admin

‘Ik vind het best spannend’, zegt Wim als we terug zijn uit het zwembad. We zijn de week goed begonnen en het was weer lekker bewegen in het water. We maken nog steeds gebruik van de kleedkamer voor gehandicapten wat een oplossing is. Er is een stoel waar Wim zich gemakkelijk op kan aan- en uitkleden.
‘Spannend? Wat spannend?’
‘Nou, het bezoekje in Zwolle aan de orthopeed’. Ik denk dat het precies een jaar geleden is dat we er voor controle waren. Toen was orthopeed van Overvest tevreden over de vorderingen. Zij had de leiding gehad over die uitgebreide operatie en het opbouwen van de beschadigde heup. Volgens mij is er niet veel veranderd, ik vind zelf dat Wim nog steeds mobieler wordt al is de stok een blijvertje. Het aqua joggen heeft hem zeker soepeler gemaakt.
We zijn er klaar voor. De kleine scootmobiel zit al achter in de auto, heeft hij er zelf al in gedaan en na het maken van de foto en de afspraak met dr van Overvest gaan we door naar Tonny in Hattem.
Intussen werpt Wim zich op de puzzels uit de krant en zijn speciale boekje met woord zoekers, woordmixers en woordkronkelaars en zelfs een Zweedse puzzel. Hij is er intussen aan verslingerd, je kunt het al bijna een verslaving noemen. Regelmatig stuurt hij er eentje door naar de krant, maar winnen is er nog niet bij.
Intussen zijn we weer terug. ‘Wat ziet u er goed uit’, merkte dokter van Overvest tevreden op toen ze Wim zag. ‘Geen pijn?’ Ze was tevreden over de foto en had er twee naast elkaar op haar scherm. Eentje van net na de uitgebreide operatie en eentje van 5 minuten geleden. Ik zag geen verschil en ook zij was bijzonder tevreden over het kunstwerk dat ze verricht hadden als team. Over een jaar terugkomen, was haar voorstel.
Ik zocht er thuis even de foto bij van 1,5 jaar geleden. Hier kun je ook goed zien wat er aan gesleuteld moest worden met donorbot, gaas en schroeven.
We hadden erna nog een paar gezellige uurtjes bij Tonny in Hattem met een lekkere pompoensoep als afsluiting.

Een foto uit een album. Een bekend plaatje als je bij een smid kwam met je paard. Er wordt hier nog echt geposeerd.
Terwijl ik dit tafereeltje in me opneem is het net of ik de geur nog ruik bij Toon de smid bij ons in Linde.

Het is lang geleden dat wij op de markt in Emmen waren. Het was eigenlijk Wims uitje op vrijdagmorgen. Even naar de kaasboer. Het was zijn eigen kaasboer uit Almelo en dat geeft een band omdat we zelf 15 jaar lang in Twente woonden. Altijd kwam hun praatje op de voetbal. Wim als FC Emmen fan en kaasboer Nijenhuis is een echte aanhanger van Heracles.
Nu na drie jaar komen we terug op deze favoriete stukje van de Emmer markt. De kaasboer herkent Wim meteen , ziet hem in zijn scootmobiel en komt even buiten zijn kraam om te vragen hoe het met hem gaat. Regelmatig haalde Anja de kaas voor ons mee van dit kaasboertje die ook haar favoriet is.
Toen kwam na alle drukte om Wims operaties en herstel ook nog de corona. Maar nu is het zover. Het is goed weer en we gaan met fiets en scootmobiel naar de markt. Het was een mooi weerzien en natuurlijk kwam het korte gesprek op de gang naar het stadion wat er voor Wim niet meer in zit. Hij kan zijn eigen mooie plek bovenin niet meer bereiken met al die trappen. En beneden zitten dan? Geen denken aan. ’Dan zit ik liever voor de tv’, vond Wim. Gerhard nam een paar jaar zijn plekje in.
We sluiten ons bezoekje aan de markt af met een portie kibbelingen en ook die gaan er graag in bij allebei. De 1,5 meter is wel een probleem op een markt en ik hoop dat we er ongeschonden door zijn gekomen. Misschien toch maar een mondkapje mee de volgende keer?

In de 50- en 60er jaren was dit al een vooruitgang. Nadat de kanten met de zicht gemaaid waren kon deze zijmaaier op het land. De schoven, dit lijkt me haver, moesten nog wel met de hand gebonden worden, was meest vrouwenwerk, maar toch…
Dit lijkt me op het land van Braakhekke, de foto komt ook van Henk Braakhekke die zich hier al ontpopte als een professioneel fotograaf.
Hierna kwam de grotere maaier in beeld en werd er ook een touwtje om gedaan. En toen…. Kwam dan de combine die ook het dorsen er bij kon doen. Wat een vooruitgang en besparing van tijd en man/ vrouw kracht. Vader Hein was vooruitstrevend en had als een van de eersten in d buurt een combine samen met buurman Gert van ’t Jimmink.
Als ze klaar waren op eigen land maaiden ze ook voor anderen. Ik herinner me niet meer hoe lang ze dit deden. Ik meen dat Toon de smid er nog wel eens bij moest komen. Waarschijnlijk heeft een loonbedrijf het van ze overgenomen.

