admin

‘Hebben jullie nog wat beleefd deze week?’ Gerhard komt binnen en gaat er van uit dat we altijd wat beleven hier. Was deze week niet. Nou ja… buurvrouw Geesje was onderuitgegaan en had een pijnlijke voet. Er moesten foto’s van gemaakt worden in het Scheperziekenhuis en ik ging even mee. Het viel mee, geen breukje te vinden en nu mag ze naar de fysio bij Jorinde. Verder bleef het bij twee keer aqua joggen en een kraambezoekje ter ere van de nieuwe pup Moxie.
En vandaag zitten we gezellig met beide jongens achter de koffie met wat lekkers. Rick maait het gras om het huis en het ligt er weer piekfijn bij. We bespreken samen zomaar de laatste jaren met Mark, zoals Gerhard het meemaakte en ik besef dat Gerhard en ook Judith het hier heel lastig mee hebben gehad, net als veel anderen die dichtbij hem stonden. We konden hem niet helpen.
Rick houdt mij altijd scherp in de gaten als het over Mark gaat. ‘Daar gaan we weer….!’, zegt hij als hij ziet dat dit voor mij een pijnlijk onderwerp blijft. Wat waren het zware jaren en de pijn blijft.
Wim zit in de sauna, dit keer zonder Robin. Rick heeft onder het eten de buienradar bekeken en weet dat hij nog even een knipje kan doen voor hij op zijn nieuwe E- bike op huis aan gaat. En ik ga ‘Dwars door de Middellandse Zee’ kijken. Venetië is aan de beurt…

‘Attemer woor lèè’m ie van?, is een leuk boekje met verhalen verteld door Hattemers. En komen hier herinneringen aan de bekende veearts Eikelboom in voor.
Nee hij werd geen boer, deze Albert Jan Eikelboom geboren in 1904 in Welsum, maar na zijn studie aan de HBS in Zwolle zou hij in eerste instantie naar de TU in Delft gaan. Toen echter kwamen er de dokter, de dominee en mensen, die het dachten te weten, aan te pas. Ze vertelden over ingenieurs die als trambestuurders in Amsterdam en Rotterdam aan het werk moesten omdat er gewoonweg geen werk was voor een ingenieur, dachten zij. Toen een vriend van hem het over de Veeartsnijschool had, was dat een vondst. En zo is het gekomen dat hij in 1932 afstudeerde aan de Veeartsenijkundige Hogeschool in Utrecht en uiteindelijk, na een jaar als vervanger in Veghel gewerkt te hebben, in Hattem terecht kwam.
Daar begon het pionieren want er wachtte hem geen prachtig huis en bloeiende praktijk zoals het nu het geval is. Nee, hij begon in drie gehuurde kamers op de bovenverdieping van pension Aurora aan de Nieuweweg waar nu Chinees Restaurant Kota Radja zit. Een slaap- en een zitkamer èn een apotheekruimte, dat was het.
Tot die tijd hadden de Hattemers de veeartsen uit Kampen, Zwolle, Oldebroek en Heerde erbij moeten roepen. De Hattemers keken trouwens eerst eens goed de kat uit de boom. Die Eikelboom moest zich eerst maar eens bewijzen. Z’n eerste patiënt overleefde het niet, vertelde hij. Het was ook een 17 jaar oude hond met teveel kwalen die hij een spuitje moest geven. Maar toen kwam al gauw zijn tweede kans.
Reinder van Emst kwam aan de deur; hij had een vaars waar het kalf niet af wilde. Dus op pad naar één van die kleine boerderijtjes in de Koestraat. Hij ging achter het vaarsje liggen met de benen op straat en de achterdeuren los, zo klein was de behuizing daar. Het nieuwtje dat de dierenarts aan het werk was, ging snel rond en in een mum van tijd stonden de boeren die toen binnen de stadsmuren woonden, er om heen.
Het was een zware klus, maar verloskunde was zijn hobby, dus dat kwam goed uit. De zoon van van Emst, de toen 17 jarige Jacob kwam kijken en vroeg hoe lang hij al zo bezig was. Een uur of drie was het antwoord. Nou dan kunnen jullie het beest straks meteen naar het abattoir in Zwolle brengen, want het staat nooit weer op. Eikelboom ging stug door en na drie en een half uur had hij het kalf er eindelijk af. Meteen stond ook de vaars weer op de benen en Eikelboom zei: ’ Nou jong, nu hoef je ook geen auto meer te huren, het beest kan nu zelf wel naar Zwolle lopen.’
De boeren hadden schik en Eikelboom had het voor elkaar in Hattem.

