admin

Bij de opa en oma Groot Nuelend op het aardappelland, meldt Joop. Zoals we nu op het land die grote aardappel rooimachines zien langskomen was het vroeger nog allemaal handwerk en de hele familie kwam meehelpen. Ik denk dat deze foto van omstreeks 1950 is. Ik zie al manden vol staan en wat er op de voorgrond staat? Mangels( voederbieten) misschien?
Het brengt bij mij de tijd van de koude handen weer boven. Nee niet van de aardappels, dat was iets vroeger, maar in oktober/ november was het knollenpluktijd. Met handschoenen aan knollen plukken wilde niet goed. Dus met blote handen en soms had het ’s nachts al gevroren… brrrr.

Opoe uut Barchem was zee veur ons. Hier steet ze met eur hundjen bi-j de zieddeure zoas ze dat geerne dee, want de echte veurdeure werd allene bi-j biezundere dagen gebruukt.
Opoe heel van lechte kleuren en eur scholk was meestal helderblauw. Ston eur mooi. De klompen hadden van dee leertjes aover de wreef, deejen ze neet zeer bi-j ’t lopen
’t Melkrikke d’r achter was weer klaor veur de volgende melkenstied. Opoe en opa kregen 10 kinder waoronder mien vader Hendrik Jan.
Opa zei wel es: ‘Mien kinder bunt de grootste riekdom in mien laeven’. Ome Bram , den jongsten zei later dan:’Maor mien moder had d’r ’t meiste werk van.
Misschien he-j ’t al deur: ik holle van foto’s waor a-j een verhaal achter zeet.

Dan komen de familieverhalen aan de beurt. Tante Rimie was een kleurrijk figuur, de goedheid zelve. Ze had alleen de pech dat ze de eerste jaren met man ome Drikus, die schoenmaker was, en ik neem aan ook haar eerste kind in de verbouwde schuur achter het ouderlijk huis van haar man woonde. Daarin woonden behalve schoonpapa ook zwager Anton en schoonzus Hennie. Iedere wasdag werden bij Rimie de wasteilen van tante Hennie uit de keuken gehaald en na de was kletsnat en druppend weer opgehangen. Tante Rimie had daar toch zo’n hekel aan. Voorzichtig er iets van zeggen had geen zin. “Ik kan ze nergens anders kwiet. Ze hebt hier altied ehangen”, was steevast het antwoord van tante Hennie.
Rimie vertelde haar ergernis aan tante Marie, een andere schoonzus. Die was heel wat mans, een heerlijk mens. Ze regeerde haar gezin met 5 jongens met vaste hand. Ze adviseerde tante Rimie:“As ik oe was Rimie en ze hangt oe die natte teilen weer in de keuken…. dan donderen ik de hele boel d’r af."
De volgende wasdag hingen er weer van die druipende teilen in het keukentje van tante Rimie. Nu ging de anders zo meegaande Rimie door het lint. Ze zag de druppels naar beneden glijden en water op de grond, dacht niet meer na en volgde het advies van Marie letterlijk op en donderde de hele boel met veel kabaal naar buiten. Ik heb me laten vertellen dat het toen even erg heeft gespookt op het erf.
De rust keerde gelukkig gauw weer en Hendrikus en Rimie kregen al snel een huis aan de Zandkamp en waren de ergernissen over.

Foto: 1998 op mijn verjaardag werd deze foto gemaakt om naar Gera en Fred in Canada te sturen. Ik weet niet meer of dat ook gebeurd is. Dan maar bij deze….

Zomaar een verrassing vanmorgen. Neef Arend dacht ineens aan mij toen hij dit liedje hoorde. Even zag hij ons boerengedoetje voor zich en herinnerde zich dat deze zanger Daniël Lohues hier uit de buurt kwam. Als we de kans krijgen gaan we graag naar een optreden van hem maar ook zijn zaterdagse columns in het DVHN mogen er zijn. In zijn jonge jaren schijnt hij hier vaak langs gefietst te hebben op weg naar de Boogiebar in Bargeroosterveld.
Intussen is hij op veel plekken geweest en is ook de Midwest in de USA een favoriet van hem, hij blijft altijd terug te komen naar de plek waar hij opgroeide op Erica en vertelt graag over zijn jeugd die wat op de mijne lijkt. Zo noemen we dat in de veendorpen: je woont op Erica en op Zwartemeer.
Maar de verrassing voor mij was wel dat zomaar een neef die ver weg in de Randstad woont even aan me dacht toen hij dit liedje hoorde.
Ik ga er zelf nog even van genieten want omdat mijn trouwe hulp met hernia zit en al een aantal weken niks mag doen. Nu ben ik uitgeteld na het poetsen en stofzuigen want dat moet toch doorgaan, zij het op mijn eigen manier.
Geniet maar even mee van ‘As de liefde mar blef winnen’ en klik op de titel van dit stukje- of zal ik het in het vervolg ook column gaan noemen…?

