Weblog2

De vorige foto met Rick brengt me terug in de tijd. Die mooie foto werd gemaakt door zwager Ben die net verkering had met Diny. Ze kwamen op de brommer naar Hengelo en hij maakte daar o.a. deze foto.
We wisten toen al dat Rick een hersenbeschadiging had opgelopen bij zijn geboorte. Zijn handje bleef stijf en nu zagen we ook zijn linkervoet die wat verkrampt leek. Er volgde verder onderzoek en het bleek dat Ricks linkerkant spastisch was. Daarna volgde de fysiotherapie, hij leerde er lopen met meneer Otter op de melodie: Jan Klasen was trompetter, van Rob de Nijs.
Wij leerden hoe we hem konden stimuleren. Uiteindelijk werd zijn achillespees operatief langer gemaakt. Toen hij op de mytylschool in Enschede zat was dat inclusief alle therapieen. Maar toen Rick een jaar of 11 was had hij schoon genoeg van al die therapie en ging hij naar de LOM school in Hengelo waar hij bij meester Abenhues in de klas kwam. Dat heeft hem goed gedaan. Zijn ontwikkeling ging door, ook nadat we verhuisden naar Emmen. De LAS zoals het Terra toen heette deed weinig extra voor hem of het klikte gewoon niet.
Gelukkig kon hij daarna naar Werkenrode, een internaat voor kinderen met een lichamelijke handicap. Daar bloeide hij op en werd zelfverzekerder.
We weten intussen dat Rick zich zelfstandig heel goed redt, is al minstens 10 keer op en neer naar nicht Gera en haar gezin in Canada gereisd en houdt ons bij de les met zijn cryptische opmerkingen. Toen ik hem jaren geleden eens vroeg wat hij zou willen zien in de Muzeval, onze vroegere schouwburg, koos hij voor Rob de Nijs. Daar gingen wij tweeen heen. Het was een bijzonder mooie avond en het zal je niet verbazen dat zelfs ‘Jan Klasen was trompetter’ langs kwam.
Toen ik het boek Rick dat ik over hem schreef mocht presenteren bij de Emco was, behalve familie, vrienden en collega’s ook meester Abenhues aanwezig.
Wie van jullie nog interesse heeft in het boekje? Ik heb er nog wat over. Ik vertel hierin over de hobbels die Rick genomen heeft om te worden tot de man die hij geworden is…

Ons leven is verdeeld in etappes. Dat heeft te maken met de periodes in ons leven en de verhuizingen die daar bij horen. Alle periodes hebben hun bijzonderheden en bij sommige zijn er meer levendige herinneringen dan de andere.
Op de pc staan de foto’s net zo gesorteerd:
Hetty Vorden, WimHetty Hattem, Aalten Hengelo, Kuifmees, Schoolpad.
Bij Wim is het vooral de periode dat hij ging varen. Hij kan
erover vertellen of het gisteren was, tot aan de hondenwacht die hem vaak was beschoren.
Mijn jeugd op de Haar en de Boomgaard staat strak in mijn geheugen. Daarna de eerste jaren in Hattem eerst zonder en daarna met Wim. Het waren maar 4 jaren en toch…. Ik werd met liefde ingelijfd bij de Hattemer familie.
De 1,5 jaar in Aalten waar ik met Gerhard naar toe verhuisde was kort. Wim kwam vanuit Amsterdam er regelrecht heen. Van scheepswerktuigkundige werd hij hier monteur van eiersorteer- en inpakmachines bij Staalkat, een bedrijf dat allang niet meer bestaat. Ik hielp een te vroeg geboren buurmeisje op de wereld. Wim droeg de ingebakerde buurvrouw de trap af naar de auto van de dokter waarmee ze achter haar heel kleine dochtertje aan ging dat al met de vroedvrouw naar de couveuse in Winterswijk was gereden. Net ingeburgerd, een nieuwe zoon, een rijbewijs en ervaringen rijker verhuisden we naar Hengelo waar Stork op hem wachtte. Als ik aan zo’n periode denk hoef ik alleen mijn ogen maar dicht te doen en mijn leven komt als een film langs. Nog steeds…
En dit is nog maar 1/3 van mijn leven tot nu toe, maar deze maakte wel diepe indruk.

