Weblog2

Woensdag, 5. Mei 2021 - 11:37 Uur
Henry

Herinnering 5 mei 2020
--Wim kijkt wat verslagen voor zich uit. Hij keek naar de foto van het van der Kolk kwartet dat in 2010 in de kerk van Dickson van Randy Fiege het Abba Vader zong. Ben en Niesje, Henry en hijzelf. Hij schudt zijn hoofd en kijkt nog eens naar de foto: ’En nou ben ik als oudste van dit stel er alleen nog’. Jammer dat Piet zo ver weg zit in Frankrijk.
Vanmorgen belde Gera om te vertellen dat haar vader Henry vanmorgen rustig ingeslapen is. Je weet dat het er aan komt maar toch ben je in een soort shock. Henry, dat pittige ding, is niet meer?
Twee weken geleden kwamen ze hier en we zagen wel dat hij flink achteruit gegaan was, maar als je hem vroeg hoe het met hem ging was altijd het antwoord: ‘Goeoed, nee geen pijn’, maar even later: ’Ik kan niet meer genezen’. Bij het afscheid keek hij me met zijn helderblauwe ogen indringend aan en beiden wisten we dat dit een afscheid was.
Wat was het fijn dat Gera gisteren gekomen is, op tijd om nog even samen buiten in het zonnetje te zitten en nog te zeggen wat er gezegd kon worden.
Ik kwam in de familie toen Henry nog een jaar of 17 was, een aankomend leraar in de dop. Ik had meteen goed contact met de beide jongsten Henry en Ben en de vriendengroep. Ze hebben zich over mij ontfermd als Wim weer eens op zee zat. Hij ging zelfs een weekendje mee naar de Boomgaard. Het mooie contact is gebleven toen Tonny en Niesje in beeld kwamen.
Met Henry en Tonny hebben we heel wat vakanties doorgebracht, vooral die naar Canada zullen ons altijd bijblijven. We trokken door de Rockies en Wim en Henry hakten samen hout voor het kampvuur dat vaak een onderdeel van de dag was. Toen Henry en Tonny na hun pensionering een aantal jaren in de buurt van Fred en Gera in Dickson woonden hebben we ze samen met Ben en Niesje opgezocht en gingen we opnieuw door een deel van de Rockies. Jazeker, ook met Rick die hier bij Fred en Gera allang kind aan huis was.
En ja zoals moeder Siet wel zei als we het hadden over Ben die zo handig was en alle klussen in de familie opknapte: ’Ik heb d’r ok iene die nog hendiger is… Henry… die löt alles doen’. Henry had geluk, hij had een hele handige en creatieve vrouw aan Tonny die inderdaad van alle markten thuis is en in huis het kluswerk op zich neemt.
Henry was meer geïnteresseerd in politiek en geschiedenis. Hij kon een mooie speech houden en toneel spelen en zong bovendien graag. Niet voor niets is hij zo lang wethouder geweest in Hattem en heeft hij zich tot het laatst toe zich ingezet voor anderen.
Dank je Henry voor wie je was, voor ons, je familie en de Hattemer gemeenschap.

Zondag, 2. Mei 2021 - 21:51 Uur
Het 'Eitje'.

Af en toe komen er herinneringen boven over mensen waarmee je een stuk van je leven hebt gedeeld. En niet alleen bij mij. Zo vertelde Rien Rave, die jarenlang dichtbij Ben en Niesje woonde en vanaf zijn jeugd met Ben bevriend was, over een belevenis uit hun gezamenlijke jeugd.
Zo had Dick Blom een ‘eitje’. Voor degene die niet weet wat dat is: het is een brommertje met de motor voorop. Rien was daar bij de molen samen met Dick mee bezig. Ze hadden de demper er af gesloopt in de hoop dat die brommer dan iets sneller zou gaan. Beiden hadden al een ritje langs de wal gemaakt, wel met een enorm kabaal toen Ben van der Kolk er aan kwam. Hij wilde een boek lenen van Dick.
‘Dat haal ik wel even voor je op’, zei Dick en schoot zijn huis in.
‘Dan probeer ik je ‘eitje’ even uit’, vond Ben. Ben dus op pad langs de wal… en nog een keer, maar die tweede keer duurde het een eeuwigheid voor hij terugkwam…. lopend met de politie in zijn kielzog. Er bleek geklaagd te zijn door de buurt vanwege het enorme lawaai dat het ‘eitje zonder demper’ veroorzaakte en Ben was de pineut.
Ze hadden geluk, het liep met een sisser af. Dick mocht zijn eitje houden, maar… als het weer gebeurde was hij hem wel kwijt. Ze hebben er later nog regelmatig hartelijk om gelachen.

