Weblog2

Dinsdag, 24. Mei 2022 - 12:07 Uur
Jan Klasen....

De vorige foto met Rick brengt me terug in de tijd. Die mooie foto werd gemaakt door zwager Ben die net verkering had met Diny. Ze kwamen op de brommer naar Hengelo en hij maakte daar o.a. deze foto.
We wisten toen al dat Rick een hersenbeschadiging had opgelopen bij zijn geboorte. Zijn handje bleef stijf en nu zagen we ook zijn linkervoet die wat verkrampt leek. Er volgde verder onderzoek en het bleek dat Ricks linkerkant spastisch was. Daarna volgde de fysiotherapie, hij leerde er lopen met meneer Otter op de melodie: Jan Klasen was trompetter, van Rob de Nijs.
Wij leerden hoe we hem konden stimuleren. Uiteindelijk werd zijn achillespees operatief langer gemaakt. Toen hij op de mytylschool in Enschede zat was dat inclusief alle therapieen. Maar toen Rick een jaar of 11 was had hij schoon genoeg van al die therapie en ging hij naar de LOM school in Hengelo waar hij bij meester Abenhues in de klas kwam. Dat heeft hem goed gedaan. Zijn ontwikkeling ging door, ook nadat we verhuisden naar Emmen. De LAS zoals het Terra toen heette deed weinig extra voor hem of het klikte gewoon niet.
Gelukkig kon hij daarna naar Werkenrode, een internaat voor kinderen met een lichamelijke handicap. Daar bloeide hij op en werd zelfverzekerder.
We weten intussen dat Rick zich zelfstandig heel goed redt, is al minstens 10 keer op en neer naar nicht Gera en haar gezin in Canada gereisd en houdt ons bij de les met zijn cryptische opmerkingen. Toen ik hem jaren geleden eens vroeg wat hij zou willen zien in de Muzeval, onze vroegere schouwburg, koos hij voor Rob de Nijs. Daar gingen wij tweeen heen. Het was een bijzonder mooie avond en het zal je niet verbazen dat zelfs 'Jan Klasen was trompetter' langs kwam.
Toen ik het boek Rick dat ik over hem schreef mocht presenteren bij de Emco was, behalve familie, vrienden en collega's ook meester Abenhues aanwezig.
Wie van jullie nog interesse heeft in het boekje? Ik heb er nog wat over. Ik vertel hierin over de hobbels die Rick genomen heeft om te worden tot de man die hij geworden is...

Maandag, 23. Mei 2022 - 08:00 Uur
Etappes......

Ons leven is verdeeld in etappes. Dat heeft te maken met de periodes in ons leven en de verhuizingen die daar bij horen. Alle periodes hebben hun bijzonderheden en bij sommige zijn er meer levendige herinneringen dan de andere.
Op de pc staan de foto's net zo gesorteerd:
Hetty Vorden, WimHetty Hattem, Aalten Hengelo, Kuifmees, Schoolpad.
Bij Wim is het vooral de periode dat hij ging varen. Hij kan
erover vertellen of het gisteren was, tot aan de hondenwacht die hem vaak was beschoren.
Mijn jeugd op de Haar en de Boomgaard staat strak in mijn geheugen. Daarna de eerste jaren in Hattem eerst zonder en daarna met Wim. Het waren maar 4 jaren en toch.... Ik werd met liefde ingelijfd bij de Hattemer familie.
De 1,5 jaar in Aalten waar ik met Gerhard naar toe verhuisde was kort. Wim kwam vanuit Amsterdam er regelrecht heen. Van scheepswerktuigkundige werd hij hier monteur van eiersorteer- en inpakmachines bij Staalkat, een bedrijf dat allang niet meer bestaat. Ik hielp een te vroeg geboren buurmeisje op de wereld. Wim droeg de ingebakerde buurvrouw de trap af naar de auto van de dokter waarmee ze achter haar heel kleine dochtertje aan ging dat al met de vroedvrouw naar de couveuse in Winterswijk was gereden. Net ingeburgerd, een nieuwe zoon, een rijbewijs en ervaringen rijker verhuisden we naar Hengelo waar Stork op hem wachtte. Als ik aan zo'n periode denk hoef ik alleen mijn ogen maar dicht te doen en mijn leven komt als een film langs. Nog steeds...
En dit is nog maar 1/3 van mijn leven tot nu toe, maar deze maakte wel diepe indruk.