Foto: 1968, met Rick

Als je even een herinnering laat komen, gek is dat, dan komt er vanzelf een hele stoot achteraan. Zo zie ik me weer lopen in het bos bij kasteel Molecaten- Meulecaoten veur de Attemers- met vriendin en collega van het eerste uur Roelie. Ik zeg wel het bos, maar de Hattemers gaan allemaal naar de bos. We kwamen in de buurt van de Mariaboom, een enorme beuk. En wie komen we daar onverwacht tegen..? Ene Wim van der Kolk, waar ik wel eens een praatje mee gemaakt had, maar dat was het dan. Ik weet nog wel wat hij aan had: een donkerblauwe stoere duffelse jopper met zo’n houtje touwtje sluiting. Stond hem goed.
Het bos bij Hattem is prachtig. Het lijkt ook wel wat op het bos bij de Kieftskamp en langs de Wildenborchse weg in de Achterhoek, maar het bos achter Molecaten en verder de Veluwe op is veel groter. Toen het eenmaal ‘aan’ was zijn er wel eens met de motor een eind in geweest tot we niet verder konden. Een witte balk versperde de weg, maar niet voor deze Wim, dan moet er meer gebeuren. Hij legde de motor bijna plat en kreeg hem er onder door. Alleen wilde hij toen niet meer starten. Ik geloof iets met de ketting. Dat was wat! We gingen weer terug, weer de motor bijna plat onder de witte balk door en… Wim probeerde gewoontegetrouw z’n motor. Wat denk je? Ronk ronk….. Hij deed het weer.
Het bos is bij de Hattemers erg geliefd, er wordt veel gewandeld. Wims opoe van moeders kant schijnt er nog geboren te zijn op ’t Olde Spieker, het huisje naast het kasteel. Daar achter heb je de Spaanse graven.
Ik heb iets meer dan vier jaar in Hattem gewoond, 1,5 jaar in de kost, zoals dat heet, bij mevr. Sobering. Ik werd bijna een deel van het gezin. Ik heb het er erg goed gehad. Ik ging met Sietze een avond in de week naar het Rode Kruis en gingen wel eens op oefening. We hebben wat afgelachen.
Daarna ging ik op een klein kamertje in het stadje boven de winkel met witgoed van Bennie en Johanna van de Berg wonen. Daar woonden we met drie jonge vrouwen op de bovenverdieping en maakten samen gebruik van de keuken. Prachtig plekje. En toen trouwden we en woonden nog 1,5 jaar aan de Eierdijk 56 in een deel van het huis van juffrouw van der Meulen. Het leek telkens een nieuwe uitdaging, best heftig allemaal. Ik ben hier volwassen geworden.
En de duffelse jopper? Nadat we verhuisden naar Aalten heeft hij hem nooit meer gedragen. Hij is nog meeverhuisd naar de Jan Voermanstraat en de Marnixstraat in Hengelo en is in de zak van Max terecht gekomen, denk ik.

Foto: Het stadhuis in het centrum van Hattem.
Links "De Zwarte Truffel", waar de vier broers van der Kolk de koop en verkoop van de ouderlijke woning beklonken hebben. Na Ben en Niesje wonen nu Paul Sietse en Annemarie en hun gezin met veel plezier op Dorpsweg 4.