Dank je wel Arend!

Foto: Een jaar geleden ging Rick met hen naar Berlijn, ook een verrassing!

Had ik vorige week al wat herinneringen opgehaald aan de tijd met veel fleslammeren, vandaag is het zover. We hebben een nieuwe Bram, nou ja Brammetje. Het is eentje van een tweeling. De moeder was helemaal op en kon haar lammeren wel op de wereld zetten maar toen was het klaar. Misschien redt ze het nog met veel goede zorgen.
Na het berichtje van Rob maakten we het nest naast de open haard klaar voor de komst van het lam.
Eén van de lammeren werd vanmorgen gebracht door Sanne en Thom, beiden een hulp voor Rob. Sanne heeft zelfs een echte baan bij hem nadat ze als stagiaire begonnen was. Rob had geluk dat net vannacht ook een eenling geboren werd bij een sterke ooi en kreeg het voor elkaar dat die het andere lam accepteerde.
Sanne en Thom dronken gezellig koffie, brachten een zak met stro naar de schapenstal en een ton met melkpoeder naar de schuur. Daarna maakten ze een rondje langs de afrastering van de wei om alles even te controleren voor er straks meer schapen deze kant op komen.
De kleine Bram is een Schoonebeker en wilde meteen goed drinken. De biest had hij al gehad en nu is het een kwestie van verder aan de fles. Anja kwam van de markt bij ons aan, ze had zoute haring voor ons gescoord en nam snel deze foto terwijl ik met Bram nog even aan het naknuffelen was toen hij zijn fles op had. Het is voor zo’n klein lam ook wennen nu hij geen eigen moeder om zich heen heeft en ik speel graag voor kunstmoeder. Hij begint al achter me aan te lopen zoals hij dat bij zijn eigen moeder zou doen.

In tropenuniform, met korte broek. +/- 1961

Een variant op het vorige uniform is natuurlijk de witte overal die in de machinekamer gedragen werd. Wim zit hier wat eng te doen op de railing. Zie je wel de handige tactiek van het stevig vastknellen met z’n voeten, één voet er voor en één achter de stang. Je moet natuurlijk geen klap water van een hoge golf krijgen……..en die slippertjes lijken me ook niet bevorderlijk aan boord van een schip.
Op deze foto vaart hij op de Merweborg ± 1962, tijdens zijn kustvaartperiode bij Wagenborg.
Het andere is in tropenuniform en voer hij nog bij de Mij Nederland.
Het horloge dat hij hier draagt kreeg hij van opa de Bruin toen hij slaagde voor z’n Scheepswerktuigkundige VD.😊 voorlopig diploma) dat aangevuld met het Memoriaal, een jaarverslag tijdens het varen, het diploma opleverde.
Broertje Ben vond dat horloge ook een prachtding en mocht hem ook eens om. Hij was bezig met het kloppen van eieren in een schaal toen Wim hem vroeg: "Ben… hoe laat is het?"
Je snapt al wat er gebeurde. Ben kieperde de schaal om terwijl hij op z’n horloge probeerde te kijken en de puinhoop was compleet.

Ik hoorde hem net.. de gieteling. Wat een enthousiasme daar boven in de boom. Het is een Achterhoeks woord voor merel maar als je hem hoort klinkt hij als een gieteling. Let maar eens op.
Vanmorgen vertelde Herman Sandman in het DVHN over woorden die je van huis uit mee krijgt en dan heb ik het niet alleen over de streektaal maar gewoon woorden of de uitspraak van woorden die er in een gezin ingeslopen zijn. Hijzelf heeft het Gronings als thuistaal meegekregen, maar zijn vrouw die alleen Nederlands spreekt hoort hij vaak als stopwoordje maazoo zeggen, is een gewoonte geworden.
Eigenlijk denk ik dan in mezelf glimlachend aan mijn moeder en opoe. Beiden hadden het over het gele gevaar dat al vroeg in het voorjaar zo mooi bloeide. Later begreep ik dat het de forsythia is, maar het gele gevaar klonk ook mooi al kreeg ik daar wel eens een onbestemd Chinees gevoel bij. Zo hadden ze het op de Haar ook over de vleisbloemen in de spoorsloot. En warempel, het wilgenroosje is vleeskleurig. Maar voor restaurant de Radstake had zij een aardige verbastering verzonnen. Om de weg aan te wijzen richting Aalten waar we toen woonden gaf zij de aanwijzing om daar bij de Ratsasa rechtsaf te slaan.
Ik heb er al eens over verteld maar de sesiekar is tot nu toe het toppunt. Mama hield niet van een sesiekar,- stationcar- het leek haar teveel op een begrafenisauto en aan begrafenissen wilde ze nog even niet denken.
Ook bij Wim zijn begrafenissen geen geliefd gespreksonderwerp, heeft er in zijn jeugd teveel meegemaakt. Hij presteerde het eens om in een gesprek op de Boomgaard te zeggen dat hij het liefst na een mooi afscheid in de kerk de rest wat hem betrof niet meer zo hoefde. Met zijn allen naar het kerkhof? Hij wist het nog dat wanneer de kist zakte de naaste familie in huilen uitbarstte.
Dat bracht bij mijn moeder wat emotie teweeg. ‘Ik hoppe toch dat iele mien wel tot et ende wegbrengt’, zei ze. Wim voegde er natuurlijk aan toe dat hij dat voor zichzelf bedoelde maar dat hij haar als het zover was met alle liefde tot het allerlaatste eindje weg zou brengen. En zo is het veel later bij haar overlijden ook gebeurd, met luidende klokken en heel veel mensen. Zelfs de vrouwenvereniging van Linde stond aan weerskanten bij de ingang van de Vordense begraafplaats opgesteld. Het is een begraafplaats midden in het bos en ik weet zeker dat de gieteling daar vaak te horen is.

