Samen met een bus naar Parijs. Een uitje om nooit te vergeten. Deze foto maakte een aardige ober Emanuel van ons. Onze laatste bezoekje was naar de beroemde begraafplaats Père de la Chaise. Door tijdgebrek en een tekort aan een overstap op onze kaart was er nog paniek want hoe komen we aan die extra overstap. Een jongen die een abonnement had bracht ons één voor één door de ingang en zorgde dat we bij de goede instapplaats kwamen: een engel op ons pad…. alweer.
Op het moment dat ik de deur uit ging op mijn 18e was de onderlinge concurrentie tussen Diny en mij helemaal afgelopen. Af en toe was er nog wel wat onenigheid over kleren die ik na het weekend probeerde mee te smokkelen zonder te vragen. We hadden dezelfde maat in die tijd, ook schoenen. Regelmatig moest ik op maandagmorgen mijn weekend tas laten controleren. Kleding vond Diny niet zo erg maar schoenen mocht beslist niet. Mijn voeten hadden dan wel dezelfde maat maar waren wat breder.
Ach eigenlijk waren we vanaf die tijd helemaal vier handen op één buik. De jeugd samen doorbrengen en ook nog samen in één bed slapen geeft een band. We hadden veel dezelfde interesses, alleen iets met paarden was minder mijn ding. Nadat ik een keer van een was afgevallen en mijn voet verzwikt had door in de stijgbeugel te blijven hangen, was dat voor mij voorgoed voorbij. Diny zette door, zelfs toen ze eens van haar geliefde Vurose werd afgegooid en in een hoop mest terecht kwam, klom ze er meteen weer op. Geen wonder dat ze haar Ben op de Rijvereniging heeft ontmoet.
We steunden elkaar door dik en dun. Het was alleen jammer dat we toch wel een aardig eind weg gingen wonen, hier in Drenthe. ‘Foi, foi… wat woont jullie noe toch een ende vot’, sprak Diny toen ze voor het eerst de rit maakte naar Emmen voor mijn 40e verjaardag.
Het was leuk om samen wat te gaan ondernemen. De kinderen waren groter, nu kon het weer.
We brachten al wel vakanties samen door maar uiteindelijk gingen deze zusjes samen ook alleen op pad. Zo gingen we wat dagen naar Brugge, een jaar later naar Antwerpen en uiteindelijk zelfs samen naar Parijs. We winkelden wat, bezochten musea, een tochtje over de Seine ontbrak ook niet maar soms zaten we ook ’s avonds gewoon op bed om bij te praten.
En ook nu nog zoeken we elkaar graag op. ‘Kom toch es een dagje met de trein’, stelde ze voor. Ga ik vast weer eens doen nu Wim weer wat mobieler is geworden.
Foto: Ons uitje naar Antwerpen
Zussen voor het leven Meer lezen »
Al eerder is er een verhaal geplaatst van rechercheur Leendert Lodder: eekhoorn verdriet. Soms heb je dat. Als je iets meemaakt waarbij je achteraf nog even om kunt glimlachen, dan moet je het opschrijven. Zo deed Leendert dat ook over enkele gebeurtenissen die hij meemaakte uit zijn Vordense tijd. Deze is uit 1979. Ik mag ze namens hem plaatsen en al lezende zag ik het voor me. Ik blijf me dan wel afvragen: wie wat waar? Maar dat blijft een geheim.
Gestolen kleurentelevisie
Op een mooie zomerdag ergens in 1979 kreeg ik als rechercheur een paniekerig telefoontje van een mevrouw die mij aan het verstand probeerde te brengen dat er zojuist bij haar was ingebroken. Ze woonde in een vrijstaand huis aan de rand van Vorden. Snel ging ik ter plaatse, want als er zo kort tevoren was ingebroken dan zou misschien een dader nog in de buurt kunnen zijn. Je weet maar nooit. Enkele minuten later arriveerde ik bij de betreffende huis. Mevrouw kwam me al hevig ontdaan tegemoet lopen. Ze troonde me in tranen mee naar de achterdeur van haar woning. Er was geen twijfel mogelijk; het slot was verbroken. Dat moest zo te zien voor de dader eenvoudig karwijtje zijn geweest, want het was zo’n simpel slot dat al los zou springen bij windkracht 5. Op m’n hurken zittend keek ik wijs naar de braakplek. Er zaten moeten (indrukken in het hout) in die wezen op het gebruik van vermoedelijk een schroevendraaier.
