Weblog2

Woensdag, 27. Mei 2020 - 09:05 Uur
Ex Groenen

Meer dan vijfentwintig jaar geleden hadden we als ex- Groene studenten, in 1962 en ’63 klaargestoomd om als nieuwe onderwijzers aan de slag te gaan, een reünie. We gingen alle kanten op, van Groningen tot in Zeeland en zelfs naar Nieuw Zeeland. Het was leuk om elkaar terug te zien en de verhalen te horen. De eerste jaren na ons afstuderen had ik nog regelmatig contact met een aantal van hen. Ik ging naar Hattem en Erna begon in Ens in de Noordoostpolder en af en toe brachten we een weekend bij elkaar door. Joke, mijn fietsvriendin uit Hengelo, ging naar Balkbrug en ook haar zag ik de eerste paar jaren nog. Daarna ging ieder zijn eigen weg en was druk met carrière en gezin. Want natuurlijk waren er intussen veel getrouwd. Dat deed je toen nog.
De jongens uit de klas moesten na hun jaar hoofdakte eerst nog in dienst. Een aantal van hen kon dat ontwijken door op een plek te beginnen waar ze gebrek aan onderwijzers hadden. Eén ging naar de Wieringermeer, een ander naar Weiteveen en ik denk dat er ook in uithoeken van Groningen en Zeeland wel gebrek aan leerkrachten was. Jaren later was er een overschot en was het voor beginners niet zo gemakkelijk meer. Veel hebben een andere richting gekozen.
Maar na meer dan vijftig jaar beginnen we opnieuw nieuwsgierig te worden naar het reilen en zeilen van onze intussen gepensioneerde mede- leerlingen van toen. Ze zijn wat lastiger te traceren. Gerrit die intussen is teruggekeerd naar zijn roots in Zelhem is druk met zijn Burton die hij bouwde nadat hij stopte met werken. Hennie heeft een boot waarmee hij de IJssel en meer afzakt. Joke is ambtenaar van de Burgerlijke stand geweest in Hengelo(G). Erna woont al jaren in Nieuwlande en af en toe zien we elkaar.
Verder is het zoeken en probeer je via internet te zoeken. Ik ben niet de enige. Twee van ons, Joke v. Z. en Wim, zijn jaren terug al naar Aruba vertrokken om te werken en genieten daar van zon en zee en hun kleinkinderen. Zij was het die contact met me zocht, ze is ook benieuwd hoe het de anderen uit de klas is vergaan.
‘Weet je’, schreef ze, ‘dat jij ooit een sinterklaasgedicht voor me hebt gemaakt toen het net aan was tussen Wim en mij?’ Ze heeft het altijd bewaard. Leuk om te horen!
Een nieuwe reünie zou nog niet zo gek zijn.


Donderdag, 21. Mei 2020 - 15:59 Uur
Groene Kruis

Wie wat bewaart... In de oude doos vond ik mijn eigen kaart van het Zuigelingenbureau uit mijn eerste levensjaar. Op het Groene Kruis werd mijn gewicht en gezondheid goed bijgehouden. Bij jaar staat 1934, maar de laatste 2 cijfers zullen per ongeluk omgewisseld zijn.
In een maand tijd was ik van 8 pond al gegroeid tot 9,5. Niks afgevallen... ook toen al niet..

Dinsdag, 12. Mei 2020 - 12:57 Uur
..nooit meer hetzelfde...

Het is nu al meer dan 3 jaar geleden dat Mark overleed en na die dag is ons leven nooit meer hetzelfde. Toch hebben we er een manier in gevonden om samen verder te kunnen en toch weer te kunnen genieten van de gewone kleine dingen die het leven voor ons nog in petto heeft. Gerhard en Rick zijn ieder op hun manier onze trots en steun.
Natuurlijk komt op een dag als gisteren de afscheidsdienst van Mark even weer boven, in onze ogen een afscheid van een onvoltooid leven. Maar wie ben ik om dat te zeggen. Op zijn manier heeft hij voor anderen veel betekend.
Aan het eind van de dag kijk je de berichten even na op de pc, mailtjes, website en FB. Daar zie ik ook de berichten langskomen van de 11e mei van de afgelopen 7 jaar. Waarschijnlijk was het toen net moederdag en ik zie het berichtje van Mark langskomen uit 2014: een liefdesverklaring zoals een moeder dat graag ziet of hoort: ‘Mam, je bent een topper’ Mark was altijd duidelijk en recht door zee in wat hij vond. Het laatste jaar van zijn leven heeft hij hier om ons huis een ongelofelijke berg werk verzet, getimmerd, gerepareerd, geschilderd, waar we nog steeds gemak van hebben.
Hij was geen gemakkelijke puber maar toch kreeg ik dit tegeltje toen van hem met moederdag. Het hangt sinds jaren in mijn Wilhelmina keetje.