Foto: 1968, met Rick

Zaterdag, 23. April 2022 - 08:18 Uur
Meulecaoten

Als je even een herinnering laat komen, gek is dat, dan komt er vanzelf een hele stoot achteraan. Zo zie ik me weer lopen in het bos bij kasteel Molecaten- Meulecaoten veur de Attemers- met vriendin en collega van het eerste uur Roelie. Ik zeg wel het bos, maar de Hattemers gaan allemaal naar de bos. We kwamen in de buurt van de Mariaboom, een enorme beuk. En wie komen we daar onverwacht tegen..? Ene Wim van der Kolk, waar ik wel eens een praatje mee gemaakt had, maar dat was het dan. Ik weet nog wel wat hij aan had: een donkerblauwe stoere duffelse jopper met zo'n houtje touwtje sluiting. Stond hem goed.
Het bos bij Hattem is prachtig. Het lijkt ook wel wat op het bos bij de Kieftskamp en langs de Wildenborchse weg in de Achterhoek, maar het bos achter Molecaten en verder de Veluwe op is veel groter. Toen het eenmaal 'aan' was zijn er wel eens met de motor een eind in geweest tot we niet verder konden. Een witte balk versperde de weg, maar niet voor deze Wim, dan moet er meer gebeuren. Hij legde de motor bijna plat en kreeg hem er onder door. Alleen wilde hij toen niet meer starten. Ik geloof iets met de ketting. Dat was wat! We gingen weer terug, weer de motor bijna plat onder de witte balk door en... Wim probeerde gewoontegetrouw z'n motor. Wat denk je? Ronk ronk..... Hij deed het weer.
Het bos is bij de Hattemers erg geliefd, er wordt veel gewandeld. Wims opoe van moeders kant schijnt er nog geboren te zijn op 't Olde Spieker, het huisje naast het kasteel. Daar achter heb je de Spaanse graven.
Ik heb iets meer dan vier jaar in Hattem gewoond, 1,5 jaar in de kost, zoals dat heet, bij mevr. Sobering. Ik werd bijna een deel van het gezin. Ik heb het er erg goed gehad. Ik ging met Sietze een avond in de week naar het Rode Kruis en gingen wel eens op oefening. We hebben wat afgelachen.
Daarna ging ik op een klein kamertje in het stadje boven de winkel met witgoed van Bennie en Johanna van de Berg wonen. Daar woonden we met drie jonge vrouwen op de bovenverdieping en maakten samen gebruik van de keuken. Prachtig plekje. En toen trouwden we en woonden nog 1,5 jaar aan de Eierdijk 56 in een deel van het huis van juffrouw van der Meulen. Het leek telkens een nieuwe uitdaging, best heftig allemaal. Ik ben hier volwassen geworden.
En de duffelse jopper? Nadat we verhuisden naar Aalten heeft hij hem nooit meer gedragen. Hij is nog meeverhuisd naar de Jan Voermanstraat en de Marnixstraat in Hengelo en is in de zak van Max terecht gekomen, denk ik.

Foto: Het stadhuis in het centrum van Hattem.
Links "De Zwarte Truffel", waar de vier broers van der Kolk de koop en verkoop van de ouderlijke woning beklonken hebben. Na Ben en Niesje wonen nu Paul Sietse en Annemarie en hun gezin met veel plezier op Dorpsweg 4.


Zaterdag, 2. April 2022 - 09:40 Uur
Het eet geen brood...

