In 2004 was het zover, ik ging met de FPU, de flexibele pensioen uittreding, ook wel VUT genoemd. Mijn werkzame leven in het onderwijs zat er op al zou ik hier en daar nog wel gebruik kunnen maken van mijn

‘Zag ie dat?’, zei Wim altijd in het voorbijrijden. ‘Wat was dat dan?’ Ik zag natuurlijk weer niks. ‘Daor zat d’r weer ene… op dat päöltjen’ en dan bedoelde hij altijd de buizerd. Natuurlijk zag ik dat zo gauw niet.

Tijdens Wims behandeling en herstel van de Non Hodgkin, begin 2019, sliep hij ’s nachts in de voorkamer en ik in het kleine kamertje ernaast. En ook toen hadden we fleslammetjes. Eerst moesten ze altijd een paar dagen in het

‘Weet ie waor wi-j disse wekke hen bunt ewest?’ Diny keek me vragend aan en gaf meteen als antwoord: ’De beentjes van St Hildegard… en dat was de moeite weerd… is ok iets veur jullie’. Het was hier z’n 6

Deze eerste maanden van het jaar zijn nu wat lastiger dan vroeger. Toen vierden we de feestelijke dagen en herdachten de verjaardagen van onze voorouders. Zo begonnen we op 12 januari met Wims verjaardag. Op 2 februari was het de

Wat een verrassing ook nu weer op de Expowand in de Schepershof. We mogen de komende maanden genieten van de tekeningen en schilderijen in acryl, aquarel en olieverf van Emma van Esch. Ze houdt van tekenen en schilderen, ze vindt

De cover is klaar, voor en achterkant. Vanaf de Olijfberg zicht op Jeruzalem. Dit is meteen een herinnering aan onze mooie reis door Israël in 2012.

Toen ik dacht dat ik alle onderwerpen rond mijn leven al eens opgeschreven had , mijn leven vroeger, met Wim, met de jongens èn zelfs met de dieren die ik graag om me heen had, was er toch iets waar

We hadden op onze Hedera avond in Zuidbarge het voorrecht om Hanny de Graaf in ons midden te hebben die ons kwam vertellen over hun verblijf in Oman. Toen ze voor de eerste keer gingen werden het 5 jaar, samen

Het is even rustig hier aan de Torflang. Straks is dat even anders. Ik woon wel dichtbij de Rondweg, o.k. met een heuvel en een fietspad er tussen, toch had ik weinig hinder van de geluiden van het voortrazend verkeer.

Er zijn programma’s waar ik misschien niet voor thuis blijf, maar waar ik graag naar kijk. Nee geen soaps, maar bv Man bijt hond, Boer zoekt vrouw, de eerste twee series van Wie is de mol, De Wandeling, Bouwval gezocht

‘Zoooo… heeft Mark een andere trui aan?’ Rick kwam binnen en liet zijn oog even door de kamer dwalen. Het was denk ik een half jaar na het overlijden van Mark, maar hij zag het meteen. Ik had de foto

‘Wat hef je moe dan?’, vroeg ik buurman Jans. Het is natuurlijk wat jaren terug toen Wolterdina nog op de boerderij woonde en Jans en Geesje haar goed in de gaten hielden. Mijn Achterhoeks had zich intussen al enigszins aangepast