Weblog2

Donderdag, 10. Juni 2021 - 19:41 Uur
Op de Haar

Als ik naar foto’s van heel vroeger kijk ontroert het me. Vooral de foto’s van de eerste tijd toen we nog op de Haar woonden. Ik heb er wel wat herinneringen aan maar weinig van de eerste paar jaren. Ome Sjoerd met zijn vierkante zwarte boxje heeft ervoor gezorgd dat er foto’s uit die eerste jaren bewaard zijn.
Elke zondagmiddag kwam de familie naar ons toe. Het was immers hun ouderlijk huis en opoe en opa woonden er. Natuurlijk zijn de enkele foto’s met onze vader Hendrik Jan er bij het meest bijzonder. En altijd was er wel een huisdier bij. Opa en opoe hadden behalve een aantal koeien ook een hondje Trixie, een paar katten, kippen, een konijn, schapen mèt ram. Deze laatste had een driehoek van hout om zijn nek zodat hij niet kon uitbreken. En dan was er die ondeugende haan. De laatste heeft me als kleuter zelfs een trauma bezorgd toen hij me op de schommel aanviel. Ik schommelde als een gek maar de haan vloog steeds hoger en hoger. Ik kon roepen wat ik wou om mama en opa. Het duurde een eeuwigheid voor ik gered werd. Mijn angst ging pas over toen we zelf hier aan het Schoolpad een haan bij de kippen hadden. Die waarschuwde ik meteen al: ‘Waart oe want as ie mien anvalt gao-j bi-j buurman Jans onder ’t dekseltje. Ze hebben me nooit aangevallen en we hebben heel wat hanen gehad.
Je ziet het hier, zo klein als ik was… de liefde voor dieren is me met de paplepel ingegoten

Maandag, 31. Mei 2021 - 17:24 Uur
31 mei

Vandaag denken we vanzelf aan twee mensen in ons leven die belangrijk voor ons zijn en waardoor we altijd even stilstaan bij gezamenlijke belevenissen.
Wims broer Ben zou jarig geweest zijn, het is nu de 5e keer zonder dat we hem persoonlijk kunnen feliciteren maar aan hen denken doen we zeker en vooral op deze dag met een lach en een traan. Ik heb bewondering voor hem hoe hij het jaar na het overlijden van Niesje de draad weer oppakte.
En dan denken we met veel plezier terug aan de vakanties die we samen met Curtis en Berdena doorbrachten. Berdena viert vandaag haar 79e verjaardag, our Eggink sister. En meteen denk ik aan onze laatste trip samen met Ben en Diny naar Berlijn, een prachtige busreis met veel cultuur en info en vooral veel plezier. Op de boot maakte ik deze foto van onze drie mannen en brengen hiermee een proost uit op onze jarige Eggink sister. Zij moet verdrietig genoeg haar Curtis missen maar ook zij slaat zich er goed doorheen.

Vrijdag, 28. Mei 2021 - 20:33 Uur
Een duik...

Als we weer eens op de Boomgaard zijn denk ik wel eens terug aan de eerste jaren hier. Het moet een hele omschakeling zijn geweest voor vader Hein om behalve een flinke vrouw meteen zo gratis en voor niks een paar dochters te krijgen. Maar als ik zo in het verleden ben zie ik ineens een volle keuken tijdens het eten.
Pa en mama aan het hoofdeind. Opoe en opa Bijenhof aan de andere kant. Diny naast mama en ik er tegenover met Riek, ons meisje voor dag en nacht.
Meteen dat eerste jaar gingen we in de zomer als het werk het toeliet een dagje uit als gezin. De eerste keer naar de Julianatoren in Apeldoorn. Vanuit Vorden gingen we nog met de stoomtrein naar Apeldoorn en vandaar met de bus het laatste stukje. Er is nog een foto om dat te bevestigen: pa met beide dochters in een bootje.
De volgende zomer werden er vrijwilligers gevraagd met paard en wagen om de kinderen van de lagere klassen van de school naar de speeltuin in Lochem te kunnen vervoeren. Vader Hein werd ook gevraagd. Dat was niet niks.
De dag ervoor moesten er dennentakken gescoord worden om de platte wagen van groen te voorzien. Daarvoor ging je eerst naar meneer van de Wall Bake voor toestemming en daarna naar tuinman Peter de Rijke die meeging naar bomen die wat konden missen van hun groene dennenpracht. Dan werd de wagen versierd met takken en papieren roosjes en de volgende morgen nog met bloemen uit de tuin.
Daarna gingen we met paard en wagen naar de school op het Hoge en gingen we in optocht met vier of meer wagens richting Lochem voor een dag vol vertier en spelletjes. En dat deed vader Hein met plezier.
Tja... dat krijg je als je even in het verleden duikt...

