Weblog2

Kort erop in de volgende zomer werd deze foto gemaakt. Helemaal officieel, samen naar de fotograaf. Johan had zijn krullen nog en dat moest vastgelegd worden voor hij naar de kapper ging. En toen hij eenmaal gekortwiekt was stond het hem nog beter. ‘Och… zie toch es… Diny hef eur vesjen nog an’, zei onze moeder. Die had nog uit gemoeten voor de foto. Maar aan dat vestje zie ik dat het in voorjaar of zomer van 55 zal zijn geweest, wat later dan de schoolfoto.

Er zijn niet eens veel foto’s waar  alleen wij tweeën samen opstaan. De enige uit onze jonge jaren is nog genomen voor 1950. Toen trouwde mama met vader Hein. Verder maakte oom Sjoerd regelmatig foto’s op de Haar en ook op de Boomgaard.  Anders zou er weinig zijn dat ons op beeld aan vroeger herinnerde.

Maar deze week stuurde Rinus Ilbrink van Oud Vorden deze schoolfoto van ons zusjes. Hij vroeg me of het klopte dat wij het waren en in welk jaar deze genomen is. Ik stuurde hem Diny toe en ook zij had net als ik  deze foto nooit gezien, maar vond hem erg leuk. Ik denk dat ik toen in de 6^e klas zat en Diny in de vierde. Aan de vestjes te zien is het eind 1954 of begin 1955. Natuurlijk Diny in rood en ik in het blauw. Blijft toch mooi om iets terug te zien en meteen allerlei andere herinneringen boven te laten komen.

Later zouden we als zussen een aantal keren samen  op stap gaan en daar hebben we nog een paar extra foto’s van. Zit wel 55 of 60 jaar tussen, maar misschien herken je ons dan ook nog.

Het is wel bijzonder om een zus te hebben. Broers hebben is ook leuk, onze jongere broers kregen we gratis en de broers van Wim net zo en bleken later ook een leuke ervaring.

Faalangst of examenvrees? Werd niet over gepraat in mijn middelbare schooltijd. Ik vermoed dat de leerkrachten best wisten dat die faalangst in een keer toe kon slaan. Van het schriftelijke examen kan ik me na meer dan 60 jaar niet veel meer herinneren, maar wel van de mondelinge examen.

Bij heer Braaksma van Frans was bekend dat je over drie boeken van de 15 die je gelezen had werd gevraagd. Eentje mocht je zelf zeggen, eentje de examinator die er bij zat en een de leraar zelf. Het onroerende was dat Braaksma je als hij je op kwam halen vroeg over welke hijzelf jou zou gaan vragen.   Bij Nederlands was de examinator een lieve dame. Zij begon zomaar over mijn mooie vest. En weg was de spanning, het ijs was gebroken.

Heer Nuyen van Engels begon gelijk naar woorden te vragen waar ik na 5 jaar Engels nooit van gehoord had. Ik klapte meteen dicht. Dankzij mijn kennis van de Engelse literatuur kreeg ik nog een voldoende. Zo had je geen idee of je zou slagen.

Ik plukte die dag een bos bloemen bij de sloot en zetten die op tafel waarop mijn moeder opmerkte: ’Ik geleuve da-j zelf d’r zeker van bunt da-j d’r deur bunt’. Maar echt… ik had geen idee…

We moesten allemaal op school komen en nu was de spanning te snijden. Op één na was iedereen geslaagd, Marita had het niet gered en haar ouders waren gelukkig op de hoogte en konden haar opvangen. Tja zo ging dat in 1960.

Tegenwoordig hebben we de faalangsttraining, ik heb het met plezier gegeven in de brugklassen van het Carmelcollege en zelfs individueel. Ik wist wat uit eigen ervaring wat het met je kan doen. In vorige Tweets van het Schoolpad heb ik er een heel hoofdstuk aan gewijd

Foto: De laatste zomer thuis 1962. Alleen Diny ontbreekt…

Herinneringen van juffrouw van de Hel, in het kort weergegeven.

