admin

Voor het 25 jarig huwelijksfeest eind jaren 50 werd een fotograaf besteld. Dit is een foto van het gezin: Gerrit en Hanna Voortman met Anton en verloofde Dinie. Natuurlijk waren de inwonende broer en zus, Albert en Bertha, ook op de foto.
Achter hen staat een jongen uit Papoea Nieuwguinea, toen nog onderdeel van Nederland. Hij heette Wim Rumainum en was een van de jongens uit Nieuw Guinea die in Zutphen aan het Baudartius Lyceum studeerden. Hij en ook Sjaak waren jarenlang onderdeel van het gezin.

Behalve opa Eggink zelf was het Hanna die graag fotografeerde. Er wordt verteld dat ze ze ook zelf ontwikkelde In haar fotoalbum die ik later van Dinie Voortman kreeg kwam zo haar hele leven voorbij. Ik heb er al wat laten zien maar soms blijf je kijken als je wat opvalt. Net als vader Hein was ook Gerrit Voortman een echte paardenliefhebber. Voor zo’n keuring werd er gepoetst en gewassen en kregen de paarden de manen ingevlochten en met kleine kwastjes versierd. Hij ging er ook graag mee naar een premiekeuring. Deze foto vind ik zo grappig. Gerrit was groot in zijn redevoeringen, maar wel klein van stuk. Ziehier…! Gerrit kan er nog net onder door kijken. Zijn broer Albert zie ik links staan.

Gerrit Voortman, great storyteller but short in length. You see? I’d got the fotoalbums from Diny Voortman to have a look. When looking at the pictures I realized their life. Just as father Hein Gerrit loved it to go with his horses to the Horse Inspections.
Here just before or after such a day. Brother Albert on the left.

Tim is jarig! Hij heeft nu de 15 jaar volgemaakt. En wij waren er bij. Vader Alle was ook net thuis en we werden verwend met koffie en taart.
Toen ik dit tafereeltje zag moest ik gewoon even een foto maken. Alle en Tim met Tess tussen hen in.
Een plaatje!

Kouwe kant? En dat bij de familie van der Kolk? Ik heb er nooit iets van gemerkt bij moeder Siet en al evenmin bij tante Marie Liefhebber, zoals ze nog vaak genoemd werd, of tante Rimie. Of zou het komen dat ze daar bijna allemaal jongens hadden en dat ze daarom blij waren met de in de familie binnenvliegende meisjes. En ook de Wezepers, ze waren altijd hartelijk voor ons, als aangetrouwden.
Na het afscheid van de laatste twee der Mohicanen in de familie van der Kolk, moeder Siet en tante Geertje begin van dat jaar, moeten we er zelf maar iets van maken als we contact willen houden. Dus als eersten wierpen Jacomijn en Henk zich op als organisator en maakten de plannen voor april 2013.
Ik herinner me de bijeenkomst bij de Tinne nog goed toen we allemaal dat boekje over het Oldener Veer kregen waarin toch veel familiegeschiedenis van de voorouders te vinden is. Ik was zelfs zo geboeid door het schilderij op het kaft, geschilderd door Ben van Londen, dat wij er in augustus voor naar Wageningen togen om meer van zijn werk te vinden. Hij bleek het grootste deel van zijn leven daar op zijn woonboot de Tamalone gewoond en gewerkt te hebben. Maar bij de speciale Ben van Londen-expositie ontbrak het schilderij van het Oldener Veer, hoewel er gevraagd was om werk van hem dat nog te vinden was tijdelijk af te staan voor deze expositie. Het moet toch ergens bij een van der Kolk hangen, denk ik. Wel hing er een schilderijtje van de Loswal in Hattem, bij de brug over het Apeldoorns kanaal.
We combineerden ons uitje toen met een bezoekje aan de Grebbeberg. Dat bleek indrukwekkend.
Intussen hebben we een aantal keren een reünie gehad. Nunspeet, Harderwijk, Wezep en de laatste keer mei 2019 in Hattem, georganiseerd door Henry en Gerrit in een ruimte van het zorgcentrum waar ook Gerrit in een van de aanleunwoningen zijn intrek heeft genomen. Henry vertelde ons bij het afscheid hoe zijn situatie was en we weten intussen dat hij er de volgende keer niet meer bij zal zijn. Volgend jaar proberen we het nog een keer en zal het opnieuw in Hattem zijn.

