Weblog2

Donderdag, 10. Oktober 2019 - 16:01 Uur
Nog een keer...

Nog een keer: Jan, Mies en Bram, nu bij de fotograaf. Hier zijn ze nog net wat jonger. Waarschijnlijk had opa zijn allereerste camera nog niet zoals op de vorige foto.
Mies heeft denk ik papillotten in het haar gehad, want echte krullen heb ik bij de Egginks nog niet gezien. Ik heb ze op de Haar ook wel eens in het haar gehad, opgerolde stukjes stevig papier, daar rolde je moeder, of opoe, het haar omheen en dan werd dat weer vastgezet met elastiek of garen. Ondingen waren het en slapen kon je er bijna niet mee, maar mama zei wel eens: wie mooi wil zijn moet pijn lijden!

Donderdag, 3. Oktober 2019 - 20:07 Uur
Naar school

Dit zal een van de eerste foto's zijn die opa maakte met zijn allereerste fototoestel. De eerste schooldag van Bram.
In 1927 begonnen de zelfgemaakte foto's te komen. Alle hoogtepunten en bijzonderheden die ze meemaakten werd vastgelegd. Daarom krijgen we een mooi beeld van het leven in die tijd.
Zo te zien vinden Jan en Mies het niet bijzonder, maar Bram heeft er zo te zien zin in, hij trekt Mies mee... Daar heeft hij zo naar uitgekeken en eindelijk is het zover.

Zaterdag, 28. September 2019 - 14:31 Uur
De Boomgaard

Dit schilderij van De Boomgaard is in deze eerste tijd van Hein en Hanna gemaakt. Als je goed kijkt kun je haar nog de melkbussen zien wassen.
Het hangt nu op een mooie plek bij Henk en Anneke.

Mientje werd ze genoemd. Ze was de jongste van toen 9 kinderen in een Groesbeeks gezin. En het was aan het einde van de oorlog. De geallieerden kwamen dichterbij en alle mensen in Groesbeek moesten evacueren. De brug in Nijmegen was vlakbij immers. Het hele gezin ging naar de Achterhoek. De driejarige Mientje kwam met haar ouders en broertjes en zusjes in Linde bij Vorden terecht. De grootste kinderen bij, zoals wij dat noemden, De Klompenmaker en Mientje met de andere kleintjes en de ouders op De Boomgaard, bij Hein en Hanna op de boerderij.
Ze sliepen in een tot slaapkamer gepromoveerd kalverhok en daar waren ze heel blij mee. Mientje werd vanaf toen de oogappel van Hanna. Hanna die geen kinderen meer mocht krijgen omdat ze zieke nieren had genoot van de kinderen op hun erf en vooral van Mientje. Bijna een half jaar hebben ze op de boerderij gewoond. Toen kwam de bevrijding en haar vader ging kijken of hun huis er nog stond.
Het viel allemaal nog mee en ze gingen weer terug naar hun huis en dorp. Er werd nog een meisje geboren niet erg lang nadat ze thuis waren, nummer 10.
Ze bezochten na die tijd De Boomgaard nog regelmatig, maar Hanna werd steeds vaker ziek en in 1948 overleed zij.
Het gezin leefde mee en was mèt Hein heel verdrietig.
Toen een paar jaar later Coba en wij in het leven van Hein kwamen toonde de familie opnieuw haar belangstelling. Bij alle bijzondere gelegenheden werden Hein en Coba in Groesbeek uitgenodigd en als welkom lid van de familie gezien.
Mientje was ondertussen Mimy geworden en was een jaar ouder dan ik.
Ik zal een jaar of 16 zijn geweest toen ik er zelfs ging logeren met de trein. Ik werd een paar dagen opgenomen in die warme familie. De eerste avond dat ik met de hele schare aan tafel zat kon ik ze zelfs niet eens verstaan. Het Groesbeeks verschilt nogal van het Achterhoeks. De Rijn zit er tussen hè! Maar daarna wende dat snel. We hebben veel plezier gehad. Op de brommer bracht broer Anton me een paar dagen later weer thuis.
De band bleef en toen Hein in 1995 overleed was er zelfs een grafkrans met het opschrift: Bedankt Hein. Mimy sprak ik daar voor het laatst.
Ik had een paar jaar terug Joke en Johan aan de telefoon. “Wet i-j wee hier pas is ewes?.... Mientje Coenen. Ze is ok bi-j tante Dine ewes.” Mimy is dus opnieuw op de Boomgaard geweest, heeft de camping en ook mijn schilderijen in de recreatieruimte bewonderd en kocht zelfs een kinderboekje voor haar kleinkinderen. De Boomgaard is ook voor hààr een plek die bijzondere herinneringen oproept.

