Afkicken
[i]Nee, niks geen Burton meer te bouwen
Dat is geweest, dat is geweest.
Hoe zal het zijn, die afkickfase:
Een hel, zoals je zo vaak leest?
Mag ik een cooling down beleven,
Stabiel, en zonder die paniek.
Of kom ik, onder heftig beven,
Vol angst terecht in de kliniek?[/i]
Giel d’Arrest
Ik kan het gewoon niet laten. Hier komt nog zo’n Burton-vers. Wanneer Gerrits handen ’s avonds tot rust kwamen na al het gesleutel gingen de grijze hersencellen nog even door!
Catwalk
[i]Ik ga vandaag een Burton bouwen.
Intussen speel ik met de vraag:
Wat trek ik aan in mijn bolide,
Rijdend langs de erehaag.
Moet er het liefst een race-pak komen
Of ga ik liever meer op sjiek?
Wat het ook wordt, ik steel de show wel
En maak de blits voor mijn publiek.[/i]
Giel d’Arrest
Waarschijnlijk heeft de taal van het volgende Burtonvers uit de bundel [i]De Ontketende Eend [/i]te maken met de afstudeerscriptie van Gerrit over het volgens hem "onfatsoenlijke" onderwerp:
De 17e eeuwse kluchten van W D Hooft.
Dolende ridder
[i]Ik gae vandaegh een ‘Burton bouwen
Anders en vint ick geen geneucht
Myn jagen gelt noch maeght noch vrouwen
In ’t ys’ren paart slechts ligt myn vreucht.
‘k En geef geen cnol door ’t woud de sporen
‘k Geef harnas soo voor Burton-jack.
De schiltcnaep die myn droom wild’ storen
Kreeg reeds een ‘Bahco in syn neck.[/i]
[i]Laat-middeleeuwse inscriptie, ontdekt tijdens recente opgravingen bij kasteel Duckenburg.[/i]
[i]Ik ga vandaag een Burton bouwen.
Dat is niet altijd heilzaam voor het hart.
Vooral niet als het slecht wil vlotten
En Murphy je voortdurend tart.
Soms moet je je geduld beheersen
En raak je danig aan de kook
Wanneer je buiten staat te schroeven
En binnen draait het moertje ook.[/[/i]b]
Giel d’Arrest
De wet van Murphy Meer lezen »
Wat is nu eigenlijk een Burton? Ik ben eens aan het zoeken geslagen en ben de volgende definitie tegen gekomen.
Nostalgische funauto voor dagelijks gebruik. De Burton is gebaseerd op een 2CV onderstel. Daarom zijn de kosten zoals brandstofverbruik, aanschafsprijs, belasting, onderdelen en verzekering zo laag. De 2CV biedt een ideale basis door zijn eenvoudige maar doeltreffende techniek.
Citroën heeft in 45 jaar ruim 5 miljoen eenden gemaakt. De Eend is daardoor ongelooflijk goed uitontwikkeld en doordacht. De vering en wegligging van een 2CV zijn, voor wie er nog nooit in gereden heeft, een openbaring. Het gewicht van een Burton is ongeveer een derde lager en maakt remweg, acceleratie en vering nog beter dan bij de Eend.
Je kunt je Burton uitvoeren met een hardtop, voor dagelijks gebruik, of met een softtop. Deze is meer bedoeld als een nooddak tegen regen en kou en kan er binnen een minuut afgehaald worden.
Elke Burton is anders. Er zijn vele kleuren. je kunt kiezen voor spatborden of cyclewings, voor een voorruit of aeroscreens, 2CV dashboard of luxe klokken. voor 2CV velgen of sportvelgen.
Ook het interieur kan naar eigen smaak en budget worden ingericht. Bovendien is de kofferruimte van 710 liter groot genoeg voor 6 kratten bier.