Wat was ik blij met het bezit van mijn eerste boeken. Dan tel ik niet de allereerste kinderboekjes mee want die zijn er niet meer. Maar ze zitten wel in mijn geheugen: het boekje over de veldmuis vond in het beukenbos. Ik zong het samen met opoe, moet dus al heel oud zijn.
Ik kan het warempel nog terugvinden op internet, was dus een
bekend liedje
Een veldmuis vond in ’t beukenbos een lege notendop
Hij poetste het met vochtig mos en zand een beetje op
Hij maakte er twee wieltjes aan en zei: "Mijn fiets is
klaar"
Nu rij ik van de heuvel af, zonder het minst bezwaar
Nu rij ik van de heuvel af, zonder het minst bezwaar
Hij deed zoals hij had gezegd en ging bij volle maan
Met fiets en al op ’t topje van de hoogste heuvel staan
Hij trok z’n pootjes op, en hup, daar ging hij naar omlaag
Da’s voor een muis in elk geval toch al een hele waag
Da’s voor een muis in elk geval toch al een hele waag
Maar halverwege… Auw! Daar kwam z’n staartje tussen’t wiel
De notendop sloeg om en om, zodat de veldmuis viel
Beneden liep hij hinkend rond, maar ’t allerergste was
De fiets bleef aan z’n staart geklemd, zo kwam de muis te pas
De fiets bleef aan z’n staart geklemd, zo kwam de muis te pas

En die van de haas die van een boer mee mocht liften op een kar met wortels waar dan natuurlijk niks van overbleef.
De boekjes van Piggelmee en ons abonnement op Donald Duck. Ik vond op de Boomgaard een fotoboek met foto’s uit de 2e WO van pa en het heel oude boek over de jonge eskimo Sip Su die nog van zijn broer Wimke was geweest.
Maar ik bedoel de eerste boeken die ikzelf verzamelde. Dat begon al met de serie van Goud Elsje van Max de Lange Praamsma. Pas las ik er nog eens in. Man man, zo mierzoet als dat was, maar ik vond het als tiener prachtig net als de boeken va Joop Ter Heul. Daarvoor ging ik naar sigarenman Hassink op de hoek van het Hoge. Daar mocht ik uit een gestencild boekwerkje een boektitel uitzoeken en dat ging hij dan opzoeken in een kamertje achter de winkel, allemaal bruin gekafte boeken met een nummer. De voorloper van de bibliotheek. Het kostte een dubbeltje per boek..
Ik begon pas echt te verzamelen toen ik een eigen kamer had en later met Wim van het ene huis, lees baan, naar het andere trok. Boeken met een achtergrond, met meer diepte. Sil de Strandjutter bv was een van de eerste. Ik ruilde ze geregeld met opa Eggink die er vaak een mening over had. En die werden allemaal dankbaar in die opgebouwde boekenkast van planken met stenen verzameld.
Nu hebben we dan twee muren gevuld met boekenplanken en heb ik een trapje nodig om er bij te kunnen. Vooral die boeken die boven het kunstig door buurman Alle getimmerde bed staan. Soort bij soort: tuin, handwerken, dieten, geschiedenis, vakantieinfo, Engeland.
Eigenlijk zijn er weinig boeken bij die ik nog eens ga lezen en zouden ze weg kunnen naar liefhebbers of de Kringloop. Toch heb ik moeite om boeken weg te doen omdat ik er ook herinneringen bij heb. Kennen jullie dat?
Wim heeft ook een paar planken vol en heeft er geen enkele moeite mee om er afstand van te doen. Uit is uit: James Clavell, Wilbur Smith, Harold Robbins, Mike Curtis en Dan Brown, zulke schrijvers. Oorlog, spionage, je weet wel…
En dan komt ineens de kreet van oom Paul bij me op die ook veel uit zijn winkel met beddengoed bewaarde voor je weet maar nooit: Het eet geen brood!

Foto: Deze staan op een moeilijk bereikbare plek. Wat wel bijzonder is…De bovenste drie planken zijn afkomstig van een bergroede van een hooiberg die het veld moest ruimen toen de melkstal op de Boomgaard gebouwd werd.

En als laatste… Erna vond deze nog na het overlijden van haar moeder en onze tante Jo. In een oude melkbus kwam nog heel wat te voorschijn waaronder ook veel oude negatieven en deze tekening.
Waarschijnlijk is deze tekening van een van de onderduikers die Top in oorlogstijd over de vloer had.

