admin

Berdena is in Minneapolis aan het rondstruinen tussen de familiefoto’s van Herman en Nettie en stuurde een aantal mee met haar Kerstwensen. Misschien zouden we ze nog niet hebben?
Twee ervan zeker niet maar ze twijfelde zelf ook aan de herkomst. Kwamen deze nou wel of niet uit Holland?
Een prachtige foto van Gijs en Mies met de twee jongens, toen nog heel klein. Jo met baby Erna op de arm. Ze schreef er achterop. Erna heeft de oogjes dicht tegen de zon.
Ook de heel jonge Anton Voortman met een lam. Ik kende de meesten wel maar dan alleen op een computerafbeelding.
De foto van de drie van de Boschheuvel is heel mooi gebleven na zoveel jaar. Ik schat deze omstreeks 1946/47. Ineke, Eefje en Jan Kettelarij, het drietal van Dika en Hendrik.

Na een drukke week waarin de verjaardag van Wim in etappes werd gevierd blikken we terug op alle feestelijkheden, de gesprekken en natuurlijk veel herinneringen aan ons gezamenlijk verleden.
Rick begon over de boomklever die hij woensdag op Wims verjaardag had gezien bij de keet, waar ze koffie drinken met de ploeg. In zijn beleving liet Mark zien dat hij er bij was op deze dag. De boomklever werd een symbool voor ons van Marks aanwezigheid omdat het de enige vogel die te horen en te zien was bij het uitstrooien van de as van Mark in het Oeverse bos. Sinds die zomer 4,5 jaar geleden nestelt hij ook op ons erf.
Natuurlijk kwamen de verhalen over logeerpartijen van Ben en Niesje met de kinderen ook voorbij. Wat werd er vaak gelogeerd, de bus van van Gelder kwam voorrijden met alles wat ze maar nodig zouden kunnen hebben. Niesje speelde altijd op safe. En vergeet de herinneringen aan de oma’s niet. Catharina groeide met beiden op. Deze waren er altijd voor haar. Toen ze eindelijk op zichzelf ging wonen waren ze blij, ze kreeg een prachtig appartementje waar vader Ben ook veel voetstappen heeft achter gelaten bij de inrichting. En toen verzuchtten de oma’s: ’En nou nog een man’. En dat werd kort erop al Ariën. Het is een prachtig gezin geworden.
Rick zou zeggen: ‘Daar boven zitten ze tevreden naar beneden te kijken, maar het bankje daar wordt nu te klein’. In gedachten zet hij er al een naast.
We zijn beiden erg verwend, Wim voor de inwendige mens en ik zelfs met bloemen en een echte border colliekalender. Nu staan de hyacinten van Diny klaar om uit te komen. Naast de kerstbak van Gera staat nu een voorjaarsbak van Catharina. Wat zijn we verwend!

Vandaag hadden we een top dag. Wims verjaardag werd opnieuw gevierd. Behalve onze jongens en Judith kwamen Ariën en Catharina een dagje bij ons, een warm weerzien. We hebben zoveel gezamenlijke herinneringen dat we tijd tekort kwamen. Ariën en Catharina houden van vakanties in korte broek en een zonnetje. Dat wordt daardoor vaak Frankrijk maar nu begon hun interesse en dat van de beide dochters ook zich op Engeland te richten en daarvoor konden we ze over de geneugten van dit bijzondere eiland vertellen. De natuur, de Wells mannenkoren, het Lake District en de Dales, Schotland. Wie weet. Volgens Catharina had Paulijne al een lijstje klaar met hoogtepunten.
Het doet ons ook weer terugdenken aan onze fijne vakanties aan de overkant van de Noordzee…..