‘Is er nog wat weggenomen uit huis’ informeerde ik voorzichtig. Ja dat was het geval. Haar spiksplinternieuwe kleuren TV stond er niet meer. Zo’n apparaat was in die tijd een heel dure aanschaf. Wat er verder eventueel weg was kon ze nog niet goed bekijken. Ik mocht mee naar binnen en vroeg aan de vrouw wat zij zoal met haar vingers had beroerd. Dat bleek nog bijna niets te zijn, alleen de tussendeur van de woonkeuken naar de kamer, die had ze bij het openen vastgepakt. Voorzichtig liep ik verder en overzag de situatie in de woonkamer. Zo op het eerste gezicht leek alles nog op zijn plek; geen ravage wat je vaak aantrof bij een inbraak. Alleen de plaats waar de TV moest hebben gestaan, vertoonde een schreeuwende leegte. Ik waarschuwde de technische recherche en ging alvast wat notities maken in mijn opschrijf boekje, oftewel wat opschrijven in mijn notitieboekje. Mevrouw bleek die morgen rond negen uur met de fiets van huis te zijn vertrokken (haar man had al om 7 uur de woning verlaten om naar zijn werk te gaan). Om twaalf uur kwam ze terug en ontdekte de inbraak. De achterdeur stond nog op een kiertje.
‘Het was een nieuwe,’ zei de vrouw nog eens met nadruk om aan te geven hoe erg het was.
Nadat ik wat gegevens had genoteerd en haar verhaal had opgeschreven, sloot ik mijn boekje en deed het in mijn tas. De technische recherche zou die zelfde middag nog langs komen. Ik zou er dan ook bij zijn, verzekerde ik haar. In de tussentijd had ik de tijd om een buurtonderzoek in te stellen, want ja, midden op de morgen een inbraak plegen, dat zou toch wel eens gezien kunnen zijn.
Na het tweede adres kwam ik terecht bij de buren die links naast haar woonden. Ik sprak daar met een oude baas van rond de 75 jaar. Hij kauwde op een pruim, tuurde slim onder de klep van zijn pet en spoog af en toe een bruine rochel door de lucht die zwevend op de zojuist omgespitte grond nederdaalde. Ik vertelde hem waarvoor ik kwam en vroeg of hij die morgen soms wat verdachts had gezien bij de buren. Nou dat had hij niet. Hij had, toen hij in de tuin aan het spitten was, wel gezien dat een bestelauto bij de buren was gestopt. Hij had gezien dat de chauffeur naar de voordeur liep. Even later zag hij diezelfde man via het pad aan de zijkant naar de achter kant van de woning lopen. “Na ongeveer vijf minuten kwam deze man met de TV in de handen naar buiten”, verklaarde hij. Ik vroeg nog; “Zo, zien de buren vanavond geen TV?”
‘Nee’ had die man had al lopend tegen hem gezegd, “nee de buren zien vanavond geen TV” en hij had de TV in de bestelauto gezet en was weggereden. De oude man, hij ging er nog eens goed voor staan (de spa voor hem op de grond) en knikte een keer naar mij, alsof hij trots was dat hij dat allemaal nog zo kon reproduceren. Als afscheid rochelde hij nog even een fluim naar buiten.
Leendert Lodder.
De gestolen kleurentelevisie Meer lezen »
Het wordt een gezellig dagje. We zijn aardig op tijd als we in Eefde aankomen en alle tijd hebben om te feliciteren en bij te praten. De tuin ligt er op z’n voorjaars bij. Altijd een lust voor het oog hier. En na de lunch met soep en een broodje gaan we naar ons tweede adresje: de Boomgaard. De twee kleinen, Len en Siem, zijn naar ‘school’. Het is net of de tijd heeft stil gestaan. Je bent zomaar twee generaties verder, alleen wonen nu de grootouders niet meer onder één dak maar in een volwaardig huis op de plek van de vroegere varkensstal.
