Ik vond ze op de Boomgaard al prachtig: de baardiris of de Iris Germanica. Ze bloeiden daar ook zo uitbundig in de in Franse stijl door opa Eggink nog aangelegde tuin voor de boerderij. Het was net of het voorjaar

Wim maakte gemakkelijk contact met wildvreemde mensen. Zal hij vast van z’n moeder hebben. Wanneer die met de trein naar Hengelo of Emmen kwam had die ook altijd verhalen over de mensen met wie ze reisde. Op zaterdag gingen  we

Je snapt dat dit al even terug is—-:  ‘Waor he’j mien kamme elaoten?’, ging het. Wim had overal z’n vaste plekken voor, in dit geval bovenop het badmeubel. Ik dacht even diep na en ik wist het weer. Ik had

Het was twee jaar geleden een hele overgang van ons huis en erf aan het Schoolpad naar deze grijs/witte bungalow aan de Torflang. De vorige bewoonster had het strak ingericht, inderdaad grijze keuken, grijze wand, grijze vloer met rode accenten.

M’n opdrachtjes waren op tijd af. De hond van Rieks was het tegengestelde van wat hij zelf in gedachten had toen ze in da auto stapten met een paar adressen in de Tom tom. Hij wilde graag een donkere gladharige

Tja.. opnieuw een Moederdag en ik heb er al veel mogen meemaken. Eerst natuurlijk voor onze eigen moeder. Pa vond het allemaal maar iets voor de winkeliers. Toch zat hij wel te glimmen wanneer we met iets voor de dag

Wat waren we blij toen Dirk bij ons kwam wonen. Op een boerderijtje zit toch altijd het een en ander aan ongedierte en een paar katten helpt het toch onder controle te houden. Toen Loeder en Suze uiteindelijk niet meer

Het is intussen ook al weer 5 jaar geleden dat Henry overleed. Ik blik even terug. In Canada is een paar jaar terug een achterkleinzoon geboren, ook een Henry. De laatste jaren kon ik voor iedereen die me lief was

Het werd een mooi slot van ons Hedera seizoen. Dit keer bezochten we  Museum boerderij De Nabershof, een voor mij weer nieuwe ervaring. Er was een oud en een nieuw gedeelte, maar wij begonnen in het sfeervolle restaurant met een

Even een herinnering ophalen aan onze tijd aan het Schoolpad: Deze twee zijn het altijd met elkaar eens, ze kunnen door één deur, zeggen we dan. We wonen nu al 23 jaar bij elkaar in de buurt, hoewel onze naaste

We zaten er wat uitgeblust bij, Wim en ik. Het was me het dagje wel. We zaten een poosje op de schommelbank bij de wei te genieten van de lammeren die achter elkaar aan rennen. Het was hun speeluurtje.De schilder

Het schrijven over de dagelijkse dingen naast dat me bezighoudt was altijd fijn. Later na de problemen rond Mark, de ziekte van Wim en zijn overlijden bleek het mijn  overlevingsstrategie. Dit vertelsel is van 2017, 2 maanden na het overlijden

Net meegekeken naar de herdenking op de Dam. Altijd indrukwekkend, het gedichtje van Merel en de toespraak van burgemeester Aboutaleb. Er zijn niet heel veel mensen meer die persoonlijk de verschrikkingen van de oorlog meemaakten, de anderen net als ik