Die Cader Idris

Wat je vooral niet moet doen in Wales is het kiezen van een boerencamping aan de voet van de Cader Idris. Nadat we Berend en Rick op het vliegtuig hadden gezet gingen we nl door naar het noorden van Wales. Ook het midden is prachtig en we besloten daar eerst een paar dagen te blijven. We keken wat rond… zagen op een mooi plekje aan de voet van de Cader Idris wat caravans staan bij een boerderij en parkeerden even op een parkeerplaats aan de kant van de weg om poolshoogte te nemen. Daar kwam een wat oudere boer op een trekkertje aan in de stromende regen en lokte ons de camping op. De volgende morgen regende het nog en we gingen die dag naar de National Sheepdogtrial, van Wales dan hè, die daar in de buurt aan het Bala Lake gehouden werd. Ja… ook de Welsh people zijn trots op hun land en taal. Hier krijgen ze ook tweetalig onderwijs net als bij ons in Friesland.
We waren nog geen km van de camping of de zon begon te schijnen. De hele dag genoten we van de honden, de bazen en alle gedoe er om heen. We zijn amper de camping genaderd of daar stroomt de regen weer. De volgende dag verliep net zo. Regen bij het opstaan… en je bent 2 km verderop voor een geweldige wandeling bij Dolgellau of het weer is helemaal opgeknapt. We probeerden het ‘s middags nog een keer en gingen nu naar de kust.
Drie maal is scheepsrecht. Opnieuw een prachtige kustwandeling in de zon…. En regen bij thuiskomst. Nee….die Cader Idris…… moet je vooral mijden.
Maar de Britten zelf? Een mede kampeerder aan een lange afstandswandeling benoemde het als de Great British Wellsh Weather

Foto’s: Bij het Bala Lake voor de Sheepdogtrial en… Wim in de rij voor de fish and chips. Hij valt ook helemaal niet op hè?

Onze oudste neef Harold is op 90 jarige leeftijd overleden. We hebben goede herinneringen aan hem, aanvankelijk via foto’s en de brieven van Herman. Later kwam hij een keer met zijn oude vader Herman mee en ik had een leuk gesprek met hem. Zo gek is dat. Heb je elkaar nooit gezien en toch voelde het zo vertrouwd. Het was of hij een oudere broer van me was. Hij stuurde me daarna de memoires van zijn vader Herman. Die was in bij de Indianenschool van een wagen gevallen en kon daarna dit vrijwilligerswerk niet meer doen. Curtis raadde hem aan om zijn memoires op te schrijven en daardoor weten we nog meer van zijn gezin en Harold die in zijn voetsporen trad.
Toen Wim en ik in 2012 samen Met Berdena en Curtis bij hen op bezoek waren gingen we samen naar de Black Hills en bezochten op de terugweg de Bad Lands wat op ons veel indruk maakte, het land waar de Indianen maar heen moesten nadat er goud gevonden was in de Black Hills. Eenmaal terug in Sibley lieten Harold en Luella ons alles in de omgeving zien, waar ze gewoond hadden en vooral ook wat er verbouwd werd. Hij wees telkens al rijdend naar opzij: ‘Corn…. Corn’, het belangrijkste product van Iowa naast de opbrengst van de melkveebedrijven. Harold was net als zijn vader een boer in hart en nieren en Luella steunde hem in alles, een bijzonder echtpaar. We weten zelfs waar hij begraven wordt, een mooie begraafplaats waar je met de auto op kunt rijden en waar hun graf al klaar is met steen en al. Alleen de sterfdatum moet nog ingevuld. Harold, de liefhebber van z’n gezin èn zijn Holsteiners. Hij zal zeker gemist worden.

2012, zondag in Sibley. We’re always dressed up when we attend church’, zei Luella. Een mooi paar.

