vanwege de schrik op de smalle weg…linksrijdend en met tè veel verkeer! Je snapt misschien dat je in Engeland in een Europese auto als bijrijder midden op de weg zit en alle verkeer dat je tegen komt vlak langs je heen scheert.
Nee… we weken uit naar het noorden naar een ander natuurgebied: Exmoor. Daar was het aanmerkelijk rustiger en weidser. We maakten zelfs een echte schapenmarkt mee.
Het klimaat is in het zuiden misschien wel wat aangenamer, maar toch kiezen we de volgende keren weer voor noordelijker streken.

Het mooie glas-in-loodraam in de hal van het museum The World of James Herriot.

In de tijd dat James Herriot dagelijks bij ons op de tv kwam zat ik vast en zeker zo tussen 5 en 6 aan de buis gekluisterd. Het landschap en de eenvoud en natuurlijk de schapen en honden blijven me boeien.
Toen we dan eenmaal in de Yorkshire Dales geweest waren ontdekten we stap voor stap of Dale voor Dale het hele gebied. Het dorpje waar de serie was opgenomen, het ruige binnenland en steeds kwamen we via de hoge verbindingsweg over de Buttertups van het Swaledale naar het Wensleydale. Het was er steeds zo rustig dat we daar boven, soms zelfs in de wolken een middagdutje deden. Het hele gebied ademt de sfeer van vroeger. Wanneer je op de kaart kijkt zie je de Yorkshire Dales aan de linkerkant van een autoweg en aan de rechterkant zijn het de Yorkshire Moors. Daar hoef je niet te proberen met de caravan naar boven te gaan— forbidden— veel te steil. Het is gewoon een breuk in het landschap. Tegen zo’n steile helling is de White Horse te zien. Een enorm wit paard is daar in de kalkrots gemaakt door een onderwijzer uit die streek. Van verre afstand is het te zien. In het Tourist Centre op de top van de heuvel vind je alles over de streek van onze dokter Herriot. Wanneer we dan eens op onze terugweg vanuit Schotland een paar dagen in die omgeving dicht bij Thirsk staan bezoeken we daar ook het museum The World of James Herriot. Het is het originele doktershuis waar deze dokter die daar model voor stond echt woonde. Het is meer dan de moeite waard. Wanneer je door de spreekkamer komt gaat de telefoon en het is natuurlijk de bedoeling dat je die op neemt. Er komt dan een boer aan de lijn die in onvervalst Dales-dialect hulp vraagt voor z’n zieke kalf.
Rijd je vanaf Harwich een dag rustig naar het noorden dan ben je zo om een uur of drie in die buurt en meestal blijven we daar een paar dagen. Net of onze vakantie dan pas echt begint.