Weblog2

En van het één komt het ander. Ik herinnerde me de foto nog van het trouwen van Jaap en Sjennie. En dan stop ik niet voor ik die gevonden heb. Jaap was toen nog machinist op de grote vaart of scheepswerktuigkundige zoals je dat eigenlijk moet noemen. Hij zou het niet lang meer blijven en ging in Vorden bij de Gems werken als ik het goed heb. Een paar jaar later zijn ze geëmigreerd naar Zuid-Afrika waar hij meer toekomst voor hen zag. Nu , hoewel al met pensioen, werkt hij in Indonesië en ik zag op de website van broer Wim bij het onderdeel van Johan, een foto van Jaap in Indonesië die daar met de hele familie van oudste broer Henk staat.
Henk is indertijd met een Javaanse getrouwd, heeft voor Indonesie gekozen en is in Djakarta blijven wonen. Nadat oom Jaap overleden was, heeft tante Riek de stoute schoenen aangetrokken en heeft hen opgezocht. Ook bij Jaap en Sjennie en hun gezin in Zuid Afrika is ze gaan kijken. Ja… als tante Riek iets echt wilde kwam het er van.
En wie staat daar in z’n matrozenpakje vooraan? Tja… dat is nou Wim, de Wim van de Quest, van Marjan, van die mooie Mo, van die te gekke camper, van dat geweldige houten huis.
Ook pa en mama staan er op en zelfs opa Bijenhof, tante Riek en ome Jaap, Hennie, Jan en Gé en de ouders en zus en broertjes van Sjennie. Jaap is naar de machinistenschool in Apeldoorn geweest en die Wim, van dat matrozenpakje, naar de Zeevaartschool in Vlissingen. Geen wonder dat hij zich daar gesetteld heeft. Je ziet de schepen langsvaren, maar je hoeft niet meer mee. Ha!

De lelietjes van dalen uit onze tuin. Ik weet dat ze ook bij de Haar stonden en dat opoe Bijenhof er ook zo van hield.

Tja hoe gaat dat met internet. Ben je iets aan het zoeken, kijk je onder Bijenhof, de naam van mijn grootouders…. Kom ik via neef Johan op een onderdeel van een uitgebreide website van zijn “broertje” Wim Harwig terecht. Hij heeft een onderdeel van zijn website ingeruimd voor zijn broer Johan die op ’s Heerenloo in Ermelo woont. Dat was al zo mooi om te zien hoe ze met deze broer omgaan.
Daarna hoefde ik maar op een rood huisje te klikken en ik kwam op de website van Wim himself. Op Flickr heeft hij prachtige foto’s staan, waaronder de trouwfoto van 24 jaar geleden waar ook tante Riek en Hennie en Evert op staan. Wat me bovendien ontroerde waren de foto’s met lelietjes van dalen die Marjan op tafel had gezet omdat Tante Riek daar zo van hield. Natuurlijk was er ook veel te beleven over hun zelf gebouwde huis_ wel de Engelse versie aanklikken-, zijn Quest en andere voormalige lig- en andere fietsen, hun unieke camper enz.
Het verbaast me natuurlijk al helemaal niet dat hij een flink formaat hond heeft. Hij heet Mo de Høker, uit een nestje uit Ruurlo, vandaar de naam. In Zeeland kunnen ze met Achterhoekse klanken niet overweg en blijft het Mo. Bij de Harwigs hadden ze altijd een flink formaat hond. De Schotse collie Jan Piet herinner ik me. Vaak kwamen Jaap en later Wim met hem op een zondagmiddag naar de Boomgaard lopen of ze namen de richting naar oom Wim in de Wildenborch. Hij ligt nog begraven op het erf van de Boomgaard.
Toen Wim zich eenmaal in Vlissingen gesetteld en Marjan ontdekt had, moest mijn Wim voor Holvrieka een paar dagen naar een centrale vlakbij Vlissingen. Ik ben toen mee geweest en we vroegen tante Riek of ze zin had om mee te gaan naar Wim en Marjan. Jes was toen al geboren en we hebben een paar leuke dagen gehad met hen. De laatste keer dat ik Wim zag was op de begrafenis van oom Sjoerd.
Ik heb genoten van zijn website en vond het fijn dat ik een kijkje kon nemen in zijn leven van nu.
Dat hij mooie foto’s maakte wist ik al, maar daar kunnen nu veel meer mensen van genieten. Bedankt Wim en ik kom nog eens weer.