De tuin… ja de tuin, we kunnen het beter over ons erf hebben. Ik heb op ons erf vooral de natuur zijn gang laten gaan. En dan weet je het wel. De borders zijn behoorlijk veranderd. De overlevers hebben het heft in handen genomen en ik laat het gaan want het werk met de handen in de aarde moet ik met een zere rug bekopen en voel ik me krakkemikkig worden. Het gevolg is wel dat we ontelbaar veel vogels hebben die van ons erf genieten. Ieder soort heeft zijn eigen favoriete plek gevonden. De merel scharrelt vooral naast het huis tussen de klimop en de struiken. De mussen en mezen en de spechten houden de voederplek bemand. We zien steeds twee nijlganzen op het land van de boer, die reken ik er ook maar bij. De dikke buizerd die ik al in mijn dierenfamilie heb opgenomen heeft waarschijnlijk ons laatste haantje gepakt. Gistermorgen hoorden we hem voor het laatst ochtendkraaien, toen ik hem wilde voeren was hij er niet en het voer lag ’s middags onaangeroerd. Of zou toch de vos langs zijn geweest? Intussen hebben de vogels zich er over ontfermd. Zo kijk je toch weer anders naar roofvogels. Het voorvoegsel roof zegt alles.
Het lijkt wel of er niks gebeurt door mensenhanden, maar vergis je niet. Tjako en Jo hebben de grote dennen omgezaagd, Alle en Anja hebben ze met hulp van Jans en zijn tractor met aanhanger afgevoerd. Frank kwam Wim helpen om takken af te zagen en het dakje van ons kantoortje schoon te maken. Daar zat een dikke laag dennennaalden op.
Nu is onze regelmatige hulp Gerald de tuin aan het opschonen en zaterdag komt Rick weer om ook wat wekelijkse klusjes te doen. Zeg dus niet dat een natuurlijke tuin geen onderhoud nodig heeft. Nu ga ik rozenmest halen want Gerald vond die er niet florissant genoeg uit zien. Ze mogen drie keer per jaar bijgemest worden.Tja… en rozen… daar ben ik wel zuinig op..

Foto: Weg zijn de dennen. Wim zou het liefst de berk ook weg hebben. Mag nog niet van mij….

Piet was van de vier jongens de meest drieste. Hij was overal voor in, maar wel op een directe eerlijke manier. Ben was heel wat jaren jonger en wat minder stoer. Hij droeg een brilletje en zag er net iets anders uit dan de andere drie. Iemand bewonderde- of beklaagde moeder al eens: ’t Is mien toch wat… hebt ze al drie jongens en noe ok nog een angeneumen kind d’r b-j.
Ben werd vroeger nogal gepest door één veel oudere jongen. Piet had al eens gezegd: “Wie is dat dan… wies em mor es an”. Het gepest hield niet op en op een gegeven moment lopen Piet en Ben op straat en zien de grote wel zes jaar oudere pestkop lopen. “Daor he-j em, Piet… daor he-j em”. Piet aarzelde geen moment en heeft de jongen flink afgetuigd. Hij had de hele kop kapot. ”As ie-j mien kleine breur zo kunt pesten dan krie-j met mien te doen”.
’s Avonds kwam de moeder met de gehavende jongen bij de van der Kolks aan de deur. “Kiek toch ‘es wat jullie Piet anericht hef”. Hee zag d’r uut! Vader bekeek die zes jaar oudere knul die door Piet zo te grazen was genomen. Hij vroeg waarmee Piet dat dan wel gedaan had. Het zag eruit of er grof geschut gebruikt was. “Nou gewoon met zien blote hande.” “Nou…”, zei vader van der Kolk, “dan zal oew zeune ’t er wel naor emaakt hebben.” Discussie gesloten.

Foto: De enige foto die er volgens mij is van Gerard en Sietje met waarschijnlijk Ben en Henry, op een zondagmiddag op Homoet.