Weblog2

Donderdag, 19. Juli 2018 - 15:26 Uur
Memories

Is er iets dat jullie opvalt aan deze foto? De enige die ik er van ken zijn Willem, Coba en Rika Bijenhof… oom Wim, mama en tante Riek. En dat zijn nu net die twee meisjes in de lichte jurkjes. Volgens tante Hermien was opoe er heel precies aan hoe haar kinderen er uit zagen en wilde ze er niet ouderwets stijf bij hebben lopen. Oom Wim zou er ook op moeten staan en ik denk dat hij op de tweede rij van boven en tweede van links staat, met stropdas.
Eigenlijk weet ik meer door de verhalen die tante Hermien vertelde dan door mama. Ze heeft er ook 25 jaar langer de tijd voor gehad. We kwamen graag bij haar. Ze wilde het liefst dat we in haar een vervangster van mama Coba zagen. Dat was natuurlijk heel lief bedoeld en we gingen ook graag naar haar en ome Sjoerd toe. Ze wist veel te vertellen over de tijd dat papa Hendrik Jan nog leefde. Er moet geen betere man bestaan hebben, behalve haar Sjoerd dan. Die twee waren behalve zwagers ook vrienden. Zij kreeg de moeilijke taak om mama te vertellen dat papa in het ziekenhuis overleden was en vertelde met een fotografische precisie wat ze aantrof. Mama achter de naaimachine, ik leunend tegen haar knie.
Nadat mama overleden was kon ze met tranen in de ogen naar een foto van de drie deerns van De Haar kijken . Dan zuchtte ze en zei:'En noe bunt ‘r nog maor twee'. Nadat tante Riek overleden was:”En noe bun ik allene nog aover. Ze vertelde van opoe die iedere middag klaar zat met de pot thee en een beschuutje wanneer ze uit school kwamen, over de fiets die ze met z’n drieën moesten delen. Ze vertelde over de band die ze met mama had, hetzelfde zei ze waarschijnlijk tegen Hennie over tante Riek. Toen tante Riek naar Jaap en Sjennie in Zuid Afrika was, nam ze het van zus Rika over om Hennie iedere week een stuk witte chocola te kopen. 'Daor höldt Hennie zo van'.
Van Diny kreeg ik haar fotoboek vol nostalgie te leen om verschillende foto’s te scannen die ikzelf niet heb. Tja en dan komen dit soort herinneringen vanzelf boven.
Tante Hermien kon haar emoties laten komen, maar ook weer laten gaan. Meestal kreeg ze het na een uurtje ook voor elkaar dat de waterlanders bij mij los kwamen. 'Och mien kind foi toch…', ging het dan. Maar echt weer bijkomen deden we bij tante Riek. Die was minder emotioneel maar net zo lief,…. net zo lief als de andere twee deerns van De Haar.

Woensdag, 11. Juli 2018 - 19:51 Uur
Vader Hein

Ergens tussen een aantal gedichten die ik de moeite waard vond om te bewaren vind ik een gedichtje terug dat we na zijn overlijden in 1995 vonden in de zak van het colbertje van vader Hein. Hij had het waarschijnlijk al in zijn zak gedaan toen hij een paar jaar ervoor een hartoperatie in Amsterdam moest ondergaan. Het was een ingrijpende operatie en hij zag er erg tegen op. Er moest een hartklep vervangen worden en meteen kreeg hij er een omleiding bij.
Hij zal het ergens zijn tegen gekomen. Wie weet al omstreeks het overlijden van moeder Coba of zelfs al na de dood van Hanna, zijn eerste vrouw. Wij hadden het nooit gezien want praten over verdriet en geloof was niet zo gewoon voor een Achterhoeker. Opa Bijenhof was daar vrijer in.
Ds. Klaassen leidde de afscheidsdienst in de Ned. Hervormde Kerk in Vorden en onze zwager Ben las dit gedicht voor. En zo'n zorgvuldig bewaard gedicht zegt weer heel wat over het leven maar ook het geloof van vader Hein.