Juffrouw van de Hel haalt herinneringen op uit de begintijd van de school al is zij net een generatie later. Haat eerste schoolhoofd was de zoon van meester Bösecke in Dalfsen. Daar woonde ze de begrafenis bij van dhr. Bösecke en ook van zijn vrouw. Zij herinnert zich hem als een man van gezag, gehoorzaamd door  de kinderen en het personeel. Hij was muzikaal begaafd. Met de zanglessen en de uitvoeringen zoals de Kerstcantate van Cath. van Rennes, dat driestemmig en met solozang en vioolbegeleiding van het hoofd werd uitgevoerd, had hij zeker ook een sociale functie. Ze memoreert dat zij vroeger op de Normaalschool in Zutphen net als meester Berenpas les kreeg van veel hoofden uit de omgeving. Ze kwamen door weer en wind, sneeuw en ijs met de fiets naar Zutphen over onverlichte wegen met alleen hun carbidlantaarn.  Ze deden het ook om hun salaris wat te kunnen aanvullen en hun eigen kinderen een vervolgopleiding te kunnen laten volgen.. Na 1920 toen de gelijkstelling van openbaar en bijzonder onderwijs een feit waren was dit minder nodig en verdween ook de Normaalschool.

Verder wat persoonlijke herinneringen van haar.  allereerste schooldag was voor kinderen die niet naar een kleuterschool konden, een hele belevenis. Huilpartijen en angstige kinderen, ook huilende ouders. Het was gemakkelijker om de kinderen op hun gemak te stellen dan de ouders de deur uit te krijgen. Tijdens haar werkzame jaren is dit volkomen veranderd. Alle kinderen gingen naar een kleuterschool en er kwam een ‘kuikentjesdag’ om de kinderen al voor de vakantie al te laten wennen. (zo ging ik samen met mijn nichtje Gerke een hele dag mee met Sophietje Brinkerhof.)  En dan de laatste schooldag. Dat was een feestelijk gebeuren voor de hele school. Door de toegenomen welvaart waren het hele zakken snoep geworden, met kwistige handen gestrooid door de schoolverlaters, terwijl alle grabbelende kinderen, gevechten leverden onder de banken.

Ook de Sint- en Kerstvieringen waren hoogtepunten in het schoolleven. Ze vindt het mooi dat de oudste kinderen met Kerst ook een bezoekje met iets aardigs aan ouderen brengen. En over het verschil in wensen gesproken vroeg je vroeger een kind wat hij het liefst wilde krijgen was het vroeger voor de jongens een paard, een fiets, een stoomfiets, een brommer,, een auto. Voor de meisjes was het: een pop, poppenwagen, een nieuwe jurk, een fiets, een auto. Ook heeft ze veranderingen in kleding gezien door de jaren heen. De schorten van de meisjes verdwenen, de korte broeken van de jongens werden langer,, de klompen verdwenen uit de klas en bleven in de klompenrekken wat wel eens problemen gaf. De kinderen klaagden over koude voeten en er kwamen pantoffels. Er waren twee lokalen met overblijvers. Er werd thee geschonken wat een enorme knoeiboel kon worden. De schoolmelk bleek ook hiervoor een uitkomst: flesjes met een rietje. Ook de namen veranderden. Waren het eerst Jan, Hendrik, Willem of Gerrit met een enkele Derk of Evert . De meisjes Hanna, Mina, Rika, Gerritje, Hentje, Derkje, Dina. De meisjesnamen gingen over in Hannie, Willie, Rikie, Gerrie, Hennie, Dikkie, Minie. Toen verschenen er ineens een Wilma, een Marianne, een Marja. En daarna begon de grote revolutie in de namen met Monique, Ingrid, Ivonne, enz. En kwamen er Bijbelse namen: Mirjam, Rachelle, Esther. Bij de jongens ging het minder snel: Er kwamen een Erik en een Peter, maar de Patricks, Edwins, Donalds, Rolands enz. heb ik niet meer in de klas gehad, zo vertelt onze juffrouw van de Hel. Dan vertelt ze over de schoolreisjes, allemaal samen op een slaapzaal, inclusief personeel. Over de speurtochten in Nunspeet, naar Twente, het heldere water in de Dinkel en de dagsluitingen door ds. Jansen Ze benoemt de Feestavonden, het vele naaiwerk door juffr. Aartsen en mevr. Zeevalkink, het tweestemmig zingen met meester Radstake onder begeleiding op het orgel door meester Berenpas. Alles onder de onvolprezen leiding van meester Zeevalkink voor kind en leerkracht bereikbaar met raad en medeleven..

Nee, ze wil het niet hebben over de dagelijkse dingen want dat vond ze niet erg veranderd. De belangrijkste nieuwtjes van de kinderen waren de geboorte van een broertje of zusje, een nestje konijntjes of hondjes en de nieuwe schoenen. Ook het vertellen van de  Bijbelverhalen en het gebed  zijn  in 1979 niet veranderd, het kenmerk van een Christelijke school.