Met een klik op de titel kom je op de website van Wim en Marjan.

Een ontspannen plaatje uit lang vervlogen tijden. Opoe en opa Eggink, allebei met een hond op zo’n gewone boerentuinbank.
Wij hebben er ook nog één. Het onderstel is 30 jaar geleden nog bij Stork gemaakt naar origineel model.
Ik stel me voor dat het op een zondagmiddag is en ze de tijd hebben. Opoe heeft van die lage klompen aan met leertjes over de wreef. Die deden je tenminste niet zeer bij het lopen. Ze zit zo mooi met de beentjes over elkaar.
Let maar eens op de afscheiding van schuin geplaatste klinkers tussen grind en gras. Die werden dan wit geverfd. Dat stond verzorgd. Dat zag je vroeger veel en was nog niet zo gek bedacht. Op die manier kwam het grind, dat vroeger vaak om het huis lag, niet in het gras terecht.

Oom Wim ging in militaire dienst of zoals ook wel gezegd werd: onder dienst. Hij kwam op de plek die hij waarschijnlijk het liefste had… de Gele Rijders, de soldaten te paard. Volgens mij hebben we nu nog steeds zo’n afdeling al zal die voor andere doeleinden gebruikt worden. Meer in en om de gouden koets en dat soort gelegenheden. Maar vroeger… en dit zal omstreeks 1930 zijn, had je de echte soldaten te paard en ook per fiets. Oom Wim had geluk, hij mocht soldaat te paard zijn. Er moet nog ergens een brief van opoe zijn die met bezorgdheid informeert of alles goed met hem is en vertelt over thuis en het veulen en vraagt of hij nog iets nodig heeft.
Oom Wim had een prachtige kop met krullen. Dat had opa Bijenhofs moeder ook. Opoe vertelde wel dat dee de krullen neet onder de mutse ( knipmutse)kon hollen. Nichtje Gerrie heeft ze ook weer, maar die draagt ze steeds fier in een dikke paardenstaart.

Links de tweeling Will en Finn, daarnaast Veronica en Vander.

Na Pasen kregen we een mail van Luella en Harold. Ze hebben met de Paasdagen een bijna complete familie bij elkaar gehad. Wanneer je bedenkt dat Nancy in Denver woont en Kevin en Nancy Jo een eind Wisconsin in, dan is dat wel weer een bijzonder gebeuren.
De kinderen hebben eieren gezocht, zag ik op de foto’s en ik laat jullie een bijzonder leuk plaatje van de nieuwe generatie Egginks in Amerika, achterkleinkinderen van oomHerman. Veronica is een dochter van Scott. Will en Finn is de tweeling van Kevin en Vander is het zoontje van Nancy.

Van l. naar r.: tante Jo, tante Heintje en tante Jantje.

De verjaardag van tante Jo vorige week was tegelijk een reünie van de oudere generatie van de familie Eggink. Tante Heintje en oom Bram waren ook present en samen met tante Jantje en tante Betty werd het heuglijke feit gevierd. Jozien was met haar moeder, tante Heintje, in de rolstoelbusje meegekomen en legde het een en ander vast op de gevoelige plaat. En…. ze stuurde me er gisteren een stel op samen met een leuke mail.
Zo maak je er allemaal iets van mee.
Tante Heintje overtreft ze allemaal wat leeftijd betreft. Zou je zeggen dat die 99 is en in september 100 hoopt te worden? Een gezin met 10 kinderen lijkt bevorderlijk te zijn voor je gezondheid, maar ik denk ook een positieve en opgeruimde natuur. En dat heeft ze! Maar dat hebben ze allemaal.
Tante Jantje komt elke week een dagje bij tante Jo en samen puzzelen die er heel wat af. Jammer dat tante Jo zo slecht kan zien. Meestal wanneer je er komt zit ze naar een gesproken boek te luisteren. Ze houdt van boeken.
Vaak kwamen we er met een mooi boek vandaan die we dan een volgende keer weer kwamen omruilen. Ze is ook gek op uilen en ze heeft langzamerhand al een hele verzameling. Ze heeft ook alle geboortekaartjes die ze in haar leven kreeg bewaard en allemaal in een plakboek verzameld, precies op volgorde van binnenkomst. En over elk kaartje heeft ze iets te vertellen. Natuurlijk hebben Diny en ik onze eigen geboortekaartjes al gezien en die van Henk en Johan, van mijn oude fietsmaatje Wim Ruiterkamp, ook een neef maar dan van de Groot Nuelendskant en natuurlijk alle neven en nichtjes plus vrienden en kennissen. Het is een unieke verzameling geworden. Dat wordt nog knokken!