De prijs voor zo’n zelfbouwpakket is er al vanaf € 3995
Deze informatie heb ik gevonden bij de [i]Burton Company[/i]. In 2000 kwam de eerste Burton uit en in datzelfde jaar werden er al 98 verkocht.
[i]Ik ga vandaag een Burton bouwen.
Had jij dat achter mij gezocht?
Geen onderdeel is mij te moeilijk.
Kijk mij techneuten in de bocht.
Ik goochel met de gekste sleutels.
Ik word waarachtig en expert.
De hele buurt groet mij eerbiedig.
Voordat ik ’t weet ben ik een ster![/i]
auteur Giel d’Arrest.
Een Burton.
Na het eerste korte mailtje volgden er wat uitgebreider contact. Gerrit meldde dat ik ook maar even moest googlen met de naam Giel d’ Arrest. Onder die naam….zet de letters maar even weer in de goede volgorde… treedt hij met een vriend op met een eigen liedjes- en poëzieprogramma van een uur. Het wordt graag gebruikt als afsluiting van een team- of studiedag. Ik werd er heel nieuwsgierig naar. Bovendien vertelde Gerrit over zijn hobby: de Burton oftewel een zelfgebouwde auto op het onderstel van een lelijke eend. Hij vond het een hele uitdaging met alle ups en downs van dien. Hij had ’s avonds nog energie over en dichtte zo een stuk of 50 gedichtjes over die bouwerij… allemaal mijmeringen. Op aanraden van mede Burtonbouwers liet hij er 100 boekjes van drukken met foto’s van een stuk of 40 zelfgebouwde Burtons. Veertig van die bouwers kregen het met hun eigen gepersonaliseerde voorblad met eigen Burton. Daarna maakte hij een rondrit door Nederland om op vier plekken die boekjes te gaan afleveren…. met handtekening natuurlijk. Geloof maar dat dat een feestelijke rit geweest is. De rest is ook al uitverkocht. Jammer, want ik kende de humor nog van deze Gerrit die mij vroeger alles wijs kon maken. De eerste sportdag die ik met die klas meemaakte zou heel apart worden, er zouden ook bokswedstrijden zijn, ja… ook voor de meisjes! Ik zag ze al voor me met bloedend gezicht.
“Ach” zei Wim daar al van. “Je bent nog niks veranderd. Jij trapt nog steeds overal in…” Tja… en hij kan het weten!
Ik vroeg Gerrit daarom om een paar voorbeelden van z’n gedichten. En… die kreeg ik. Geweldig! Ik zag ook een actuele foto van hem….. heel herkenbaar, maar ook lekker grijs geworden. Ha ha!!
Wanneer ik toestemming krijg zal ik jullie een paar van die leuke gedichten laten lezen!
Ben je ook nieuwsgierig geworden naar hun liedjesprogramma? Klik dan maar op de titel van dit stukje: Giel d’Arrest
Het bestuur van IJsvereniging [i]De Scheve Schaats.[/i]
5e van r. Hennie Reindsen
Ik begin nu toch nieuwsgierig te worden hoe het m’n klasgenoten vergaan is na 20 jaar na de reünie. Van Joke M weet ik dat ze een aantal jaren Ambtenaar van de Burgerlijke Stand in Hengelo G geweest is en dat ze als raadslid 12 jaar in de gemeenteraad heeft gezeten. Hennie sprak ik pas nog op de Boedeldag van de kerk bij Diny en Benny van “de Bonekamp” zoals we nog steeds zeggen. Dat hij jarenlang directeur van De School met den Bijbel is geweest in Vorden, de school waar mijn basis gevormd is, wist ik. Eigenlijk is hij een zeilfanaat, maar nu is het wel een motorboot geworden.
Maar wanneer je gaat zoeken op het internet….?
Dan ontdek je dat hij nu behalve voorzitter van Oud-Vorden ook voorzitter van IJsvereniging De Scheve Schaats is.
Henk Kets is ook directeur van verschillende Basisscholen geweest.
