admin

Waar ik ook kijk… het is overal groen om het huis en zover als ik kijk. De bomen en struiken komen nu in het blad, het gras trekt een spurtje. We denken wel dat we hier rustig wonen maar toch is het een leven van belang. Er wordt gewerkt. De staartmeesjes uit de grote heen en weer wiebelende taxus baccata hebben een ander onderkomen gezocht. De merels vliegen als razenden heen en weer en dan weer onder de struiken, bekjes vol van alles. Boven op de schuur zie ik nu geregeld de witte kwikstaart met zijn op en neer gaande staart. Meestal zijn ze in de wei te vinden maar ik vermoed dat ze achter de schuur in de takkenafval van de grote sparren zijn gaan nestelen. De duiven missen hun sparren ook want dat was hun nestelplek. Het terras is opgefleurd met de nu gevulde bloembakken en in de borders gaat het gevecht door tussen gewenste en ongewenste planten. Ik heb ze vrijheid gegeven in hun geldingsdrang. Soms moet je kunnen toegeven dat je verloren hebt.
Toch… je wilt niet weten hoeveel prachtige vergeet-mij-nietjes overal hun kansen gepakt hebben. Wim heeft intussen al gras gemaaid met de zitmaaier. Hij heeft de opvangbak er niet op en laat het gemaaide gras gewoon liggen. Groeit het minder hard.. zeggen ze.
Ook Wim doet mee aan: alles moet groen dit voorjaar. Eén ding spijt me geweldig. Toen de bomenman laatst kwam voor die sparren zei die in het voorbijgaan: ‘Die klimop mo-j weghalen van de beume, anders gaot ze oew nog dood’. Daar zijn de meningen over verdeeld. Maar het was niet aan Wims dovemansoren gezegd. Hij begon meteen met knippen en trekken ondanks mijn protest. Pas toen Gerald mij gelijk gaf dat de bomen er geen last van hadden….. maar toen was het te laat. De prachtige nestelplekken voor de vele vogels in de klimop aan de bomen waren foetsie.
Gelukkig hebben we nog genoeg groen over.

Op 10 augustus 1962 waren vader Hein en mama 12,5 jaar getrouwd en dat was reden voor een feestje. Ik meen dat het in de Herberg in Vorden gehouden werd. Alle broers en zussen, neven en nichtjes en natuurlijk de buurt waren er.
Ik was net klaar op school en stond klaar om uit te vliegen. Ik herinner me zelfs de knalgele jurk die ik die dag aan had. Diny en ik hadden samen iets bedacht ter verhoging van de feestvreugde en haalden met dit liedje herinneringen op aan de trouwdag van onze ouders want dat waren ze vanaf 10 februari 1950. We kregen een nieuwe papa. Het liedje kwam net zomaar in me op. Weet jij het ook nog Diny? Herinner jij je die regen nog en de auto van tante Aaltje en ome Bertus die vast kwam te zitten? Het eerste wat we deden toen we aankwamen in ons nieuwe thuis was het uitproberen van ons bed boven. We hadden de veters van onze lakschoentjes in de knoop getrokken en gingen daarom voorzichtig met schoenen en al het bed uit proberen. Er waren latten voor het raam gespijkerd want opoe was doodsbenauwd dat we anders nieuwsgierig uit het raam gingen hangen en wie weet….

Maar in 1962 zongen we:
Toen ik nog een dearntjen was
Van een jaor of 6 ( ik)
En ikke nog maor drie en een half (Diny)
Dat wette wi-j nog best
Toen kwamme wi-j op de Boomgaard an
Dat was mien daor een drukte
maor dat was et slimste neet
Het slimste was de raegen
Tra lalalala tralalalala…

Er was nog een couplet maar dat weet ik niet meer…
Na ons was het de beurt aan de Bijenhofjes uit de Wildenborch. Ik weet dat in elk geval Heintje en Gerrie een prachtig lied hadden gemaakt.
Jammer, van hun liedje ken ik nog maar één regel, maar die was wel bijzonder want terwijl ze zongen:
‘en ome Sjoerd met et korte boksjen an
als hij op zondagmiddag bij ons kwam’, staken ze een been in de lucht om aan te geven hoe kort Sjoerd z’n broekje was als hij bij ons of bij hen op de boerderij kwam. Weet je nog, Heintje Maalderink?
Oom Sjoerd, die de hele week zo perfect gekleed was als meester kleermaker, ging op z’n vrije zondagmiddag wel eens los in vrije tijdskleding. Dat komen we niet tegen op foto’s want degene die ze altijd nam tijdens die bezoekjes op zondagmiddag, was Sjoerd zelf.

