Oudejaarsavond 2020- Er wordt geklopt. Geklopt… nu? Storm slaat aan. Het is pikkedonker buiten. Als we ’s avonds niemand meer verwachten zoals nu op oudejaarsavond doen we ook de buitenverlichting bij het hek en naast het huis niet meer aan.

Zo aan het eind van het jaar komen er veel herinneringen terug, zeker ook aan de vele bezoekjes van Ben en Niesje bij ons aan het Schoolpad. Altijd gezellig.Het gesprek kwam weer eens op de taal en gewoonten van de

De ene kat is de andere niet. Denk niet dat ze allemaal hetzelfde zijn. In de 26 jaar dat we hier aan het Schoolpad wonen hebben we er al heel wat versleten. De eerste ging er meteen vandoor, de 2e

Bij mij ging het net als veel anderen, je eerste baan, je eerste klas… alles wat je voor het eerst doet blijft hangen. Zo ook bij mij. Mijn eerste klas in het onderwijs was klas 2 van de van Heemstraschool.

Met deze boom met actuele wensen en goede raad luiden we de Kerstdagen uit. Ik kreeg hem 7 jaar geleden al eens toegestuurd en blijft juist in deze tijd waardevol. Zeg nou zelf!

De tijd van je ooms en tantes een kaartje te schrijven met Kerst is voorbij. Voor ons dan want we hebben geen ooms en tantes meer. De laatste van mijn familie was oom Bram die toch 95 geworden is net

‘Jullie mogen hier ook wel een camera ophangen bij het hek. Weet je dat je er eentje zou kunnen krijgen die alleen door de politie bekeken wordt?’ Gerhard is er en zit aardig op de praatstoel. ‘Bij jullie is toch

Als je 77 bent heb je meer herinneringen dan plannen voor de toekomst. Af en toe komt er dan iets boven waarvan je denkt… hoe was dat ook al weer?Zo had Wim vroeger in Hattem een paar vrienden, Albert Dijkema

‘Je bent een waaghals, zeiden ze daar tegen me’, en de dame wees richting begin van het Schoolpad in Bargeroosterveld. ‘Wat…., ben je langs de landweg gekomen?’ De dame die een prachtig kerststuk kwam brengen knikte en schoot in de

Soms kan een zinnetje meteen een herinnering oproepen die zich vast heeft gezet in je geheugen. Zo gebeurt dat soms ook bij het zien van een foto zoals bij dit krantenknipsel uit 1938, zorgvuldig bewaard door Arend Heideman uit Gelselaar.

‘Doe maor roeg… zeg dat maor’. Wim stond op het punt naar de kapper te gaan, een paar dagen voor de lock down en ik geef hem advies mee. ‘Roeg… wat roeg, hoe roeg? ‘‘Nou gewoon roeg, lekker wild’. Ik

Voorlopig zijn we nog meer op elkaar aangewezen dan eerder. Niet dat het erg is, we vermaken ons wel, maar zo krijg je wel meer discussies.Ik had zondag uit de kerk een pakketje meegenomen om brieven voor Amnesty International te

‘Volgens mij is Dirk helemaal jouw kat’. Wim zit met verbazing te kijken hoe Dirk zich alweer neerkrult op mijn schoot. Hij roept hem ook wel maar Dirk kiest steeds voor mij. Ik ga er natuurlijk even breeduit voor zitten