Weblog1
Herdenken
Blijft een dag van herdenken. Elk jaar wanneer ik voor een klas kinderen stond vertelde ik het verhaal van Elly die anderhalf jaar bij opoe en opa Eggink woonde en toch opgehaald werd door een paar foute Nederlanders die geld
Expo Dick Nederveen
Wat mooi om nu in de Schepershof schilderijen van Dick Nederveen te kunnen bewonderen. Mevr. Nederveen heeft nog veel werk van haar in 2013 overleden man bewaard en is blij dat het dit keer als expositie in onze Schepershof te
Ohh… een ijsvogeltje
26-4–2016–We hebben de eerste verrassing van de dag al te pakken. Dit keer nog geen nieuwe lammeren al kan ik ze bij de laatste grijze ooi er wel uit kijken. Nee, we hebben net ons ochtendritueel achter de rug, hond,
Geloven en weten
Soms maak je iets bijzonders mee. We hebben hier in Emmen het Pionierscafé en deze week waren er drie bijeenkomsten in de verschillende kerken met alle drie hetzelfde thema: Geloven en weten Dit werd geleid door een van onze predikanten
Het is 21 april 2026, onze laatste gewone Hedera avond.
Beseffen we het wel? Na de opening door Aly en het meeleven met de zieken op onze Hedera avond in Zuidbarge is nu onze gast aan de beurt, Petra Heeroma van de Heeroma Zorgwinkel. Zij komt ons wegwijs maken met
“Verwerken en loslaten”
Ervaringen die verwerkt moeten worden. Bijna ieder mens komt in zijn leven wel eens voor de opgave te staan om pijnlijke of verdrietige ervaringen te verwerken. Dat houdt in dat je net zo lang met bepaalde ervaringen bezig moet zijn,
Niks menselijks is ze vreemd…
Al woonden we wat afgezonderd , er viel altijd wat te beleven met dieren om je heen. Onze haan, een prachtige donkere Barnevelder was een half jaar daarvoor gesneuveld, waarschijnlijk door een roofvogel of andere rover. Ik was in de
Het warme moederlijf….
Het grut begon al aardig te wennen. ’s Nachts zaten ze lekker warm in de stal, overdag in de wei en daarbuiten. De laatste nachten liet ik zelfs de deur van de stal open. ‘Bij mij liggen alle lammeren altijd
Zomaar… een slimme haan en Schoonebekers
Toen ik toch even weer eens aan het Schoolpad ging kijken kwamen de herinneringen vanzelf boven aan de tijd dat we er met zoveel plezier woonden… de honden, het kattenspul, de schapen en hun lammeren en ga zo maar door.
Henk Braakhekke
Henk Braakhekke is overleden. Broer Henk stuurde me een mail met een mooi stuk met herinneringen aan Henk, een fotograaf in hart en nieren die zich het fotograferen zelf aanleerde èn hoe! Ik ken hem vooral als de buurjongen van
Ik ben Beertje, het fleslammetje
‘En nu weet ik niks meer’, zo zei ik dat tegen de jongens. Gerhard had me nog aan de hand gedaan om over de dieren in mijn leven te gaan schrijven. Dat werd Trixie– naar mijn allereerste hondje nog op
Slim bekeken…
Mooi stelletje. Ze hebben allebei een mooi plekje gevonden, veilig gevoel denk ik….
Doortje
Wat heb ik kunnen genieten van alle dieren om me heen aan het Schoolpad. De namen bedacht ook op het moment dat ik ze zag. Dit was dus Doortje. Er was ook ruimte genoeg aan het Schoolpad. Hier had ik
Meer Columbus
Ooit noemde ik een van de pups van Scott en Tessa Columbus. Dat was een echte ontdekkingsreiziger. Die was ik altijd kwijt, wist altijd nieuwe plekjes op en buiten ons erf te ontdekken, tot op het land van boer Bloeming.
Die twee
Deze twee waren het altijd met elkaar eens, ze kunnen door één deur, zeggen we dan. We woonden nu al 25 jaar bij elkaar in de buurt, hoewel onze naaste buren aan beide kanten zeker 400 meter bij ons vandaan