Nu we het toch over pentekeningen hebben…. Joop vond er nog een tussen zijn voorraad. Het is een tekening van het huis waar hij en Wim, Reini en Erna geboren en voor een groot deel getogen zijn. Alleen heette het toe al Top.
Het oude huis heette in vroegere tijd De Snijder. Zou dat zijn omdat de bewoner kleermaker was, want zo werd die ook wel genoemd?
Toen hun ouders Hendrik Jan Groot Nuelend en Jo Eggink er na hun huwelijk in 1942 in trokken heette de boerderij al Top.
Ik herinner me dat het een heel gezellig huis was maar dat zal ook met zijn bewoners te maken hebben. De foto’s die ik in de loop der tijd voorbij heb zien komen bewijzen het zeker….

Tussen de foto’s uit de Eggink familie op de cd-rom van Joop staat ook een mooie pentekening van een prachtig oud stadhuis met een trapgevel. Dan zit ik meteen te denken aan wie dit getekend kan hebben. Ik weet dat Hendrik Jan, de vader van Diny en mij, ook creatief was met hout. Mooie uitgesneden houten kistjes zijn door hem gemaakt en vaak met sinterklaas aan iemand gegeven. Ik heb er zelf nog eentje, ooit van een lieve tante gekregen. Ook maakte hij een soort schilderijen met ingelegd hout. Er moet er zelfs nog een gehangen hebben in een gemeentehuis van Harderwijk …. of Elburg, daar wil ik af wezen. Maar deze tekening is niet van hem. K B staat er onder.
Eigenlijk denk ik dat die getekend is door een dankbare zomergast of onderduiker in de 2e WO. Misschien weet Joop het of Erna.
Ik ging zelf op zoek naar oude stadhuizen. Ik heb er heel wat bekeken op internet: Gouda, Middelburg, Vlissingen, Leiden, Steenwijk, Meppel maar die konden het niet zijn. Er moest iets van een gracht bij zijn. Toen kwam ik ergens het stadhuis van Frankeker tegen en inderdaad die lijkt als 2 druppels water op de pentekening. Maar of die het is. Deze architect heeft zijn ontwerp misschien voor meerdere steden gemaakt.

Peter Koers ontdekte het jaartal 1591 op dit mooie stadhuis en zo kunnen we meer informatie krijgen over dit mooie historische Friese pand. Klik op de titel en dit deel van het raadsel is zeker opgelost. Nu nog de geheimzinnige KB, de tekenaar.

Alweer? Rick heeft dit standaard antwoord altijd paraat wanneer wij weer eens een plannetje hebben om er even tussenuit te gaan. En meteen er achteraan. ‘ Jullie kunnen het nou nog doen’. In zijn ogen zijn wij al vreselijk oud, net zoals wij vroeger onze ouders en ooms en tantes vonden.
Die keer zijn we met Ben en Niesje op pad. Het is goed om eens samen in een andere omgeving te zijn. We beginnen met een kop koffie bij Catharina in Utrecht en krijgen er meteen maar een kop soep met warm Turks brood achteraan. Heerlijk.
Daarna belanden we op weg naar het noorden in een file, genieten van mooi Alkmaar, staan even later aan het strand in Bergen aan Zee en wandelen lekker een eind op en neer. We hebben de chocolademelk echt verdiend, vinden we…
Het was een mooie onderbreking van het dagelijks bestaan en een afsluiting van de laatste maand na het overlijden van moeder van der Kolk. Even er samen op uit met Ben en Niesje.
We zijn in het hotel heerlijk verwend. We kregen een luxere kamer bij Jan van Scorel dan was besproken, extra faciliteiten en het weer was magnifiek. De zon scheen over het witte landschap in de kop van Noord Holland. De mensen waren wat sneller aangebrand. Wij hadden immers geen haast, echte zondagsrijders, maar de anderen wel. Wanneer de politie mee had gereden hadden ze veel geld kunnen vangen voor onnodig toeteren.
In Hoorn namen we de tijd om het beeld Jan Pieterszoon Coen te bewonderen die hier vandaan komt.
En dan, het kan niet missen. Zoals de Belgen wel moppen over Nederlanders hebben zo hebben wij ze over de Belgen, tenminste als je ze onthouden kunt. Vroeger schreef ik nog wel eens eentje op want ze blijven bij mij nooit hangen. Bij Ben wel! Die ratelt er de een na de ander op. Eentje horen?