‘Dat is ook niet helemaal coronaproof’, zeg ik als ik de beide mannen dicht tegen elkaar zie staan in de caravan. Hij heeft daar bijna drie jaar op nieuwe acties staan wachten. Maar nu is het zover.
Johan werpt zich op een probleempje met een klepdeurtje boven de keuken. Het bleek nog niet zo maar iets. Maar als Johan zich ergens in vastbijt gaat ie door tot het gaatje. Het materiaal waar een caravan van gemaakt is blijkt niet zo degelijk als je hoopt. Het was dus even een kwestie van wie het ’t langste volhoudt: Johan of de schroefjes in de klep. Johan dus.
De klep doet weer waarvoor hij bedoeld is. Intussen hebben Joke en ik ons prima vermaakt. Zo vaak zien we elkaar niet in deze tijd en daar hebben we straks gelukkig meer tijd voor als we ons eerste weekje Boomgaard gaan doen.
Wim zag het helemaal niet zitten om deze uitdaging aan te gaan. Thuis heeft hij alles voor elkaar zodat hij niemand iets hoeft te vragen en alle karweitjes die bij het caravangebeuren horen ziet hij als een donkere wolk boven zich hangen. Want ik kan dat natuurlijk niet, hij weet het zeker. Maar nu hij zelf zo gemakkelijk in en uit de caravan stapt en Johan de zware accu op de plek zet en bovendien de watertank gaat doorspoelen zijn de leeuwen en de beren in zijn hoofd aan het oplossen. Ik neem het beddengoed mee naar huis om te wassen en je zult het zien… straks liggen we er fris en fruitig bij. Joke wil nog even de binnenkant wat ‘kuisen’ om met onze Westvlaamse vriendin te spreken.
Het wordt erop of eronder straks: of Wim bevalt deze vorm van kamperen nog steeds… of we verkopen de boel. Hij mag het zeggen…
Foto: Niet alleen bij kasteel Hackfort staan de bosanemonen in bloei. Ook aan de Lieferinkweg onder ’t Kieftskamp staan ze volop te bloeien.
Leeuwen en beren… Meer lezen »
We schelen niet veel in leeftijd, ruim anderhalf jaar. Dat is toch niks als je ouder wordt. Maar hoe dat bij andere gezinnen zit weet ik niet, maar ik moest als oudste altijd de wijste zijn als we weer eens ruzie hadden om iets.
We lieten geen van beiden ons de kaas van het brood eten. Achteraf was het een gezonde concurrentiestrijd wat je voorbereid op de rest van je leven.
Wij waren toch wel wat jaren ouder dan de beide broers die op de Boomgaard aan ons gezin toegevoegd werden. Johan was zelfs 10 jaar jonger dan ik. Ik heb de jongens zien opgroeien, heb zelfs nog verhalen op ze geoefend als ze in bed lagen. Ik vertelde wel in het Nederlands want zo moest dat de volgende ochtend ook op mijn leerschool. Ze luisterden ademloos en zo wist ik zeker dat de kinderen op die school dat ook wel zouden doen.
Maar ik voel me gezegend dat ik een zus heb. Eergisteren was ze jarig en vanwege alle beperkingen hebben we ons bezoek een paar dagen uitgesteld, maar morgen gaat het gebeuren. De band die we al hadden toen we samen opgroeiden is altijd gebleven.
Foto: Jammer dat je geen kleuren ziet, maar Diny’s jurkje was knalrood, kon ze goed hebben. Ik was van het blauw, altijd gebleven.
Vriend Gerrit blijft actief. Had hij zich na zijn FPU, ja dat hadden we toen nog, een Burton gebouwd om zomers rond te toeren met zijn Annie, nu heeft hij zijn lock down tijd opnieuw bijzonder besteed. Terwijl hij te doen heeft met kleinzonen die opgesloten op hun kamertje met laptop aan het studeren zijn en er zelfs 2 aan een pilotenopleiding zijn begonnen, is Gerrit begonnen met het bouwen van muziekinstrumenten.
Eerst maar een flessenfoon. Hij heeft eerst wat van zijn andere instrumenten verkocht op Marktplaats. Maar zijn Castagnari, – de Rolls Royce onder de trekharmonica’s – zal hij niet gauw wegdoen.
