Ik bleef me dat jaar steeds verbazen over het soort schapen dat we in de wei hadden. Ik heb nog nooit zulke brutale schapen gehad. De Schoonebekers zijn bescheiden, komen alleen dichterbij als ze aan je gewend zijn. De Herdwicks

Het bleef dat jaar een raar gedoe met de kippen. Rob adviseerde om de broedse kippen in een bench in het volle licht te zetten, want anders bleven ze broeds. Nu wist ik dat de ene kip achter de schutting

Afgelopen week was ik weer even aan het Schoolpad. Groen en bloemen scoren voor een herdenkingsstuk voor de vriend van Karin, mijn lieve hulp. Het was ene wildernis. De roos lag onherkenbaar plat tussen het hoge gras. Nathan die er

‘Dat valt mien mee’, zei Wim nadat ik die morgen met een nat doekje een vlekje op zijn kleding had weggewerkt. Dat kan gebeuren als je ’s morgens al bijtijds  aan de yoghurt met vruchten zit.  ‘Wat bedoel je?’, vroeg

Het was een mooie dag, de echte ontdekking van het Noord oosten van Groningen. We waren wel eens in Uithuizen geweest bij Jannie en Siebrand Knol op hun schapenboerderij aan het Wad, maar van verder rondkijken was nooit zo gekomen.

We hebben genoten van ons leven in ons boerderijtje aan het Schoolpad met alle dieren, de weitjes en een lap tuin. En Wim die van huis uit geen dieren gewend was, nou ja behalve op de dag dat de koeien

Het is hier 10 jaar geleden. En zie ze daar eens zitten, die drie. Ter ere van Vaderdag waren ze alle drie tegelijk op bezoek. Ik moest meteen denken aan deze brave broeders 40 jaar geleden, net na de verhuizing

Ik ben er aan gewend om korte belevenissen weer te geven, gewoon elke dag een. Mijn dag is niet compleet zonder zo’n half uur achter de pc. Niet elk stukje is de moeite waard om in een bundel weer te

Hoe leuk is dat? Ik kreeg een berichtje van en zus van Gerrit, een studiegenoot uit mijn Kweekschooltijd. Ze had ontdekt dat ik regelmatig wel even contact met Gerrit had gehad door de jaren heen. Gerrit heeft ook na zijn

In september wordt er in het kader van de Monumentendagen een expositie gehouden in Vorden en Gerda Rossel is er druk mee om de Wildenborchse emigranten en hun connecties met de achterblijvers te laten zien. Ook de fam Levenkamp afkomstig

Drenthina staat er goed voor, las ik in de krant. Acht jaar geleden  mocht het boek MARK presenteren bij de club die de laatste jaren een thuis was geweest voor Mark. Tijdens de trainingen van Drenthina 1 en de wedstrijden

Eindelijk had ik weer een, hoewel bescheiden, moestuintje. Mien höfken, zou opoe Bijenhof zeggen. De laatste jaren aan het Schoolpad was het er bij gebleven en had ik alleen in wat bakken kruiden staan en tussen de gewone tuinplanten flink