Bovendien vind ik uit dat Erna Jager(-Kuiper) de dames van de Passage uit Nieuwlande a.s. maandag uitnodigt voor een avond met dia’s over een schoolproject in Gambia.
Gerrit Dales is vice-voorzitter van de Lionsclub en ik vind iets over een dissertatie: [i]Het overleg over het geïntegreerde grondstoffenprogramma van de UNCTAD- een politiek- [/i][i]economische analyse. [/i] Zou hij echt dr voor z’n naam mogen zetten?
Maar Wim Rutgers en Joke van Zorge blijven ook in mijn gedachten rondzwerven. Twintig jaar geleden waren ze een paar jaar terug in Hattem i.v.m. de studie van de kinderen en een studie Antilliaanse Literatuur van Wim. Ze waren behoorlijk verknocht geraakt aan Aruba en wilden zeker weer terug. Ja… en dan is internet opnieuw een dankbaar instrument. Ik vernam dat Wim hoogleraar Antilliaanse Literatuur is geworden aan de universiteit van de Antillen. Ik heb zelfs een interview met hem kunnen beluisteren en een foto gezien. Hij vertelde dat hij alleen maar Nederlandse Literatuur vond op de scholen daar… Joost van de Vondel… Guido Gezelle enz. Hij heeft heel wat geschreven en zelfs de boeken van Miep Diekman herschreven voor de Antilliaanse kinderen. Hij vond het belangrijk dat de boeken die kinderen lezen ook dicht bij hun belevingswereld staan. Hij is indertijd Cum Laude geslaagd aan de Universiteit van Utrecht en terug gegaan. Ik heb gezocht naar zijn dissertatie… en gevonden:
[i]Schrijven is zilver, spreken is goud
Oratuur en auratuur en literatuur van de Ned. Antillen en Aruba. [/i]Hij heeft heel wat Antilliaanse literatuur verzameld. Wie geïnteresseerd is zoekt vast verder.
Van Herman Harderwijk kan ik vinden dat hij de jeu de boule speelt bij club de Petangeske in Bergen op Zoom . Ha! Grada Bosch verkoopt blijkbaar boeken via Boekwinkeltjes.nl, maar ik kan ze niet vinden.
Ook Evelien Scheurleer boeit me mateloos en ik vraag me af of die nog steeds in Nieuw Zeeland zit. Wie het weet mag het zeggen!
Lastig is natuurlijk dat ik de achternaam van de getrouwde klasgenotes niet ken. Daarom kan ik weinig over hen vinden.
Terwijl ik dit stukje bij elkaar schrijf komt er een mail binnen.
Gerrit Dales meldt zich. Nooit eerder contact mee gehad. Hij had m’n site ontdekt en reageerde. Toeval…?….. bestaat niet!
De Scheve Schaats Meer lezen »
Joke en ik werden ook wel als kooksters meegevraagd door Dick en Wim van de Hengelose Jongensclub.
Telkens wanneer ik de foto van deze 3e klas van de Groen van Prinsterer Kweekschool zie bedenk ik me wat er toch van een aantal geworden is. Het is 20 jaar geleden dat ik de meesten gezien heb. Er zijn in elk geval een aantal (nu ex-)hoofden van basisscholen bij. Joke van Zorge is met haar man Wim Rutgers naar Aruba vertrokken. Evelien was naar Nieuw Zeeland geemigreerd. Maar enkelen hebben een iets andere richting gekozen. Herman is in het Sociaal-Cultureel werk terecht gekomen. Aad zit (nu zat) in de directie van een scholengemeenschap, net als volgens mij Gerrit Dales. De meeste meisjes van toen zijn in elk geval blijven werken zij het als part-timer. Miep zat al bij me op de MMS van het Baudartius. Op de reünie vertelde ze dat ze me benijdde dat ik de buitensporten zo leuk vond. Zijzelf zocht bij kastie of slagbal meestal een plekje waar ze geen bal zou krijgen. Nooit geweten. Grada was een vrolijke noot in onze klas. Ze trok veel met Gert-Jan en Aad op. Ze was er één van de bakker uit Bronckhorst en fietste elke dag op en neer, meestal met Henk Kets die ook vanuit Leesten dezelfde weg fietste. Want de meesten kwamen van ver. Haar moeder kon goed gedichten schrijven… ja ook in het Achterhoeks. Regelmatig stond er zo’n Achterhoeks gedichtje in de Geldersch-Overijsselse krant. Een paar voorbeelden hiervan gaan over Gert-Jan en Aad: [i]’t Jammerhöltjen [/i]en [i]De wagen in dutten[/i] en [i]Rookverbod!. [/i]Alles uit het leven gegrepen. Ik kwam ze tegen bij het opruimen na de zoveelste verhuizing.
