admin

Zou het echt? Vanmorgen in het Aquarena was het zo’n gesprekje. Net als iedereen hebben wij er ook genoeg van. Opnieuw een maand niet kunnen zwemmen en dan heb ik het nog niet over de rest van de beperkingen. Zouden er echt versoepelingen komen? Eigenlijk kunnen we best voor onszelf zorgen door de contacten te beperken en afstand te houden, dan ziekt het virus vanzelf uit. Kinderen worden er zelf niet echt ziek van en die lijden er ook onder door al dat thuis moeten zitten.
Het lijkt ook of de hele samenleving agressiever is geworden door alle beperkingen. De jongeren vervelen zich en gaan malle dingen uithalen of krijgen depressieve klachten.
Wim is nu op pad om de booster te halen. De 3e prik in oktober was in zijn geval nog geen booster en dat gaat nu gebeuren. Hij racete weg op de scootmobiel of hij de trein moest halen, wel helemaal ingepakt of hij naar de Noordpool ging. Ik riep hem nog na: ‘Ho ho, kalm aan’, maar hij hoorde het niet meer.
Nu hoop ik maar dat hij net als de vorige keren geen last krijgt van deze prik want morgen zien we Gera en Suze in Hattem en kunnen we na bijna 2 jaar weer bijpraten. Hun week zit er na het weekend weer op en vertrekken ze naar Canada, hun thuisbasis. Suze hebben we na onze trip naar Canada met Ben en Niesje in 2010 nog een keer terug gezien in Nederland. Het was tijdens onze trip geweldig maar later besef je pas hoe bijzonder het was om te logeren bij Henry en Tonny samen met hen en Ben en Niesje rond te trekken door de Rockies en ook om zo deel te zijn van het gezin van Fred en Gera.

Foto: Gera en Suze, beiden werkzaam op de ambulance.

Natuurlijk kon ik het niet laten. Tegen 3 uur belde ik Rick. Och even over koetjes en kalfjes, hij vertelde over de keten van de Emco die hij vanuit zijn grote raam in de gaten kan houden en die ene keet van een ander bedrijf die het raam op een kier heeft.
En ik over het blad dat hij zo fijn heeft weggewerkt. Dan waag ik het er op: het bed verschonen.
En dan komt het: ‘Is allang gebeurd’ en ‘de wasmachine draait al’.
En verder vindt hij dat ik genoeg aan mijn eigen bed heb… en de rest.
Ik vroeg of hij gisteren op de fiets geen last had gehad van ons glibberig stukje Schoolpad. Wij hebben zelf de gemeente al eens gebeld en Anja heeft er een mail aan gewaagd. Als ik er fiets is het een naar geglibber, maar heb het tot nu toe in de benen gehouden. Wim moet er ook niet omkieperen met de scootmobiel want dan komt hij niet meer overeind en kan hij om hulp gaan bellen. Rick zag het allemaal voor zich en raadde aan om er een toneelstukje van te maken naar de gemeente toe. Dat helpt!
Nu zetten we ons maar weer voor de schaatswedstrijden en leven mee met Jorien ter Mors die het echte vuur verloren is. Kennen we allemaal ook wel eens

