Weblog2

Maandag, 16. Oktober 2017 - 11:06 Uur
Ventimiglia

Zaterdag was het weer zover. Rick kwam en ik had in mijn hoofd gezet dat er nog een oude film van onze vakantie met Dick en Anda in Ventimiglia moest zijn. We hadden al een maand met het boekje Hoe zeg ik het in het Italiaans onder ons kussen geslapen en de zin Cinque gelati ken ik nu nog. Het zou een van de toppers worden van al onze gezinsvakantie. De afstanden naar de plekken van onze zomerholidays waren aardig opgelopen. Na Badenhard, de Harz, Schwarzwald en Auvergne waagden we de rit naar dit plekje aan de Bloemen Rivièra. Dit keer wel met een overnachting op de heen- en terugreis.
Rick was al gauw met de projector in de weer om de film af te draaien en we genoten na zoveel jaren van deze vakantieherinneringen. Tjonge wat hadden we leuke kinderen, wat was Wim jong en fit en wat was ik daar toch slank. Het is dan ook 37 jaar geleden en ook nu mogen we niet klagen. Onze opblaasboot bleek ook hier goede diensten te verlenen. Met Dick en Anda hadden we het altijd goed en de vijf jongens vermaakten zich uitstekend met elkaar. Aan het eind van de film was het stukje waarbij Wim probeert me in de boot te hijsen door me uiteindelijk aan mijn bikinibroekje naar boven te trekken. Volgens de jongens kon dat toen zo opgestuurd worden naar het programma Home Video en zou dit de blooper van het jaar zijn. Gelukkig nooit gebeurd. Als iemand die film nog eens wil zien, huur ik Rick weer even weer in.
Of i.... ik durf het bijna niet te vragen? Is er misschien iemand in de vrienden- en kennissenkring die als hobbyist een paar van onze filmpjes op een cd-rom kan zetten.

Woensdag, 11. Oktober 2017 - 12:38 Uur
Verona

Het werd de laatste keer dat we als gezinnen samen de zomervakantie doorbrachten. Italië had afgedaan voor mij vanwege de hitte. Maar Dick en Anda waren verknocht aan dit mooie weer in Italië, net als Zuid Frankrijk waar ze later een extra onderkomen zouden krijgen. We zouden nog vaak met elkaar optrekken. Maar onze zomervakanties na 1981 werden jarenlang in Zwitserland en Oostenrijk doorgebracht. Wim bleek dol op bergwandelen net als de jongens. En de familie van der Deen had dezelfde liefde voor bergen en dalen. Ik genoot vooral van de natuur, de uitzichten en vooruit... ik paste me aan met de wandelingen. Met Sanny ontdekte ik heel wat bosaardbeitjes en boscyclamen. Daar hadden die bergbeklimmers minder oog voor.

Zaterdag, 30. September 2017 - 19:25 Uur
Niesje

Vandaag is het de verjaardag van Niesje. Wat komen er vanzelf weer herinneringen boven. Zo gaat dat.
Veel mooie herinneringen. Ook in Zuid Frankrijk herdachten we haar en ook Ben. Nadat tante Catrien overleed gingen we al vlug daarna een weekje met z'n vieren naar Les Issambres, het huisje van Dick en Anda. We hebben de hele kust gezien en plekjes opgezocht waar haar ouders, oom Paul en tante Catrien vaak vakantie vierden bij Cannes. We bezochten toen Monaco en Grasse. Niet te geloven wat een afstanden we in één week aflegden. Ook de kerk in Roquebrune ontdekten we en staken kaarsen aan. Zo blijven ze dicht bij je.

Vrijdag, 22. September 2017 - 10:48 Uur
Eavenolders...

Eefje en ik.

Mijn neef Wim Groot Nuelend is jarig vandaag. Ik schreef hem al: Gefeliciteerd. Je hebt me weer ingehaald. In onze familie zijn er meer eavenolders. Zo is in de Egginksfamilie ook Eefje Kettelarij nu 74, net als Wim Groot Nuelend en ik. Eefje woont met haar man in Mexico en ik hoorde net dat ze de aardbeving goed doorstaan hebben in Mexico stad, alleen wat schilderijen van de muur.
Aan moederskant zijn het Gerrie Fikse- Bijenhof en Gerke Aartsen, ook 74. Wel leuk om zo samen op te groeien en wat te denken van de rest die net iets ouder of jonger is. Met verjaardagen was het een drukte van jewelste.
Ik herinner me mijn verjaardag op de Haar, ik denk mijn 4e of 5e. Ook neefje Wim was erbij. We dronken naast elkaar staande een glaasje ranja. Ik was aan het testen wie het grootste van ons tweeën was. Je weet wel… zo even met de hand ter hoogte van mijn hoofd zo naar de zijne. Onze moeders, Jo en Coba, kwamen niet weer bij, ik voelde het als uitlachen. Daarom weet ik het nog zo goed, denk ik. Nu kan ik er alleen om glimlachen en zie die beide schoonzusjes voor me, genietend van hun kroost.

Vrijdag, 22. September 2017 - 07:39 Uur
Rick is van de geschiedenis...

Onze vakantie met Rick zag er anders uit dan we van te voren hadden gedacht, dit vanwege zijn blessure. We pasten daarom de bezigheden aan. Vanuit camping de Boomgaard ondernamen we het een en ander dat Rick aansprak. Hij wilde wel eens weten waar nou precies de Haar lag waar Diny en ik geboren waren.Het is het ouderlijk huis van de familie Bijenhof, onze opa Johan Bijenhof en opoe Heintje Bijenhof- Barmentloo èn hun voorouders.
Dat was even puzzelen want de boerderij De Haar is er niet meer. In 1965 is de boerderij afgebroken toen er een nieuwe woonwijk geplend stond. Maar er is wel de straat De Haar die ongeveer op die plek is ontstaan net als de Boonk, genoemd naar de tegenoverliggende boerderij, onze buren. Op de plek waar vroeger het Herstellingsoord de Decanije stond, ook buren, is nu een appartementencomplex voor gegoede burgerij. Maar precies daar tegenover hebben vader Hein en moeder Coba gewoond aan het Molenblick, toen ze van de boerderij De Boomgaard af gingen en Johan en Joke daar het stokje overnamen. Het bijzondere vond ik dat alle drie de meisjes Bijenhof, Rika, Coba en Hermien, op dat moment dichtbij hun geboorteplek woonden. Toen zus Coba zo ziek was kwamen ze elke avond even buurten om samen de herinneringen aan hun jeugd op te halen. Na haar overlijden hebben eerst pa alleen en later met tante Gerritje er nog 15 jaar gewoond en daarna tante Gerritje alleen nog eens 10 jaar. We stopten ook daar even en dachten aan die zo vervlogen tijd. Dit herkende Rick en we zijn er vaak geweest. Ja… Rick is van de geschiedenis en haalt graag herinneringen op...

Oudere bijdrage

Aanmelden