Als het nacht is in je leven
Alle lichten uitgedraaid
Als je met je blote handen
In de scherven hebt gegraaid
Van wat is kapot geslagen
Door jouzelf, of door het lot;
Schreeuw het dan maar uit,
Want ergens
Is een luisterende God.
Tastend in het donker,
Zelfs geen streepje licht:
Uitgestoken handen
Warm om je gezicht.
Geef je maar gewonnen,
Hij daalt met je af.
Hij ging door jouw afgrond,
Hij verwon jouw graf.

foto vader Hein: Wim Harwig

Dinsdag, 10. Juli 2018 - 12:14 Uur
Na de fusie

Na 1990 kregen we na de fusie vbo-mavo, havo en vwo klassen en dus ook meisjes!
De taken waren goed verdeeld bij de organisatie van die brugklaskampen. In de loop der tijd waren er tenten en kookgerei aangeschaft en Wim Többen had daarover het oppertoezicht. Verder was er voor de mentoren een grote rol weggelegd, want die zorgden voor het programma. Die kregen een paar uur vrijgeroosterd om van te voren de tenten te gaan opzetten. Ze mochten een hulpje uitzoeken om hen te ondersteunen bij alle voorbereidende werkzaamheden en tijdens het kamp zelf. Voor de leerlingen waren er driepersoons tenten en er was een grote tent als verzamelpunt waar ook de leiding sliep. Toen ik meeging hadden we net ons eerste caravannetje, het Knausje, en die ging mee en Wim kwam ’s avonds ook gezellig meedoen en sliep dan ook op kamp. Die tenten...... het was nog een hele toestand om die fatsoenlijk op te zetten. Ik was natuurlijk niks gewend en kwam geradbraakt weer thuis.
Die brugklaskampen besloegen een hele week. Er waren twee groepen. De mentoren van de eerste groepen zorgden voor het opzetten van het kamp en die van de tweede groep voor het afbreken.
Dan begon het feest. Zo’n kamp was bedoeld om aan elkaar en de school te wennen. Op de fiets naar 'De Hunzebergen' in Borger met een stel brugklassers is niet niks, vooral omdat je ze nog niet kent. Ze zwiepen op de fiets alle kanten op. Dat zie je dan voor je gebeuren, want ik fietste meestal achteraan. Ik had graag John Wolters of Tonny Tibben bij me. Ook met Leo of Joop kon je goed samen op pad. Vaak gingen we onderweg nog wat ondernemen zoals een bezoekje aan het onderduikershol en aan de schaapskudde. We lieten het stelletje ongeregeld na de eerste oversteek al stoppen en dan werden ze toegesproken: twee aan twee, en bij de fluit achter elkaar—tegenliggers!!--. Daarna waren het nog maar enkelen die nog uit de band sprongen. De dagen werden gevuld met spoorzoeken, zwemmen,kanoën, een bezoekje aan het grote hunebed met spannend verhaal van Leo, het douanespel met de smokkelaars en ’s avonds in het donker het dierengeluidenspel. Tussendoor werd er in de plaatselijke supermarkt per tent ingeslagen wat ze nodig hadden om in leven te blijven, want ze moesten zelf koken. Ze kregen per tent 25 gulden voor twee dagen.—eind jaren 80--
Ik heb zulke leuke herinneringen aan dat koken. Op school hadden we al besproken wat ze op hun boodschappenbriefje moesten zetten. Ze leerden elkaar kennen…ze moesten immers samenwerken. Bij iedereen at ik een klein hapje mee. Wij hadden na zo’n kamp wel door wat voor vlees we in de kuip hadden. Het opperhoofd van de keukentent was meestal Rieks Reuvers, het rustpunt van alles. Daar kwamen de jongens met hun vragen en om ’s morgens brood, boter, jam en hagelslag te halen.
Tijdens de LTS tijd vond ik de kampen geweldig, maar na de fusie ging alles anders. Er werd op tijd en geld beknibbeld en het werd veel massaler. Jammer!