Rick vond het nu tijd om de bulten blad die hij al eerder verzamelde op te ruimen. Wat hij in een half uur doet doe ik een hele middag over en dan ben ik kapot. Alleen de aardappelgreep heeft het opgegeven. De steel is gebroken en met een beetje hulp van Gerhard wordt die er uit gehaald. Nu ligt ie te wachten tot we een nieuwe steel gehaald hebben.
Altijd een gezellig als die twee op zaterdagmiddag aan komen waaien. Gerhard kiest wel precies de tijd uit dat FC Emmen moet voetballen en samen met Wim genieten ze ervan. Vooral als ze winnen heerst er tevreden gemompel.
We eten pannenkoeken. Vroeger toen hij hier bij ons woonde bakte Rick ze elke zaterdag. Nu nooit meer, zegt hij. Ze gaan er goed in bij ons alle drie.
Als ik hem vraag of hij zijn bed alweer een keer heeft verschoond, kijkt hij me slim aan. Ik ben steeds geneigd om me met hem te bemoeien en tot op zekere hoogte mag dat van hem. Maandag komt Anja poetsen en ik ben al een tijdje niet bij hem geweest. Als ik er ben doe in zijn bed en kijk naar de was die boven te drogen hangt.
Ik begin moeite te krijgen met die trappen voor ik bij hem ben. Dus nu vraag ik zo tussen neus en lippen of hij zijn bed al gedaan heeft. Dat houdt hij geheim. Met een Doe ik wel, houdt hij de boot af.
Zou handig zijn als hij daar vaste tijden voor heeft want dat werkt goed bij Rick. Hoef ik me ook nergens meer mee te bemoeien.
Hij is nu ook gewend aan afwisseling in zijn eetpatroon. De Boni heeft prima maaltijden, hij houdt van de Hollandse pot, maar ook van nasi. Toen ik gisteren ook nog vroeg of hij voor het douchen vaste tijden heeft, was de boot even aan en keek de andere kant op. Als hij hier komt ziet hij er keurig uit, dus ik ben gewaarschuwd: Niet te veel bemoeienis!
Zal ik vanmiddag toch nog even bellen?
Zie je wel, ik leer het niet af!

De 3e dinsdag van deze maand moesten de oplossingen van de spreekwoordenpuzzel binnen zijn. Tja, je doet wat om om de onderlinge band met de Hedera dames te onderhouden in deze malle tijd. De 3e dinsdagavond van de maand is ònze avond, dan komen we bij elkaar in het Dorpshuis in Zuidbarge. Al vanaf 1955 bestaat er een Chr. Vrouwengroep, eerst Plattelandsvrouwen, toen CBTB en daarna werd het Passage. We hadden net een volgende stap gedaan om zelfstandig verder te gaan als Chr. Vrouwengroep Hedera, toen de Corona roet in het eten gooide. We hebben zomers nog een paar keer iets ondernomen in het Rensenpark en na de eerste gezellige ontmoeting in oktober was het weer gedaan met de pret. Met wat herinneringen, foto’s, een Kerstverhaal en puzzels houden we onderling contact. De 3e dinsdag was de sluitingsdatum voor de oplossingen van de Spreekwoordenpuzzel die ik een tijdje terug ook hierop plaatste. De laatste middag werd er door Fenna nog 2 bladzijden met spreekwoorden in de bus gestopt. Ik moest zelf alle zeilen bijzetten om te kijken of het spreekwoord bestond. Eentje had de was zien hangen op het plaatje en vond heel creatief: Doe de was de deur uit! Hier had ze de bel horen luiden maar wist niet waar de klepel hing. Je moet de vuile was niet buiten hangen, werd er echt bedoeld. Er werd enthousiast gepuzzeld, ook met hulp van meneer Google.
Zo zie je in het midden een man die zich vast gekropen heeft in iets. Voor mij was het: Met jezelf in de knoop liggen, maar anderen hadden bv: Iemand in de zak hebben. En: Onder in de zak vindt men de rekening. En het klopt allemaal.
De topper was Ria die er 65 gevonden had. Ikzelf kwam niet verder dan 60 maar toen ik andere oplossingen zag moeten er minstens 80 in zitten.
Het boek Rick en de kinderboekjes over poes Moniek en hond Scotty zijn als prijsjes gebracht.
En nu maar hopen op een herstel van onze avonden.

