Weblog2

Zaterdag, 14. September 2019 - 19:09 Uur
Hendrik Jan en Coba

Ben even aan het neuzen tussen de oude foto's. Ik heb ze aardig in rubrieken ingedeeld en deze horen onder het kopje HJ en Coba.
Ze trouwden begin september 1942 en hier komen ze net stralend uit het gemeentehuis van Vorden. Haar zus Hermien vertelde wel dat Coba geregeld ging kijken als er een trouwerij was en nu is het haar dag.
Haar bruidsjurk is gemaakt in de kleermakerij van Sjoerd Aartsen en staat haar prachtig. Er onder droeg ze een lichtroze onderjurk die je door het mooie blauwe kant van de jurk kon zien.
En zal ik je eens wat vertellen? Deze jurk hangt nu nog bij mij tussen mijn eigen kleren en zolang ik er ruimte voor heb mag ie blijven.

Woensdag, 11. September 2019 - 18:52 Uur
Vim

Tja... zo ging dat vroeger. De onderkant van de pannen werden zwart en moest er wel geschuurd worden. Hier is opoe net naast de zijdeur druk met de pan om die weer toonbaar te krijgen. Zij was het ook die de klompjes van de kinderen schuurde om ze met nette klompen naar school te laten gaan.
Onze vader Hendrik Jan had het op een moment helemaal gehad met school. Toen hij zijn moeder in de weer zag met de klompen had hij gezegd: 'Moe, ie-j hoeft mien klumpkes neet te schoeren… ik gao mergen toch niet naor schole'.

Dinsdag, 3. September 2019 - 16:25 Uur
Van klompen tot kangaroos 15

Het wordt voorjaar in Tragowell. Ruud kan overdag al weer in T-shirt bij 18 graden. ’s Avonds gaat de trui aan of zelfs de jas want dan daalt de temperatuur tot 4 graden zelfs.
Er is weer farmnieuws uit Australië. Farmer Ruud in telegramstijl over zijn leven met twee nieuwe heupen. De farmfitness is nog niet helemaal op peil, maar dat komt weer terug net als zijn eetlust.
Het voorjaar is de drukste tijd. Het wachten is op regen, maar Ruud bevloeid zijn land nadat een loonwerker al op 100 ha kunstmest heeft gestrooid. Een andere loonwerker gaat binnenkort ook 80 ha gras maaien om in te kuilen met zijn team, een drie weken eerder dan anders want doordat hij minder koeien heeft werd er afgelopen winter ook minder beweid. Een tweede snee hangt af van het weer en de irrigatie. Irrigatiewater is er hartstikke duur, meldt Ruud: 500 tot 600 Austr. Dollar per ML
Net als overal gaat het afkalven niet altijd zo gemakkelijk. Als hij het echt niet aankan roept hij de veearts. Sarah is met een farmer getrouwd die twee nieuwe heupen in één keer kreeg. Is ook goed gegaan. Al werkend aan het afkalven deelden ze hun nieuws. Het kalf moest in stukken gezaagd. Ik herinner me deze drama’s nog van vroeger, maar het gaat ook in deze wereld niet altijd vanzelf. Gelukkig loopt de koe weer te grazen.
Bij buurman Frank kwamen de koeien uit het weiland en liepen in het donker de weg op en ook op het spoor. Er komt maar een paar keer per dag een trein Melbourne- Kerang en vice versa. Meerdere koeien overleefden het niet.
Een andere boer, Jef, heeft zijn emoe farm te koop staan. Het zou de grootste farm van Australië zijn met 6000 emoes
De emoes leggen van juni tot november gemiddeld 30 eieren per vogel, maar ze worden ook wel geslacht voor het vlees en de olie. Die olie zou goed zijn voor pijnlijke gewrichten.
Jef heeft een nieuw huis aan de ander kant van de weg laten bouwen en wil gaan reizen net als veel andere boeren van 55 jaar en ouder.
Het doet me plezier dat Ruud een foto mee stuurde van het jonge leven in de wei. Ik zie dat deze kalveren gewoon bij de moeders lopen. Mooi om te zien…



Donderdag, 29. Augustus 2019 - 15:35 Uur
Over warmte, humor en emotie...

2 jaar geleden--
'Hoe oud bent u geworden, als ik vragen mag?’
‘Dat mag… ik ben nu 74… ik kon je oma zijn.’
‘Mijn oma is jonger, ik denk 66’, antwoordt ze. Tja… dan begin je je toch echt oud te voelen.
Waarschijnlijk keek ik vroeger net zo naar mijn ooms en tantes en dat waren er heel wat. Allemaal familie, maar toch zo heel verschillend. Ik zit ze eens stuk voor stuk voor de geest te halen. Moeder Coba zei wel eens: in de familie Eggink zijn er twee soorten, de warme en de uiterlijk wat koelere. Dat betekende niet dat ze minder aardig waren, maar je zag minder emotie. Ik herkende het meteen. Er werd over moeilijke familiezaken gepraat zonder dat je tranen zag.
Bij de Bijenhofjes waren ze allemaal wat dat betreft hetzelfde, de warmte straalde er van af èn de emotie, geen twijfel mogelijk. Tante Hermien was de topper wat emoties betrof, gevolgd door mama als goede tweede.
Bij de Egginksfamilie zag ik die warmte het duidelijks bij Jo, Heintje, Jan en Bram. Maar humor hadden ze allemaal.
Toen dit voorjaar als laatste Bram overleed, vertelden de kleinkinderen over hun jeugd met Bram en Betty. Ze vertelden dat ze vaak mee mochten in de Suzuki. Betty en Bram zeiden dan steeds dat ze het knopje op het dashboard zochten.
‘Wat voor knopje dan, Bram?’
‘O.. dat is het speciale knopje van de vleugels, vliegtuigvleugels. Als ik op dat knopje druk komen die er aan beide kanten uit en gaan we vliegen… hopla de lucht in....’.
Spanning en sensatie voor die kinderen. Maar telkens was er iets waardoor het mis ging, ze konden het knopje zo gauw niet vinden of er kwam net verkeer aan, de wind stond verkeerd of er stonden net bomen langs de weg. Zo jammer hè, dat het net niet lukte. Altijd ging het precies op het laatste moment nog mis ... Dankbare herinneringen aan een geliefde opa en oma, vonden ze.
En zo heb ik die ook aan al die ooms en tantes, opa's en opoes en natuurlijk onze moeder en de beide vaders.
Foto: Hanna en Heintje

Donderdag, 29. Augustus 2019 - 13:19 Uur
Koos en Heintje van Middelkoop

Wanneer ik een foto tegenkom van het gezin van onze tante Heintje begin ik vanzelf te tellen of ze er alle 10 al opstaan. Ik kom hier tot 8. Ik denk dat Nellie hier nog niet bij is. Of is Gerrit de jongste?
Tante Heintje vertelde dat ze nooit iemand hoefde te vragen om een foto van haar gezin. De fotografen kwamen vanzelf bij hen met de vraag om een mooie foto te mogen maken. En zeg nou zelf... is het geen plaatje?

Even kijken of ik ze nog allemaal weet? De meisjes achteraan van l. naar r. Josien, Dinie en Cobie. De jongens van l. naar r. Johan, Koos, Herman en Henk (bij moeder Heintje op schoot). En vooraan op het hobbelpaard Hendrik Jan. Als het anders is hoor ik het wel.

Josien verbetert me en zij kan het weten. Hendrik Jan zit bij moeder op schoot en Henk op het hobbelpaard. Bovendien is Gerrit de jongste en Nellie net daarboven. Dank je Josien!

Oudere bijdrage

Aanmelden