‘He’j de koffie klaor?’
Het is zondagmorgen half 10. We staan op het punt om naar de kerk te gaan als de telefoon gaat. Vreemd op zondagmorgen. Ik kijk even of dit niet een van de favoriete nummers is van callcenters om je ervan te willen overtuigen van weer een voordeeltje van energie of iets anders.. Ik pak op en dan hoor ik:’He’j de koffie klaor?’
Het klinkt bekend maar heb nog geen idee. Misschien een van de neven? Ik gok op ‘Wouter?’, daar lijkt ie het meest op. Nee… mis, ‘Fred’. Dan herinner ik me dat Fred uit Canada is overgekomen voor het feestje van zijn 65 jarige zus Meta. En meteen ook om zijn moeder te verrassen die binnenkort 90 wordt. En daar logeert hij nu een weekje en bezoekt bekenden en neemt zijn moeder mee voor gezellige uitjes. Maar dan moet ze wel weer even een dagje bijkomen.
Om 1 uur is Fred er en we horen alles over hun leven in Canada. Veel weten we natuurlijk wel want regelmatig horen we van Tonny of Gera over hun leven ‘over de plas’ zoals Rick dat steeds noemt.
Tonca herkent Fred nog steeds. Ze logeerde vroeger altijd bij hen wanneer Henry en Tonny vanuit Canada weer voor een paar weken naar Nederland gingen. En toen ze definitief teruggingen wilden ze haar niet achter laten en ging Tonca mee. Nu heeft ze als 13 jarige een mooie oude dag bij Tonny en ja nu even bij ons. Ze hoort weinig en ziet slecht, maar haar reukvermogen is uitstekend. Ze maakt telkens een vast rondje over ons erf, steeds al snuivend langs de randen. Altijd op zoek naar iets eetbaars. We moeten zorgen dat we de bak van Storm weghalen als die wat laat staan want Tonca gaat gewoon verder met zijn bak voer.
Fred heeft nog een paar dagen om zijn moeder in de watten te leggen voor hij weer naar Canada gaat. Intussen heeft Tonny bij Gera een fijne oma/moeder/ dochter tijd. Geniet er van…

Opoe uut Barchem, zo noemden we haar. Deze foto werd genomen bij Voortman aan de Larxenpas in Eefde en boeide eerst al vanwege de bloemen die ze vers geplukt zo uit de tuin meekreeg.
Maar ik zie ook dat opoe hier wat verdrietig opstaat. De nog vrij jonge Gerrit Voorman staat hier tegen een auto geleund met zijn zus Bertha naast hem. Misschien is het zijn eerste auto zelfs want in 1946 toen Herman naar de Boskamp werd gebracht ging dat met een sjees met een jong paard ervoor.
Dan is deze foto nadat Dina en ook Hendrik Jan overleden waren. Geen wonder dat opoe er niet stralend bij staat.

Opoe uut Barchem we called her. This picture was taken at the Voortman family in Eefde. Special because of the fresh from the garden flowers she got when they left.
She is looking rather sad. The here so young looking Gerrit Voortman with his sister Bertha next to him is leaning on the car.
It might have been his first car. When he took Herman to Vorden and the Boskamp he used a young horse and carriage.
So this photo have to be taken after Dina and also Hendrik Jan died. No wonder she’s looking like this.

‘Toen mijn vader me met Jan per taxi naar Schiphol brachten vond ik het zo jammer dat mijn moeder me niet met het vliegtuig kon zien vertrekken’.
Dit schreef Herman in zijn memoires: Goals in Life. Toen ik deze foto bekeek en wist dat het in 1946 moest zijn kon ik niet bedenken hoe er een foto van zou zijn. Niemand in de familie had nog een auto, misschien Gerrit Voortman dacht ik even. Maar die hadden Herman zelf met paard en vierwielige sjees naar de Boskamp gebracht. Toen zocht ik even in Hermans memoires en zag warempel dat opa met Jan hem persoonlijk weggebracht hebben. Het was een spannende reis geweest zowel op heen- als terugreis.(Herman met hoed op de trap)

Onder het kopje NIEUWS kun je vinden dat de memoires te vinden zijn op dit weblog 2 februari 2009. Ik had de Engelse versie toegestuurd gekregen van Harold en Luella. Heel bijzonder. Herman schreef het op aanraden van Curtis toen hij na een ongeluk bij de school voor Indiaanse jongeren een ongeluk had gekregen en een tijdje weinig kon.

‘When my father and Jan brought me to Schiphol by taxi I thought it was a pity that my mother was not able to see it’.