Zondag, 8. Juli 2018 - 19:24 Uur
Op kamp

'Weet je nog van die caravan met Bernard?' Wanneer het woord kamperen viel in de lerarenkamer…dan kwamen de sterke verhalen boven.
Ik was niet de eerste die met caravan meeging op kamp. De tweede klassen moesten aan het eind van het jaar kiezen in welke richting ze verder wilden gaan. Ze konden kiezen uit electro, timmeren, schilderen, mechanische techniek of autotechniek. Daarom werden aan het eind van die tweede klassen ook kampen georganiseerd met die nieuwe groepsindeling. De nieuwe klasseleraar, zoals de mentor toen nog genoemd werd, had dan al een goed idee over wat hem te wachten stond. En de jongens konden alvast aan elkaar wennen.
Bernard Platzer was een metaalman. Hij wilde ook niet in zo’n bekrompen tent slapen en nam z’n caravan mee. Bernard hield ook niet van laat naar bed gaan. Terwijl de meeste collega’s het nogal vol hielden onder het genot van enkele glazen wijn, lag Bernard al op één oor.
Ze hadden zin in een goeie stunt en Bernard was het slachtoffer. Midden in de nacht hebben ze hem met caravan en al over de camping gesleept. Maar Bernard gaf geen krimp. Hij bewóóg nog niet. Jaren lang werd de stunt door verteld. Bernard glimlachte alleen maar!
Er waren altijd een paar collega’s die de jongens in hun tentjes in de gaten hielden. Leo en Jan waren daar goed in. Bij te veel spektakel werd er een extra nachtwandeling ingelast of werd zo’n knul wel buiten de tent gezet als hij zo graag buiten wilde zijn. Na een half uur was de lol er wel af en had je er geen kind meer aan.
's Morgens was het altijd Rieks die met z’n krantje en een hele grote pot thee helemaal wakker op ons zat te wachten! 's Avonds na het avondspel had hij ook een hele pan Hema worsten warm gemaakt, voor ieder een halve. Tussendoor kregen de jongens regelmatig een stuk Mars om de energie wat op peil te houden.
Wanneer ik nu nog jongens van toen, mannen van nu, spreek is het kamperen op de Rk LTS De Zuidoosthoek één van de hoogtepunten uit hun schooltijd.

Zaterdag, 7. Juli 2018 - 14:56 Uur
Echte liefde

foto: De paprikakas van de EMCO werd geopend in 1990. Hier zou Rick gaan werken en opa en Diny kwamen over. Ook Glenn en Greta waren er bij.

Memories:

Vroeger stond er naast de school een klooster waar verschillende broeders woonden die ook op school les gaven. Lang voor mijn tijd gaf de directeur hier Engels. Hij was een kloosterling en als ik goed ben ingelicht droeg hij nog zo’n mooie witte pij. Laat hij toch verliefd worden op het meisje van de administratie en zij op hem. Hij ging in eerste instantie terug naar zijn eigen klooster ergens in Brabant. Het hielp niet. De liefde was echt. Hij trad uit en trouwde zijn Marietje. Ze zijn heel gelukkig geworden en hij werd later een fijne directeur van onze LTS.
Ook een andere collega is een uitgetreden kloosterling en zijn vrouw een voormalig nonnetje. Toch hadden we nog twee echte fraters in ons midden al was dat aan hun uiterlijk niet meer te zien. Frater Brouwer gaf met veel liefde voor de minder bedeelde jongens les in handvaardigheid. Ik herinner me zijn afscheidsspeech waarin hij pleitte voor minder gebruik van het rode potlood, maar meer voor het stimuleren van de leerlingen!
We hadden het goed bij die mannen. Zat je bij Bernard Platzer aan de koffietafel… ging het over politiek of financiën. Bij Teun werden er steeds moppen getapt en kropen we bijna van het lachen. John Wolters was als militair ooit naar Nieuw Guinea geweest en wist daar van alles over op te dissen. Tinus Timmer, de collega metaal kon je zo van achter bij de schouders pakken en optillen. Je had hem dan wel uitgedaagd natuurlijk. Een paar apart waren de vrienden Leo en Jan, beiden specialisten op het gebied van individueel onderwijs. Ik heb nog steeds groot respect voor ze. En Glenn…ook een metaalman was vroeger bij de Marine geweest en we werden bevriend, samen met zijn Greta en mijn Wim.
Maar allemaal hadden ze het over hun beroemde brugklaskampen. Daar werd ik onderhand ook wel nieuwsgierig naar.

Oudere bijdrage

Aanmelden