De hele Achterhoek was op De Groene vertegenwoordigd, van Arnhem tot Winterswijk en Gelselaer. Eigenlijk kon ik met de meesten goed opschieten, maar Joke was altijd favoriet!
Gek dat je elkaar toch in een nieuwe periode in je leven uit het oog verliest. Uit het oog… maar niet uit het hart, Joke!
’t Jammerhöltjen.. weblog 2 25-9-2007
Rookverbod… weblog 2 30- 9- 2007
Joke in 1962–middelste rij 3e van links. Ikzelf 5e van links.
Het zal ongeveer 20 jaar geleden zijn dat ik m’n schoolvriendin Joke gezien en gesproken heb. Er was toen een reunie van de Groen van Prinsterer Kweekschool in Doetinchem. Dat was de leukste reunie die ik ooit meegemaakt heb. We hadden dan ook een klas… hoe kan ik het zeggen…. met sfeer. Ik kwam er pas in het derde leerjaar bij, omdat ik op de MMS gezeten had. Maar van het begin af aan was het één feest om in die klas te zitten. Joke woonde toen in Hengelo G hier vlakbij en samen fietsten we elke dag op en neer naar Doetinchem. Wanneer we erg nat geregend waren mochten we het eerste uur bij de verwarming zitten om te drogen. We hadden dezelfde achtergrond, beiden opgegroeid op een boerderij en ik denk ook beiden dezelfde humor. Wanneer klasgenoot Gerrit Staring ons achterop kwam met z’n vierkante Fordje vroegen we gewoon aan mensen of we onze fietsen bij hen neer mochten zetten en reden dankbaar met Gerrit mee. Of we fietsten mee over Zelhem met Henny en Gerrit Dales.. Die terugweg ging altijd langzamer. We hebben wat afgelachen. Joke kwam na school in Balkbrug voor de klas en ik in Hattem. Beiden hebben zo onze mannen ontmoet.
Toen we op weg gingen naar Obelink in Winterswijk kwamen we door de Zelhemse Enk en we reden langs haar huis, nu naast de boerderij van haar broer.
Natuurlijk moest ik even kijken of Joke thuis was. Ja hoor… dit keer was ze er. Je kijkt elkaar aan…. En de tijd valt weg. Beiden wat grijzer geworden en wie weet ook… wijzer.
Samen met man Albert heeft ze al overal gewoond. Wanneer je vroeger—1967—in een afgelegen klein dorpje voor de klas ging staan dan hoefde je niet in militaire dienst zoals toen nog verplicht was. Zo kwamen ze in de Wieringermeer terecht. Veel later weer in Doetinchem en nu allang weer op de oude plek vlakbij haar oudershuis. Beiden zijn ze erg geinteresseerd in de politiek. Albert was die dag zelfs met de burgemeester van Bronckhorst mee naar Brussel voor een EU overleg.
We hadden zoveel bij te praten…! Eigenlijk jammer dat we elkaar zolang uit het oog verloren waren.
Tot Wim voorstelde om een andere keer verder te gaan. We waren immers op weg naar Winterswijk?
Dan kan hij rustig in de caravan blijven lezen.