This wrote Herman in his Memoires Goals in Life. When I had a good look at this picture I was wondering who made this. Nobody in the Egginks family had a car in 1946. A moment I thought may be Gerrit Voortman but in the same memoires I could read Gerrit brought him with horse and carriage to the Boskamp. And so I found out that opa and Jan went with him to Schiphol by taxi to say good bye. It was probably an exiting travelling to Holland for him as he wrote so.
Herman wrote his memories while Curtis had advised so after his accident at the school for Indians.
I’ve translate this all fort he Dutch family. I’m sure you all have an original one.

Als je de namen van de familie ziet zou je denken dat er weinig fantasie bij zit. Toch heeft elke naam een uitgekozen achtergrond. Maar Hendrika Johanna, Hanna, en later een Johanna Hendrika, Heintje, Maar het zal aftellen zijn geweest. Eerst een uit vaders- , daarna moeders kant. Of andersom. Hermannes Hendrikus zal zeker van vader Jansen zijn, maar ook vader Eggink was een Hendrik. Ze woonden aanvankelijk ook bij hen in op het Boevinck. Alleen de laatste twee, Mies en Bram zijn naar goede vrienden genoemd. Erna weet het nog precies te vertellen.
Dat Abraham speelde Bram nog eens parten toen hij moest werken in Duitsland. Ze versleten hem al voor Jude, en dat in die tijd van Jodenvervolging. Bram loste meteen het misverstand op door zijn tweede naam te noemen: Lambertus.

Looking at the names in our Eggink family it’s like names without fantasy. But every name means something to remember to anyone in the family. I cannot see the meaning of a Hendrika Johanna, Hanna, and later on a Hendrika Johanna, Heintje.
Hermannes Hendrikus will be after father Jansen, but Hendrik was also the name of father Eggink. At first the family lived together on the Boevinck farm. You could say: ready.
Just in 1909 on the Boskamp where Heintje was born.
Only the youngest two, Mies and Bram, are different, named after good friends. Erna knows more about it.
During the War and working in Germany they thought Bram could be Jewish, because of his name Abraham. But Bram said : I’m Lambertus too.

Het was even bijkomen na twee begrafenissen afgelopen week. Toch was het goed om er bij te kunnen zijn en veel mooie herinneringen op te halen, dankbaar te zijn voor wie ze waren. Ik vertelde al over onze trouwe zwemvriendin Anja. We haalden gisteren met ons groepje opnieuw herinneringen op aan haar. Altijd trouw aan de mensen om haar heen.
Nu was het Roel, de man van mijn studievriendin Erna die later ook warm contact kreeg met mijn ouderlijk huis en met Diny. Met Roel samen en hun beide dochters vormden ze een warm gezin die zich echt gesetteld hadden in Nieuwlande, hier dichtbij. Roel en Erna waren hier een begrip. Ook na zijn vervroegde pensionering bleven ze zich inzetten voor de mensen daar èn we hoorden over een schoolproject in Wit Rusland waar Roel zich met vrienden voor inzette en zijn kundigheid met hout kon laten zien. Beiden zijn een paar jaar geleden zelfs geridderd voor hun grote inzet voor hun omgeving.
Zo timmerde hij zelf met behulp van een goede vriend zijn eigen kist, toen hij wist dat hij niet meer zou herstellen Hij werd na de dankdienst voor zijn leven in een stampvol klein kerkje in Nieuwlande in besloten kring begraven in Eext, de plek waar hij geboren is en waar zijn ouders en kleine zusje ook begraven zijn. Zo was voor hem de cirkel rond, de alfa en de omega, het begin en het einde.

Foto: eind 2015, bij een gezellig bezoekje bij ons aan het Schoolpad

Tijdens de reis en het verblijf van opa Johan Eggink in Iowa bij Herman, Nettie en de nog heel kleine Harold werden er heel wat foto’s gemaakt. Ik ontdekte deze nog van de beide opa’s. Opa van Heuvelen en opa Eggink ontmoetten elkaar opnieuw na elkaar voor het eerst te hebben gezien bij de aankomst van Herman en vader van Heuvelen op de Boskamp in 1929. Er zijn niet veel foto’s waar van Heuvelen zo ontspannen opstaat als de beide keren bij een ontmoeting met opa Eggink.

Interesse in opa’s bijzondere reis in 1932? Is te lezen op weblog 2 vanaf 9 januari 2009.

During his trip and stay at Herman and Nettie’s farm in 1932 many foto’s have been made. I discovered this one with opa en granddad van Heuvelen. Just as the picture made in 1929 when Herman and his future father in law arrived at the Boskamp in.
He is looking relaxed, isn’t he? Opa visited the family many times that summer.

On this weblog 2 you can find more about opa’s trip to Amerika in 1932. Interested? Scroll down to th 9th of Januar 2009