En zo komt er een einde aan de weergave van het herinneringsboekje ter gelegenheid van het 100 jarig bestaan van de Chr. School op het Hoge in 1979.

Ben Wagenvoort heeft ook zijn herinneringen aan de school op het Hoge uit de jaren 50 net als Diny en ik en al onze klasgenoten. Je werd meegenomen door buurkinderen of broers en zusjes, wel  met de fiets. Het verkeer was in die tijd nog lang niet als nu. Ik ben nog wel op de kleuterschool geweest omdat ik toen nog op de Haar woonde, de boerderij die werd afgebroken in 1967 en waar de straat de Haar nog naar vernoemd is. Na het huwelijk van onze moeder met vader Hein woonden we in Linde en Diny ging daarom niet naar de kleuterschool.

Ben herinnerde zich bij juffrouw van de Hel  dat ze een wiel tekende, er de spaken uitveegde en zo een O tevoorschijn toverde en dan ging je woordjes met een o zoeken. Ik herken dat zoeken naar woorden wel. Willy ten Broeke en ik zochten alvast woordjes met een K, want die zouden we de volgende dag krijgen. En natuurlijk kwamen we niet weer bij toen we het woordje Kont vonden.

En dan waren er de Kerstvieringen in het gebouw Irene en de boekjes die je dan kreeg. Ben ‘Het zwarte poesje’. Ik ‘Het huisje in de sneeuw’ en ‘Het plekje dat niemand wist’, gegarandeerd allemaal van WG van der Hulst. Je had in die tijd behalve het hoofd meester Zeevalkink en een vaste tweede meester Berenpas, ook de meesters Radstake en Scholten en juffrouw de Bruin die later trouwde met meester Schut van de Huishoudschool aan de overkant. Ik weet nog dat hij een keer de klas binnenkwam en zij een kleur kreeg. Ja, dat zijn dingen die een kind ook bijblijven.

De cijfers waren natuurlijk belangrijk. Alleen als je minder dan een 8 voor vlijt en gedrag had, was er iets aan de hand en moest er met de ouders gepraat worden op een ouderavond. En zou je na de 6^e naar Zutphen kunnen gaan misschien? Dan ging je verplicht op bijles: extra rekenen en Frans: ‘Papa fume une pipe’ en ‘La tasse est sur la table’. Want… er moest straks een toelatingsexamen gedaan worden..

Veel boeken hadden we thuis nog niet en we mochten in de 6^e achter in de klas wel boeken lenen, als ik het me goed herinner. Thuis kregen we wel een abonnement op de Donald Duck en we spaarden punten van Flipje in Tiel om de boekjes van Piggelmee te kunnen krijgen. De laatste twee jaren op de school op het Hoge werd mijn interesse voor lezen pas goed aangewakkerd en was later vaak te vinden bij Hassinks op de hoek van het Hoge om een bruin gekaft  boek te lenen voor 10 cent per stuk. Je zocht er een uit in een catalogus, gaf het nummer door en meneer Hassink ging het bewuste boek voor je halen.

Ben herinnert zich vooral de schoolreisjes naar Limburg en Amsterdam. Ik juist  die naar een jeugdherberg in Nunspeet en met de bus naar Den Haag en het Binnenhof. Pas daarna kwam de grote stap naar het voortgezet onderwijs in Zutphen.

Foto: De Haag 1955 klas 5 en 6, misschien ook nog klas 4? Met de meester Zeevalkink en Radstake, links. En meester Berenpas boven en meester Kruissink rechts. Ik zie nu ergens onder meester Berenpas ook juffrouw van de Hel en juffrouw de Bruin. We werden dus stevig begeleid

De heer H.J. Gotink vertelt hier dat  in 1891 aan het begin van het nieuwe schooljaar werd ingeschreven mèt het verplichte pokkenbriefje. Bijna 6 jaar liep hij de 5 km naar school aan de Smidstraat met zijn oudere zus en broer. Behalve een paar boerenwagens geen verkeer op de Rijksstraatweg. – Hij zou van de fam. Gotink op de Brandenborg bij de Wiersse kunnen zijn…. En een zus van opoe Kornegoor- Gotink die ook daar geboren is.-.-

Hij weet nog dat dhr. Bösecker niet  erg geliefd was en snel naar de stok greep en herinnert zich de man op en neer door de klas wandelend terwijl hij een lange goudse pijp rookte en veel op- en aanmerkingen maakte.

