Weblog2

Dit is nou zo’n foto waarbij je je afvraagt wanneer die genomen is. Papa Hendrik Jan en mama in gelukkige tijden op een zondagmiddag. Ben ik hier al geboren of misschien Diny ook al wel? Hendrik Jan is in elk geval wat uitgegroeid vergeleken met de trouwfoto’s en mama net zo. Meer volwassen allebei, maar net zo gelukkig.
Er is hier een ander, voor mij onbekend, hondje te zien. Nee dit is niet Trixie de boerenfox, maar een foxterrier zo te zien. Het moet wel hun eigen hond zijn want oom Sjoerd en tante Hermien hebben nooit een hond gehad. Daarom denk ik zelf dat deze foto in 1942 of 1943 gemaakt is. Tja…. ik kan het niemand meer vragen.
Ik ken maar één foto meer waar Hendrik Jan en Coba samen opstaan en dat is de overzichtsfoto van de Bijenhof-familie, waar Gerrie, Gerke en ik alledrie al op staan. En dan is Trixie er al bij.
Opoe en opa zijn hier nog in hun goeie doen. Ik herinner me de schort die ze hier draagt– scholk noemde ze het–. Die had een zwarte ondergrond met blauw en witte friemeltjes er op.
En…. tante Hermien is als altijd een stralend middelpunt, want ik weet het zeker…. haar Sjoerd neemt de foto.

Ja ..zo kan het nog net. Diny zal hier bijna 2 zijn en ik 3,5. Het wordt al een heel vrachtje als je boodschappen gaat doen op de fiets..
Mama had, als het koud was, vaak een sjaal om haar hoofd geknoopt. Die werd van voren half gestrikt en dan werden de uiteinden over haar hoofd weer aan de achterkant vast gestopt. Ik weet nog dat ik het geen gezicht vond. Zo armoedig en dan ook nog van die fletse bruine kleuren. Ik denk niet dat ik er iets van gezegd heb en nadat we in Linde gingen wonen heb ik die sjaal nooit meer gezien. Nu ik deze foto zie valt het allemaal best mee, maar toen…… nee!

Ik was nog geen vier jaar toen ik zelf een fiets kreeg. Mama kon Diny en mij niet meer allebei op de fiets hebben. En dat werd niet zo maar een fiets, nee…. een fiets op de groei! Ken je die?
Dat is een fiets die eigenlijk nog te groot voor je is zelfs wanneer het zadel in de laagste stand staat. Daarom werden er blokken aan de trappers gezet. Dat scheelde weer zo’n 4 cm.
Dat leren fietsen was me wat. Ik voel nog de greep van Henk van Heerde in m’n schouder. Die moest me fietsen leren. Zijn moeder, vrouw van Heerde genoemd, hielp mama één keer per week met de was. Vandaar! Dat leren fietsen gebeurde vanaf de plek achter het huis bij De Haar richting ‘t Wiemelink, dan over het spoor en rechtsaf over de Almenseweg. Henk had me stevig bij de schouder en zo reden we een rondje.
Ik kwam heelhuids weer thuis, maar toen moest ik natuurlijk aan opoe, opa, mama en Diny nog laten zien hoe goed ik het kon. Ik werd weer op die fiets gezet en kreeg een duw in de rug. Ik gilde nog wel van: “Ik wette niet hoe’k af motte stappen”, maar ze deden net of ze het niet hoorden. Ik kwam bij de weg en heb me toen maar om laten vallen en kwam toch op m’n benen terecht. Er werd hartelijk door de hele meute om gelachen. Ik voel nu nog de opluchting, maar ook de woede dat ze me dit vreselijke avontuur mee lieten maken.
Hier op deze foto zijn we met mama bij tante Hermien en oom Sjoerd achter het huis in onze mooie Amerikaanse jurkjes, je weet wel Diny met haar rood-wit gestreepte voetbaljurkje en ik in die met de fladdertjes. Je kunt zien dat de bank nog in de veranda staat. In mijn herinnering combineer ik die met blauwe regen, maar zeker weten doe ik het niet meer na 60 jaar. Wat later zal dat stuk veranda bij het huis aangetrokken worden en een deel van de kamer worden. Ik weet dat tante Hermien van die prachtige lichtgele corduroy gordijnen had in die nieuwe kamer. Ik ben vaak op zoek geweest naar die gele corduroy stof als ik gordijnen nodig had, maar heb nooit diezelfde kunnen vinden
Wat hebben we daar aan de Stationsstraat in Vorden vaak koffie gedronken wanneer we zondags uit de kerk kwamen. Altijd gezellig!

