admin

Wanneer ik de deur opendoe schiet Dirk naar binnen. Op het pad ligt nog zijn laatste buit, een net gevangen muisje. Hij gunde zich blijkbaar geen tijd om die op te peuzelen want dat doet hij met huid en haar, het enige wat je terugvindt van zo’n muis zijn een paar stukje van de ingewanden, waarschijnlijk de galblaas. Toen ik het gisteren aan Gerald vertelde wist hij dat gieren zelfs alles van hun prooi opvreten, dat zijn de echte opruimers.
Gerald ruimde wat oud hout op wat overal op het erf ligt. Och… het ligt mij niet in de weg maar Wim houdt meer van opgeruimd. Zelfs ging er een oude dode berk om deze werd vakkundig in stukken gezaagd en afgevoerd. De paddenstoelen groeiden er al op. ‘Als we in de herfst die andere berk nog omhalen, moet je zien wat een uitzicht je dan hebt!’, zegt Gerald en wijst richting wei met schapen. Hij heeft gelijk, maar elke boom is er een, vind ik dan weer. Gerald komt deze zomer wat vaker om tuin en erf wat onder controle te houden.
We hebben samen een stuk hout uitgezocht om een herdershond van Harald op te kunnen schilderen. Die woont met zijn gezin helemaal buitenaf en heeft heeeel veel dieren waaronder 6 honden. Hij wil een houten bord aan de weg met zo’n herderskop. Ik had nog een aantal dikke plakken van de stam van de grote esdoorn die voor ons huis alle licht wegnam. Na 4 jaar een donkere kamer in de zomer ging hij er aan, maar wat heb ik al mooie dingen kunnen doen met zijn hout. Wim had deze dikke plak hout al eens mooi glad geschuurd, het leek of hij lag te wachten op een nieuwe uitdaging. Nu wacht ik op een paar goede foto’s van de bewuste herder. Leuk!
Dirk komt intussen klagen dat er nog geen vlees in zijn bakje zit, Hij kijkt me teleurgesteld aan. Dat vindt hij blijkbaar toch lekkerder dan een zelf gevangen muisje.

Foto: Dit was een van de eerste plakken van de esdoorn die met huisnummer en hond onze ingang sierde.

Voor de grap zei Mark wel eens wanneer zijn naam bij een verkeerde actie op het voetbalveld genoemd werd: ’Als je naam maar genoemd wordt!’ En ook nu komt zijn naam nog geregeld voorbij. Ondanks verdriet om hem zijn het vaak zijn leuke acties of hulp hier om het huis.
Afgelopen week kreeg ik een leuk contact met een buurjongen uit de tienertijd van onze jongens. Hij was een jaar of 7 jonger dan Mark. Natuurlijk bewonderde die Mark voor zijn voetbalkunsten. Beiden hebben bij FC Emmen gespeeld, maar wilden vooral plezier in het voetballen houden en gingen allebei door naar SVBO en hadden regelmatig contact. Hij had nu pas gehoord over zijn overlijden en was er beduusd en geschrokken van. Hij had nu het boek MARK besteld.
Niet alleen de interesse voor voetbal hadden ze gemeen en dat vertelde hij heel open over in een latere uitgebreide mail.
Hij vertelde over zijn eigen leven dat ook niet over rolletjes was gegaan, maar nu gelukkig in rustiger vaarwater was gekomen. Hij is er goed doorgekomen door op tijd een heel andere weg in te slaan, te verhuizen en een studie op te pakken die hem lag: pedagogische wetenschappen. Hij is zich toen gaan specialiseren in drop outs. Zo had hij zich immers ook altijd gevoeld. Ik heb groot respect voor hem.
Maar er is nog iemand wiens naam regelmatig voorbij komt. Het is vandaag haar geboortedag zelfs: Moeder Sietje van der Kolk- de Bruin, ze zou 107 geworden zij. Maar 98 werd ze wel.
We hadden het pas nog over bidden. Ik zei nog: ik bid vaak met mijn ogen open en haalde meteen aan dat moeder Siet wel eens had gezegd in de tijd dat ze zo druk was na het overlijden van vader Gerard: ’Bidden doe ik vake op de fietse’.
Ja… ook haar naam wordt nog vaak genoemd.