-Een Belg rijdt over de snelweg en krijgt een telefoontje: ‘Kijk uit voor een spookrijder, op de radio kwam net een waarschuwing dat die gesignaleerd is op de A2’. ‘Wat’, zegt die Belg, ‘Eentje? Ik zie er wel twintig.-

Wim gaat niet voor hem onderdoen. In het vliegtuig hoorden we deze:
-Bij Trans Avia hadden ze er net een nieuwe bijzonder knappe stewardess bij gekregen en op een van haar eerste vluchten deed de piloot een welkom voor de passagiers en vergat de intercom uit te zetten. Hij gaf er een aanvulling op die alleen voor zijn cockpit collega’s bedoeld was, maar die door het hele vliegtuig klonk: ‘Nu ga ik eerst even naar het toilet en dan ga ik onze nieuwe stewardess een beurt geven’. Het hele vliegtuig grijnsde en terwijl de bewuste stewardess van achter uit het vliegtuig naar voren vloog om hem te waarschuwen, zei een van de passagiers tegen haar: ‘Je hoeft geen haast te maken hoor. Hij moet eerst nog poepen’.
Wat missen we toch de aanwezigheid van Ben en Niesje, hun humor en warmte.

TV leverde contrasten

Het was een zeldzame belevenis in Ander Nieuws te luisteren naar de 95 jaar oude boer Johan Eggink. Hij wordt een weerbarstig Christen genoemd, maar wie zoals hij, spreekt over zijn geloofsbeleving, kan niet anders zijn dan een diep doorgeleid mens.
Eggink leverde in dit gesprek het bewijs dat je niet perse jong en ultra links hoeft te zijn om anders te durven denken dan de goegemeente.
Dat hij op een zo hoge leeftijd en zo wijs getuigt van een zeer persoonlijke en geestelijke ontwikkeling, indrukwekkend en ontroerend tegelijk. Ontroerend vooral in zijn verlangen om iets van zijn denken nog door te geven, maar zich geremd te voelen omdat hij niet zo met woorden weet om te springen als zijn interviewster. Ik zou deze waardevolle reportage van nde NCRV graag nog eens willen zien en horen.

Een van de laatste brieven die Herman schreef was er een aan zijn zus Heintje oudjaar 1999 en zoals we van hem gewend waren, opnieuw 8 kantjes.
Waarde zus Heintje en Jan van Kriet Jansen,

Hierin bedankt Herman haar voor haar brief waarin ze vertelt over de storm die er ook toen al overal huisgehouden had. Hij vertelt over de kou daar en de sneeuw die bleef liggen. Daarna over de bejaardenhuizen daar.