Woensdag, 26. Mei 2021 - 10:41 Uur
Baronnen en kasteelheren

Er kwam al een reactie op de Baron die geen baron was. Natuurlijk weet ik dat wel maar in mijn beleving was hij dat. De houding vam baronnen en landgoed eigenaren was vroeger wat feodaal. Het is ook een reden waarom vader Hein het liefst een eigen bedrijf wilde. De baron van het Medler waaronder hij opgroeide had hem graag als paardenknecht in dienst gehad maar dat leek Hein niks. Alleen al het feit dat hij op 26 juni was geboren was voor zijn ouders een soort opluchting. Wanneer hij op de 29e was geboren had hij waarschijnlijk ook een naam gekregen als Peter omdat dit de RK dag van Petrus en Paulus was. De familie op het Medler was RK en heeft veel voor de Rk gemeenschap betekend. Nu kon pa rustig hun eigen familienaam krijgen: Hendrik Jan en we noemen hem Hein. De jonge Hein werd wel geacht zijn petje netjes af te nemen als de barones te paard kangs kwam. Zo kwam de baron van ‘t Medler zelf bij vader Eggink die ook tuinman was op het Medler, informeren of Hein soms een vogeltje onder zijn petje had gehad die morgen.
Nee, toen vader Hein verkering kreeg met Hanna Kornegoor kochten ze hun eigen plaats: de Boomgaard.
Ook de mensen die onder het Hackfort woonden hadden groot respect, of waren ze wat bang, voor hun heer. Het gebeurde daar eens dat de oude baron langs kwam en een mooi oud kastje zag staan. ‘ Die mag je me wel brengen’, had hij gezegd. En zo ging het kastje naar het kasteel, ze dufden niet te weigeren.
Tijden veranderen en ik hoor van de volgende generatie, ook de mijne, dat ze juist ook mooie herinneringen hebben aan de contacten met hun kasteelheren. Prachtige kerstfeesten werden er georganiseerd voor de kinderen. Mevr. Van de Wall Bake was jarenlang een actief en geliefd voorzitster van de Lindese Vrouwenvereniging en meneer van de Wall Bake die een hoge functie in het leger had was voorzitter van de Hengstenhouderij en richtte ook de Lindese rijvereniging op waar Ben en Diny allebei lid van waren.
En zo is het gekomen. Die zijn intussen al 50 jaar gelukkig getrouwd.

Foto: Hein en Hanna

Dinsdag, 25. Mei 2021 - 09:19 Uur
De Baron

Een deel van de buurtschap Linde hoorde bij het Kasteel De Kieftskamp, ooit zo genoemd naar de vele kieviten in de omgeving. Hier woonden vroeger meneer en mevr. van den Wall Bake. De boerderijen die bij De Kieftskamp horen waren te herkennen aan hun rood/wit/groene luiken. Meneer van den Wall Bake hield niet van vreemden op zijn terrein. Hoe minder mensen hoe liever het hem was. Maar het eerste stuk van de Lieferinkweg vanaf de Lindese weg is er in de 40-er jaren zo slecht aan toe dat er met paard en wagen geen doorkomen meer aan is. Daarom wordt er onder de aanwonenden en belanghebbenden een inzameling gehouden om dat stuk van een harde ondergrond te voorzien. Zo komt pa bij de baron aan de deur en vraagt beleefd om een bijdrage. Hij heeft er toch ook belang bij! Maar pa wordt boos en hooghartig door meneer met zijn hoge hese stemmetje weggestuurd. Pa zei er zelf over: ‘Ik bun as een hond weg ‘ejag’.
Niet lang daarna rijdt pa op zijn fiets op het fietspad naast die blubberboel richting Lindese weg, het enige smalle stukje dat te berijden is. Maar daar komt hij meneer van de Wall Bake tegen op zijn paard. Het paard met z’n vier mooie witte beentjes loopt ook op het fietspad. Ze komen elkaar halverwege tegen. Ze stoppen beiden en meneer verwacht blijkbaar dat pa de blubber in gaat. Dan zegt pa en ik hoor het hem zeggen:’Daor heur ie’j met oew peerdjen’, en wijst op de blubber. Zonder iets te zeggen stapt meneer met z’n paard de modderpoel in. Het wit van de paardenbeentjes is snel niet meer te zien.
De volgende dag komt meneer van den Wall Bake persoonlijk bij pa op de Boomgaard aan de deur en overhandigt hem ƒ100 als bijdrage voor de verharding.

Uit: Uit het leven van een Achterhoekse in Drenthe
www.hettysite.nl



Oudere bijdrage

Aanmelden