Meestal hebben we de avond ervoor even contact om iets af te spreken voor de donderdag. Het is ons vaste moment om bij te praten. Dit keer zouden we weer eens naar onze Kringloop Het Goed gaan. Even een rondje en daarna aan de koffie.
Nu belde ze al bijtijds met de enthousiaste mededeling: ’We hebben gezinsuitbreiding!’ Meteen gaat er dan van alles door me heen. Gezinsuitbreiding? Nieuws van éen van de zonen? Kan niet want dan had ik allang geweten dat er iets aan zat te komen. Maar nu valt het kwartje.
Hun hond Megan is maanden geleden overleden en het leek er op dat ze toch nog weer een nieuwe pup aandurfden. Dat was het! Toen ze voor het eerst hadden gekeken op ‘Marktplaats’ was het al raak. In de Wijk was een nestje met donkere Labradors, want dat is hun favoriete ras. Dit keer zochten ze een chocolade bruin teefje uit. Ze waren net 8 weken en toen ze gingen kijken kon ze meteen mee.
Het werd vanmorgen geen ‘rondje het Goed’ maar kraamvisite. Gewapend met een bijt ding met flosjes er aan, tevens goed voor de scherpe tandjes, ging ik op kraambezoek.
Wat een leuke pup was het. Moxie wordt ze genoemd. Ze leek al helemaal op haar gemak. Het is net als met een klein kind, eten, slapen en tussendoor spelen en knuffelen. Ze hebben er dagwerk aan. Iedereen blij!

Jaren geleden geleden ging ik overstag. Er moest en zou een Tom tom komen, vond Wim. We zouden die zomer naar ons geliefde Engeland. ‘Iej zölt zien da’w d’r gemak van hebt’, zei Wim. Ik hou niet van die dingen. Alles wat als nieuw gepropageerd wordt vind ik so wie so eerst niks…helemaal niks. Net of ik niet altijd keurig de kaart voor hem lees. In Engeland hebben we nooit problemen gehad met de routekaarten.
Maar ja…. de Tom tom kwam er.
Met het uitproberen ging het al mis. We namen de gewone weg richting Hattem. We draaiden richting Rondweg… begon dat ding al met een opgewekte damesstem: herberekenen. Je snapt em al. Alles wat we normaal reden werd door Tommie afgekeurd. ‘Zet dat ding af of doe wat e zeg..’, zei ik tegen Wim. ‘Hier word ik helemaal gestoord van’.
‘Gewoon effen zien of e de goeie weg naor ons huus wel aangif’, probeerde Wim nog maar eens. Toen had je helemaal de poppen aan het dansen. Kwamen we van de ene kant werden we naar Wielens gestuurd en niet verder. Nou ja…kan ons bezoek daar verder de weg vragen. Kom je van de andere kant… sturen ze je vanaf de verkeerde kant het Schoolpad op. Iedereen die dat ooit geprobeerd heeft weet dat je er ’s winters alleen met een jeep door komt . Er zijn al heel wat bezoekers met het zweet op de rug bij ons aan de koffie weer bijgekomen van de schrik.
We leggen tegenwoordig alle nieuwe bezoekers uitgebreid uit hoe ze het gemakkelijkst— via de snelweg—of het veiligst via het Schoolpad, bij ons kunnen komen.
Of…… we hangen gewoon ballonnen op aan de weg. Dat werkt het aller- allerbeste.
In Engeland was het die keer ook niet alles. Ik volgde voor alle zekerheid ook de kaart, want soms zijn er meer plaatsen met dezelfde naam. Tot m’n schrik stuurde Tommie ons vaak binnendoor naar een camping. En als je weet hoe smal die weggetjes kunnen zijn dan is het rijden met caravan wel even een topprestatie.
Ik moet eerlijk zeggen: Wim zelf zat er niet mee. Ik ben steeds de angsthaas.
Het toppunt van ellende was wel onze reis met caravan naar St Goar. Iedere keer wilde de Tom tom-dame ons van de autobaan af hebben. Op de terugweg kwamen we zelfs midden in Bonn terecht. Zweten meneertje….! Toen we het eenmaal thuis Mark vertelden, wierp die één blik op onze nieuwe aanwinst en zei: ‘Hij staat ook niet goed afgesteld. Hij staat op Avoid traffic’. Lach niet….