Ieder zijn ding. Bij ons kon je aan de vlag met oranje wimpel zien dat we op onze manier deze Koningsdag meevieren en verder was het veel tv, Dirk, Storm en de ontluikende voorjaarsbloemen.
Een ritje naar de Welkoop leverde behalve honden- en kattenvoer een prachtige hanger met bloemen voor in de tuin op.
En terwijl Anja de prachtige opkomende maan fotografeerde zaten wij voor ‘De beentjes van St Hildegard’.
Hè…? Dat heb ik de veurige keer in de bioscoop agee niet ezeen!, zei Wim telkens. Was voor mij net zo. Veel was ons blijkbaar de eerste keer ontgaan, net voor de lock down.
Voor alle zekerheid hebben we het ook nog opgenomen want ik vermoed dat we de derde keer weer veel dingen zien die nieuw lijken. We hebben genoten, ik kan niet anders zeggen.
En toen ik vanmorgen de I-Pad pakte zag ik de foto van Gera die in 2017 met haar vriendinnen Christie en Karen Koningsdag in Amsterdam meevierde, samen met Arend en Amaka.

Een foto van baby Anneke met Anne Frank. De beide families waren bevriend.

De bewuste foto van opa en opoe Eggink in de jaren 30 op de Dam in Amsterdam, met juffr. Ouwenaller.

Cees Derlagen showed this picture to his audience. Opa and opoe Eggink in Amsterdam, opoe in her Achterhook country dress and with umbrella for you never know. Opa is walking as he ’s often there.
The lady on the left is miss Ouwenaller, a very good friend.

Behalve Koningsdag komen we ook dichterbij 4 mei, de dag dat we onze doden uit de 2e WO herdenken en ik zocht het stukje op over de film de Baby die in 2013 in de Lochemse Schouwburg vertoond werd en de verhalen rondom deze film verteld werden.

Het was te verwachten. Na het bezoek dat Cees en Nini Derlagen aan ons brachten om over het gezin van opa en opoe Eggink te praten en met name over het Joodse meisje Elly Sanders, was mijn interesse natuurlijk extra gewekt. In de Schouwburg in Lochem zou de film De Baby te zien zijn, over een Joods baby’tje dat de oorlog overleefde.
Daaraan voorafgaand zou Cees vertellen over de Joodse kinderen uit Lochem waarvan er maar zo weinig terugkwamen. En zo kwam hij erop om het verhaal over Elly Sanders in het bijzonder te vertellen.
Wim wilde het op zich nemen om de fleslammeren plus pup Storm onder zijn hoede te nemen en zo toog ik die middag naar Eefde om samen met Ben en Diny de bijzondere avond in de Lochemse Schouwburg te bezoeken.
En het werd bijzonder! Het werd door Cees erg op prijs gesteld dat wij er waren en ik moet zeggen dat hij een boeiende trant van vertellen heeft. Er werd ademloos geluisterd. De trouwfoto van onze ouders Hendrik Jan en Coba werd vertoond met de toen 9 jarige Elly links vooraan op de foto. Meteen kwam er een stem uit de zaal: ’En dat meisje rechts is mijn moeder’. Ook Ineke en haar dochter Carla waren er. Cees had ook Ineke een bezoek gebracht en zelfs tante Jantje die het uit eerste hand kon vertellen wat er precies gebeurd was toen die beide kopgeldjagers ineens bij de Boskamp aankwamen om Elly op te halen om ‘naar haar ouders’ te brengen. Tante Jantje was net een paar maanden ervoor met ome Jan getrouwd en wist nog precies hoe het allemaal gebeurd was.
Ook de foto van opa en opoe op de Dam in Amsterdam met hun goede vriendin juffr. Ouwenaller, liet hij zien. Opoe in de Achterhoekse dracht, het parapluutje in de hand geklemd, voor je weet maar nooit, en opa zo ontspannen alsof hij alle dagen in die stad liep.

