Weblog2

Maandag, 19. Juni 2017 - 07:44 Uur
Vekansie- 2

't Verhaaltjen aover de vekansie uut opa's jonge jaoren geet nog efkes wieter:

Vekansie - 2

Zoas in völle gezinnen was et gien vetpot bi’j ome Jan en tante Zwaantje. Maor wat at ik daor altied lekker! Stoete met botter en een grote komme geitenmelk. En soms een snee roggebrood met kaentjes! Jonge jonge as ik d’r nog an denke! ’n Betjen zolt d’r aover… ’t water löp mien in de mond.
En ’s middags krege wi’j eerpels met uutgebakken spek. De panne stond midden op taofel en wi’j maor prikken met onze iezeren vörke. Geleuf maor dat d’r gienene te late kwam bi’j ’t etten! Ie mossen zörgen da’j d’r bie waren! As ’t er gien krummeltjen meer aover was halen tante Zwaantje de eerpelpanne weg en pleren een grote schale pap der veur in de plaatse. Ik zal oe vertellen dat et ons smaken. Zo noe en dan mos ome Jan efkes opspöllen, want dan was ’t er ruzie in de keet! Den enen schrapen wat veur de neuze van een ander weg of at alle broene suker d’r af, die tante Zwaantje ter ere van mien komst met zunige hand aover de pap had estreuid.
Maor nooit verget ik die keer dat een van de deerns stiekem onder ’t etten de katte op schoot pakken. Op een gegeven moment sprong et beest midden in de schale met pap, zodat de spetters ons um de oorne vlaogen. Een van de jonges schreeuwen naor zien moe, die net de eerpelpanne naor de pompstraote bracht . ‘Moe, moe! Onze Tineken hef de katte in de pap egooid’! Waorop tante Zwaantje, kalm en bedaard as altied, zei:’ O, ja? Nou dat gef niks heur, wi’j hebt pap zat’.


Met dank aan Geesje Wielens.

Maandag, 19. Juni 2017 - 07:39 Uur
Vekansie

Soms krijg je iets onder ogen dat echt de moeite waard is om door te geven. Geesje uit Deventer is voorzitster van de Drentse vereniging daar. En ze geven er een aardig krantje uit: Oes Volkien. Ik kreeg een exemplaar van haar want ook het schilderij dat ik van het huis waar ze opgroeide maakte, stond er in afgebeeld. Ook dit verhaal kwam ik er tegen.

Vekansie— 1
schriever onbekend- Ik heb et efkes vanuut het Drents in mien Vordense streektaal umme ezet.

‘A’k vrogger vekansie hadde van schole, ging ik altied naor mien ome Jan en tante Zwaantje’, zei opa. En hee kek dreumerig in de wiedte, net of e daor iets heel moois zag. Wat misschien ok wel zo was. Tegenwoordig gaot de kinder al naor ’t butenland. Niet efkes aover de grens, maor ik heure ze wel es praoten aover Amerika, Rhodos, Kanariese eilanden en zo wat. En dan vraog ik mien wel es af waor die jongen hen mot as ze volwassen bunt. De kans is groot dat ze nargens meer wat an vindt. Maor opa vertellen met smaak aover zien vekansie bi’j zien oom en tante. Ze wonen een half uurken bi’j um vandan, maor dat was veur de familie al een hele reize met de sjees. Want een fietse hadden ze toen nog niet.
‘Ze hadden daor een hele trop kinder’, ging opa wieter. ‘Mien tante Zwaantje was een klein dik wiefken, goedlachs en ze wodden nergens kold of warm van. Dat was maor goed ok want wi’j halen nog wel es ondeugde uut. Ik wette nog goed da’w een keer buten spöllen en dat een van mien naefkes zei: ’Wedden da’k deur et opkamerraemken kan pissen’? Dat raemken zat nogal hoge, maor wi’j zeien: ’Gien kunst an, dat könne wi’j ok’! D’r werd een streep in ’t zand etrokken en wi’j gingen met zien vieren op een riege staon. ’t Opkamerraam was op eschaoven, met een kleerbossel d’r onder, zoas dat toen de gewoonte was. Den oldsten van ons tellen tot drie en hup daor ging ’t hen! Met een grote baoge en precies goed emikt… want opens stak mien ome Jan zien dikke kop onder ’t raemken deur en beulen as een koe. ’t Haor lag um nat op de kop en dat was niet van ’t zwijt, maor van onze wedstried…
Dat natte haor kon um nog niet zovölle schaelen, vertellen e later an tante Zwaantje. Maor umdat et zuk brujerig weer was had e et taofeltjen, waor hee an zat te schrieven, vlak onder ’t lösse raam eschaoven en noe waren alle papieren van ’t peerdefonds strontnat ewodden…