Foto: Schoolpad 2016

In 1963 bestond de Prinses Julianaschool in de Wildenborch dus 50 jaar. Deze foto had Henk Braakhekke nog in zijn bestand. Dit is de school waar ik de eerste 2 weken van mijn onderwijscarriere doorbracht in augustus 1962. Ik vierde er zelfs mijn 19e verjaardag. Een mede scholiere van de Groen van Prinsterer Kweekschool in Doetinchem had hier haar eerste baan gevonden, maar had niet in de gaten dat de school op 16 augustus al begon. Ze had die laatste twee weken van augustus haar vakantie geboekt. Ik bleek haar redster in nood, want mijn baan aan de van Heemstraschool in Hattem begon pas per 1 september 1962.
Ik weet nog dat er 5 nieuwe leerlingen waren in de eerste klas waaronder Jan Kornegoor. Bij elkaar bestond de groep van klas 1 t/m 3 uit een 18 leerlingen als ik het me goed herinner.
Ik logeerde door de week bij de Bijenhofs aan de overkant van de school en natuurlijk ging ik een paar keer bij opa en ome Jan en tante Jantje kijken op de Boskamp. Ik bracht er mijn eerste huisbezoeken. Het was er zo gemoedelijk dat ik er wel had willen blijven.

Rob kwam langs. Hij houdt mijn FB site in de gaten temeer daar ik het ook regelmatig over de deugden en ondeugden van zijn schapen heb. Hij had gelezen dat het geknutsel van zijn hulp Ken weinig zin had gehad want toen Gerhard vorige week even naar de wei liep kwam hij die lichtgrijze Gotland pels al tegen die rechtsomkeert maakte en met een sierlijk sprongetje weer tussen draad en gaas terug hupte de wei in.
‘Zo…’, zei hij, ‘je bent al aardig een schrijfster aan het worden’. Hij doelde op de nieuwe FB site van Oud Boerenleven in de 50-60-en 70er jaren van de vorige eeuw. Hij was er ook lid van en had mij dat aangegeven. Het blijkt een groot succes, meer dan 6000 leden in korte tijd. Het blijkt dat er veel op het platteland zijn opgegroeid en zodra iemand een foto van het boerenleven van toen plaatst geeft dat heel veel reacties. Nu heb ik ook heel wat aan foto’s verzameld uit mijn eigen boerenfamilie en buurt. Bovendien vind ik het weer leuk om wat te vertellen over de achtergronden.
Het roept heel veel herinneringen op, zelfs alleen al een foto van opa, zittend op zijn melkkarretje, die Henk Braakhekke ooit nam. Ik zette hem er op en binnen no time waren er meer dan 70 mensen die het leuk vonden of reageerden met eigen herinneringen.
En dan is een nog een FB groep met Schotlandfans, eentje voor heel Groot Brittannië, Oud Hattem, de Vordenaren en de Hengeloërs en het Nedersaksisch/ Plattdüütsch…. Nee hoor, ik verveel me niet…

Onverwacht heb je zomaar weer een topdag. Wouter en Wilja kwamen aan. Ze moesten die avond voor een barbecue ergens anders in Drenthe zijn en combineerden dat met een bezoek aan de verre oom en tante. Afstanden zijn hier dan wat minder dan in de USA, maar toch… Toen pa en mama in 1975 bij Herman en Nettie in Iowa waren gingen die ook ergens op de koffie: ’Net zowied as van hier naor Utrecht’, vond mama. Wouter en Wilja maakten er gebruik van en na de eerste koffie en thee kwamen Rick en Gerhard de feestvreugde nog verhogen. Tot slot kwam ook Robin er bij. Er werd heel wat uitgewisseld. In september gaan wij ook eens bij hen kijken nu ze officieel samenwonen. Wim had toch nog gauw een lekker mosterdsoepje in elkaar gedraaid en dat ging er wel in voor ze verder gingen naar de barbecue in Tiendeveen.
Robin bleef nog even en ging met ons aan de pannenkoek en later met Wim in de sauna. Waar zie je dat nog… opa en kleinzoon aan het uitdampen in de buitenlucht. Kan hier allemaal…
Intussen heeft Dirk besloten dat buiten slapen ook niet alles is en verkiest voor even de bank waar meestal Storm zich terugtrekt. Die liet zich toch niet afschepen en even later zagen we dit!

Toch wel aardig om deze foto er weer even bij te zetten. Herman bezocht zijn familie pas weer in 1965, samen met Nettie die hier voor het eerst was en uitgebreid kennis kon maken met de familie van haar man. Ze maakten zelfs onze bruiloft in Hattem mee.
Het was ’t begin van de vele bezoeken van broers en zussen aan Iowa. Ik meen dat Gerrit en Hanna Voortman de eersten waren, samen met Bertha en Anton, Gerrits zus en broer. De dames gingen er zelfs voor op Engelse les wat in de praktijk toch tegen bleek te vallen.
Ik denk dat dit ook een foto is van Henk Braakhekke die zich al aardig had ontwikkeld als professioneel fotograaf. Een huiselijk plaatje: samen aan de keukentafel, een tevreden ogende opa in het midden en natuurlijk ’t hundje onder de taofel.

