Weblog2

Zondag, 11. April 2021 - 11:36 Uur
Sjoerd en Berend

Sjoerd r. en Berend waren vrienden. Ze deelden de liefde voor de motor en waarschijnlijk nog veel meer.
In de jaren voor hij trouwde met zijn grote liefde Hermien Bijenhof maakt hij met Berend een tocht op de motor door Engeland en Schotland. Sjoerd was als kleermaker helemaal in voor de tweedstoffen zoals die in Engeland en Schotland gefabriceerd werden en ging persoonlijk een kijkje nemen in de weverijen.
Ze bezochten ook het Lakedistrict. Toen wij daar ook eens onze vakantie doorbrachten werden we gewaarschuwd om niet in het Ullswater te gaan zwemmen. Vanwege de diepte van dit meer was alleen het bovenste laagje water redelijk van temperatuur maar daaronder was het heel koud. Toen we later tante Hermien bezochten vertelde ze dat Sjoerd ooit dat Ullswater over gezwommen was. Nee, geen last gehad. Nu was Sjoerd een geoefend zwemmer en ging zomers vroeg elke ochtend naar het Vordense zwembad In de Dennen om een paar baantjes te trekken.
Berend Groot Enzerink werd ook Bervo genoemd en heeft een grote rol gespeeld in het verzet tijdens de 2e Wereldoorlog. Het heeft hem gebroken. Hij overleed na de oorlog in hetzelfde jaar als vader Hendrik Jan Eggink, net als Berend een vriend van Sjoerd.
Later besef je dan wat dat met Sjoerd gedaan moet hebben om twee heel goede vrienden te verliezen.
Sjoerd ging door, maakte de mooiste kostuums van de Schotse tweedstoffen en ging elke zondagmiddag met ons naar het Vordense bos de 'groenkopjes' voeren.
Ik heb geen idee hoe Harry Jansen van 'Uut de Olde Deuze' deze foto te pakken heeft gekregen. Maar het brengt heel wat herinneringen naar boven.

Vrijdag, 9. April 2021 - 15:55 Uur
Vekansie...

schriever onbekend- door mij vertaald uit het Drents in het Achterhoeks.

‘A’k vrogger vekansie hadde van schole, ging ik altied naor mien ome Jan en tante Zwaantje’, zei opa. En hee kek dreumerig in de wiedte, net of e daor iets heel moois zag. Wat misschien ok wel zo was. Tegenwoordig gaot de kinder al naor ’t butenland. Niet efkes aover de grens, maor ik heure ze wel es praoten aover Amerika, Rhodos, Kanariese eilanden en zo wat. En dan vraog ik mien wel es af waor die jongen hen mot as ze volwassen bunt. De kans is groot dat ze nargens meer wat an vindt.
Maor opa vertellen met smaak aover zien vekansie bi’j zien oom en tante. Ze wonen een half uurken bi’j um vandan, maor dat was veur de familie al een hele reize met de sjees. Want een fietse hadden ze toen nog niet.
‘Ze hadden daor een hele trop kinder’, ging opa wieter. ‘Mien tante Zwaantje was een klein dik wiefken, goedlachs en ze wodden nergens kold of warm van. Dat was maor goed ok want wi’j halen nog wel es ondeugde uut.
Ik wette nog goed da’w een keer buten spöllen en dat een van mien naefkes zei: ’Wedden da’k deur et opkamerraemken kan pissen’? Dat raemken zat nogal hoge, maor wi’j zeien: ’Gien kunst an, dat könne wi’j ok’! D’r werd een streep in ’t zand etrokken en wi’j gingen met zien vieren op een riege staon. ’t Opkamerraam was op eschaoven, met een kleerbossel d’r onder, zoas dat toen de gewoonte was. Den oldsten van ons tellen tot drie en hup daor ging ’t hen! Met een grote baoge en precies goed emikt… want opens stak mien ome Jan zien dikke kop onder ’t raemken deur en beulen as een koe. ’t Haor lag um nat op de kop en dat was niet van ’t zwijt, maor van onze wedstried…
Dat natte haor kon um nog niet zovölle schaelen, vertellen e later an tante Zwaantje. Maor umdat et zuk brujerig weer was had e et taofeltjen, waor hee an zat te schrieven, vlak onder ’t lösse raam eschaoven en noe waren alle papieren van ’t peerdefonds strontnat ewodden…