It was a very impressive evening. Cees Derlagen told about the Jewish children in lochem who didn’t come back after teh war but died in camps in germany. And especially he told the story about Elly Sanders who lived with the family Eggink at the Boskamp. He showed thes picture from the wedding of our parents Hendrik Jan and Coba. It also shows Elly sitting in front on the left. Ineke Sigger- Kettelarij is sitting on the right. Cees has been to tante Jantje to hear about that sad day when those terrible men came to take Elly with them to bring her to the Hollandsche Schouwburg in Amsterdam. She was sent to Westerbork and afterwards to a German Camp where they all died. So sad…
After that story we’ve seen the film The Baby. It’s about a Jewish baby Anneke who survived and lives in the USA these days.

Na de pauze werd de film De Baby vertoond. Wat kan ik zeggen… een bijzondere film waarin je meeleeft tot aan het onverwachte einde. Ik wil hier niet veel van zeggen, want op 4 mei –2013–is de film op tv te zien Het zou helemaal bijzonder worden als het verhaal van Cees ook hieraan vooraf zou gaan.
Na afloop praatten we onder het genot van een drankje samen met Cees en Nini Derlagen en Ineke en Carla nog na.

Meer weten over deze film? Is nog te bestellen op dvd. Klik op de titel!

1-8-2009– Het was zover. Rick was aan een flink stel nieuwe broeken toe. En aan de kapper. “Ik heb de knop maar omgedraaid”, zoals hij toen opmerkte.
Die week was eerst z’n haar er af gegaan. Hij dreigde nog even met een tondeuse, maar uiteindelijk is het een mooi gedekt kapsel geworden. We zaten samen bij Mickey waar we meestal verzamelden voor het winkelen begint en een kop koffie onze energie op peil moet brengen. We stonden net op het punt om op te stappen toen boer Siebring met zijn Annie er aan kwam stappen, een tasje van Bristol onder de arm. Hij had z’n broek al èn goedkoop, voor de helft. Annie zat maar naar Rick te kijken. "Is dat Rick? Rick die ik zo vaak een kop koffie heb ingeschonken? Niet te geloven!" Siebring was Ricks stage-boer op de LAS en heeft hem geweldig opgevangen indertijd.- nu al 24 jaar terug.
Siebring is nu 86 en loopt met stok: “‘t Is gebeurd met hazen vangen”, zo meldde hij. Hij heeft een doof been overgehouden na een val. “Mag ik nog wel naar de tuin”, had hij de neuroloog gevraagd. “Zoveel als je wilt”, had die geantwoord. Hij had nog 7 stukken volkstuin en moest er niet aan denken om achter de geraniums te zitten. Annie trouwens ook niet. We haalden wat herinneringen op en ik had het idee dat het hele terras meegenoot van ons geanimeerde gesprek.
–Toen Rick stage bij hem liep op de Hankenberghoeve net buiten Zuidbarge ging hij vaak tegen kerst op hazenjacht. Een erg leuk gezin met toen 6 al -bijna- volwassen kinderen.
De boerderij is verkocht vanwege de aanleg van de Rietplas en Parc Sandur en zoon Willem woont nu met zijn gezin in Canada en boert daar succesvol.–
Als hij niet in zijn volkstuinen is schrijft Siebring onder de naam Geert Hanken gedichten en verhalen uit het leven gegrepen in het Drents. Hij gaat er mee naar zorgcentra om ze voor te lezen. Ik heb er al eerder over geschreven, toen hij met zijn verhalen en gedichten exposeerde in de Voorhof.-
Maar toen was het zover. Òp naar C en A dit keer. Rick paste zonder morren twee broeken aan. In één keer goed. Met drie broeken en twee T-shirts gingen we op huis aan. Nou ja…Rick natuurlijk eerst naar Jans en Geesje waar hij met hoerageroep ontvangen werd. “Zo mag ie-j nog eens ankommen. Zo krieg ie-j nog es verkering” is niet van de lucht.