Een Fb vriend hoef je niet echt persoonlijk te kennen. Ze verzamelen zich vanzelf naar interesse. Zo is er een groep van Vordenaren, van Oud Hattem maar ook van Schotland fans. Zelf is er een aparte groep voor vrienden van Groot Brittannië en Ierland. Wat te zeggen van Oud Boerenleven uit de 50- 60- en 70 er jaren. Dan is er een groep over schapen en schapenwol,ook een over bordercollies. Ook het prachtige Bargerveen in onze achtertuin heeft een eigen FB groep met bijzondere natuur en waar behalve natuurliefhebbers ook knappe fotografen goed werk doen. De ene groep is actiever dan de andere.
Maar de groep van Oud Boerenleven trekt op dit moment de meeste nieuwe leden. Ze zijn in korte tijd de 7000 leden al gepasseerd. Ik vermoed dat er heel veel bij zijn die op het platteland of op een boerderij zijn opgegroeid. En die zijn allemaal al op enigszins oudere leeftijd, net als ik.
Wij hebben de tijd en vinden het leuk om die ‘goeie ouwe tijd’ nog weer eens opnieuw te beleven. De belevenissen die bij het opgroeien op een boerderij horen geven een onderlinge band. Je ziet de hele ontwikkeling voorbij komen van werken met paarden tot aan de nieuwe ontwikkelingen met tractors in alle soorten en maten.
Wanneer ikzelf er iets plaats op die FB pagina, ik heb intussen een schat aan oude foto’s, komen er zo ineens meer dan 100 reacties. Dat zegt wel iets over deze groep.
En dat allemaal doordat internet een algemeen communicatiemiddel is geworden. Je groeit mee of je wilt of niet.
De tijd is geweest dat ik de pc wel door het raam zou willen gooien en Gerhard aan mijn langzame typen meteen begreep dat ik het was op MSM met mijn schuilnaam Elsje. Dankzij de geduldige hulp van Mark die tussen de middag altijd even aankwam die eerste jaren toen ik mijn eigen website kreeg. Hij was het die mij inwijdde in de mogelijkheden van de pc. Nee, blind typen is het nooit geworden maar mijn type snelheid mag er wezen.

Foto: Een mooie oude foto van Henk Braakhekke. Hier zit zijn toekomstige vrouw Gerrie onder de koe bij haar ouderlijk huis in Linde- ik denk 60er jaren.

‘Ik wil je even wat vertellen’. Eén van de dames schoot me gistermorgen na de kerkdienst aan. ‘Mijn schoondochter woont in Doetinchem en had het boek Mark uit de bibliotheek gelezen en kwam veel bekende woorden tegen zoals Emmen, Schepershof en Aquarena’. Ze was erg onder de indruk en vroeg haar schoonmoeder of ze ons misschien kende. Natuurlijk kende ze ons en wilde me toch even zeggen dat het lezen van de worsteling van Mark en ons haar schoondochter geraakt had.
Na het gesprek met de jongens zaterdag kwam ook dit weer helemaal binnen en toen bij de koffie onze voorganger van deze zondag bij ons aanschoof kwam het gesprek zomaar op worden als een kind en vertelde ze over haar eigen kinderen die niet meer naar een kerk gingen maar wel geraakt werden als er een gospel lied uit hun jeugd ergens gespeeld en gezongen werd. Zo zie je wat ze in hun jeugd meekrijgen van belang kan zijn in je hele leven. Ze had in haar meditatie zo mooi verwoord in een verhaal dat we allemaal op ons eigen plekje van belang kunnen zijn, of het nu een gesprekje is met iemand die het nodig heeft, voor iemand bidden of gewoon koffie schenken, allemaal kunnen we een steentje zijn in het grote geheel. Het was een bijzonder gesprek. Iedereen krijgt zo zijn of haar rugzakje in de loop van het leven mee, soms is het even te veel… Ik vertelde haar over onze afgelopen jaren. Nu Wim genezen is en weer wat mobiel komen de herinneringen aan de moeilijke tijd rond het overlijden van Mark weer terug.
‘Ik ga voor je bidden’, zei ze.

Dit zal 1953 zijn, het 40 jaar bestaan van de Prinses Julianaschool.
Hoe bijzonder is het dat hier nichtjes en neven van mij op staan.
Heintje en Gerrie Bijenhof, Wim Groot Nuelend, Eefje Kettelarij en Anneke Berenpas. Joop Groot Nuelend moet er ook op staan net als Henk Berenpas, maar kan ze niet vinden Ook twee jongens van Braakhekke pik ik er nog even uit..