Ook dit is zo’n herkenbaar plaatje, hier tijdens de oogst op de Boskamp. Zo ging dat vroeger. Met koffietijd werd er koffie naar het land gebracht en werd er even pauze gehouden. Hier houdt tante Jo de paarden vast zodat opa op z’n gemak koffie kan drinken. Ik denk dat de jonge knul ome Jan is. Het zal geen overbodige luxe zijn geweest dat opa een hoed droeg, want een zonnesteek had je zo te pakken. Voor de kinderen was er altijd wat te doen op het land. Wanneer er regen dreigde bij het hooien moest er met man en macht geopperd worden, zodat het hooi minimaal nat werd. En tijdens de oogst van rogge en haver moesten we als kinderen het verrekte aorne gaarn- de aren die waren blijven liggen oprapen-
Verder aardappels rapen, knollen plukken, coloradokevers vangen. En toen we ouder werden was er niet veel meer wat we niet konden doen. Ik vond alles beter dan het helpen in huis. Daar probeerde ik zoveel mogelijk onderuit te komen. Wat een ellende was het toen we zaterdagsmorgens vrij kregen van school. Daar werd door mama dankbaar gebruik van gemaakt en er moest in de voorkamer gepoetst en gewreven worden waarbij je niet eens kon zien dat je wat gedaan had. Ik was blij dat het een jaar later weer teruggedraaid werd. Nee.. .. geef mij het werk op het land maar.

Deze foto van mama en tante Riek samen met Hennie moet wel in Zutphen gemaakt zijn. De familie Harwig woonde toen in de van Hasseltlaan in Zutphen omdat oom Jaap daar op het postkantoor werkte. Ik heb er wel gelogeerd. Dan ging ik met neef Jaap vliegeren op de velden er achter. Het was daar zo’n beetje aan de rand van de stad. Er was ook een winkeltje op de hoek er tegenover die zwart op wit verkocht… van die kleine zakjes voor 5 cent. Bij ons in Linde moest je eerst een kwartier fietsen voor je bij de bakker was en dan had ik nog niet eens zakgeld in die tijd. Maar logeren bij tante Riek daar hoorde ook zakgeld bij. Toen ik thuiskwam zat ik helemaal onder de netelroos, waarschijnlijk was ik allergisch voor deze hoeveelheden zwart op wit. Jaap en Hennie waren er toen en ook Jan die in die tijd zich verloofde met Geke uit de Hoven spr: de Höve op z’n Zutphens. De Hoven is het gedeelte van Zutphen dat aan de andere kant van de IJssel ligt.
Johan woonde toen al op ’s Heerenloo, de inrichting in Ermelo. Tante Riek heeft hem zo lang ze kon verzorgd, maar toen hij een jaar of 11 werd was hij te sterk en te onberekenbaar. Wat zal dat een verdriet zijn geweest. Johan was gek op mama, zijn tante Coba, die hij altijd zou herkennen en naar haar vragen. Vroeger op de Haar kwam Johan ook altijd mee en ik weet nog goed dat hij een keer een inktpotlood in z’n mond had en alles in en om z’n mond was blauw van de inkt. Zo giftig als wat! Opoe greep in en liet hem melk drinken. Dat zou het gif in die inkt wel neutraliseren.
Wim zou pas geboren worden nadat ze in Vorden gingen wonen, aan de Insulindelaan, bij opa Harwig. Tante Riek was toen al wel veertig en misschien wel ouder en oom Jaap was veel ouder. Wanneer hij later Wim wel eens uit school haalde vroegen ze of hij de opa was. Hij vond dat geloof ik wel grappig.