Zo meldt hij:
De ‘flessenfoon’ is een buitenissig instrument, in elk geval volledig chromatisch en je kunt er in principe alles op spelen, maar het gaat niet vanzelf. Wil het een beetje klinken, dan moet je jezelf een flinke oefendiscipline opleggen.
Zo volgens de wet van Jost (die we bij Van Esch hebben geleerd en trouwens ook bij Willy Crone: kort en vaak is beter dan lang en zelden.)
Wat op de lessenaar staat is nu o.a. de Radetzky mars, de mars uit Carmen, de Serenade van Schubert, de Second Walz van Sjostakowitsj, de Pizzicato Polka van Strauss, het Solveigs Lied van Grieg en de mars uit de River Kwai. Geweldig lijstje en je kunt erop oefenen tot het eind van je dagen.
Je kunt wel zeggen dat hij zijn coronatijd goed besteedt en de manier waarop hij te werk gaat is helemaal des Gerrits: nauwkeurig en volhouden maar.
Hij liet me de bouw te zien van dit bijzondere instrument. Vooral de manier waarop hij te werk ging veroorzaakt opnieuw een glimlach om de Gerrit die ik 60 jaar geleden leerde kennen. Niks veranderd, alleen wat grijzer.
En dan heeft hij nog een aardige aanvulling:
Ik weet niet of je Daan Zonderland kent, pseudoniem van Daniël van der Vat, oud-ambassadeur uit de jaren vijftig. Hij schreef onzingedichten in een bundeltje Redeloze Rijmen. Daaruit is een van de aardigste het gedichtje van de pastoor die vier tamme hazen had.
Er was eens een pastoor
die had vier tamme hazen.
Die konden op de fluit
La Traviata blazen.
Ze waren hun pastoor
het hart en ziel genegen.
Ze hingen aan zijn woord
en spraken hem nooit tegen.
En toen mijnheer pastoor
aan ’t einde van zijn dagen
in geur van heiligheid
ten grave werd gedragen,
Toen zong het hazenkoor
met stemmen vol emotie
het schone Requiem,
getoonzet door Perosi.
De meeste verhalen op deze website zijn van mijn hand en brein, maar soms kom je iets tegen van een andere schrijver waarbij je een glimlach niet kunt onderdrukken.
De baron van de Wientjesvoort was een bijzondere verschijning. Hij werd door zijn omgeving dan ook vaak Mozes genoemd. Maar dit verhaal van een voormalig Vordense politieagent is iets heel bijzonders. het deed me zelfs even denken aan het liedje van de Achterhoekse groep Boh Foi Toch over ’t hundjen van Jantje …
Nou ja… lees het maar. Op een of andere manier maakt het je dag weer goed…:
Eekhoorn verdriet
Soms schiet me nog wel eens een mooi verhaal te binnen als ik denk aan m’n politietijd in het prachtige Vorden. Wij kwamen functioneel nog wel eens bij Baron von Mengden (eigenlijk was het gewoon een Duitse Freiherr en helemaal geen baron) op de Wientjesvoort. Daar werden we altijd hartelijk ontvangen door de heer en mevrouw. Op een keer kwamen wij daar en mevrouw kwam opgetogen naar ons toe. Ze had iets bijzonders te vertellen. In het half Duits vertelde ze dat ze een eekhoorn jong had, die wees bleek te zijn. Ze had het beestje moederziel alleen aangetroffen en opgevangen en ze ging hem (of haar) verzorgen totdat hij/zij groot genoeg was om zelfstandig de bomen in te klauteren. Maar ze bewaarde het beestje op een wel heel bijzondere plek, een plek weliswaar waar menig jong pasgeboren grut zicht thuis zal voelen, haar boezem. Ze liet het ook vrijelijk en trots zien en tussen twee fors uit de kluiten gewassen Coberco trommels, precies midden in haar decolleté, zag ik een bruin klein pluisje huizen. Wat was dat een mooie aanschouwelijke aanblik. Ietwat beschaamd draaide ik mijn hoofd weg om het maar niet zo te laten lijken dat ik zou staren. In de auto praatte Jan Luimes en ik nog wat na over dit voorval. Ruim een week later kwamen we daar weer. Niet omdat we nieuwsgierig waren of om nog andere redenen, maar gewoon… je weet wel gewoon… Maar wat een teleurstelling. Mevrouw Von Mengden was in tranen en bijna ontroostbaar. Wij vroegen bedremmeld naar de reden van deze moodswing. Wat bleek. Mevrouw moest op een dag het toilet schoonmaken. Haar petekind zat zoals ze dat eerder aan ons had laten zien, nog steeds veilig in haar boezem. Gebukt stond ze voorover om het privaat schoon te boenen en precies op het moment dat ze doortrok, viel haar lieveling in de pot en verdween voor eeuwig in het riool van Wientjesvoort. Menig een kan zich voorstellen wat dit voor haar heeft betekend en ook een beetje voor ons.