Hij had het idee dat meester Bösecke een bijzondere belangstelling voor hem had. Hij weet niet waarom. Toen er op een dag een paardenspel in de tuin bij café Brandenbarg zou komen mocht hij er van zijn vader naar toe. Hij had zelf een kwartje. Toen Bösecke in de klas zei dat je beter niet naar het ‘paardenspel’ kon gaan en vroeg wie er van de ouders mochten. Toen hij zijn vinger opstak had Bösecke gezegd: ’Dat geloof ik niet, je gaat er niet naar toe’. Maar hij was wel gegaan, hij mocht immers van zijn vader. Het was een prachtige middag geweest Bösecke was die maandag erop erg boos en hij werd flink gestraft. Hij moest alles uit zijn kastje, de bijbel, pennen en schriften, in de handen vasthouden en omhoog houden en telkens als zijn armen zakten werd hij met de stok geslagen. Verder moest hij Psalm 119 overschrijven, zoals je misschien weet een heeeele lange Psalm. En hij moest de hele week schoolblijven, dat betekende geen pauzes. Toen hij het thuis vertelde, schreef vader een brief voor de meester die de volgende morgen zonder hem te lezen verscheurd werd en de dag er op nog eens. Toen had vader er genoeg van en ging zelf naar meester Bösecke. Hij weet niet wat er besproken is maar …. hij was vrij.

Een leukere herinnering heeft hij aan het schoolfeest ter ere van de troonsbestijging van Wilhelmina. Met kleedwagens waarvan het wagenkleed opgerold werd om er vlaggen uit te kunnen steken en om je heen te kunnen kijken gingen ze, de broodwagen voorop,  met 20 paard en wagens naar het Feestterrein bij de ‘Wenneker’. Het lied wat ze zongen was:

Weer wapperen aan alle kant, de vlaggen in ons land Want onze lieve koningin treedt weer een nieuw jaar in. De zeis des doods hieuw velen neer, Zij werd gespaard zo zwak en teer. Bidden wij o Heer, spaar haar dit jaar nog weer.

In deze tijd probeerden ze bij vrienden en buren pennen en potloden te verkopen om het geringe salaris van de onderwijzers aan te kunnen vullen. Hij verliet met 12 jaar de school.  Een Leerplichtwet was er niet.

Toen ik in augustus 1947 4 jaar werd ging ik net als veel andere Vordense kinderen naar de kleuterschool, door opa Bijenhof altijd de Bewaarschool genoemd.

Nichtje Gerke ging gelukkig ook mee en was het een beetje vertrouwd. Ik geloof dat ik het wel leuk vond en heb heel wat bootjes en vliegtuigjes leren vouwen. Het was een algemene kleuterschool.

In 1956 begonnen de plannen voor een christelijke kleuterschool bij de school op het Hoge. Dat had heel wat voeten in aarde, want er werd geïnventariseerd hoeveel ouders er interesse hadden. Na veel vijven en zessen kwam de kleuterschool er.

Het werd uiteindelijk 17 april 1964 dat de eerste christelijke  kleuterschool  De Springplank feestelijk geopend werd. Het was nog een noodgebouw.l Ik lees hier dat mej. van Zeijts uit Warnsveld de eerste kleuterjuf hier werd. Het moet Toos van Zeijts zijn die later met mijn studiegenoot Henk Kets trouwde die ook uit Warnsveld afkomstig was.

In 1970 waren er al plannen voor  de nieuw te bouwen  Springplank naast de school Het Hoge aan de Schoolstraat. In 1973 werd de oude Springplank afgebroken en opnieuw neergezet als clubhuis van de voetbalvereniging Vorden. In mei 1974 vond de officiële opening van de nieuwe Springplank plaats.

In 1985 zou de Springplank opgaan in  Chr. Basisschool Het Hoge.

De Kleuterschool -1948

Op 4 april 1950 nam de heer Lichtenberg afscheid van de school op het Hoge. Hij had een benoeming aanvaard aan een school in Nieuw Vennep. Meester Zeevalkink die al sinds 1 mei 1944 een vaste aanstelling had  werd gevraagd de betrekking als hoofd de school te aanvaarden. Ik moet het meegemaakt hebben want ik kwam in augustus 1949 op school in de 1^e klas bij juffrouw van de Hel. De handtekening van het hoofd Lichtenberg staat wel in mijn rapportboekje. Meester Zeevalkink zou net als de heer Bösecke en Rouwenhorst ook 30 jaar lang hoofdonderwijzer blijven en onder zijn leiding werd de school en het aantal leerlingen aanzienlijk uitgebreid. Op 1 januari1950 waren het 250 leerlingen en in 1955 toen ikzelf de school verliet waren het er al 287.