Intussen zijn Annie en Henk Siebring overleden, maar ook hier geldt zeker: Als je naam maar genoemd wordt… blijf je voortleven.
Elke keer als we richting Erica langs de Hankenberghoeve rijden, denk ik aan dit mooie stel mensen.

Intussen zijn het alle drie al pubers en door de corona zien we ze minder, maar het contact blijft….

‘Wij gaan verven hè?’ Tim kijkt me verlekkerd aan als hij met moeder Anja en broertje Daan bij het hek aankomt. ‘Als mama de koffie op heeft straks’. Het kan hem niet vlug genoeg gaan. Hij wil wel eens alleen bij ons zijn en heeft zin om iets heel moois te maken. Zo gek… wanneer er anderen bij zijn kan hij niets bedenken.. soort faalangst lijkt het.
Even later gaan we aan de slag in het keetje. Tim mag de kleurtjes uitzoeken en het doekje mag hij eerst helemaal hemelsblauw schilderen. Mooie ondergrond! Als die droog is gaat het grote werk beginnen. Het wordt een zelfbedachte regenboog. Hij is er snel mee klaar, alleen moet er nog ‘voor papa’ op gezet en Tim wil dat het pronkstuk eerst even in onze kamer hangt. Hij zucht tevreden. Dan gaat hij me helpen met de pannenkoeken. Hij wordt vast ook nog een goede kok. Even later smikkelen we van de pannenkoeken met stroop.
Onze jongens beweren nog steeds dat de pannenkoeken van oma van de boerderij het allerlekkerst waren. Zou Tim ooit beweren dat buurvrouw Hetty de lekkerste kon maken? Ik teken er voor.
Als Anja hem weer komt halen met Daan beloven ze gauw terug te komen. Daan wil ook verven en dan gaan we met z’n drieën aan de slag. Ze zwaaien tot ze me niet meer zien.

Ik ben de spontane herinneringen van mijn eigen jongens niet vergeten, ook niet van Robin en Eva die later ons leven kleur gaven. Maar ik kom nu deze herinnering tegen van 10 jaar geleden. Leuk toch?

10 juli 2011–‘Ben je donderdagmorgen thuis?’ Anja is op bezoek met de jongens. ‘Ik heb een afspraak bij de kapper. Kun je misschien nog even oppassen?’
Ze hebben al vakantie. Hoeft Anja niet meer 4 keer per dag op de fiets van en naar basis- en peuterschool te fietsen. Met een kind voor en een achterop en Frank op z’n fietsje ernaast is dat iedere keer een onderneming.. Toch moeten de kinderen nog wat bijkomen. Ze zijn gewoon nog moe nu de scholen in het noorden zo laat vakantie hebben gekregen.
Vanmorgen is het dan zover. Anja drinkt nog even een kopje koffie mee en dan gaan we met z’n vieren de dieren langs met brood, pony Amber en de Schoonebekers. Tessa en Queeny hebben een goede ochtend. Ze krijgen alle aandacht. Nog heerlijk spontaan zijn kinderen. Ik herinner me de eerste keer dat Robin, heel klein nog, op me af kwam rennen met z’n armen wijd om opgevangen te worden. Zo voelt dat met deze kinderen ook. We hadden er mooi weer bij en een puzzel met Mickey Mouse, Goofy en Pluto wordt buiten aan de picknicktafel samen gemaakt. Zelfs Daan van drie zoekt de stukjes van Mickey al bij elkaar. ‘Dan hebben we wel een ijsje verdiend, vindt Tim. ‘Dat mag je niet vragen’, corrigeert Frank. Nou hier mag dat wel en even later smikkelen ze al. Net als ze bezig zijn met planten water geven en Tim al een flinke scheut water over z’n voetbalshirtje heeft, komt Anja ze weer halen. ‘Kom je ook eens bij ons eten ?’, vraagt Tim als ze naar huis gaan en ik krijg van alledrie een dikke kus.