Het was lang geleden dat wij in een bioscoop waren maar wat een ervaring was het toen! Ik was al bijna vergeten hoe groot het scherm in Utopolis was en hoe aangenaam de stoelen waren.
’t Zal eers wel allemaole reclame wean’, zei Wim nog. Die was nog wat voorzichtig in z’n uitlatingen toen we die avond zaal 5 betraden van deze moderne bioscoop. Ach… maar ook de reclame en de voorfilmpjes waren leuk. En Soof…?? We hebben ons beiden enorm vermaakt. Een heerlijke film die je laat verlangen naar meer… Wim z’n belangstelling gaat meer uit naar spektakelfilms maar deze kon hij ook waarderen. Wouter had gelijk, had het al voorspeld.
‘Moeten we vaker doen’, besloten we toen we in de miezerige regen naar huis reden en ons voor de tv zetten voor een oudere aflevering van Midsummer Murders.
Die morgen na het zwemmen vertelde ik over Soof en hoorde over het Filmhuis waar je speciaal uitgezochte films kunt kijken op maandag en woensdagavond, ook in Utopolis. Lijkt me wel wat. Joke vertelde over haar zorgen in haar familie, Geesje vertelde over haar verzameling suikerzakjes en Ria zette de boel op stelten met de mededeling dat ze hun kerstboom plus kerststal nog had staan en dat in de derde week van januari. Zij en haar Jan hadden iets bedacht. Hun kinderen die nu wegens stage en vakantie wat verder weg zitten wilden ze twee foto’s sturen van Jan bij de kerstboom. De ene foto met z’n oude bril en de andere met de nieuwe. En zien of de kinderen iets zou opvallen. Maar ja… de nieuwe bril was in december al wel uitgezocht, maar was er nog niet. Tot het zo ver is besloot Ria: ‘En nu laten we die boom staan ook.’
‘Die kinderen zien het verschil echt niet’, vond Nel. ’Daar hoef je de boel niet voor te laten staan. Maar later als jullie zijn gaan hemelen, zullen ze zich hun malle ouders nog wèl herinneren.’

Met een lach en een traan zal Luella en haar gezin het lied aan het eind van de Memorial Service hebben meegezongen, zo leek het tenminste voor mij op verre afstand.
When it’s springtime in the Rockies moet een bijzonder lied voor deze twee zijn geweest. Herman schreef ooit in zijn memoires dat Harold, eenmaal terug uit Korea, de draad weer had opgepakt op de farm en regelmatig een gezellige avond met dansen bezocht in Sioux Falls. Zouden ze toen al een dansje op deze melodie gemaakt hebben?
Harold vertelde weinig over zijn uitstapjes tot die keer dat hij vertelde dat er de volgende zondag bezoek zou komen. Dat was Luella en hij meldde meteen maar dat ze gingen trouwen. Harold kon blijkbaar met weinig woorden veel zeggen. Dat trouwen kwam ook niet veel later.
Na Leone, de vrouw van Charlie, werd ook Luella met open armen ontvangen, beiden waren werkzaam in het onderwijs. Tijdens de vele bezoeken van de Nederlandse familie vonden ze het jammer dat ze met Nederlands bij haar niet ver kwamen. De kinderen van Herman en Nettie begrepen wel waar het vaak over ging. Zo vertelde ome Jan in zijn dagboekje dat Berdena had gezegd dat ome Jan meer haar op zijn hoofd had dan haar vader Herman. Jan had een strook haar die er aan de zijkant nog zat, altijd zorgvuldig over zijn kale bolletje gelegd. Dat had hij toen even opgetild wat ze hilarisch vonden. Bij alle bezoeken van onze familie aan de USA waren er veel contacten met Harold. In de Nederlandse familie waren veel boeren en die waren zeer geïnteresseerd in het farmleven in Iowa.

Het dagboekje van ome Jan over hun reis naar de USA, ook naar de neven Eggink van de Jaeger in Indiana, is nog na te lezen op deze website. Op weblog 2 kun je onderaan terugscrollen naar 1-13 november 2015

We hebben de Memorial Service van Harold mee kunnen beleven, een dienst met veel herinneringen uit het leven van Harold. En zo zie het leven van Harold van 90 jaar aan je voorbij trekken in woord en beeld. Ook vader Herman en moeder Nettie zagen we terug en er was zelfs een foto bij van opa met de kleine Harold in 1932 tijdens zijn bezoek aan hen. En dan het bezoek van de tantes. Heintje, en Hanna en Gerrit Voortman waren te zien. Die foto die stond voor al die familiebezoeken van de Nederlandse familie die ook bij Harold en Luella betrokken waren.
De muziek was prachtig: Amazing Grace was blijkbaar hun favoriet en Wim en ik deden ons best om mee te zingen.
Tot slot hoorden en zagen nog een lievelingslied van Harold en Luella: When it’s springtime in the Rockies. En ook konden we even onze familie zien die met Luella, Scott, Kevin en Nancy en hun gezinnen naar de uitgang liepen. Ik herkende ze allemaal. Wat zijn die kleinkinderen al groot.
Dank je wel dat wij zo mee konden leven hier in Nederland waar een deel van jullie roots liggen