Wat was ik blij met het bezit van mijn eerste boeken. Dan tel ik niet de allereerste kinderboekjes mee want die zijn er niet meer. Maar ze zitten wel in mijn geheugen: het boekje over de veldmuis vond in het beukenbos. Ik zong het samen met opoe, moet dus al heel oud zijn.
Ik kan het warempel nog terugvinden op internet, was dus een
bekend liedje
Een veldmuis vond in 't beukenbos een lege notendop
Hij poetste het met vochtig mos en zand een beetje op
Hij maakte er twee wieltjes aan en zei: "Mijn fiets is
klaar"
Nu rij ik van de heuvel af, zonder het minst bezwaar
Nu rij ik van de heuvel af, zonder het minst bezwaar
Hij deed zoals hij had gezegd en ging bij volle maan
Met fiets en al op 't topje van de hoogste heuvel staan
Hij trok z'n pootjes op, en hup, daar ging hij naar omlaag
Da's voor een muis in elk geval toch al een hele waag
Da's voor een muis in elk geval toch al een hele waag
Maar halverwege... Auw! Daar kwam z'n staartje tussen't wiel
De notendop sloeg om en om, zodat de veldmuis viel
Beneden liep hij hinkend rond, maar 't allerergste was
De fiets bleef aan z'n staart geklemd, zo kwam de muis te pas
De fiets bleef aan z'n staart geklemd, zo kwam de muis te pas

En die van de haas die van een boer mee mocht liften op een kar met wortels waar dan natuurlijk niks van overbleef.
De boekjes van Piggelmee en ons abonnement op Donald Duck. Ik vond op de Boomgaard een fotoboek met foto's uit de 2e WO van pa en het heel oude boek over de jonge eskimo Sip Su die nog van zijn broer Wimke was geweest.
Maar ik bedoel de eerste boeken die ikzelf verzamelde. Dat begon al met de serie van Goud Elsje van Max de Lange Praamsma. Pas las ik er nog eens in. Man man, zo mierzoet als dat was, maar ik vond het als tiener prachtig net als de boeken va Joop Ter Heul. Daarvoor ging ik naar sigarenman Hassink op de hoek van het Hoge. Daar mocht ik uit een gestencild boekwerkje een boektitel uitzoeken en dat ging hij dan opzoeken in een kamertje achter de winkel, allemaal bruin gekafte boeken met een nummer. De voorloper van de bibliotheek. Het kostte een dubbeltje per boek..
Ik begon pas echt te verzamelen toen ik een eigen kamer had en later met Wim van het ene huis, lees baan, naar het andere trok. Boeken met een achtergrond, met meer diepte. Sil de Strandjutter bv was een van de eerste. Ik ruilde ze geregeld met opa Eggink die er vaak een mening over had. En die werden allemaal dankbaar in die opgebouwde boekenkast van planken met stenen verzameld.
Nu hebben we dan twee muren gevuld met boekenplanken en heb ik een trapje nodig om er bij te kunnen. Vooral die boeken die boven het kunstig door buurman Alle getimmerde bed staan. Soort bij soort: tuin, handwerken, dieten, geschiedenis, vakantieinfo, Engeland.
Eigenlijk zijn er weinig boeken bij die ik nog eens ga lezen en zouden ze weg kunnen naar liefhebbers of de Kringloop. Toch heb ik moeite om boeken weg te doen omdat ik er ook herinneringen bij heb. Kennen jullie dat?
Wim heeft ook een paar planken vol en heeft er geen enkele moeite mee om er afstand van te doen. Uit is uit: James Clavell, Wilbur Smith, Harold Robbins, Mike Curtis en Dan Brown, zulke schrijvers. Oorlog, spionage, je weet wel...
En dan komt ineens de kreet van oom Paul bij me op die ook veel uit zijn winkel met beddengoed bewaarde voor je weet maar nooit: Het eet geen brood!

Foto: Deze staan op een moeilijk bereikbare plek. Wat wel bijzonder is...De bovenste drie planken zijn afkomstig van een bergroede van een hooiberg die het veld moest ruimen toen de melkstal op de Boomgaard gebouwd werd.

Donderdag, 31. Maart 2022 - 11:52 Uur
En...

En als laatste... Erna vond deze nog na het overlijden van haar moeder en onze tante Jo. In een oude melkbus kwam nog heel wat te voorschijn waaronder ook veel oude negatieven en deze tekening.
Waarschijnlijk is deze tekening van een van de onderduikers die Top in oorlogstijd over de vloer had.

Oudere bijdrage

Aanmelden