Een tijdje terug heb ik de cd’s beluisterd die Joop gebrand heeft van de banden en cassettebandjes van ome Herman. Eén was bijzonder duidelijk. Herman vertelde ter gelegenheid van het 75 jarig bestaan van de Prinses Julianaschool in de Wildenborch in 1988 over zijn herinneringen aan die schooltijd, een interview samengesteld door Jan Bloemendaal en Arie Ribbers.
Herman vertelde dat hij de eerste drie jaar de Chr. school in Vorden had bezocht, 2 uur heen en 2 uur terug… lopen. Hij werd eigenlijk meestal Herman van Boevink genoemd naar het huis waarin hij geboren was. Toen hij eens met de Dinkelmans, Aaltje van Jacob en nog een paar anderen uit de buurt naar huis liep was dhr Brands, die op het kasteel De Wildenborch woonde, hen achterop gereden met de koets, had zijn koetsier laten stoppen en omdat het regende hadden ze mee mogen rijden tot het kasteel. Deze Brands, rechter aan het Hooggerechtshof in De Haag, heeft er ook voor gezorgd dat de Prinses Juliana school er kwam. En zo kon Herman op zijn 9e in de Wildenborch verder naar school en zijn toenmalige meester Offringa leerde hem de allereerste beginselen van het Engels. Want ook toen al wist hij het zeker: Ik ga naar Amerika.
Dit schijnt de eerste foto te zijn van de nieuw gestichte Prinses Juliana school in de Wildenborch in 1913. Dika en Hanna stoer met de armen over elkaar vooraan en verder naar achteren moet Herman staan. Hij meldt dat er op de achterste rij ook een Teunis Hazewinkel staat en een Derk Lusink, een Gerrit Platerink en aan de buitenkant ook een achternichtje Tonia Wentink. Maar wie nu Herman is? Jannie Dinkelman wist het: Herman is het jongetje rechts naast de jongen met de matrozenkraag!

Hij vertelt ook op een ander stukje band dat hij zijn vader en moeder dankbaar is dat ze hem de kans gaven om zijn plek te gaan vinden in Amerika. Ook ome Berend is hij dankbaar voor zijn steun, net als dhr Boschma, meester van Krimpen en meester Offringa.
Maar daarnaast noemde hij ook Gerrit Dinkelman, die als zijn beschermer optrad op weg van en naar school. Hij denkt met plezier terug aan het avontuur wanneer hij met Gerrit nog vóór het melken eendeneieren ging zoeken.

Ik zat even wat vakantiereizen van vroeger toen het allemaal nog kon na te kijken en ben af en toe helemaal terug in de Schotse sfeer.
Kom ik ineens deze tegen van 4 jaar geleden toen we een zomer Scottish Blackface in de wei hadden. Prachtig net als de Herdwicks. Nu werden ze opgehaald.:

‘Het zijn rotzakken’. Rob en Egbert zijn er om de lammeren op te halen en een paar ooien. De oudste lammeren zijn al bijna 5 maanden en dan worden ze gespeend, zo heet dat. Omdat ze bijna geslachtsrijp zijn gaan ze bij de moeders weg en krijgen ze een eigen wei. Ooien bij de ooien en rammen bij de rammen. Ik zie nog net het Romanov rammetje onder zijn moeder duiken. Hij weet nog niet dat het de laatste keer zal zijn, zo peins ik. We genieten nog even samen met een kop koffie van de hele wei vol leven. En dan worden de vanghekken opgezet en het net uitgerold om de hele kudde er in te drijven. De ooien die hier zullen blijven worden het eerst tegen allerlei eventuele ongemakken behandeld en daarna gaat de rest de kar in. Rob en Egbert zijn nu klaar om ook even een kop koffie met ons mee te drinken. Ja… die Scottish Blackface zijn de rotzakken, volgens Egbert, ‘niks mee te beginnen, bijna niet te vangen’. Ik heb een hard hoofd in hun toekomst. Hier in de wei maakten ze ook wel ruzie en bonkten ze soms met de horens tegen elkaar, maar ja… ik vond ze wel iets hebben. Schotten kunnen bij mij natuurlijk geen kwaad doen.