Nu werd er een 7^e lokaal bijgebouwd door de aannemers Bos uit Linde en Bielderman uit Vorden, zoals op de voorkant van het herinneringsboekje te zien is In In 1958 waren er plannen om een streekschool voor Chr. ULO op te richten. Hoewel er grote animo was ging de bouw buiten hun schuld niet door.

In 1960 werd het front van de school aangepast. Er kwamen o.a. grotere ramen i.p.v. de kleinere met matglas aan de onderkant. Zo kreeg het meer een eigentijdse uitstraling. In 1972 moest er opnieuw uitgebreid worden en kwamen er twee extra lokalen bij aan de Dr. Lulofsweg. Bij de officiële opening in oktober 1973 werden op de ijsbaan achter de Huishoudschool  een enorme hoeveelheid ballonnen opgelaten. Datzelfde jaar bleken de jongens zich achtergesteld als zij wanneer de meisjes handwerkles hadden zij moesten rekenen. Het emancipatie probleem werd opgelost door ook de jongens aan een breiwerkje te zetten. Het zullen wel wat leukere projectjes zijn geweest als ik vroeger meemaakte met dat stijve katoen op de pennen

In januari1974 werd afscheid genomen van de heer H.J. Berenpas die 41 jaar bestuurslid was geweest. Op 6 mei 1976 werd afscheid genomen van Ds. J.H. Jansen, bijna 30 jaar de voorzitter van het schoolbestuur. Dominees waren er druk mee. Ook op de Chr. Julianaschool in de Wildenborch was hij de voorzitter van het Schoolbestuur. Om het contact niet helemaal te verbreken werd hij benoemd als erevoorzitter. De heer H. Weenk volgde hem tijdelijk op. Daarna de heer W.F. van der Vuurst. Op sportief gebied stonden de leerlingen ook hun mannetje. De kastieploeg van Geurt Harmsen was succesvol en in 1977 wist de damploeg door te dringen tot de Gelderse Kampioenschappen- goede 4^e plaats. In dit jaar van het eeuwfeest 1979 is de damploeg zelfs eerste van Gelderland en gaat zich meten met de landelijke teams.

Nu in 1979 bruist de school van activiteiten. De school telt 332 leerlingen en 11 leerkrachten. Bovendien een part-time onderwijzeres en een vakleerkracht voor handwerken.

Het geheel tot nu toe is een ingekorte en op mijn manier verwerkte samenvatting geworden van het indrukwekkende en uitgebreide verslag van Jan de Gruijter.

Wordt vervolgd

De kou was de Duitsers voor. In januari 1944 was de brandstof op en moest er voor de kinderen een ander onderkomen worden gezocht. Dat werd het catechisatie lokaal bij de NH Kerk voor de 1^e klas en de 2^e en 3^e klas kregen een plekje in het Herstellingsoord. De andere klassen kregen om de beurt les in de school tot 7 maart. Toen kwamen er kolen.

Maar nu waren het de Duitsers die de school vorderden. Zo goed en zo kwaad als het ging werden de lessen voortgezet bij van Asselt in Linde en bij Groot Bramel aan de Hengelose weg. Kasteel Den Bramel was ook een optie maar toen kwam toch de bevrijding. Door de inkwartiering van de Duitsers was er wel een schade van 2000 gulden opgelopen. Och, dat nam men op de koop toe. Ernstiger waren de gevolgen voor meester Rouwenhorst. Hij was zo enthousiast bij de intocht van de Canadezen dat hij toen hij moest uitwijken voor een tank achterover in een mangat viel en een been brak. Hij moest hierop lang worden verpleegd in het ziekenhuis, herstelde wel maar kon zijn werk niet meer doen.

Op 21 december werd er afscheid van hem genomen en kreeg als herinnering een schilderij van de Vordense kunstschilder Kost. Hierna kwam op 1 januari de heer Lichtenberg vanuit Wehl  als hoofd der school. Er werd gedacht aan een VGLO opleiding maar dat werd niet geschikt gevonden maar wel mochten er schooltuintjes achter de school aangelegd worden voor een ambulante huishoudcursus van de CBTB. In 1946 werd ds. Jansen voorzitter van het schoolbestuur.