Een foto waarop veel te zien is. Er wordt er op de Boskamp waarschijnlijk een verjaardag van opa gevierd, want er wordt in de grote keuken gegeten. Het kan ook kerstavond of misschien oudjaar zijn want dan werd er samen met de familie die in de buurt woonde pannenkoeken gegeten.
Volgens mij is het Nanny , de vrouw van Wim Groot Nuelend die aan de overkant zit.
Nauwelijks heeft de fotograaf( Wim Gr. N.?) z’n hielen gelicht of Tilly zit op het warme plekje en hoort er helemaal bij.
Op het dressoir staat een foto van onze vader Hendrik Jan.

Drie Berendina’s èn één Heintje.
Diny, Berdena, ik en Erna, allemaal uit de Boskamp tak

De beide naamgenootjes in 2008 op de Zutphense markt.

Dat komt ervan als je kinderfoto’s op je site zet. Dan gaan ze vergelijken. Zelfs in Minneapolis werden kinderfoto’s met die van ons vergeleken. Op wie lijkt Berdena het meest als ukkie van 1,5 jaar? Pamela zag het. Berdena en Diny vond ze toch wel erg op elkaar lijken, konden wel zusjes zijn.
En dat terwijl de hele familie bij ons van beide kanten vond dat Diny op mama leek en ik op vader Hendrik Jan. Als ik tegenwoordig in de spiegel kijk zie ik ook trekken van mijn moeder.
Pamela had twee foto’s naast elkaar gefotografeerd en doorgestuurd naar Berdena. En inderdaad als je de foto’s bekijkt zie ik ook een gelijkenis.
Toen Curtis en Berdena in 2008 ook in Nederland waren en ik ze voor het eerst ontmoette, voelde Berdena voor ons als een zus en daar moesten we alle drie erg om lachen. Er zijn in de Egginksfamilie van de Boskamp natuurlijk meer nichtjes, maar die dragen de naam van hun vader. Diny en ik zijn de enige vrouwelijke Egginks van onze generatie in onze familie en in de USA is het Berdena. Vanaf toen noemden we ons de drie Eggink sisters.
Wat een schattig meisje was die kleine Berdena. Zou tante Nettie bij haar ook krullen ingezet hebben met van die papillotjes zoals mama dat ook wel bij ons probeerde. Was bij mij in elk geval geen succes.

Ik was diep weg vannacht, maar bij het af en toe wat lichtere slaap had ik wel door dat mijn dromen over van alles wat er mis was, niet echt waren. Waarschijnlijk komen bij iedereen alle traumaatjes en angsten in dromen terug. Allemaal in het verleden en vaak word ik wakker met een verdrietig gevoel over wat anders had gekund. Veel heeft te maken met het feit dat we met zijn allen Mark niet konden helpen hoe graag we dat ook wilden. Maar de gedachte blijft… als ik… als we… als hij..?
Ik moet me dwingen om de positieve dingen te zien die dat ook met zich meebracht en er nog steeds zijn.
Wim wordt anders wakker, heeft ook zijn angsten en zorgjes, maar die hebben met de toekomst te maken al zal de oorsprong ook wel in zijn verleden zitten.
‘Hoe mot dat noe as wi-j hier weg mot?’, is zijn vaak terugkerende zorg. Hebben we het al zo vaak over gehad. Ik zit er minder mee. Kan nog wel 2028-30 worden.
’Tegen dee tied da-w hier echt weg zollen motten gaow in een aanleunwoning… en misschien bu-w d’r al niet meer en gooit de jonges al ons spul in die ene grote container.
De gemeente wil ons niet genoeg betalen om een ander optrekje te kunnen kopen, dus blijven we hier mooi zitten in ons aangepaste seniorenoptrekje. Binnen een half jaar weten we de precieze plannen met dit stukje weg van de N862 naast ons huis. Dan weten we meer.
Ik weet het wel… zijn echte angst is het om alleen achter te blijven. Maar dan is het nog duidelijker: aanleunwoninkje… en contacten onderhouden. Wim houdt ervan om mensen om zich heen te hebben, komt dan ook wel goed.
Maar als we eenmaal buiten in het zonnetje zitten en van ons af kunnen kijken over het land van de boer of de schapen valt alle zorg van hem af. ‘Wi-j gaot hier nooit meer weg’, verzucht hij dan.
Wat ook helpt om de nachtelijke zorgen weg te laten waaien is om even een YouTube videootje aan te klikken met ‘You raised me up’, gezongen door een hele groep jonge mensen. (klik op de titel)

Foto: 5 mei.