Wat je beslist wèl moet doen in Wales…… is het beluisteren van zo’n Welsh Mens-choir. Veel Welshmen zingen in zo’n mannenkoor. We hadden het geluk om in Porthmadog en Harlech zo’n koor te beluisteren. In Harlech was het concert in een oud kerkje. We waren er al eerder die dag en waren tijdens het wandelen tegen een berg aan een soepje aan het koken, toen we in één keer vanuit de lucht “Good Morning” hoorden. Er zweefde een deltavlieger vlak boven onze hoofden. We waanden ons heel even in de film Those magnificent men in a flying machine.
Die avond wordt heel bijzonder. Er zijn solisten èn begeleiding door een harpiste. Vaak wordt a capella gezongen. Onwaarschijnlijk mooi! De mannen gaven zich helemaal en wel zo dat er geen toegift meer kwam.
Vanuit Porhtmadog vertrekt er ook een stoomtrein naar Blaenau Ffestiniog. Ook zo’n aanrader. De rit is fantastisch. Wanneer je daar uitstapt ben je in een mijngebied. De echte Blue Slate (leisteen) komt hier vandaan. Er zijn twee mijnen ( quarries) die bezichtigd kunnen worden. Je wordt gefotografeerd als je er in gaat en als je er uit komt zodat ze zeker weten dat er geen achterblijvers zijn. Stel je voor dat je verdwaald in al die gangen en holle ruimten. Daar maak je kennis met het leven van de mijnwerker in vroeger tijd. Op een gegeven moment hoor je ook het zingen van de mannen. En dat klinkt….!!Aan het eind van de dag maak je die prachtige reis met de stoomtrein weer teug naar Porthmadog.
Vanzelf is ook het hele Snowdonia met de berg Snowdon de moeite waard. En natuurlijk is een boerencamping niet echt als er geen uitbrekende koeien of paarden zijn. We maken het allemaal mee.

Ik moet vanmorgen steeds aan opoe Kornegoor denken. Wat een prachtig mens was ze. Ik heb haar nooit sacherijnig of verdrietig gezien maar ze heeft in haar leven toch het een en ander voor de kiezen gehad. Ze heeft een klein meisje verloren aan een longontsteking dat in de 20er jaren dodelijk kon zijn. De kleine Martha overleefde het niet en haar tweelingzusje Dine wel. Tijdens of net na de oorlog overleed haar man en drie jaar later een dochter, Hanna, die met vader Hein was getrouwd. Op alle hoogtijdagen was opoe Kornegoor bij ons op de Boomgaard van de partij en bracht haar opgewekte natuur mee. Wim mocht haar later na een verjaardag wel thuisbrengen en kneep ze hem eens even in de knie en zei: ’Toch mooi dat ik zon jonge kearl nog es efkes in de kneene kan kniepen’.
Waarom ik aan haar moet denken?
Toen we voor het eerst in het nieuwe Atlastheather geweest waren naar een voorstelling van Daniël Lohues was een van zijn eerste liedjes:

Elk mens die hef zich ‘m kruus te dragen
Op zich bennen die kruuzen precies eben groot
’t verschil is; de iene hef der iene van piepschoem
En de ander die hef ‘m van lood.

Tja.. wij zijn de enigen niet die wat mee te dragen hebben in het leven. Het was goed dat het donker was in de grote zaal met twee balkons.

Op deze scan is de rest te vinden:
Anton met lam, Jo met baby Erna en rechts de oudste 6 van Koos en Heintje van Middelkoop.
De twee kleine zwart-witte foto’s kan ik niet thuisbrengen.
Onder: Dika met Ineke en haar man Jan. En Gijs en Mies met de jongens.