Dit lijkt wel een zoekplaatje. Ik weet alleen zeker dat dit achter de boerderij van de Egginks De Boskamp is in Barchem, maar hoe deze foto is genomen, is mij een compleet raadsel. Zit er iemand op een schuurdak om de foto te maken? En wie staat daar beneden te kijken? Is het Hendrik Jan of is deze foto later genomen en is het één van de neven Groot Nuelend? Aan de houding te zien zou het maar zo Wouter kunnen zijn. En wat doet die koe of dat kalf daar bij die hooiberg. De hooiberg waar wij verstoppertje en tikkertje speelden met verjaardagen. Op de deel hebben we ook heel wat uurtjes zoet gebracht. Ik weet dat ome Jan daar een soort douche gemaakt had wanneer de koeien ’s zomers buiten waren. Ome Jan kon veel van ons hebben. Wanneer hij dan eens aan het douchen was achter zo’n plastic gordijntje, deden Eefje en ik niks liever dan hem te betrekken door net te doen of we achter het gordijn gingen kijken. Durfden we niet eens. Een blote man had ik nog nooit gezien. Blote vrouwen trouwens ook niet.
De deel was ook een soort speeltuin voor ons. Waar vind je zoveel vriendjes en vriendinnetjes bij elkaar als op een verjaardag in Barchem. Er is ooit een film gemaakt door vriend Cor uit Amsterdam. Daar springen we als kinderen om de beurt vanuit een gat in de hilde naar beneden op een bult hooi, terwijl de volwassenen toekijken. Ik was een jaar of 12. Geweldig was dat. Diny durfde eerst niet goed en keek de een na de ander na, maar uiteindelijk raapte ze alle moed bij elkaar en…kwam de sprong. Ach….. die tijd!

Nog een foto die wat duidelijker is, gemaakt op de trouwdag van Willem Bijenhof en Janna Bruins.
Mama naast oom Wim, oom Jaap naast tante Janna en daarnaast tante Hermien. Ik denk dat oom Sjoerd de foto maakt. De beide jongens op de voorgrond zijn Jan-r- en Henk -l-, de kinderen uit het eerste huwelijk van oom Jaap. Wanneer ik Jan later sprak had hij het er steeds over dat hij mij vaak de luier voor gedaan had. In de oorlogstijd kwamen de beide jongens vaak lopend langs de spoorlijn naar De Haar voor een extra bordje roggemeelsepap. En langs de spoorlijn was de kortste weg.

Op de foto van hun trouwdag voor de boerderij zie je de hele familie, nog twee opoetjes met de knipmuts op. De beide moeders staan naast tante Janna en de beide vaders naast oom Wim. Ik herken verder neef Jan Bijenhof van de Kroeseboom- rechts vooraan-, zoals hij genoemd werd en natuurlijk oom Sjoerd en tante Hermien- midden voor-, net getrouwd of misschien nog verloofd. Ze zien er in elk geval erg gelukkig uit. Mama links naast hen is nog single zoals je dat nu zou zeggen. Oom Jaap staat ergens bovenaan en tante Riek ontbreekt. Waarschijnlijk wordt of Johan of Jaap geboren in deze tijd. Het zal waarschijnlijk 1939 zijn.

Ik kreeg een betere foto uit de collectie van Wim Harwig en de volgorde is hier anders.Coba en Hermien rechts vooraan.