Ze waren hier begonnen met een groot tehuis te bouwen voor bejaarden die nog niet in een tehuis zitten en heel min zijn. In het tehuis voor bejaarden waar ik verleden herfst 6 weken geweest ben waren er tenminste 1/3 die deze ouderdomsziekte hebben. In het andere bejaardenhuis hier in Sibley, dichtbij het hospitaal worden deze mensen meest apart gehouden.
Waar ik 6 weken was beweren ze dat ze geen ruimte hebben om bij te bouwen. Ik hoop nooit weer in zo’n tehuis terecht te komen.
Met Kerst hadden we hier een grote familiesamenkomst. Hier in Sibley haalden Harold en Luella mij op voor een zondagsschool programma in onze kerk. Hier in Sibley waren maar weinig kinderen die meededen in dat programma. De Voortmans zijn hier twee keer geweest met Kerst en hebben zo’n Zondagsschoolprogramma bijgewoond in Melvin en Sibley. Na de tijd kwamen ze dan hier in huis en werden er onderling prentjes uitgewisseld. Iedereen had wat te eten meegebracht en kon nemen waar hij zin in had Ook Leroy en zijn vrouw Kolette en hun 2 jaar oude meisje. Een paar weken geleden hebben we haar verjaardag nog gevierd bij hen thuis en iedereen had wat meegebracht voor Sara Linn. Ik had haar voor de tijd al een briefje gestuurd met twee losse dollars er in. Daar was Nettie al mee begonnen met de achterkleinkinderen. We hebben 11 kleinkinderen en nu met Sara Linn erbij 12 achterkleinkinderen. Toen ze hier was zocht ze meteen naar de plaats waar Nettie de poppen en ander speelgoed bewaarde. Sara Linn wist het te vinden en nam de grootste pop en een speentje om haar te voeden.
Wanneer Leroy en Kolette de mensen die lid zijn van de kerk bij de deur een hand geven, geeft Sara Linn die naast hen staat ook allemaal een hand. Omdat de kerk in Melvin op dit moment geen dominee heeft komt er misschien eens in de maand een dominee uit een andere kerk van de Classis hier preken. Leroy moet wel een talent hebben om te preken. Hij leidt de dienst als er geen dominee is en doet dat ook in andere gemeenten als die geen dominee hebben. Ik wil nu even naar de nieuwsberichten luisteren en daarna en daarna mijn eenvoudig avondeten nuttigen. Ik ga 5 dagen per week met een bus om samen met andere bejaarden te eten. We betalen de vrouwelijke buschauffeur 1 dollar per keer en voor de maaltijden 2,5 dollar, altijd goede maaltijden. Zo ook mijn zwager Bond Olieslager die alleen in Sheldon woont nadat zijn vrouw Bertha is overleden. Hij is helemaal blind maar weet precies de weg om van zijn huis naar de bus te komen en dan net als de anderen samen met ons te eten.
Onze zoon Henry huurt een vrouw die om de andere week ons huis schoonmaakt, hij betaalt haar al een jaar vooruit. En twee keer in de week komt er een vrouw die mij helpt te baden. En op vrijdag breng ik mijn was naar Lena die het wast en meestal op zaterdag weer terug brengt als ze haar boodschappen doet. Charlie die alles maken kan zette de kleine schrijfmachine
op z’n plaats en daarna schreef ik een lange brief naar Jan Bloemendaal, die op de 29e jarig is. Hij doet iets in de boekhandel. Hij is hier al 3 keer geweest.
Jo schreef dat ze met Jan bij u is geweest en schreef over die auto van Jan die bijna versleten was en hij nu een nieuwe kocht.
Toevallig is de auto die ik heb nog van 1981 en loopt nog goed maar nu ik zo oud ben ga ik niet verder dan 20 mijl en niet meer ’s avonds. Maar ik ben dankbaar dat ik nog kan rijden. Nettie’s broer die in Sheldon woont is 91 maar kan niet meer lopen en zit de hele dag in een grote stoel. Het is precies 20 mijl en ik bezoek hem geregeld. De laatste keer dat ik bij hem was, zei hij: ‘Ik wou dat het april was, dan kon ik buiten zitten in de zon. Maar een paar weken later overleed hij. Hij was nog goed helder en zijn vrouw verzorgde hem heel goed. Nu hoeft hij niet meer te wachten tot april voor de zon, want ik weet zeker dat hij in de hemel niet hoeft te wachten om in de zon te zitten. Want daar is geen nacht noch dag en worden we nooit meer moe en is er geen hitte of kou. En het wordt een grote verrassing om hen te ontmoeten die ons zijn voorgegaan.
Ik hoorde dat ge een grote dag hebt gehad op uw 90e verjaardag. Ik heb op mijn 95e verjaardag in onze kerkdienst nog alleen kunnen zingen en laatst werd gevraagd om Psalm 42 de eerste drie verzen in het Hollands te zingen. Ik zing geregeld met een man van 102 in het bejaardentehuis, hij stelde dat erg op prijs. Volgende keer moet ik maar een groter stuk papier gebruiken.
Nu wens ik u ook een gelukkig Nieuwjaar toe van uw oudste broer Herman.

Foto: Deze kwam ik nog tegen tussen de foto’s van tante Jo. Een jong gezin en wat staat ook Charlie er mooi op. Ik mis Harold, maar misschien is dit in zijn diensttijd in Korea.