Vrijdag, 1. Mei 2020 - 18:49 Uur
Een gevaarlijke stad?

Nu we toch aan het herdenken zijn.. In 2011 schreef ik dit stukje toen Ben en Niesje hier op bezoek kwamen. Dat deden ze graag en we maakten er altijd een gezellige dag van, vaak bleven ze t/m de sport van 7-8 uur uur op zondagavond.

‘Ik hebbe speciaal wat veur oe mee ebrach’, meldt Ben wanneer hij met Niesje het erf op komt. Hij heeft een krant bij zich. Zie wel dat opa de Bruin geliek had in 1955. De krant meldt dat Rotterdam de onveiligste gemeente is van Nederland. Ik had het wel gelezen, maar och... Rotterdam. Wij zitten hier nog veilig, denk je dan. Hier kunnen we de deur nog gewoon open laten als je binnen zit. We zijn wel eens de hele middag weggebleven met de buitendeur wagenwijd open, per ongeluk, dat wel.
In 1955 was Wim in Zoetermeer gelogeerd samen met opa de Bruin. Opa vond dat hij Wim in de gaten moest houden maar eigenlijk was het andersom. In Rotterdam werd dat jaar de Expo gehouden, de E 55. Wim mocht er van oom Paul en tante Catrien heen samen met Lenie. Wim was toen 15 en Lenie waarschijnlijk 13.
Opa de Bruin had het niet meer. ’Meid’, zei hij tegen tante Catrien, ’je kunt die kinderen toch niet alleen naar Rotterdam laten gaan, dat is een gevaarlijke stad. Ze voeren daar de kinderen snoepjes met vergif. Dat kun je niet doen’. Maar Wim en Lenie gingen toch en hadden de dag van hun leven in dat grote Rotterdam. Onveilig daar? Ze hadden er niets van gemerkt.
‘Zie wel’, zei Ben en hield me de Stentor voor van deze week, ‘opa de Bruin had toch geliek’.

Foto: opa Piet de Bruin.

Woensdag, 29. April 2020 - 16:15 Uur
Vieren en herdenken

Als je wat ouder wordt lijkt het of er meer herdenkingsdagen zijn dan dagen om te vieren. Ik hou meestal de verjaardagen aan van mensen die we moeten missen. De verjaardagen van ouders, grootouders, ooms en tantes, Mark, Ben en Niesje, Anda, Ben en Riet, Gerrie….. er komen er steeds meer bij, allemaal dagen waarop we denken aan de warmte, humor, uitdrukkingen en de manier waarop ze in het leven stonden, het komt allemaal voorbij. Met weemoed en dankbaarheid.
Zo zijn er natuurlijk ook de sterfdata die vooral de allernaasten bijhouden en waarbij het verdriet de hoofdrol krijgt. Gisteren herdacht Paul Sietse dat het al 5 jaar geleden is dat moeder Niesje zomaar plotseling overleed. Voor de kinderen èn voor ons als broers en schoonzussen een groot gemis. Ik denk nog vaak aan Niesje, maar altijd samen met Ben want het was een twee-eenheid. Hun humor en gezelligheid was bijzonder. En wat hebben ze vaak hier op ons hele hebben en houden gepast. En zo worden we er bij bepaald dat het leven van ons allemaal eindig is.
Ik snap nu allang niet meer dat ik vroeger buitenhuis werkte met drie kinderen. Wat had ik er plezier in. Nou ja, er zijn dieren voor in de plaats gekomen.
Nu ben ik al blij dat ik op tijd het eten voor ons tweeën op tafel heb en op tijd met de beentjes omhoog voor de buis kan met of zonder boek. We hebben allebei geleerd om op de kleine dingen om ons heen te letten en daarvan te genieten. Zorgen voor elkaar, dat is het. Bovendien wordt er aan alle kanten ook op ons gelet zoals wij dat op anderen proberen te doen.

Foto: In 2010 waren we in Canada op bezoek bij Henry en Tonny. In de kerk in Dickson zong het kwartet van der Kolk het mooie Abba Vader. Ook op andere hoogtij dagen werd dit vaak gezongen zoals de bruiloft van Arend en Amaka, maar ook van Paul Sietse en Annemarie

Oudere bijdrage

Aanmelden