Tja… hoe vergaat het ons in deze tijd? Het lijkt wel of alles sinds 12 december heeft stil gestaan. Het rumoer om alle beperkingen gaat aan ons voorbij. Wij gaan de straat niet meer op en zeker niet voor demonstraties

Het was vogeltelweekend. Gistermiddag ging ik er even een half uur voor zitten en liep ook nog een rondje op het erf. Toch blijft de voerplek bij de vijver favoriet bij veel vogels. De bonte hulst die er 27 jaar

Ik mis haar, mijn nichtje Gerrie. We hebben een gemeenschappelijke jeugd. Ze was er goed in om contacten te onderhouden. Af en toe kreeg ik een uitgebreide brief van haar met afdrukjes van foto’s uit heden en verleden. Zo kreeg

‘Zeikweer’, was het eerste wat haar man zei toen hij beneden kwam en naar buiten keek. Susan komt deze morgen niet want ze moet eerst zien dat ze haar oor weer open krijgt met warme olie. Anders wordt het uitspuiten.

Wat doen we in deze tijd? Ik zou graag er op uit willen gaan en gewoon ergens een kop koffie gaan drinken of lunchen. Daar worden we al blij van. Niet dat we het hier niet zijn. Ik prijs me

Ik weet het nu al: vanavond zitten we weer voor Tussen Kunst en Kitsch, een van onze favorieten. Alleen de Slimste mens kon het van ze winnen. Het doet me denken aan de oude ketel zonder deksel van Ria. Het

‘O, hoe doe je dat? Dat zal wel een spektakel zijn geweest?’ Ria is er zoals meestal op maandagmiddag. Ik vertelde dat Dirk aan de pil moest. Hij zat maar steeds aan zijn achterste te likken en ik vroeg me

Ik ben benieuwd naar wat het avondjournaal ons brengt. Ik ben nog nooit zoveel wandelaars tegengekomen op weg naar de Bargeres. Het is dan ook prachtig winterweer. Het hagelde op de terugweg en beetje, maar dat mag geen naam hebben.

Een aantal jaren geleden hadden we een bijzondere middag, georganiseerd door de Werkgroep V en T. Het onderwerp van deze middag waren de verhalen achter foto’s. Een viertal mensen uit onze gemeente Emmen- Oost werden door Rien geïnterviewd, terwijl er

‘Zon shirt wil ik veur oe kopen’, zei ik een paar weken terug tegen Wim toen ik bij de Slimste Mens zag dat Rob van de Snollebollekes zo’n leuk shirt aanhad. Daar keek Wim niet echt van op. Hij is

Een dreafseasie, zo ongeveer werd het uitgesproken, drijfsijsje op z’n Amsterdams. Niemand die dat vogeltje kende. De stevige Amsterdammer wilde het wel even uitleggen voor de onwetende omstanders. Een sijsie is gewoon een klein kuikentje en een drijfsijsie is dan

‘Weet je nog toen we langs jullie huis liepen met de honden en je een papier aan het hek had gehangen?’ We zitten bij haar aan de koffie want ons rondje bij ‘het Goed’ zit er nog even niet in.

We zitten net aan tafel. Ons ontbijt staat klaar. Na de zorg voor haan, hond en kat, de krant en mezelf in kleding hijsen komt de zorg voor het ontbijt terwijl Wim met zijn ochtendoefeningen bezig is. Ik kijk naar

Op dit moment zitten we in een rustiger vaarperiode dan twee jaar geleden. Dat was een heel onzekere tijd waarin we nog niet wisten wat ons te wachten zou staan, welke van de mogelijkheden zou die van Wim zijn. Uiteindelijk