Dinsdag, 24. September 2019 - 13:34 Uur
23 september

‘Wat is het vandaag?’, vroeg Wim me gisteren. ‘23 september’, zeg ik met een blik op de kalender en meteen er achteraan: ’verjaardag van opoe Bijenhof’.Mijn lange termijn geheugen doet het nog best. Meteen krijg ik de andere data in beeld.
Opa Bijenhof 21 februari, tevens trouwdag van Gerhard en Judith. 8 februari opa Eggink, tante Hermien 19 april( het zou nog gesneeuwd hebben toen ze geboren werd, vertelde opoe en die kon het weten),oom Sjoerd 10 december( ook Gerhards verjaardag),tante Riek 2 januari, oom Jaap 3 oktober.
Van oom Wim Bijenhof uut de Wildenborch weet ik dat hij eind februari jarig was. Dan gingen opoe en opa met de dresseerkar en paard naar de Wildenborch, opoes voetjes in een warme voetenzak. Was het erg koud dan werd het koetsje van Lettink geleend. Dan zakt het af met de rest van de ooms en tantes want daar gingen we niet altijd naar de verjaardagen, woonden verder weg.
Maar met de verjaardagen van pa 26 juni en mama 23 juli kwamen ze op de Boomgaard aan en was het volle bak. Hoe ze vroeger toch in het kleine voorkamertje en keuken pasten is mij een raadsel want toen de voorkamer, gang en slaapkamer eenmaal uitgebroken waren en het één kamer geworden was van 10 bij 4 m, zat die ook vol. Later zaten wij als (schoon) dochters in de keuken klaar om de wensen van mama uit te voeren. Zij zat in de voorkamer het dichtst bij de keuken en kondigde aan of het tijd was voor een tweede kop koffie of een borrel, citroentje met suiker, bowl, chips, stukjes kaas met worsten een uitje aan een prikker. Wat heb ik haar vroeger vaak horen verzuchten:’A’k de deerns toch es groot heb’. Dat was de tijd dat wij op tijd naar bed moesten en we wel eens met het oor op de vloer meeluisterden met de gesprekken. De stemmen van mama en tante Hermien waren het duidelijkst en het meest aan het woord. Tante Janna beaamde dat vaak met ‘O zeker, ja zeker…!’ Oom Wim had het vaak over ‘het aarde slijk..’. Die was bij een groepering die wat weg had van een Pinkstergemeente. De stem van tante Riek was zacht en beheerst. Verder ging het bij de mannen vaak over het vee, de prijzen van de melk en de varkens, de oogst en het weer. Oom Jaap was een PvdA man maar tijdens verjaardagen bij ons hoorde je er niet veel over. Misschien kwam het omdat mama van te voren ons had voorgehouden:’Wi-j gaot et niet aover de kerke hebben en ok niet aover de polletiek’.
Overdag waren de opa’s en opoes al geweest. Ik heb er mooie herinneringen aan.

foto: opa Bijenhof werd 80.

Zondag, 22. September 2019 - 15:21 Uur
Even oud...

Ik groeide op met 4 aevenolders in de familie, alle 5 in hetzelfde schooljaar. Gerke Aartsen en Gerrie Bijenhof aan de Bijenhofkant en Wim Groot Nuelend en Eefje Kettelarij aan de Egginkskant. We woonden allemaal binnen een straal van 8 km. Misschien was Herman van Middelkoop ook nog van datzelfde schooljaar maar die woonde voor ons gevoel toch wat verder weg, helemaal in De Steeg. Gerke en Gerrie zag ik het meest, misschien ook doordat opoe en opa Bijenhof bij ons woonden.
Ik denk dat het mijn 5e verjaardag was, nog op de Haar, dat ook tante Jo en ome Hendrik Jan kwamen met Wim en waarschijnlijk ook Jopie. Ik herinner me dat we ranja kregen en terwijl ik die ranja dronk vroeg ik me af of Wim die naast mij stond met zijn ranja wel of niet groter was dan ik. Mijn hand ging vanzelf van mijn hoofd naar het zijne om dat even te meten. Ik weet niet eens meer wie het grootste was maar wel dat onze moeders in de lach schoten.
Lachten ze me nou uit of gewoon omdat ze het zo leuk vonden. Ik denk het laatste maar toen dacht ik het eerste.
Waarom ik hier nu ineens aan denk?
Wim Groot Nuelend viert vandaag zijn 76e verjaardag en wij wensen hem een mooie dag en een gezond komend jaar toe. Mooi weer heeft hij al…..

3 van de 5 op de Bijenhof foto.

Oudere bijdrage

Aanmelden