Zoas in völle gezinnen was et gien vetpot bi’j ome Jan en tante Zwaantje. Maor wat at ik daor altied lekker! Stoete met botter en een grote komme geitenmelk. En soms een snee roggebrood met käöntjes! Jonge jonge as ik d’r nog an denke! ’n Betjen zolt d’r aover… ’t water löp mien in de mond.
En ’s middags krege wi’j eerpels met uutgebakken spek. De panne stond midden op taofel en wi’j maor prikken met onze iezeren vörke. Geleuf maor dat d’r gienene te late kwam bi’j ’t etten! Ie mossen zörgen da’j d’r bie waren! As ’t er gien krummeltjen meer aover was halen tante Zwaantje de eerpelpanne weg en pleren een grote schale pap der veur in de plaatse. Ik zal oe vertleen dat et ons smaken.
Zo noe en dan mos ome Jan efkes opspöllen, want dan was ’t er ruzie in de keet! Den enen schrapen wat veur de neuze van een ander weg of at alle broene suker d’r af, die tante Zwaantje ter ere van mien met zunige hand aover de pap had estreuid.
Maor nooit verget ik die keer dat een van de deerns stiekem onder ’t etten de katte op schoot pakken. Op een gegeven moment sprong et beest midden in de schale met pap, zodat de spetters ons um de oorne vlaogen. Een van de jonges schreeuwen naor zien moe, die net de eerpelpanne naor de pompstraote bracht . ‘Moe, moe! Onze Tineken hef de katte in de pap egooid’! Waorop tante Zwaantje, kalm en bedaard as altied, zei:’ O, ja? Nou dat gef niks heur, wi’j hebt pap zat’.

Woensdag, 7. April 2021 - 11:45 Uur
Vrogger...

Ik kan 't niet laóten… as ik dee prachtige roodbonte beeste bi-j Haaring in de weie zee lopen, zie 'k de stal op de delle van vrogger weer veur mien waor de 10 roodbonte melkbeeste mooi op een rieje stonnen en waor a-j dee malende beestebekk’n en het gerinkel van de kettingen heuren met zo noe en dan zon tevraene gebul van een koe. Pa von de beeste met meer wit dan rood in de vacht maor niks…. “Dat bunt net verkens” zei e dan. As d’r zon kalf geboren was, was Anton Korenblik gauw klaor met schetsen. Van ieder kiesken werd altied een schets emaakt. Op zo’n veurgeteikend kalf in 't kalverbuuksken teikenen hee de speciale vlekken van dat kalf in. Noe hebt ze allemaole van die flappen in de oorne um ze een betjen uut mekare te können hollen.
Anton kwam wel vaker, want hee was ok monsternemmer. Met zo’n klein metbusken aan ‘n langen stok haaln e ens in de zovölle tied, ik mene um de veertien dagen, een monster van elken koe veur ‘t vetgehalte. En veur de winter as de beeste naar binnen gingen mossen alle beestekonten escheerd wodden. Zo bleven ze schoner. Daor kwam Anton ok veur. Mama bekek Anton met grote ogen toen den bi-j zon gelegenheid zien hemp uuttrok en zei efkes later bi-j ons in de kökken:”Den Anton hef meer haor op de rugge as op de kop”.
An de andere kante van de delle was in ‘n hoek een peerdenstal, waor later Teun de stier nog in hef estaon en daornäöst waarn de kalverhökke en tegen ‘t veurhuus an de wc met een lange gang en een holten zitting over de volle breedte met ‘n gat èn deksel. Toen wie-j op De Boomgaard kwammen wonen beston het wc papier nog uut veerkante stukskes krantepapier, maor daor kwam toen gauw verandering in. Ik was as kind stikbenauwd veur dee heuiwagens, dee grote spinneköppe met vleugels, die daor vake op de mure zatten.
Ieder jaor kwam d’r een grote schoonmaak als de beeste weer naor de weie waarn. De hele delle en de stal werden een dag onder water ezet um alle smeer lös te weken. En dan… ja dan werd er eschrobd töt alles schone was. De muur’n werden ewit en ‘t onderste stuk kreeg zon zwatte glimmende laoge teerverve. Heel vrogger wedden ok de stalruutjes nog met blauwsel inesmeerd tegen de vleegen. Ik bedenke mie-j dat opoe uut Mossel ens kwam en iets zei aover dat blauwsel dat ‘r nog neet op zat. Mama veulen dat as kritiek, wet ik nog. Daor heel ze niet van. Wee wel?