Er ontstond nu een jaarlijkse traditie: de feestelijke schoolreisjes naar Lochem op een lange stoet boerenwagens met aan de kop de muziekvereniging Sursum Corda. Tot 1956 was dit in september vaste prik. Ikzelf ben ook altijd mee geweest, net als Diny. Toen Henk en Johan er aan toe waren was het uit met die pret!. Ik meen dat het de eerste drie klassen waren. Vader Hein offerde zich zo’n dag op. We versierden de avond ervoor de platte wagen met dennentakken uit de bossen van de Kieftskamp, zorgvuldig aangewezen door de boswachter/ tuinman Peter de Rijke. ’s Morgens kwamen er de verse bloemen bij en natuurlijk de bekende papieren roosjes. Zo gingen we via de Lindese weg met Jonita voor de wagen naar de school op het Hoge. Onderweg pikten we bij Waggelink Jan nog op. Er kwam een eind aan door het drukker wordende verkeer.

Door het vertrek van de kinderen van het Kindertoevlucht in het Herstellingsoord en de bouw van de Lagere Landbouwschool en plannen voor een Huishoudschool kwamen de 7^e en 8^e klassen te vervallen.

Foto: …en natuurlijk een paar keer in je schoolloopbaan op de foto. Ik denk 2e klas – 7 jaar

Wordt vervolgd

In 1922 werd ook het huis voor het hoofd der school gebouwd en bovendien twee onderwijzerswoningen aan de Schoolstraat. Het oude schoolgebouw en de meesterswoning werden tegen taxatieprijs aan de gemeente verkocht. En… in deze tijd begonnen de schoolreisjes en dat was heel wat. Ze gingen o.a. naar Nijmegen, de Haag en Kleef. Een bezoekje van de Sint werd in 1925 nog niet op prijs gesteld omdat sommige ouders er bezwaar tegen zouden kunnen hebben. De eerste radio deed zijn intrede, cadeau gekregen van de Philips gloeilampenfabriek. Hij werd alleen weinig gebruikt zodat meester Rouwenhorst hem maar meenam naar zijn huis. In 1927 kwam meester Berenpas het team versterken en in 1930 meester Radstake. Beiden waren er in de jaren 50 nog steeds.

Bij het gouden jubileum in 1929 bood de vereniging van oud leerlingen een paar banken aan voor het schoolplein èn twee naaimachines voor het handwerkonderwijs die prima van pas kwamen, ook doordat in samenwerking met de CBTB er een naai- en knipcursus kwam voor de oudere meisjes die al van school af waren. Natuurlijk kwamen er ook een paar gedenkplaten van de vorige hoofden en de huidige. De belangstelling voor die naaicursus was zo groot dat bij Groot Enzerink een paar extra naaimachines gehuurd werden. Op de onderwijzeressen van de school had deze cursus blijkbaar een ‘speelse invloed’ die echter niet gewaardeerd werd en moesten ze hun creatieve uitingen op kledinggebied wat inperken. Het zou een slechte invloed kunnen hebben op de meisjes.

In deze jaren deed ook het leger zijn intrede in de school. Het turnlokaal kon de 50 soldaten van het 6^e Regiment Infanterie herbergen terwijl er door de Vrijwillige Dienst geoefend kon worden op de speelplaats. Ook sport en recreatie hadden de belangstelling van meester Rouwenhorst. Hij zat in het bestuur van het Vordens zwembad dat in 1935 gereed was gekomen. En na veel overleg kwam er zelfs een uurtje schoolzwemmen, net als de sportdagen. Er zou een nieuw gymnastieklokaal moeten komen voor zowel de School op het Hoge als de OL school, maar voorlopig werd de oude chr. School aan de Smidstraat nog gebruikt. Ik weet het nog goed. Nu zijn ze omgebouwd tot mooie witgepleisterde woningen en het meesters huis is nu het ‘schilderhuis Blaauwboer’. In 1939 moest meester Berenpas in militaire dienst en kwam meester Zeevalkink om hem te vervangen. Toen in 1943 het bericht kwam dat de school gevorderd kon worden door de Duitsers, werd besloten als het zover kwam het archief te verbergen op de zolder van de Rusthoeve aan het hoge, precies tegenover de school. Het is de plek waar later de Huishoudschool werd gebouwd.

Wordt vervplgd

Foto: Mijn 5e klas in 1954, met meester Berenpas.