Een tijdje terug alweer kwam iemand uit de familie onverwacht op mijn site terecht. Dit keer was het Jan…”.kolde neave” Jan Kornegoor zoals hij zich uitdrukte. Ach koud of warm. Bij onze familie op De Boomgaard maakte dat allemaal niets uit. Jan is een neef van de Kornegoorskant, de familie van tante Hanna, pa’s eerste vrouw die in 1948 overleed aan een nierziekte. Toen mama met pa trouwde leek alles heel eenvoudig. Toen hij voor het eerst met ons kwam kennismaken werden Diny en ik ieder op een knie gezet bij hem en mama vertelde: ”Dit is jullie nieuwe papa”. Wij waren toen 4 en 6 jaar en wij vonden dat een goed idee, want nu hadden wij ook weer een pappa. In Linde veranderde er heel wat. Ome Jan (later uit Mossel) woonde indertijd bij pa en tante Hanna in. Zo ging dat toen met de oudere generatie, maar toen opoe en opa Bijenhof ook mee gingen naar De Boomgaard werd het wat vol en ging ome Jan naar de zus van pa ,tante Aaltje en ome Bertus Berenpas, in Mossel wonen net als opoe, de moeder van pa, die daar al woonde.
En met Riek Antink die jarenlang ons meisje voor dag en nacht was, was De Boomgaard vol. Nou ja Henk en Johan kwamen er nog bij, maar die sliepen de eerste jaren gewoon bij pa en mama op de kamer. Moet je nu eens om komen. Op alle verjaardagen kwamen ook de Kornegoors, de familie van Hanna.
Neef Jan werd wat later geboren. Ik denk ongeveer 1960. Toen was ik al bijna de deur uit, maar toen Jan vertelde dat hij mama tante Popeca noemde, omdat hij Coba waarschijnlijk wat lastig vond, moest ik wel even slikken en een klein traantje wegpinken. Gek dat zoiets je ineens zo kan raken. Mama was een warm mens die goed met kinderen overweg kon.
Ik vroeg pa eens op wie tante Hanna nu leek. Had ze meer van zus Jantje, die alles heel traag deed en overal te laat kwam, maar wel een gezellig pratertje was. Of had ze meer van zus Dine, die razendsnel met alles was en heel bijdehand. "Ach", zei pa… "Hanna zat er net zo’n beetje tussenin". Ik vond een foto tussen Diny’s spullen van pa en tante Hanna en warempel…in haar gezicht lijkt ze op Jantje.
Het was de gewoonte om met het Lindese feest in september stokvis te gaan eten bij de Kornegoors op ’t Hissink een prachtige oude boerderij midden in de natuur. Mama lustte het eigenlijk niet, maar heeft het nooit durven zeggen. Ik kan me niet meer herinneren hoe het smaakte, maar zelf eten we het nooit.

Wim heeft zijn grote dag weer achter de rug! Hij voelde zich echt jarig. Wat een aandacht. Drie jaar geleden zat hij er nog heel anders bij met chemo’s en een operatie voor de boeg. Gelukkig voelde hij zich nooit ziek al zie ik op de foto’s uit die tijd iets anders. Wat een smal en bleek gezicht had hij toen. En het haar wat altijd zijn pronkstuk was verdween in korte tijd bijna helemaal.
Maar het is weer terug al zijn de eerste krullen verdwenen. Hij voelt zich prima en al heeft hij te dealen met het feit dat hij met een stok loopt en dat niet anders zal worden. We nemen het leven zoals het komt en genieten nu van mooie uitzichten op de tv van plekken waar we ooit zijn. Misschien moet Rick nog weer eens zo’n leuk super 8 filmpje afdraaien. In de tijd dat we met Dick en Anda en later met Klaas en Sanny op pad gingen zijn er nog een paar filmpjes. Hij is de technische man in de familie. Heeft hij niet van mij.
Anja en Frank brachten gisteren als slot van de verjaardag een grappig koffieapparaatje mee voor Wims verjaardag. Ik vond haar koffie altijd zo lekker. Ze deed het me precies voor hoe het een en ander werkte. Nu kan ik het ook maken. Het duurde vanmorgen wel een half uur voor ik door had hoe het werkte met de verschillende cupjes en sterktes.

Foto: 30 jaar geleden, nog lang voor de man met de stok…

Kennen jullie dat ook? Als je een foto tegenkomt en ineens plop… komt er een herinnering boven. Han van der Lans heeft elke dag een soort quiz op de fb site van Vorden en Hengelo. Een groot succes. Hij laat foto’s zien uit heel de gemeente Bronckhorst en jij mag kiezen in welke van de drie genoemde plaatsen dit bouwwerk of uitzicht voorkomt.
Ik kwam één keer tot 9, maar vaak blijft het bij 4 of 5. Ik ken de omgeving van Drempt en Hummelo niet zo.
Gisteren kwam er de foto van een half ingegraven soort hut voorbij als beginplaatje en meteen ging mijn jeugd op de Boomgaard weer spreken. Achter de schuren bij ons stond een mangelkeet, waar vroeger de mangels of ook wel voederbieten genoemd in opgeslagen werden. Er lag een aarden wal omheen net als bij deze foto. In mijn beleving was die bij ons breder. Toen ik wat ouder werd en de verhalen over de oorlog loskwamen vertelde pa over het aangeschoten Engelse vliegtuig dat heel laag over de boomgaard had gevlogen. Er viel een helm uit. Het vliegtuig zou in de buurt van timmerman Ruiterkamp neergevallen zijn, waarschijnlijk zonder overlevenden. Vader Hein voelde zich niet prettig met een Engelse helm in huis in oorlogstijd en begroef de helm in de aarden wal om de mangelkeet. Pas veel later werd de helm weer opgegraven en diende het voorwerp met herinneringen als voerschep in de voerkist op de deel. Een schep met een geschiedenis…