Nooit vergeet ik de stress toen ik moest leren fietsen. Moeder Coba kon ons niet langer allebei op haar fiets meenemen. Diny paste niet meer voorop en het werd tijd dat ik een fiets kreeg. Niks geen driewielertje of loopfietsje om al wat te proberen. Die hadden we niet, ook geen step. Nee, het moest meteen op een grote fiets met dikke blokken aan de trappers, anders kon ik er niet bij. Daar kon ik dan heeeel lang mee doen. Het was nog in onze tijd op de Haar.
Een vriend van de familie werd gevraagd om mij te leren fietsen. Ik werd op de fiets gezet, kreeg een duwtje en daar ging het. Opa, opoe, mama en Diny keken me na. Een rondje over de Almense weg werd het. Ik voel nog de greep van deze Henk in mijn schouder.
Ik kwam heelhuids weer bij terug op de Haar. Afstappen was nog een probleem maar lukte zonder schrammen. Toen werd ik weer op die fiets gezet en moest ik het aan opoe en opa laten zien hoe goed het al ging. Het fietsen ging ook prima maar hoe kwam ik weer terug, een bochtje maken zat nog niet in mijn assortiment. Ik heb het weg geblokt hoe ik terugkwam, waarschijnlijk heb ik me half om laten vallen. Bij het zien van deze foto komt het allemaal weer boven, zelfs na meer dan 70 jaar…

‘Jullie hebben weer logés in de wei’, meldde Rob afgelopen zondag. We waren net weer binnen nadat we een half uurtje bij de nog kale wei hadden gezeten. Bij gebrek aan de capriolen van schapen en lammeren hadden we de voorbijgangers maar in de gaten gehouden. Af en toe stak er een de hand op, dan was het een bekende. Heel Bargeroosterveld die een hond heeft loopt vaak dit rondje over de Bargerweg en via het Schoolpad weer terug naar Bargeroosterveld.
Maar nu… zijn onze logés er dus weer. Ik ging meteen kijken en zie een elftal ooien in allerlei soorten lopen. Met en zonder prachtige horens. De twee die het nieuwsgierigst zijn en pal aan het hek ons aan staan te kijken zouden wel eens Wensleybloed in de aderen hebben. Die brutale rakkers die we in het verleden hadden vergeet je niet gauw. Verder zie ik veel krullen en moet ik nog uitvissen welke rassen we nu bij huis hebben. Vanwege zijn bedrijf in verkoop van alle soorten ruwe wol houdt hij een aantal bijzondere rassen.
Verder valt het me op dat we naast de merels, de mezen en de mussen veel nestelende vinken op ons erf hebben. Ik zie ze met bekken vol strootjes en veertjes druk in de weer. Pas zag ik er zoveel heen en weer vliegen dat het leek of er al een nestje was uitgebroed.
Laten ze maar oppassen voor Dirk want dat is een echte killer. Elke dag vind ik de restanten van muizen op terras en pad liggen. Hij vreet bijna de hele muis op alleen de ingewanden laat hij liggen. Het is een lillijke rover. Hij is gewend om te moeten overleven, dat zit er nog in. Toch komt hij trouw drie keer per dag zijn extraatje aan vlees uit het kuipje opeisen. Bovendien wil hij geregeld even op schoot, nee niet gewoon, maar op een dekentje dat ik er speciaal voor heb.
Tja die Dirk…. heeft zijn personeel aardig onder controle hier.

Door een klik op de titel kom je op de bijzonder leuke en informatieve website van Rob: www.purewol.nl

We lieten ons in Parijs nog verleiden tot het maken van een knipsel silhouet van onze gezichten.