Leendert Lodder.
Foto: Henk Braakhekke
Efkes Boh Foi Toch heuren? Klik op de titel van dit stukje…
Eekhoorn verdriet Meer lezen »
‘Ik kan niet slaopen’, zei Wim. ‘Ik ligge al wel een uur wakker’.
Vannacht om half 4 stond Wim voor het open slaapkamerraam. Wat mankeert hem? Ik ben ook even wakker en doe een poging om weer in slaap te vallen. Ik draai me in mijn gemakkelijkste slaaphouding, maar niks hoor… ik zie me ineens achter bij de Kringloopwinkel zoekend naar een steekkarretje. Die zie ik net verdwijnen met een mannetje die naar een soort camping achter op het terrein lijkt te zijn. Ik sta er met de z.g.a.n. sta-op-stoel van Wim die kuren vertoonde.
Wat een vondst was het toen we donderdag een uitje naar het Goed hadden afgesproken. Wim met de kleine scoot mobiel die we nu standaard achter in de auto hebben. En toen zagen we hem: de prachtig uitziende Sta-op-stoel. Wim was toe aan een nieuwe. De oude begon slijtplekken te vertonen al deed ie nog wel goede diensten. Maar ja…. het oog wil ook wat.
We reserveerden de stoel en afgelopen zaterdag haalde ik hem op met Gerhard. Hij paste precies in zijn auto en eenmaal thuis probeerde Wim verheugd alle posities uit. Toen hij echter al een keer of drie de sta-opstand had aangeklikt kwam er ineens een oorverdovende rauwe doordringende piep uit dat ding. Dirkie vloog van schrik met een vaartje langs ons heen naar buiten. Schrikken! Ik haalde wat smeermiddel op en er werd uitgebreid geolied. Het leek eerst weer goed te gaan maar na een aantal keren opnieuw de vreselijke hulpkreet van de stoel. Het leek of de motor warm was gedraaid.
Na een telefoontje naar de winkel spraken we af om de stoel terug te brengen. Liefst maandag want dan was de bedrijfsleider aanwezig.
En nu midden in de nacht zijn wij aan het piekeren hoe we in vredesnaam die stoel weer terug moeten krijgen. Gelukkig vielen we beiden nog een uurtje in een aangenaam ochtendslaapje.
Ik wist het in eens: ik ga bellen. Normaal doe je die stoel slechts één keer omhoog en omlaag en is er niks te horen. Ik overleg met de bedrijfsleider om een andere oplossing. De stoel ziet er goed uit en de meeste bewegingen doet ie zonder lawaai. ‘Wat had u zelf in gedachten?’, vroeg de beste man. Ik stelde voor de prijs voor een gewone stoel te rekenen en hem hier te laten. Hij was het er helemaal mee eens. Zo kon ik even later de helft van het bedrag terug krijgen en meteen opgelucht mijn rondje ’t Goed doen.
Tja… niks te beleven hier, dachten jullie? Dirk heeft zich na een nachtje buiten weer binnen genesteld… nee nog net niet in de nieuwste aankoop.
Ik kan niet slaopen… Meer lezen »
Het miniatuurmodel van de Klemm 35D dat Joop voor Bram maakte en dat nu in Zwitserland is bij Werner Amman. Prachtig.
Opa zou trots geweest zijn . Joop heeft zijn genen, net als Anton, Charlie en ik denk ook Wim Groot Nuelend. Waarschijnlijk zit er ook een tussen de 10 van Heintje en Koos die ze ook meegekregen heeft.