Ook bij het bekijken van deze foto kan ik een glimlach niet tegenhouden. Oom Wim stoer als gezinshoofd. Volgens mij draagt hij het overhemd dat hij ook op z’n trouwdag droeg 12,5 jaar geleden. Tante Janna als een gelukkige moeder, trots op haar kroost. Opoe Bruins was echt de liefste opoe die je je maar kon wensen en was gewoon een deel van het gezin. Ze had zelf maar één dochter, maar was erg blij met haar 3 kleindochters en kleinzoon Gerrit. En die waren weer bijzonder op hún opoe gesteld. Er moest vroeger hard gewerkt worden op de boerderij. Opoe deed veel in huis, dus tante Janna hielp oom Wim op het land wanneer er gehooid en geoogst moest worden. Mama vertelde dat toen Gerrit geboren moest worden de weeën bij tante Janna begonnen op het hooiland toen ze hooi aan het oppakken was op de wagen. Ze kon zo het kraambed in. Als het niet klopt Gerrie…. dan meldt het maar. Gerrie lijkt veel op oom Wim, maar als je met haar praat heeft ze ook veel van tante Janna. Met Heintje heb ik nog wel eens gekookt voor de Wildenborchse jongensclub. Leuk was dat hè.. daar in Hellendoorn op die kampeerboerderij! En in Hengelo heb ik jaren vlak bij Hannie gewoond die met Johan van Asselt is getrouwd en boven de bloemenzaak woonde aan het Berfloplein vlak bij de Marnixstraat. Hun beide kinderen zijn daar geboren. Ik vond het fijn om iets “eigens” vlakbij me te hebben.
Gerrie is net als Gerke even oud als ik. Leuk is dat als je neven en nichten hebt van hetzelfde bouwjaar.

Pa en tante Hanna.

Wat is dat leuk wanneer je zo onverwacht een reactie krijgt van familie die per ongeluk op je site komen. Dit keer was het Jan…”.kolde neave” Jan Kornegoor zoals hij zich uitdrukte. Ach koud of warm. Bij onze familie op De Boomgaard maakte dat allemaal niets uit. Jan is een neef van de Kornegoorskant, de familie van tante Hanna, pa’s eerste vrouw die in 1948 overleed aan een nierziekte. Toen mama met pa trouwde leek alles heel eenvoudig. Toen hij voor het eerst met ons kwam kennismaken werden Diny en ik ieder op een knie gezet bij hem en mama vertelde:”Jullie hebben een nieuwe papa”. Wij waren toen 4 en 6 jaar en wij vonden dat een goed idee, want nu hadden wij ook weer een pappa. In Linde veranderde er heel wat. Ome Jan ( later uit Mossel) woonde indertijd bij pa en tante Hanna in. Zo ging dat toen met de oudere generatie, maar toen opoe en opa Bijenhof ook mee gingen naar De Boomgaard werd het wat vol en ging ome Jan naar de zuster van pa ,tante Aaltje en ome Bertus Berenpas in Mossel wonen net als opoe, de moeder van pa, die daar al woonde.
En met Riek Antink die jarenlang ons meisje voor dag en nacht was, was De Boomgaard vol. Nou ja Henk en Johan kwamen er nog bij, maar die sliepen de eerste jaren gewoon bij pa en mama op de kamer. Moet je nu eens om komen.
Neef Jan werd wat later geboren. Ik denk ongeveer 1960. Toen was ik al bijna de deur uit, maar toen Jan vertelde dat hij mama tante Popeca noemde, omdat hij Coba waarschijnlijk wat lastig vond, moest ik wel even slikken en een klein traantje wegpinken. Gek dat zoiets je ineens zo kan raken. Mama was een warm mens die goed met kinderen overweg kon.
Ik vroeg pa eens op wie tante Hanna nu leek. Had ze meer van zus Jantje, die alles heel traag deed en overal te laat kwam, maar wel een gezellig pratertje was. Of had ze meer van zus Dine, die razendsnel met alles was en heel bijdehand. "Ach", zei pa… Hanna zat er net zo’n beetje tussenin. Ik vond een foto tussen Diny’s spullen van pa en tante Hanna en warempel…in haar gezicht lijkt ze op Jantje.
Het was de gewoonte om met het Lindese feest in september stokvis te gaan eten bij de Kornegoors op ’t Hissink. Mama lustte het eigenlijk niet, maar heeft het nooit durven zeggen. Ik kan me niet meer herinneren hoe het smaakte, maar zelf eten we het nooit.