Met dank aan Rien Rave.

Zaterdag, 1. Mei 2021 - 12:08 Uur
Opoe Bruins

'Ho...', roep ik wanneer Henk Braakhekke langs zijn voorraad foto's scrollt.Henk was een professioneel fotograaf en veel van zijn foto's zijn verschillende kranten geplaatst. Als er wat nieuws te melden was, bleek Henk snel paraat.
‘Ik zie opoe Bruins....’, en warempel het is haar. Ze staat bij haar dochter Janna die emmers na het melken aan het omspoelen is. 'Gerritje van de bakker', werd ze ook wel genoemd, want vroeger hadden ze ook een bakkerij, maar dat heb ik niet meer meegemaakt. Toen woonde er al een familie aan de voorkant die later naar de Kranenburg is verhuisd. Nadat Gerrit en Gerda de boerderij overnamen hebben oom Wim en tante Janna nog jaren in het voorste deel van de boerderij gewoond.
Zelfs nu wanneer we vanaf Lochem richting Vorden rijden zeggen we nog... 'O ja... hier woonde opoe Bruins'. Vooral toen we nog in Hengelo O woonden zijn we vaak hartelijk ontvangen door oom Wim en tante Janna èn opoe, wanneer we even aankwamen voor een kopje koffie en een praatje.

Donderdag, 29. April 2021 - 14:21 Uur
Toen ik nog een dearntjen was...

Op 10 augustus 1962 waren vader Hein en mama 12,5 jaar getrouwd en dat was reden voor een feestje. Ik meen dat het in de Herberg in Vorden gehouden werd. Alle broers en zussen, neven en nichtjes en natuurlijk de buurt waren er.
Ik was net klaar op school en stond klaar om uit te vliegen. Ik herinner me zelfs de knalgele jurk die ik die dag aan had. Diny en ik hadden samen iets bedacht ter verhoging van de feestvreugde en haalden met dit liedje herinneringen op aan de trouwdag van onze ouders want dat waren ze vanaf 10 februari 1950. We kregen een nieuwe papa. Het liedje kwam net zomaar in me op. Weet jij het ook nog Diny? Herinner jij je die regen nog en de auto van tante Aaltje en ome Bertus die vast kwam te zitten? Het eerste wat we deden toen we aankwamen in ons nieuwe thuis was het uitproberen van ons bed boven. We hadden de veters van onze lakschoentjes in de knoop getrokken en gingen daarom voorzichtig met schoenen en al het bed uit proberen. Er waren latten voor het raam gespijkerd want opoe was doodsbenauwd dat we anders nieuwsgierig uit het raam gingen hangen en wie weet….

Maar in 1962 zongen we:
Toen ik nog een dearntjen was
Van een jaor of 6 ( ik)
En ikke nog maor drie en een half (Diny)
Dat wette wi-j nog best
Toen kwamme wi-j op de Boomgaard an
Dat was mien daor een drukte
maor dat was et slimste neet
Het slimste was de raegen
Tra lalalala tralalalala…

Er was nog een couplet maar dat weet ik niet meer…
Na ons was het de beurt aan de Bijenhofjes uit de Wildenborch. Ik weet dat in elk geval Heintje en Gerrie een prachtig lied hadden gemaakt.
Jammer, van hun liedje ken ik nog maar één regel, maar die was wel bijzonder want terwijl ze zongen:
‘en ome Sjoerd met et korte boksjen an
als hij op zondagmiddag bij ons kwam’, staken ze een been in de lucht om aan te geven hoe kort Sjoerd z’n broekje was als hij bij ons of bij hen op de boerderij kwam. Weet je nog, Heintje Maalderink?
Oom Sjoerd, die de hele week zo perfect gekleed was als meester kleermaker, ging op z’n vrije zondagmiddag wel eens los in vrije tijdskleding. Dat komen we niet tegen op foto’s want degene die ze altijd nam tijdens die bezoekjes op zondagmiddag, was Sjoerd zelf.

Dinsdag, 27. April 2021 - 09:03 Uur
Cees Derlagen

Ik ging op zoek naar hem en ontdekte dat Cees Derlagen onverwacht in 2017 overleed, 75 jaar oud.
Hij werd in 1942 geboren in Amsterdam en overleed in Rotterdam, de stad waar hij lang werkte en woonde en waar hij van hield.
Toen wij hem ontmoetten woonde hij al 30 jaar in Lochem. Hem werd gevraagd zich te verdiepen in de geschiedenis van de Joodse familie Koopman uit Lochem. In de Stentor van 2017 werd hier aandacht aan besteed. Klik maar eens op de titel van dit stukje.
Cees werd begraven op Tessel.

Oudere bijdrage

Aanmelden