Ooit heb ik me aangemeld bij de FB site van de Vrolijke Bordercollieclub. Ja, dat krijg je als je al bijna 30 jaar bordercollies hebt. Zoals Ben en Diny dat met teckels hebben, Johan en Joke met herders en Henk en Anneke met jachthonden hebben wij het met bordercollies. De liefde begon in Engeland en Schotland waar wij ze aan het werk zagen en kort erop kregen we Kim. Eenmaal hier aan het Schoolpad met meer ruimte èn schapen kwam Scott er bij. Dat leverde een paar keer een prachtig nestje op en konden we mensen blij maken met een pup.
Er zijn 3 beheerders bij deze club en al meer dan 9000 leden, allemaal liefhebbers van dit ras.
Dus af en toe kan ik op deze FB site ook iets plaatsen over onze bordercollies. Ik kwam deze foto ook tegen en dat werd lachen bij de club.

Ik weet het… ben betrapt. Mark zag dit gebeuren en legde het vast.
Tja… eigen schuld, had ik ze maar niet moeten verwennen. Nu staan ze er, in afwachting. Storm en Queeny natuurlijk, maar ook kat Suze en als je goed kijkt zie je het kleine flessenlam ook al meedoen.

Het is vandaag 9 januari en ik bedenk dat het nu precies 75 jaar geleden is dat onze vader Hendrik Jan zo onverwacht overleed. Helemaal plotseling was het niet want hij had 14 dagen ervoor een ernstig ongeluk gehad toen hij met de motor onderweg naar de zagerij op het Medler achterop een militaire vrachtwagen reed die zonder enige verlichting aan de kant van de weg geparkeerd stond. Een militair met zijn vriendinnetje genoten even van hun vrije tijd.
Toen het net wat beter met hem ging en zwager Sjoerd met wat zakelijke paperassen bij hem op bezoek kwam bleek hij plotseling door een longembolie getroffen te zijn en overleden. Ik was nog geen 2,5 en Diny 9 maanden Ondanks mijn zo jonge leeftijd heb ik herinneringen aan hem die ik koester. Het maakte blijkbaar indruk dat vader Hendrik Jan een konijn aan de zolder van het keukentje vilde. Hij droeg zo’n vestje met puntjes en zijn mouwen waren opgerold. Hij trok het vel met het konijnenbont zo naar beneden en ik zag het blote lijfje tevoorschijn komen. Ik zat bij opoe op schoot, hield een hand stijf voor de ogen maar keek er toch naar door mijn vingers. Het zal onze feestmaaltijd voor de Kerst geweest zijn.
In het trouwboekje van opa en opoe zie ik dat ome Jan ook op 9 januari geboren is.
Ik begin een beetje op Rick, ook een Hendrik Jan, te lijken of zou het andersom zijn. Die houdt ook alle bijzondere data bij, zit in zijn geheugen gegrift. Een kop als een almanak, zou opa Bijenhof zeggen. Zo heeft Rick ook een extra zintuig voor ’tijd’. Hij kan zo ineens zeggen hoe laat het in Australië is… of Canada… of op Hawaii. Zijn grote wens is nog om over de datagrens te vliegen ooit.
Hij houdt er verder niet van om geprezen te worden, tenminste niet hardop. Gisteravond toen hij na de laatste koffie naar huis ging liep ik even met hem mee. Doe ik altijd, gewoon om het hek open te doen en hem uit te zwaaien. Dit keer zei ik :’Rick, weet je wel dat ik heel blij ben met jou?’ Meteen kwam hij ad rem: ’Nou dan ga ik maar heel gauw weg’., terwijl hij heel snel opzij keek. Zijn ogen glinsterden even..