Zaterdag, 17. Juni 2017 - 14:23 Uur
Van Hasseltlaan

Ik zal hier een jaar of 10 zijn en we zijn op bezoek bij de familie Harwig in Zutphen. Het was er altijd gezellig en ik herinner me de schuifdeuren tussen woon- en eetkamer. Zo is dat tegenwoordig weer helemaal super, een extra pluspunt, zoals je het hoort beweren op Huizenjacht op de tv.
Ik kijk niet erg vrolijk, geen idee waarom. Hennie ook niet, maar Diny en Jaap gaan er even voor zitten. Jaapje, zeiden ze toen nog, vanwege Jaap sr. Voor mama en voor ons was het lang: Japie van tante Riek en ome Jaap. Teckel Wiesje, de lieveling van de familie, is er natuurlijk ook bij. Jan en Gé zijn hier al verloofd. De jongste, Wim, zou pas later in Vorden worden geboren. Met Jaap heb ik nog gevliegerd wat verderop en met Hennie kocht ik zwart op wit in het winkeltje precies op de hoek er tegenover.
Waarom ik deze foto nog eens bekijk? Binnenkort gaat Hennie naar broer Jaap en schoonzus Sjennie in Zuid Afrika. Tante Riek is er nog wel geweest nadat ome Jaap overleden was en ze was heel blij om te zien hoe het gezin van Jaap er woonde. Kleinzoon Jacco is er geboren maar de beide meisjes waren er al toen ze emigreerden. Omdat het afwachten was hoe het zou bevallen kocht Sjennie de eerste maanden alleen dingen die je heel klein kon opvouwen, vertelde tante Riek indertijd, want als je nog eens terug zou gaan…. Maar de familie is gebleven en heeft zich daar echt gesetteld. De meisjes zijn getrouwd en ik zie alleen leuke foto’s van de families. Jacco woont nu in Australië met zijn gezin en ook van hem zie ik af en toe foto’s van zijn gezin èn van die hele mooie Australische natuur. Het fotograferen zit er bij alle Harwigs in, want behalve Jaap en Wim maakt ook Jacco mooie foto’s. Hier aan de van Hasseltlaan in Zutphen was dat nog allemaal toekomstmuziek net als het voor ons was.

Vrijdag, 16. Juni 2017 - 10:55 Uur
Aover rooie lipkes en zwatte ogen...

foto: Hank en Irene Eggink op bezoek op de Boomgaard. 1975

‘A’k toch merke dat ie met geverfde naegels hier an taofel zit… nou dan gebeurt ‘r wat’, zei vader Hein ooit toen ik een jaar of 16 was en het gesprek aan tafel over meisjes ging die op die manier de blitz wilden maken. Ik hield me maar even gedeisd want ik was al zover dat ik blanke nagellak had. Rose nagellak was een stapje te ver om het maar niet over rood te hebben. Tegenwoordig zie je het in alle kleuren van de regenboog. Anda had een voorliefde voor blauwe nagels. Stond mooi en het paste helemaal bij haar. Ze ging eens met de trein naar Brabant om een training te geven. Een van de cursisten herkende haar meteen aan haar nagels. Was haar in de trein al opgevallen.

Moeder Coba hield ook niet van opsmuk. Doe toch niet van dee korte rökskes an, niet van die zwatte ogen en al helemaal niet van die rooie lipkes. Nee… volwassen of niet, ze hield ons nog steeds in het vizier en daar hou je ongewild toch rekening mee. Want iemand met kotte rökskes, zwatte ogen en rooie lipkes… daar kon geen goeds van komen.

Ooit had ze zich laten overhalen om een Tupperwareparty op de Boomgaard te houden. En natuurlijk treft zij een demonstratrice met rooie lipkes. Het was warm in het zonnetje van de voorkamer zodat na verloop van de demonstratie de ogen van een paar buurvrouwen dichtvielen. Dat stond de dame met de rooie lipkes niet aan en toen moeder Coba bij de aflevering ook nog niet het geld wilde voorschieten van de buurvrouwen vertrok de dame boos met de bestelde Tupperware. Mama griste nog net op tijd haar gastvrouwencadeau weg anders had ze ook nog voor niks thee gezet en cake gebakken. Tja moeder Coba was wel goed maar niet gek.

Woensdag, 14. Juni 2017 - 08:57 Uur
Weer verder...

En toch worden de ups en downs gemakkelijker om mee om te gaan. De pilletjes van onze homeopaat helpen hierbij, de gesprekken met veel lieve mensen, maar ook mijn bezoekje aan Angelique heeft voor veel opluchting gezorgd. Zij heeft de gave om te kunnen magnetiseren. Ze is er mee geboren en nu ze volwassen is helpt ze er mensen mee. Bij mij heeft ze veel zorgen en spanningen kunnen wegnemen. Ze voelde hoe het van me afgleed, vertelde ze. Al bijna een week is er een soort rust over me gekomen. Over mijn ervaringen bij haar kan ik veel meer vertellen maar dat is te persoonlijk voor een website. Nu voelt het of er weer licht is gekomen aan het eind van een lange donkere tunnel. Ik kan weer verder. En als het beter met mij gaat is het voor Wim ook veel gemakkelijker geworden. Ons eerste kopje koffie bij de wei hebben we net gedronken. Het was goed dat de kopjes al op het tafeltje stonden want op het moment dat ik met een plofje ging zitten knapte de bank zelf naar beneden en zat ik met mijn gat op de grond. Het was losgeschoten omdat de haak van de schommelbank blijkbaar niet helemaal goed aan het frame zat. Maar de koffie was lekker en nu is Wim op weg om asperges te halen, een heel goed idee. Je kunt er ook die lekkere saus bij krijgen. Mmmmm….

Oudere bijdrage

Aanmelden