Foto: Pa melkt disse koe efkes apart, met op de veurgrond Henk en in de wiedte opa Bieënhof dee de waterbak bi-j vult.

Maandag, 5. April 2021 - 11:51 Uur
Vroeger...

Soms bedenk ik me dat het 100 jaar geleden heel anders was toen onze ouders opgroeiden. Er was nog geen echte huishoudschool maar er waren wel naailessen, avondschool voor de verschillende vakken zoals wat later op een LTS. Mijn vader zal daar wel timmeren geleerd hebben net als handelsrekenen dat hij weer nodig had toen hij zijn zagerij begon.
De meisjes- en jongelingsverenigingen bloeiden. Dat deden ze al lang daarvoor want ook opa Bijenhof leerde omstreeks 1900 heel wat lange gedichten uit zijn hoofd die op zulke avonden voorgedragen werden. Ik heb er een paar van hem opgeschreven en ken er zelf een uit het hoofd: Hans Knol.
Je moest jezelf ontwikkelen. Dat deed opa Eggink zeker. Die verdiepte zich in theologie en filosofie, werd een overtuigd aanhanger van het pacifisme. Hij schreef met politici en theologen, met directeuren en met zijn nichtjes in het klooster en….. met zijn kinderen en kleinkinderen. Geen wonder dat ik de bundel Brieven uit Barchem kon uitgeven om hieruit niet alleen zijn visie op alles te lezen maar ook een inkijkje te krijgen in zijn jeugd rond de Jaeger in Mossel. De brieven die hij schreef aan ds Barnard had ze willen uitgegeven maar een brand gooide roet in het eten.
Ze was verrast en blij met de bundel Brieven uit Barchem die ik haar toestuurde.
Toen in oorlogstijd de evacués van hun buren eens bij opa en opoe Eggink een avondje op bezoek waren, kreeg de man natuurlijk diepgaande gesprekken met opa. Toen hij weer terugkwam bij de buren, vroeg hij aan zijn gastheer of buurman Eggink ook gestudeerd had.. .. Die had lachend geantwoord: 'Ja... met op elke knie een kind en een boek er tussen'.
Vroeger bleven de kinderen vooral in de buurt wonen en had je als kind veel contact met je opa’s en opoes. Ze bleken heel belangrijk en bleven vaak onderdeel van het gezin. Zo woonden geregeld 3 generaties samen onder één dak.
Misschien is de nieuwe soort hedendaagse woning nog de beste oplossing: de kangoeroe woning, apart en toch samen.

Donderdag, 1. April 2021 - 08:56 Uur
Nostalgie.

Een foto uit 1943 is pure nostalgie. Zo werd er vroeger rogge gemaaid. Eerst werden met de zicht de kanten gemaaid en daarna werd er op deze manier gemaaid. Het was in die tijd al een hele vooruitgang.
Reint Groot Nuelend stuurt de paarden en de andere man zorgt ervoor dat de hoeveelheid gemaaide rogge bosje voor bosje klaar kwam te liggen voor de bindsters die hier achteraan hun werk deden. Daarvoor hadden ze een stok met een haakje er aan als hulpmiddel. Meestal waren de vrouwen met schort en hadden de bekende rode zakdoek op het hoofd. Dat laatste tegen stof en waarschijnlijk ook tegen zonnebrand. In de jaren 50 werd er ook op de Boomgaard zo rogge en haver gemaaid.
Daarna kwam de combine die heel wat werk uit handen nam.
Vader Hein was vooruitstrevend en kocht die samen met buurman van 't Jimmink een combine. Hiermee gingen ze in de oogsttijd ook bij anderen maaien. Later deed het loonbedrijf dat.

Oudere bijdrage

Aanmelden