Hier is de familie Eggink nog een keer, misschien wel toen Herman in 1928 in Nederland was. Middenachter Hendrik Jan met links naast hem zus Hanna. Ik kan niet goed herkennen wie Jan is. Ik denk de rechter en er staat links nog een jongen bij die ik niet kan plaatsen. Zou dit misschien de vader van Jannie Dinkelman zijn die ook vaak op de Boskamp te vinden was? Heintje en Dika staan er niet bij op. Maar boven van l. naar r. Dina, Mies, Hanna, Hendrik Jan, Jo en Herman.
onder: ? opa, Bram, Opoe en waarschijnlijk Jan.

Jannie Dinkelman reageerde op deze foto. Haar vader èn tante Jantje hebben zich hierover gebogen. Nee haar vader was het niet en Jan is er ook niet bij. Het zijn waarschijnlijk twee logéetjes. De foto dateert natuurlijk van lang voor tante Jantje in beeld kwam, maar ze weet te vertellen dat het waarschijnlijk Frans Rensburg en Henk Ockersen zijn.

Tante Hanna, de oudste zuster van vader Hendrik Jan, kwam ooit met dit gedicht dat hij in 1930 in haar poëziealbum schreef. Toen was hij 19 jaar.

Hanna Zuster beste deerne
Wat een versjes in oew Bum
Moor ik weet iej hadden geerne,
Jo iej vróóg ter biejnó um
Dat ook ik oew eigen breur dan
Effen hier een vers in schriev
Dat nao vulle joor en dage
Nog veur oew te lezen bliev.

Hanna Zuster beste deerne
Kom vooruit nog ens dan moor
‘k Wensch veur eers een heel lang leven
Al is het ok honderd jaor
Moor ’t is niet et lange leven
Waor alleen ’t geluk in zit
’t hartje an den Heer te geven
En veur andren mee te leven
Dan hej zeker zwart op wit.
Want in den Biebel steet eschreven
En door kump et moor op neer
Wie zien leven vot wil geven
Vind het eenmool zeker weer

Hendrik Jan Eggink

Ehhh Ik heb nog geen goede reactie binnen omtrent het plaatje van gisteren. Zelfs Wim kwam aan het twijfelen. Is het nou Mark of Gerhard? Jullie krijgen een herkansing…

En wieter….in Diny’s plakbook met olde foto’s kwam ik dissen ok tegen. D’r onder ston: de auto van Hendrik Jan. Ik zatte al te prakkezeern: Den had toch een motor? Toch had ik em al in et mepken met Bieënhof- Eggink opeslagen.
Ik bedenke mie noe dat et wel Hendrik Jan Groot-Nuelend mot weane.. A-k et good hebbe zee ik tante Jo in et midden zitten. Ach jao…! En wie zee ik daor achter et stuur zitten? Kiek toch es an. ’t Kon haoste neet anders: Ome Bram. De techniek zat ‘r toen bi-j um al in.. Ik geleuve noe dat disse foto bi-j et oldershuus van de Groot Nuelends emaakt is, maor wie et better wet mag et zeggen. Misschien zit tante Riek van Ruuterkamp d’r ok nog wel b-j in. Dat was ja een zuster van disse Hendrik Jan.
Ergens in de dertiger jaoren mot disse foto enommen wean. Ik hebbe d’r gin sjoege van, maor zol et een Ford wean?

Het is al wel even geleden dat deze foto gemaakt is met het oude fototoestel van Wim waar hij steeds zo trots op was. Hij had er een aparte belichtingsmeter bij. Tja een techneut hè! Ja want er moest eerst gemeten worden. Er ging dan zo’n klepje open. Het wonderding gaf dan precies aan hoe je het fototoestel in moest stellen. Dat gebeurde ganz genau en dan…… was het goede moment vaak voorbij.
Maar bij deze maakte het niet veel uit . Deze fotogenieke zoon zorgde altijd voor een mooi plaatje. Kunnen jullie zien wie het is? Wie van de drie?